Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Zoeken op dit blog

Wapenbroeders

De 'Conventies' die landen opstelden om oorlogsmisdaden te benoemen, legaliseren op perverse wijze het concept van oorlog.

 

In Londen staat Julian Assange terecht, omdat hij Amerikaanse oorlogsmisdaden wereldkundig maakte. Hij dreigt daarvoor in de Verenigde Staten levenslang te krijgen, als de Britten hem uitleveren. Dat laatste is eerder een politieke keuze, dan een juridische afweging. En dat maakt het uitleveringsverzoek zelf al een 'politiek proces'. Niet anders dan de eerdere processen die tot doel hadden hem aan Zweden uit te leveren, waarna Zweden hem op het vliegtuig naar de Verenigde Staten kon zetten. 

 

Tegenstanders van Assange behoren allen tot de 'Warparty'. Ze zijn 'Links' of 'Rechts', of 'Midden', maar vóór oorlog. Het zijn 'wapenbroeders'. Hun motieven verschillen. Ze profiteren ervan, direct of indirect. Of ze legitimeren het als 'bevrijdingsoorlogen', of iets in de geest van 'mensenrechten', of ze zijn verblind door propaganda, en haten, uit de grond van hun hart, de aangewezen vijand, in het volste vertrouwen dat 'hun' leiders hen niet belazeren. Maar in ons deel van de wereld zijn ze vooral talrijk. Zo talrijk, dat iedereen die zich het lot van Assange aantrekt vreest dat hij op voorhand kansloos is. 

 

In een beëdigde verklaring voor de Londense rechtbank verklaarde één van Assanges advocaten dat ze er getuige van was dat een 'associate' van Trump Assange een 'pardon' aanbood, in ruil voor informatie over de herkomst van de mails van de 'Democratische' partij in het verkiezingsjaar 2016. Frequente lezers van dit blog weten dat daar een hoop over te doen is, omdat de 'Democraten' volhouden dat ze werden 'gehackt', terwijl 'Wikileaks' heeft laten 'doorschemeren' dat ze die mails kregen van een 'klokkenluider'. En 'Boze Tongen' zeggen dat die 'klokkenluider' Seth Rich was, omdat 'Wikileaks' een beloning van $20.000 uitloofde voor tips die zouden leiden tot het vinden van zijn moordenaar. Het is maar net wat je 'Boze Tongen' noemt, maar binnen de 'Warparty' is het onbespreekbaar. Terwijl het evident is dat Trump er wel bij zou varen als dat boven tafel zou komen. 

 

Wie kijkt naar het leven van Assange, ziet iemand die 'Links'-leunde, steun zocht bij, en samenwerkte met 'Links', en door 'Links' op schofterige wijze werd verraden. Wat Assange miste, was dat 'Links' in veel opzichten belangrijker was binnen de 'Warparty', dan 'Rechts'. Zeker in de Verenigde Staten, maar vanaf de jaren zeventig ook in Europa. Sterker nog, de 'Linkse' oorlogen waren potentieel gevaarlijker dan het 'Rechtse' wapengekletter, omdat in 'Linkse' kring het hele idee van verdediging als enige legitieme grond voor oorlog werd verlaten, en de hele wereld tot werkterrein voor militairen werd verklaard. Er was geen uithoek op aarde, of er bevond zich wel iemand die nodig 'bevrijd' moest worden.

 

Nog altijd zie je bij 'Links' die reflex dat oorlog onvermijdelijk is, maar dat je die 'schoon' moet zien te houden. Zelfs onder belangrijke geestverwanten van Assange. Terwijl het natuurlijk zo zou moeten zijn dat we alles op alles zouden moeten zetten om oorlog, anders dan voor zuiver defensieve doeleinden, uit te bannen. Niet de oorlogsmisdaden zijn hier het probleem, maar de oorlogen zelf. Sterker nog, zoals ook de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog laat zien, bestaat een 'schone oorlog' niet. Wie dat concept ingang heeft doen vinden in de westerse wereld, verdient een pluim als de beste 'verkoper'. En de grootste rat. 

 

Het was niet één, met naam en toenaam identificeerbare rat. Het was een ware rattenplaag. Wapenfabrikanten die hun 'precisiewapens' aan de man/vrouw probeerden te brengen. Omhoog gevallen mannen en vrouwen die vanuit het niets 'minister van defensie' werden, of 'staatssecretaris', of 'defensiespecialist' voor hun partij. Complete 'leerstoelen' aan universiteiten en hogescholen die werden ingeruimd voor het bedenken van hybride-strategieën die het mogelijk maakten om een pure veroveringsoorlog af te schilderen als het summum van menselijkheid, en 'hulp'. Redacties van kranten, tijdschriften en televisieprogramma's, en 'Hollywood', die van elke oorlog een 'nobele zaak' maakten.

 

Oorlog moet je niet willen. En als oorlog onvermijdelijk is geworden, omdat je wordt aangevallen, dan moet je die oorlog zien te winnen. Op welke manier dan ook. En niet met één arm op je rug gebonden en oogkleppen op. Dat maakt de huidige situatie in de wereld zo verrekte gevaarlijk. Een stel 'mietjes' met 'Conventies' gaat te keer als een beest, sluit de ogen voor 'schendingen' aan de eigen kant, omdat wie ze aan het licht brengt voor hen overduidelijk behoort tot het kamp van de 'vijand'. Terwijl landen als Rusland en China de situatie door 'mijn' bril bekijken. Zet één stap over hun grens, en ze zorgen ervoor dat je er spijt van krijgt. Beetje zoals de politie vroeger. En ik ben zo bang dat 'Links' binnen de 'Warparty' dat niet begrijpt, terwijl 'Rechts' niet genoeg kan krijgen van het spelen met wapens.

Dweilen

Het is dweilen met de kraan open.

 

Recente berichten over 'dubieuze' transacties van een 'ING-dochter' in Polen, zijn een afgeleide van nieuwe onthullingen door een collectief, waar ook de namen van het dagblad Trouw en het Financieel Dagblad aan verbonden zijn. Het betreft geselecteerde documenten die werden 'gelekt' naar 'Buzzfeed'. Op het moment dat er wordt 'gelekt' vanuit een officiële instantie, in dit geval een Amerikaanse 'waakhond' die geacht wordt toezicht te houden op 'Dollar-transacties', is de eerste vraag die bij mij opkomt: Wie lekt er, en met welk oogmerk?

 

Vervolgens zie je dat 'geïnteresseerde partijen' er hun eigen 'pareltjes' uithalen. En je kunt er op wachten dat bepaalde fragmenten vervolgens worden gebruikt om u en mij een rad voor ogen te draaien, om de aandacht af te leiden van het feitelijke nieuws, en er 'nieuws' van te maken dat past in een al langer lopende feuilleton. Halve waarheden, suggestief sausje, en ijskoud (gewetenloos) opgediend terwijl het nieuws nog warm is. 

 

Bij een vorige onthulling verschenen er afbeeldingen van Poetin op voorpagina's en in in kranten, terwijl er geen spoor van bewijs was dat de Russische president betrokken was bij de gesignaleerde 'witwaspraktijken'. Wel, bijvoorbeeld, Porochenko van Oekraïne, kort daarvoor door ons middels een coup in dat land aan de macht geholpen, en David Cameron, de Britse regeringsleider die zijn land opzadelde met de 'Brexit'. En nog heel veel meer 'interessante' partijen. Ook toen kwam de vraag op wie nou eigenlijk die anonieme 'lekker' of 'hacker' was die het 'collectief' de 'Panama-Papers' in handen had gespeeld.

 

Deze ronde viel mijn oog op een bericht op Teletekst over de nieuwe golf van onthullingen, waarbij expliciet de naam van Roman Abramovich viel. En even 'Googlen' bracht aan het licht dat ook 'Nu.nl' voor die insteek had gekozen. Het zou gaan om 'dubieuze' transacties van de miljardair, en eigenaar van voetbalclub Chelsea. Niet voor het eerst wordt Abramovich daarbij weggezet als een 'vriend van Poetin'. En een 'Rus'. Terwijl Abramovich in 2018 Israeli werd, zoals zoveel 'oligarchen' die in de 'wilde jaren' na de val van het communisme in korte tijd stinkend rijk werden met 'Joods geld' van westerse banken, waarmee ze 'strategische belangen' kochten in de voormalige Sovjet-Unie. En voor u mij nou op mijn huid springt omdat ik het 'anti-semitisme' aan zou wakkeren, wil ik graag onderstrepen dat dat niet de insteek is. 

 

Hoe u ook denkt over de legitimiteit van die slimme bankiers en hun stromannen in die chaotische jaren met de 'flamboyante' Jeltsin die uitverkoop hield, de 'geloofsbrieven' die voorheen onbekende, en onvermogende Russen tot hun status van 'oligarch' verhieven, was onmiskenbaar hun Joodse achtergrond, gekoppeld aan een Russisch paspoort. In de basis was het niet illegaal, al kwamen er al snel praktijken om de hoek kijken die dat onmiskenbaar wel waren, waarbij die 'oligarchen' uiteindelijk ook elkaar vol in de haren vlogen. De Joodse 'oligarch' Berezovsky en de Joodse 'oligarch' Abramovich vochten in een Londense rechtbank over geld en belangen. Het kostte Berezovsky uiteindelijk de kop, waarbij hij onder 'dubieuze omstandigheden' de dood vond, kort voordat hij uit Groot Britannië zou vertrekken om zich in Israël te vestigen. 

 

Dat andere verhaal waar, tot op de dag van vandaag zoveel om te doen is, Yukos, voert ook terug tot die verbeten 'oligarchen'-oorlog. Direct nadat Poetin Khodorkovsky vervroegd vrijliet, vloog hij naar zijn in Israël wonende zakenpartner Leonid Nevzlin, om te overleggen hoe het nu verder moest met hun ambities. Net als Berezovsky zagen zij in Abramovich de kwade genius. Hoe al die complotten precies in elkaar steken, is bijna niet meer te bevatten. En als Abramovich dan miljoenen steekt in het helpen van Joodse kolonisten in de Palestijnse gebieden, daar een kast van een huis koopt, en net als al die anderen Israëli wordt, dan mag u mij uitleggen hoe Poetin daar de vruchten van plukt. 

 

Al die hierboven genoemde 'oligarchen' zijn niet vies van duistere praktijken, steeds gericht op het wegsluizen van geld uit Rusland naar 'bestedingen' en 'banktegoeden' in westerse landen, met actieve hulp van een heel arsenaal aan westerse banken. Poetin staat er opzichtig om bekend dat hij zich tot doel heeft gesteld die slagaderlijke bloeding te stoppen. Hij strijd niet tegen 'oligarchen', en of ze Joods zijn, of niet, maakt hem ook niks uit. Maar hij verwacht van hen dat zij het geld dat zij in Rusland verdienen investeren op een wijze die Rusland ten goede komt. 'Globalisten' zien dat anders, en in het bijzonder de 'globaal' opererende westerse banken. 

 

Hoe al die extreem duistere spelletjes nou precies in elkaar grijpen, en wie uiteindelijk nou wie belazert, kan ik u niet vertellen. Wat ik wel weet, is dat al die 'opstandige' groeperingen in ons deel van de wereld, strijdend voor 'gelijke kansen', tegen de verkeerde boom staan te blaffen. In het bijzonder waar ze eisen dat opsporingsautoriteiten en rechtbanken worden ontmanteld, politiediensten worden uitgekleed, en op pad worden gestuurd met opdrachten die niets, maar dan ook helemaal niets van doen hebben met de bestrijding van criminaliteit, veiligheid en de openbare orde, maar die slechts bijdragen aan een steeds grotere verwarring, en de afbraak van het systeem dat kansen biedt.  

 

Dit gaat niet over Russen, Joden, Israël, of welk ander prisma u ook kiest. Het gaat over 'goed' tegen 'kwaad'. Over de vraag of u kunt vertrouwen op een 'nette' overheid, en een 'nette' pers, en 'nette' banken, of dat u best bereid bent een oogje toe te knijpen, als ze u maar niet overslaan bij het verdelen van de buit.

Zelfkennis

Het ontbreekt Nederlanders, als collectief, aan zelfkennis.

 

Altijd een lastig verwijt, waarmee je geen vrienden maakt. Ook al omdat je daarmee uitspreekt dat je zelf verheven bent boven de falende meute. Maar ik bedoel het niet als een persoonlijk verwijt. Het is geen individueel falen, maar een institutioneel falen. De belangrijkste oorzaak is juist dat we op het individuele niveau overlopen van de 'goede bedoelingen', waardoor we volkomen blind zijn voor wat we in de praktijk aanrichten, als land. 

 

Mijn reeds in vele bijdragen steeds herhaalde boodschap is dat we onszelf, als collectief, zien als een verheven 'boodschapper', op het politieke niveau ook wel 'gidsland' genoemd, terwijl we eigenlijk gewoon een ordinaire criminele organisatie zijn. Het 'nieuws' dat de enkele jaren geleden met sloten belastinggeld geredde ING, via een filiaal in Polen, crimineel geld uit Rusland wegzuigt, is eigenlijk geen nieuws. 'Nederland Belastingparadijs', nog niet zo lang geleden 'nieuwswaardig', na onthullingen, is van hetzelfde laken een pak. Er is amper een land waar de belastingdruk voor de eigen bevolking zo hoog is als in ons land, maar dat is geld voor 'protection' zoals de maffia, en andere criminele organisaties, dat ook ophalen in de wijken die ze controleren. 

 

Er is (nog) wel enige 'legitieme business' die dient als een façade voor de witwaspraktijken en andere louche manieren om geld binnen te harken, maar de 'core business' is de handel in drugs, 'sancties', protectie, terreur, wapens,  een heel palet aan 'financiële diensten' die tot op het bot onethisch zijn, mensenhandel, gemaskeerd als 'mensenrechten', 'liefdadigheidstombola's' waarmee we hele volksstammen aan een broodwinning helpen die niet veel meer doen dan hardwerkende mensen het leven en werken onmogelijk te maken, en de productie van 'onderzoek' waaruit 'blijkt' dat criminelen niets te verwijten valt, omdat ze eigenlijk slachtoffer zijn. Daarnaast 'hacken' we ons te pletter, maar het is allemaal 'ethisch'. Alleen is het een 'ethiek' die weinig van doen heeft met het klassieke onderscheid tussen 'goed' en 'kwaad'. De 'moderne ethiek' die ons inspireert is eerder die van de 'Joker' uit de Batman-serie. 'Why so serious'?

 

De systematische ontwrichting van het leven van mensen zonder 'hulpvraag' is een nauwelijks verholen streven. Hele legers 'onderzoekers' trekken er dagelijks op uit om mensen in een 'achterstandspositie' te identificeren, om ervoor te zorgen dat het geld blijft rollen. Het is niet de bedoeling die mensen te helpen. Het gaat om de 'omloop-snelheid' van het geld. Hele volksstammen vreten ervan als de 'belastingdienst' een 'fout' maakt in de distributie van afgetroggeld geld, en vele jaren uittrekt om die te 'herstellen'. Ambtenaren, juristen, politici, journalisten, 'automatiseerders', gesubsidieerde actieplatforms, commerciële bloggers, 'denktanks', 'wetenschappers'. 

 

Het opjutten van groepen in andere landen om er een puinhoop van te maken, waar nodig met behulp van onze eigen strijdmacht, wordt verkocht als het absolute summum van medemenselijkheid, maar de resulterende chaos in de wereld is geen toeval. Het is ook niet de schuld van despoten elders, in het gros van de gevallen. Het is ons eigen 'brood-en-boter'. Mensenhandel, wapenhandel, alles gefinancierd met geldstromen die onttrokken worden aan het zicht door ze van 'wit' om te toveren in 'gitzwart'. Op de 'begroting' staat 'ontwikkelingshulp', maar via tal van onbegaanbare wegen en morele bergpaadjes eindigt het als hulp aan terroristische organisaties die gelieerd zijn aan Al Qaida. Formeel gaat het geld naar 'voedselpakketten' voor die arme schapen, zodat ze het geld dat ze nodig hebben voor voedsel om kunnen zetten in bermbommen, terwijl wij onze handen in onschuld kunnen wassen. 

 

Glenn Greenwald spuide recent zijn gal over het volkomen doodzwijgen van het proces tegen Julian Assange, waarbij hij 'Links' het verwijt maakte dat ze er het zwijgen toe doen omdat ze Assange zijn gaan zien als een 'vriend van Trump en Poetin', maar het is veel erger dan dat. Het is opportunisme en 'daderschap', waar ik in een eerdere bijdrage al over schreef, toen ik vertelde over een vroegere Joodse buurvrouw en verzetsheldin die Duitsland nog wist te ontvluchten voor de Tweede Wereldoorlog, maar in Nederland klem kwam te zitten. 'Biefstuk-communisten' noemde ze de 'turncoats' die met het grootste gemak van de wereld 'haar' communistische partij verlieten, en heulden met de Nazi's, omdat die zorgden voor 'brood op de plank'. Voor zo lang als het duurde. 

 

Niet dat het klassieke communisme ons meer te bieden heeft, maar 'Links' en 'Rechts' bestaan niet in het criminele milieu. Het zijn onbetekenende façades om wat het daglicht niet kan verdragen wit te wassen. Het hele inhoudelijke debat ligt op de mestvaalt, begraven onder 'wetgeving' die zoveel 'mazen' en gapende gaten bevat, met zoveel mogelijkheden om recht te breien wat krom is, en zoveel 'stakeholders' die er een dik belegde boterham aan verdienen als we het zo houden, of er nog een tandje 'Kafka' aan toe te voegen. 'Covid' biedt kansen voor dat systeem, maar er is ook een groot risico omdat criminaliteit parasitair is, en het een 'levend organisme' nodig heeft dat blijft produceren, en bereikbaar is voor chantage, afpersing (sancties) en de financiële trukendoos. En dat gaat op dit moment niet goed. 

 

Laten we één ding niet vergeten: Nederland heeft potentie. We kúnnen het wel, maar we moeten ook wíllen. Wat ik echter zie gebeuren, is dat we onszelf niet herpakken, maar dat het parasitaire systeem ons dermate in zijn macht heeft, dat we ons op elkaar storten. Dat we geld uit blijven geven dat er niet is, en dat we ook niet meer kunnen jatten bij de buren, op allerlei slinkse manieren, en er zelfs nog een flinke schep bovenop gooien om 'onafhankelijk' te worden van die buren, terwijl we tegelijkertijd vernietigen wat ons warm houdt in de winter, wat ons droog houdt, wat ons voedt, en wat ons tot eer zou kunnen strekken, omdat we collectief 'entitled' zijn. Ons vertrouwen in het systeem, in de 'Boss', geen mens van vlees en bloed, maar meer een soort 'Big Brother', heeft ziekmakende vormen aangenomen. Het lukt al niet meer om alle ballen in de lucht te houden, maar maak uw borst maar nat. Dit gaat pijn doen, als we niet héél snel bij zinnen komen, en de bakens verzetten.

Big-Reset

Her en der laten bloggers hun licht schijnen over plannen voor een 'Big Reset' in 2021.

 

De directe aanleiding is een initiatief van het World Economic Forum in Davos, begeleid door een boek van de grondlegger van het WEF, Klaus Schwab, met de pakkende titel: 'Covid-19: The Great Reset', met ondersteuning van het Britse Koninklijk Huis, en dus de Britse overheid. Via 'Google' en 'Wiki' vindt u inmiddels een keur aan artikelen over het onderwerp. Van buitengewoon kritisch, tot oproepen om vooral haast te maken. 

 

Dit komt wellicht het dichtst bij het idee dat het allemaal een 'Groot Complot' is. Dat we tegenstribbelend de veewagen in worden geduwd met bestemming 'werkkamp'. Of erger. Het voedt eerder bepaalde berichten dat 'Covid-19' een 'Manmade Hell' is, bedoeld om ons onze vrijheid af te nemen. Dat verhaal werd recent nog weer eens met kracht de wereld in geschopt, met volkomen foute Chinezen als de lieden die dat virus moedwillig zouden hebben uitgezet, via het verhaal van een 'dissidente' Chinese virologe, die echter bij nader inzien op de loonlijst van Steve Bannon blijkt te staan, en deel uitmaakt van het 'Hong Kong-verzet'. Verder heeft een keur aan virologen, waaronder ex collega's van de vrouw, de vloer aangeveegd met haar 'paper', en zette Twitter haar buiten de deur.

 

Het neemt allemaal niet weg dat er stevig aan de ketting wordt getrokken door een groep mensen die menen dat de tijd rijp is voor een 'Nieuwe Start'. Voordat ik nu verder ga, wil ik wel even gezegd hebben dat een kind kan zien dat het niet verder kan gaan zoals het nu gaat. In de Verenigde Staten, en ook in Europa, is 'Covid' beslist nog niet uit beeld, maar bij onze 'Atlantische partners' zijn de ogen nu vooral gevestigd op de vraag wie de recent overleden opperrechter mag vervangen. En dan kan het knappen van de 'Alles Bubbel' ook nog eens flink wat stof doen opwaaien. Terwijl 'Trump's Amerika' terugkeert in Syrië, waaruit het zich terug zou trekken nu ISIS verslagen is. Maar zoals al vaker opgemerkt, is dat allemaal flauwekul, want het gaat om slechts drie dingen: Olie, olie en olie. En Blok's tenenkrommende aanklacht tegen Syrië wegens het schenden van de mensenrechten gaat ook alleen over de olie. Dat alles nauw verbonden met de 'Financiële Wereld', samenkomend in de financiering van terreur, de drugshandel, en overige criminaliteit.

 

Dat maakt het ook allemaal zo warrig voor wie erover wil schrijven. 'Reset'?  En dan? Wat is precies de bedoeling dan? Wat is het plan? Is het niet eerder een verzameling 'intentieverklaringen' waar verder elke regie in ontbreekt? Vage 'doelen' die in de praktijk tot een mengeling van initiatieven leidt die elkaar 'cancellen', zoals groepen in de samenleving elkaar 'cancellen' op weg naar de macht om anderen de wet voor te kunnen schrijven. 

 

Het WEF en de Verenigde Naties tekenden vorig jaar, ruim voor de uitbraak van 'Covid-19'-gekte, een 'Stategic Partnership'. Maar wie binnen de Verenigde Naties gaat ervoor zorgen dat landen de plaat niet poetsen, of de kantjes er vanaf lopen? Met welke middelen? En wiens 'Verenigde Naties'? En hoe ziet de wereld er uit als het project is afgerond? Doet het er nog iets toe hoe de bevolking in de afzonderlijke landen erover denkt? Of mogen die alleen meepraten over de kleur van het tapijt? Is dit zoiets als: 'We zouden wel anders willen, maar Brussel…..', maar dan op wereldschaal? Onnavolgbare juridische haarspeldbochten en doortrapte opzetjes, met 'proefprocessen', 'Sepots', en teksten in 'Verdragen' waar je alle kanten mee op kunt, tot een ingehuurde rechter ze vastspijkert. 

 

Niks mis met zorg voor het klimaat, een betere gezondheidszorg, onderhoud aan de 'digitale snelweg', gelijke rechten voor mensen ongeacht hun 'gender', en de emancipatie van vrouwen, waar dat nog nodig is, of investeren in onderwijs ter vergroting van onze kennis en vaardigheden. Maar kijk om u heen. Is dat wat u ziet? Of ziet u hoe 'Klimaat' wordt misbruikt om kapitalen naar geselecteerde lobbyisten en verkwistende ondernemingen te sluizen, die zonder subsidie van de belastingbetaler ten dode opgeschreven zouden zijn? Betere gezondheidszorg? Of juist het tegenovergestelde? Politiek en financieel gewin over de lijken van de burgers? En ben ik nou gek, of dreigt er nu een definitieve breuk in die digitale snelweg door dictaten van overheden die opzichtig complete bedrijven die succesvol zijn de nek om te draaien? Gelijke rechten ongeacht 'gender'? Of bevoorrechting van zekere 'gender-groepen' boven meer traditionele (en natuurlijke) gender-typen? Dito met de emancipatie van de vrouw? Gelijke rechten? Of bevoorrechting? Onderwijs? Of indoctrinatie? 

 

Het infantiele deel van de wereldbevolking ziet zijn kans schoon, en omarmt het 'Partnership' als een buitenkansje om het onderste uit de kan te halen. Helaas zijn zij niet de enigen die dreigen het deksel op de neus te krijgen, maar met hen de bevolking van de landen waarin die Prinsjes en Prinsesjes het hoogste woord hebben. Aangevuld met mensen die recent op die grote potten met Honing af zijn gekomen in de veronderstelling dat hier de Bomen tot in de Hemel groeien, en de Biomassa voor het opscheppen ligt, met een gesubsidieerde Tesla voor iedereen die zijn naam kan schrijven, en bereid is zijn of haar naam te verbinden aan een in subsidie en loterij-bijdragen verzuipende actiegroep.

Stijl

Als je van enige afstand naar Nederland kijkt, meer in het bijzonder het Nederlandse 'nieuws', dan valt de gigantische hypocrisie direct op.

 

Vermoedelijk zijn er zo af en toe tamelijk onschuldige verklaringen. Een bepaald probleem wordt door een 'redactie' geïdentificeerd. Die stuurt er een 'geëngageerde' journalist op af, die niet verder komt dan het bevragen van een actiegroep en een meeliftende politieke partij. Het geheel gelardeerd met wat 'schande!'-commentaar van bijeengesprokkelde klagers, en tot de verbeelding sprekende grafieken, en 'gaan met die banaan!'. Diepgang 'nul'. 

 

Alles, maar dan ook letterlijk alles rondom 'Corona' is besmet door hypocriete 'verslaggeving'. Maar dat geldt bij nadere beschouwing voor elk serieus onderwerp. Voeg daar de totaal bizarre berichtgeving over belangrijke internationale ontwikkelingen bij, van de strijd in de Verenigde Staten tussen Trump en 'die Dooie', via het Novichok-debacle, over het dodelijkste gif ter wereld waaraan niemand overlijdt, en dat de ene keer in thee heeft gezeten, en dan wellicht in de buurt is geweest van een waterfles, terwijl het maar niet lukt om iets van een serieus strafrechtelijk onderzoek op te starten, tot de 'aanklacht' van 'onze' minister van buitenlandse zaken tegen Assad, wegens het schenden van 'mensenrechten', terwijl ons land formeel als terroristische aangemerkte organisaties steunt, en beide ogen dichtkneep toen de Verenigde Staten middels 'extraordianry rendition' (kidnappen), ook via ons land, naar verluidt, mensen die verdacht werden van 'extremisme' afleverde in Syrië, Egypte en Libië, met de vooropgezette bedoeling hen daar te laten martelen. Dat is vér voorbij 'boter op je hoofd'. 

 

Bij mijzelf leidt het niet tot apathie.Maar ik kan mij voorstellen dat iemand die de hele dag wordt voorgelogen, en ook wéét dat het allemaal leugens zijn, óf knijterboos wordt, en gaat schoppen, al is het maar verbaal, óf afhaakt. Deels voedt dat de hypocrisie weer, waar het klagers het gevoel geeft dat er 'eindelijk' iemand een 'luisterend oor' heeft als er iemand op hun gescheld afkomt. Al is het slechts tijdelijk, en voor de kijkcijfers, of het abonnee-bestand. Met alles wat ze hebben gaan ze er, met twee benen gestrekt in, blijven aan het 'Openbaar Ministerie' hangen, prevelen bij de rechtbank dat het niet zo bedoeld was, maar dat ze écht klaar zijn met 'Den Haag', en ze lopen naar buiten met een taakstraf, of erger. Tenzij je de mazzel had met de Officier van Justitie in dezelfde 'maatschappelijke lobbygroep' te zitten, of iemand te kennen die………

 

Iedereen met anderhalve hersencel wist bij het begin van 'Corona' dat het officiële verzet vanuit de overheid zelf tegen 'mondkapjes' en 'testen' was ingegeven door maar één ding: We hadden ze niet, en konden ze niet krijgen. En ondertussen moddert 'Den Haag', geheel voorspelbaar, van het ene naar het andere fiasco, terwijl het vertrouwen in de politiek, en de media, (volgens de enquête-bureaus) een astronomische hoogte bereikt. Dat meer mensen geïnteresseerd zijn in het tweede 'droomhuwelijk' van mevrouw Meis, waarin de kern voor het derde 'droomhuwelijk' al besloten ligt, of welke geriatrische Nederlander de 'Voice' wint, zegt niet dat mensen geen oog meer hebben voor wat er allemaal mis gaat in hun wereld. Ze horen 'Peter R.' zeggen dat je wel retestom moet zijn om in zo'n 'internet-oplichterstruc' te stappen, en dat je het de politie niet mag verwijten dat ze duimendraaiend wachten tot een collega van 'Peter R.', met de kijkcijfers op het netvlies, de zaak heeft opgelost, wat vervolgens leidt naar enkele 'licht getinte' medelanders die vermoedelijk onlangs nog meeliepen in Amsterdam of Rotterdam met een 'BLM'-betoging, als ze niet druk waren met hun sollicitatie bij de 'groep van Taghi', of diens concurrent. Maar dat is toeval. En je mag het ook zéker niet aanvoeren als de vermoedelijke reden voor de inertie bij de politie. Alleen zien veel Nederlanders dat anders, en daar profiteren 'bepaalde politici' van. 

 

De enige manier om 'bepaalde politici' de wind uit de zeilen te halen, is zorgen dat ze niet steeds weer gelijk krijgen. Hoe doe je dat? Door criminaliteit te bestrijden! Maar dan stort ook het 'GDP' van Nederland in, dat drijft op de productie en doorvoer van drugs, waardoor het 'grote geld' ons land bereikt, nu we verder niks meer produceren, behalve 'gebakken lucht'. En als je de criminaliteit effectief bestrijdt, waar halen de media dan hun artikelen en 'items' vandaan? En krijg je ook nog eens een hoop gelazer omdat je niet 'etnisch' mag profileren als de daders geen 'witneuzen' zijn. 

 

In Duitsland gingen ze de 'Coronacrisis' te lijf door de BTW te verlagen, maar dat zet in ons land geen zoden aan de dijk. Want criminelen, multinationals met een 'brievenbus-vestiging', andere belastingontduikers, en 'BTW' is geen goede 'match'. Als rechtgeaarde Nederlander heb ik wel in Duitsland mijn tank vol gegooid met E95-10, voor €1.18 per liter, en een nieuwe garderobe aangeschaft bij de oosterburen, terwijl ik genoot van de Eiffel, en betaalbare horeca. Omzet die ze in Nederland alleen terug kunnen halen door de toeristenindustrie om zeep te helpen. En verdomd.......

 

Het schijnt dat ze het in 'Groen' opzicht ook niet slecht doen bij onze oosterburen, al is daar nog altijd geen maximale snelheid op de wegen, gaat de bruinkoolwinning gewoon door, met gigantische gaten in de aardkorst, net over de grens, maar lonkt het Russische gas, als straks 'Nordstream II' af is, wat beter is voor het milieu dan die kolen of 'biomassa', en 'LNG' uit de Verenigde Staten. En goedkoper bovendien. Maar in Nederland? Daar trekken we twintig miljard uit voor een 'Fonds', waar vooral de 'katvangers' tussen het Rijk en de criminelen en de belastingontduikers beter van worden.

 

En dan was er nog het paniekbericht, afgelopen week, over 700 Nederlanders die in een 'Database' van een Chinese firma stonden, die 'connecties' met de 'Chinese overheid' zou hebben. O jongens! Grote Paniek! Een Chinese firma die hetzelfde doet als 'Cambridge Analytica', en nog tal van andere westerse 'bedrijven'. Althans, volgens een Amerikaanse spion, die via een Australische 'bron' ('hacker') een door hem gestolen database in de openbaarheid bracht, waarvan niemand kon zeggen of die authentiek was, en wat het bedrijf precies deed met die namen. Die dief is een held, terwijl Assange wordt gemangeld, en gevierendeeld voor minder. Ironisch genoeg kreeg ik dat 'nieuws' aangereikt via NRC, die direct daarop in de krant een 'Who-is-Who' publiceerde van 'invloedrijke Chinezen'. Helaas had je daar niet zoveel aan, omdat 'invloedrijk' nogal betrekkelijk is. Net als Navalny voor zijn westerse sponsoren meer waard is als hij dood gaat of in het ziekenhuis ligt, dan wanneer hij daadwerkelijk aan verkiezingen deelneemt, geldt dat voor veel van de genoemde Chinezen ook. 

 

De waargenomen hypocrisie is deels geen échte hypocrisie, omdat het een 'Stijl' is. Een bepaald prisma waardoor je naar de mens en de maatschappij kijkt die in hangt tussen 'Realpolitik' en verbluffende naïviteit, of intellectuele conditionering. Wellicht moet u DIT artikel eens lezen over het fenomeen 'Critical Theory', waarin 'waar' en 'onwaar' functies zijn geworden van een doctrine die predikt dat harmonie in een samenleving een illusie is. Ik zie het overal. In mijn krant. In het televisiejournaal. In de politiek. In de 'wetenschap'. In de rechtspraak. Maar niet bij gewone mensen. Waar ze fel van leer trekken op forums, op blogs, in actiegroepen, of als iemand hen een microfoon onder hun neus drukt, terwijl hun hele leven op omvallen staat, zetten zij zich af tegen die 'Elite' die de vloer aanveegt met hun verlangen om te weten of iets 'waar' is, of 'onwaar'. Maar die 'Elite' is zich van geen kwaad bewust. Ze zien zichzelf helemaal niet als de aanstichters van al het onheil dat er langs komt. Waarbij het, hoe ironisch, ook nog zo kan zijn dat iemand voor zijn of haar werk 'Elitair' is, om met vrienden en familie net zo hard te lopen foeteren op de 'Elite' die er een zooitje van maakt als iedereen.

Onthaasten

Gewaardeerde lezers,

 

Doorgaans plannen mijn vrouw en ik een langere reis na de zomer, veelal naar een gebied met slechte toegang tot het internet, wat mij ook enkele weken 'geopolitieke rust' brengt. Onder de gegeven omstandigheden, met alle 'maatregelen', 'adviezen' en 'bedreigingen' rond 'Covid', die het reizen zonder dringende noodzaak praktisch onmogelijk maken, zit dat er niet in. We hebben echter een zomer achter de rug waarin we niet echt aan onszelf zijn toegekomen. Geen stress, en geen problemen met de gezondheid, of anderszins. Maar de komende week, met mooi weer in het vooruitzicht, hebben we in de agenda gezet om te 'onthaasten'. 

 

Wel op reis, maar binnen Europa, en maar hopen dat het geen 'Parijs-avontuur' wordt zoals eerder dit jaar, toen heel Europa in de 'Lockdown' schoot op de dag dat we daar aankwamen. Allerlei 'waarden' vertonen weer een stijgende lijn, maar we wagen het er op. Het internet zal het probleem niet zijn, maar behoudens serieuze ontwikkelingen, zult u mij de komende week moeten missen. Hieronder nog een bijdrage die de week afsluit. Ik hoop u na het volgende weekend weer te treffen. Dit is voor mij een mooie gelegenheid om iedereen te bedanken die reageerde met commentaar, steun, kritiek, vragen en tips. Geniet van een mooie nazomer, en zorg dat u gezond blijft!

 

Jake.

Bambi

Als een hert dat in de koplampen van een snel naderende vrachtwagen staart. 

 

In een treffende analyse van de manier waarop grote, machtige landen niet zozeer worden veroverd, maar eerder 'smelten', beschrijft Charles Hugh Smith hoe alles op een zeker moment 'in rook opgaat'. Hoe een systeem dat onaantastbaar leek, verkruimelt en verdampt, omdat de mensen die het systeem dragen er de brui aan geven. Ik deel die analyse, en zie het gebeuren. 

 

Die ontwikkeling wordt gedragen door uiteenlopende groepen binnen de samenleving. Elk met een buitenissige, om niet te zeggen extremistische kijk op wat nodig is om dat verval te voorkomen, en/of de toekomst veilig te stellen voor toekomstige generaties. Maar met hetzelfde resultaat. Dat een extreem rechtse oproerkraaier als Navalny in Rusland wordt gesteund door 'Links' in ons deel van Europa, lijkt een anachronisme, maar dat is het niet. Het is een streven naar destructie van de 'bestaande orde' dat hen bindt. Een destructie van 'orde'. 

 

In de actualiteit zie je hoe 'iedereen die er toe doet' applaudisseert en lippendiensten bewijst aan de 'helden' in de samenleving. De leerkrachten, de zorgmedewerkers, de politie, de brandweer. En, niet te vergeten, de mensen die écht werken voor hun geld, en iets produceren, of transporteren, met inbegrip van de boeren. Om hen het volgende moment te ontslaan, uit te kopen, af te danken, uit te knijpen, te dwingen om te werken onder onmogelijke omstandigheden, door hen in een keurslijf van wetten en regels, met bijbehorende toezicht te persen, die ervoor zorgen dat ze hun taak niet meer kunnen volbrengen, zonder roofbouw te plegen op zichzelf. 

 

De 'Rechter' vleugel van die op zelfdestructie afstormende beweging wil het liefst géén overheid, en het 'recht van de sterkste/slimste', terwijl de 'Linker' vleugel de overheid gebruikt om alles onklaar te maken, omdat het 'wel wat minder kan'. Voor u. Netto komt het op hetzelfde neer. Maar zelf zien ze het niet zo. Sterker nog, velen die in praktische zin onderdeel zijn van één van beide vleugels, zien zichzelf niet als een 'extremist', maar als iemand die de strijd aanbindt tegen de 'bestaande orde' die wordt gedomineerd door 'de anderen', en die zijn langste tijd gehad heeft. Het sleutelwoord is 'verandering'. Maar wat houdt dat in, in een gepolariseerde wereld? 

 

In discussies over het belang van productie zie je hoe groot de verwarring werkelijk is. Leerkrachten, zorgmedewerkers, politie en brandweer doen buitengewoon nuttig werk, als we ze niet voor de voeten lopen, maar hun loon wordt opgehoest door het collectief. Ze faciliteren de productie en het transport waar de economische kurk op drijft. Een frequent terugkerend thema hier op dit blog is dat we de 'paleisrevolutie' van de 'Jaren Zestig/Zeventig' overleefden door 'slimmigheidjes'. Een hele waslijst met trucs om anderen voor ons te laten werken. In het artikel van Charles Hugh Smith gaat het om de destructieve invloed van de 'veelvraten'. De 'Rechtse Elite', zelfs al doen ze zich voor als 'Links', maar actief in de 'financiële markten' waar het niet op kan. Maar vlak 'Links' niet uit, waar in ons deel van de wereld 'Links' allang niet meer staat voor iets dat verwijst naar 'werkers' of 'arbeiders', maar is verworden tot iets 'cultureels', met een geatomiseerd (decadent) wereldbeeld waarin het 'individu' is opgepompt tot een karikatuur van zichzelf. Daarin lijkt onze westerse samenleving meer op 'Rome', dan op de Sovjet-Unie. En dat is voor de analyse van wat ons te wachten staat niet onbelangrijk. 

 

Door te overdrijven (Hoogmoed) hebben we ons eigen graf gegraven. Je ziet nu hoeveel pijn dat doet in het 'Linkse' bastion, waar 'cultuurdragers' aanspraak maken op het geld dat beter naar leerkrachten, zorgmedewerkers, politie en brandweer kan gaan. Terwijl die 'cultuurdragers' zichzelf hebben geconditioneerd tot het beschimpen van de 'werkers', de 'arbeiders', het 'plebs', door de landen waar de producten vandaan komen die we simpelweg nodig hebben, of die de grondstoffen leveren die ons warm houden, aan te wijzen als institutionele vijanden. Zonder te beseffen dat productie, transport, en het winnen van grondstoffen een bepaald niveau van discipline vereisen. Dus orde. 

 

Als het er op aan komt, zijn 'cultuurdragers' wel bij machte om extreem geweld in te zetten om hun bevoorrechte positie te verdedigen. Maar ze zijn, in die 'gespecialiseerde' verschijningsvorm, als verkopers van 'gelul', volkomen ongeschikt voor leger, politie, brandweer, zorg of onderwijs. Althans, voor onderwijs dat tot doel heeft productieve mensen de weg te wijzen. Een Molotov-cocktail gooien, of een terroristische aanslag plegen of plannen, of iemand als groep te grazen nemen binnen de 'Cancel-Cultuur', lukt nog wel. Maar in die 'existentialistische' vorm laat het zich niet sturen door enig logisch proces, en is de samenleving die al haar investeringen wegsluist naar die geaborteerde, zelfgenoegzame feuten ten dode opgeschreven.

 

'Boem!' Vrachtwagen. Dat licht was niet de opkomende zon, Bambi.

Verlamming

Kun je van jezelf zeggen dat je 'onafhankelijk' bent?

 

Dit blog drijft niet op inkomsten uit reclame. Voor de artikelen die ik hier publiceer ontvang ik geen vergoeding. Dit blog krijgt geen subsidie. En er is geen redactie die mijn bijdragen beoordeelt voor publicatie, of een 'statuut' waar ik mij aan te houden heb. Veel onafhankelijker kan feitelijk niet. Wel ben ik, zoals elke burger, gehouden aan het eerbiedigen van de wet. Een opdracht die ik serieus neem, maar ik heb slechte ervaringen met de 'onafhankelijke' rechters in Nederland. Dat betreft geen ernstige kwesties, gelukkig. Maar het maakt wel dat ik op mijn hoede ben, in een wereld die steeds meer 'politieke processen' kent. 

 

Wie de hierboven aangehaalde criteria hanteert voor 'onafhankelijkheid' als een voorwaarde, trekt de conclusie dat de 'onafhankelijke pers', en de 'onafhankelijke rechter' niet bestaan. Maar een journalist of een rechter kan wel 'onafhankelijk' zijn in de eigen denkwereld, en daar naar handelen, binnen de grenzen van de wet, en de consequenties aanvaarden voor de eigen carrière. De Australische journalist en uitgever Julian Assange staat in het Verenigde Koninkrijk voor de niet zo 'onafhankelijk' ogende rechter. Dat overduidelijk 'politieke' proces wordt in de 'alternatieve' media wel gevolgd, maar de kranten en zenders die eerder goede sier maakten met zijn onthullingen over de 'Forever Wars', laten het opzichtig afweten. 

 

'Onafhankelijk' is in de praktijk minder een kwestie van geld of statuten. Het is iets wat 'tussen je oren' zit. Een mentale toestand tussen 'goedgelovig' en 'obstinaat' in, die we 'kritisch' noemen. De bereidheid om kritiek te hebben op anderen, en hun goede bedoelingen in twijfel te trekken, is minder belangrijk dan de bereidheid om met enige regelmaat in de spiegel te kijken. En achterom te kijken, waar je kunt zien of je in het verleden wel voldoende 'kritisch' was. Voor mijzelf ben ik niet ontevreden, maar het kan altijd beter, uiteraard. Het streven naar perfectie tekent de 'onafhankelijke' geest, maar kan ook verlammend werken. Het is koorddansen.

 

Een ander kan anders oordelen over jouw bijdragen aan het maatschappelijke debat. Het leidt geen twijfel dat de meest fanatieke 'Rusland-haters' mij toedichten dat 'onafhankelijkheid' bij mij ver te zoeken is. In hun ogen ben ik een 'Troll'. En mijn oordeel over hen is ook niet mals. Maar zeker waar er terecht serieuze twijfels zijn over hun 'onafhankelijkheid', omdat hun vooringenomenheid er niet alleen duimendik bovenop ligt, maar het tevens een 'aanname-eis' is van hun werkgever, zie ik mijn eigen oordeel alleen maar bevestigd door onthullingen achteraf, en ontwikkelingen in de wereld. Terwijl de mensen die mij als een 'Troll' wegzetten extreem 'lenig' moeten zijn om de door hen zelf opgezette wegversperringen te omzeilen als ze het pad dat ze gegaan zijn terug zouden volgen. 

 

Inspanningen om het 'publieke debat' te kuisen, door tussenkomst van 'Fact-Checkers', het aanscherpen van regels, en het inzetten van de rechter, zijn slechts in een bescheiden aantal gevallen verdedigbaar. Waar mensen oproepen tot moord, plunderingen, het aanwakkeren van rassenonderscheid, of oproepen om elders regeringen omver te werpen, of gewapend te interveniëren in lokale conflicten ten bate van een partij waar men zich mee identificeert, of waar men ervoor pleit mensen met een oppositionele mening de mond te snoeren, of bepaalde groepen in de samenleving te bevoorrechten ten koste van andere groepen, kan ik het, tot op zekere hoogte, billijken. Helaas is dat niet de praktijk. Keuzes van censoren, 'Fact-Checkers' en rechters worden meer en meer ingegeven door het antwoord op de vraag wat 'politiek correct' is, en dat is een gevaarlijke trend. 

 

Het gevaar is het grootst voor de 'onafhankelijke' journalist, de 'onafhankelijke' rechter, de 'onafhankelijke' blogger, en het 'onafhankelijke' land. Zij lopen het risico om op een onbewaakt ogenblik van alle kanten te worden aangevallen, omdat ze 'onafhankelijk 'zijn, en dus geen 'vrienden' hebben. Dat werkt verlammend. Tom Jan Meeus schreef in NRC een gloedvol stuk over de kwestie waarbij hij, in mijn ogen, de plank vakkundig missloeg. Onder de kop: 'Zeg mij wie je vijand is, en ik zeg wie jij bent', noteerde hij dat we het in Nederland geweldig voor elkaar hebben, omdat hier de overheid zelfs het 'tegengeluid' ten tijde van het referendum over het 'Associatieverdrag' met Oekraïne financieel steunde. Ongelukkig voorbeeld. En dat is een eufemisme. Want als je vervolgens de uitslag van dat referendum pontificaal naast je neer legt, en je eigen ding doet, is dat problematisch.

 

Maar het hart van zijn betoog ging over de vraag of je samenwerking met een partij op voorhand kunt uitsluiten, zoals Sigrid Kaag recent deed, toen ze als de nieuwe 'lijsttrekker' van D66 werd gepresenteerd. PVV en FvD werden door haar buiten de orde geplaatst. Het zal voor u geen verrassing zijn dat ik, als 'onafhankelijke' geest, dat onbegrijpelijk vind. Al heb ik nooit op de PVV of FvD gestemd. Polarisatie is niet de weg. En u ziet dat ook terug in mijn pogingen om de blinde haat tegen Rusland en China, en andere 'gelegenheidsvijanden', in de kiem te smoren. En in mijn bijdragen waarin ik tracht de duidelijk zichtbare 'bias' in het nieuws over die landen voor het voetlicht te brengen. Maar ook in mijn weigering om in een gepolariseerd debat, over de Amerikaanse politiek, of 'Covid', een kant te kiezen. 

 

Een 'onafhankelijke' geest moet tegen zijn eigen vrienden, zijn eigen redactie, zijn eigen werkgever, zijn eigen krant, zijn eigen land, kunnen zeggen: 'Je lult uit je nek!' Ook als je niet zelf exact weet hoe het in elkaar steekt, maar je wel weet dat wat die 'betrouwbare' bron beweert niet waar is, of (nog) niet te bewijzen valt. Eenieder die op enig moment de deur in het slot gooit, anders dan uit pure noodzaak, omdat er iemand op de stoep staat met een groot mes, en kwade bedoelingen, is vooringenomen. Ook waar iemand zich meldt met een grote zak, niet vol cadeautjes, zoals 'Zwarte Piet', de held uit mijn jonge jaren, maar bedoeld om uw bezittingen af te voeren om ze te verdelen onder zijn behoeftige vrienden, mag u die deur dicht houden, wat mij betreft. De 'onafhankelijke' geest heeft geen vijanden, maar wel een scherp oog voor mensen met kwade bedoelingen, en mooie praatjes.

Rillingen

De Russen klagen over Amerikaanse 'schijnaanvallen' op Russisch grondgebied, in het gebied van de Zwarte Zee.

 

Het Amerikaanse Pentagon 'verklaart' die aanvallen als een poging om de Russische respons in kaart te kunnen brengen, waarbij wordt geregistreerd welke apparatuur op welk moment actief wordt, op welke frequenties wordt uitgezonden, welke systemen worden ingeschakeld, en wat de strategie is van de onderscheppende straaljagers. Dat zijn klassieke 'Koude Oorlogsspelletjes', die in die vorm niet ongevaarlijk zijn. Als ze verkeerd worden geïnterpreteerd, als een échte aanval, zijn de rapen goed gaar!

 

Het gaat hier om een ander fenomeen dan de regelmatig terugkerende verhalen over 'onderschepte' Russische 'Bear' bommenwerpers boven territoriale wateren, in de buurt van NAVO-landen, die met enige regelmaat in de media terugkeren om de illusie te voeden van een 'dreiging'. Daar zwaaien de piloten vriendelijk naar elkaar. Niet dat die bommenwerpers in een tijd van oorlog geen gevaar opleveren, ook al stammen ze uit de jaren vijftig. Maar in die confrontaties gaat het niet om een gesimuleerde aanval, maar om een patrouillevlucht. Anders is het waar Russische jachtbommenwerpers in de Oostzee op 'ooghoogte' en 'binnen handbereik' over het dek van schepen van de NAVO scheren, die zich te dicht bij de Russische enclave van 'Kronstad' begeven, duizenden kilometers van het eigen Amerikaanse grondgebied. 

 

Wereldwijd zijn de Amerikanen druk met provocaties, en daadwerkelijke aanvallen, of manoevres op vijandelijk gebied in Syrië, waar ze volgens het internationale recht niets te zoeken hebben. Maar goed, het internationale recht is al twintig jaar of langer een dode letter door de 'War on Terror', die door NAVO-landen gezien wordt als een vrijbrief om wereldwijd orde op zaken te stellen met militaire middelen. Naast marteling en vervolging van personen die beschouwd worden als een bedreiging, en dat zijn in toenemende mate niet de terroristen, maar eerder de mensen die aankloppen om te vragen hoe dat nou ook alweer zat met die democratie en die rechtsstaat

 

Trump, vorige week eerst vals beschuldigd van minachting voor de eigen militairen, antwoordde op vragen van een bevriende journaliste dat hij niet weet hoe de militairen over hem denken, maar dat hij meent dat de 'soldaten' op zijn hand zijn, maar dat de generaals in het 'Pentagon' zijn bloed wel kunnen drinken, net als het 'militair industriële complex'. De 'Warparty', dus. Wat mij bij de vraag brengt of Trump die schijnaanvallen op Russisch grondgebied heeft gesanctioneert, of er wellicht zelfs opdracht voor gaf, of dat het 'Pentagon' handelt conform een eigen agenda?

 

Een alternatieve uitleg voor de vreemde chicanes in Trump's beleid, is dat hij op gezette tijden door zijn 'eigen mensen' voor voldongen feiten wordt geplaatst, en dan de keuze heeft daar openlijk afstand van te nemen, of te doen alsof het zijn keuze was. Zeker na het verschijnen van het boek van John Bolton, en de reactie van Trump op dat boek, is het raadzaam om Trump niet te vereenzelvigen met de 'Haviken' om hem heen. Iets dergelijks kun je wellicht ook zeggen over zijn binnenlandse politiek, maar het blijft een lastig te bevatten man, in een lastig te bevatten wereld, waarin een ongeluk in een verdomd klein hoekje zit. 

 

De (doorgaans) genuanceerd 'linkse' website 'Counterpunch' maakt ook overuren met pogingen om te voorkomen dat Trump een tweede termijn krijgt. Patrick Cockburn suggereert daarbij dat 'Links' Trump moet wegzetten als een 'landverrader'. Hij verwijst daarbij naar een verhaal dat zijn vader hem ooit vertelde, over een sheriff die hopeloos achter lag in de peilingen. Die kwam met het 'briljante' idee om het gerucht te verspreiden dat zijn opponent 'het' met varkens deed. Zijn vrienden fronsten de wenkbrauwen, en wezen hem erop dat dat niet waar was. Waarop de kandidaat sheriff zei dat hij dat ook wel wist, 'But let's hear him deny it!' In de beleving van Cockburn is Trump in 2016 op die manier boven komen drijven.

 

Gelet op het 'Steele Dossier', waarin Trump ervan werd beticht zich verlustigd te hebben in 'plasseks' met een stel lichtekooien in een Moskou's hotel, moet mij toch van het hart dat het minimaal van twee kanten kwam. Je kunt verwijzen naar 'Pizza-Gate' als een vergelijkbare 'move', maar de geur van pedoseksualiteit in de omgeving van Hillary is tot nu toe minder absurd, met Bill/Epstein, en Anthony Weiner, de man van Hillary's campagneleider, en actief supporter van de 'LGBT'-agenda. En waar dat de eerste keer niet goed uitpakte, lijkt dat advies van Cockburn deze ronde ook niet echt een 'winner'. Trump heeft, wat dat betreft, een extreem hoog 'Teflon-gehalte'. Ook, denk ik, omdat het hem koud laat. Hij heeft alles al gezien, en gehoord. En wat dat betreft is Biden een stuk kwetsbaarder

 

Maar 'landverraad?' Ook op 'Counterpunch' een interessant stukje over juist dat aspect, waar de auteur juist stelt dat Trump wordt gesteund door mensen die het 'land' niet kwijt willen. En daar zit wel iets in. Het gaat niet, in alle gevallen, om eng nationalisme. Maar een verzet tegen het 'globalisme', dat zoals de auteur schrijft, gesteund wordt door een tamelijk bizarre club supporters, van 'Links' tot 'Rechts' die allemaal afwillen van de 'natiestaat'. In die zin is er dan een overeenkomst met wat Xi en Poetin propageren. Laat iedereen zijn 'eigen ding' doen, binnen de eigen soevereine landsgrenzen, zonder bemoeienis van anderen, en laat de handel ons binden. Ik weet niet of dat het is wat Trump voor ogen staat, want wie weet dat wel? Ik denk echter dat het wel klopt dat zijn aanhang het door die bril ziet. En ook daar, zeker niet met een volstrekt gelijkluidend idee over hoe dat verder concreet ingevuld moet worden. Dus zowel mensen met een 'Klassiek Linkse' kijk op mens en maatschappij, als kiezers met een 'Rechts Nationalistische' droom, en alles daar tussenin. In elk geval overtuig je die groepen niet door Trump van 'landverraad' te beschuldigen. 

 

Dat in dat chaotische land bepaalde lieden met vuur spelen door 'schijnaanvallen' met lange afstands bommenwerpers op Rusland en China uit te voeren, geeft mij de koude rillingen. 

Conveniënt

Begrijpt Angela Merkel niet dat de koppeling van 'Navalny' en 'Nordstream II' wel érg conveniënt is?

 

De vraag stellen, is hem beantwoorden. Natúúrlijk beseft ze dat. Ze is niet van gisteren. Zeker sinds het haar duidelijk werd dat haar telefoon al járen werd afgeluisterd door de Amerikanen, en dat die getrouwd zijn met de BND, de Duitse veiligheidsdienst, weet ze ook wel dat zij niet de enige baas is bij onze oosterburen. Sterker nog, nadat de Amerikanen zelfs zo ver gingen dat ze de burgemeester van een dorp waar de pijpleiding aan land zou komen bedreigden, moet ze al wel hebben verwacht dat ze op enig moment opzichtig aan haar oor de klas uit gevoerd zou worden. Op de gang, om daar te wachten tot de orde in de klas weer was hersteld. 

 

Daarbij ga ik er vanuit dat Frau Merkel niet zelf in het 'complot' zit, en dat al haar ferme uitspraken over dat project, dat zéker door zou gaan, oprecht waren. Wat er exact aan de hand is met Navalny kan ik u niet vertellen. Net als de Skripals heeft hij blijkbaar een aanval met het dodelijkste zenuwgif op aarde overleefd. Het 'Kremlin' daarvan beschuldigen is een komisch nummer. In de gelijkgeschakelde westerse media gaat het er in als gesneden koek. Maar zeker iedereen die zich daadwerkelijk heeft verdiept in de materie, van de coup in Oekraïne, tot deze laatste operatie, met daar tussenin nog 'RussiaGate', de Skripals, en het 'fake-news' over de gifgasaanval op Douma, om van die MH-17-farce nog maar niet te spreken, is er wel een beetje klaar mee. Dat de psychiaters in ons land het moeilijk hebben, en steen en been klagen, zoals NRC maandag meldde, verbaast mij niks. 

 

Ja, ik noem het een 'complot', maar eigenlijk is het 'in your face obvious', en het enige 'complot' is wat er wordt verzwegen. Hoe ver dit verhaal gaat, en of Navalny is vergiftigd, of niet, kan ik u vanachter mijn schrijftafel onmogelijk vertellen. Maar nog één keer: Novitsjok is een 'formule' van een familie van gifgassen, in honderden verschillende varianten, en elke chemicus kan het maken. De ontwikkeling was een antwoord op een identiek Amerikaans programma. In verschillende westerse landen werd het daadwerkelijk geproduceerd, nadat Duitsland in 1990 de hand wist te leggen op dat spul. Ook in ons eigen land werd het geproduceerd. Het werd oorspronkelijk ontwikkeld in een laboratorium in Oezbekistan, destijds onderdeel van de Sovjet-Unie, en tegenwoordig een onafhankelijke staat. Eén van de chemici die zich voorstelden als de 'geestelijke vader' woont en werkt in de Verenigde Staten. Wat dat 'werken' precies inhoudt zou ik u niet kunnen vertellen, maar hij is kennelijk 'president van de regering in ballingschap van Tartarstan', wat hem op de één of andere duistere wijze een miljoenen kostende villa in Princeton heeft opgeleverd. Door de opkomst van Novitsjok als 'chemical of choice' in de spionnenwereld, beunt hij leuk bij met eigen complot-theorieën rond de Skripals en Navalny. Geen vriend van Poetin, zult u beseffen.

 

In de 'woelige' periode na de val van de Sovjet-Unie zou één van hen, professor Rink, Novitsjok verkocht hebben aan een stel misdadigers, om in zijn levensonderhoud te voorzien. Hij werd daarvoor in Rusland veroordeeld. En nadat het bestaan van Novtsjok bekend werd in bredere kring in het westen, via een boek waarin de in Amerika wonende chemicus de hele wereld op de hoogte bracht, ging Hillary Clinton, als minister van buitenlandse zaken van de Verenigde Staten, op de rem staan toen er initiatieven werden ontplooid het spul te verbieden. Als Steven Derix dus schrijft, in NRC, dat het spul uniek in Russische handen is, en alléén ingezet kan worden met toestemming van Poetin, verkoopt hij u de Brooklyn Bridge. Bij NRC kwam kennelijk een 'ingezonden brief' binnen uit Singapore van een expat die het hele verhaal van Derix voor zoete koek slikte, maar toch een vraagtekentje zette bij dat ene aspect. Niet dat ze het niet geloofde, maar hoe wíst Derix dat? Nou, mevrouw, ik heb nieuws voor u: Dikke Duim. Kristallen bol. Voor het héle verhaal. En het meeste wat hij daarvoor heeft geschreven. Een 'Kremlin-Koekeloerder' heeft geen bewijzen nodig. Alleen gelovigen, die doodsbang aan zijn lippen hangen, en alles wat hij schrijft voor zoete koek slikken. Het gaat er in als 'God's woord in een ouderling', zeiden ze vroeger wel.

 

Stel nou dat Angela Merkel wel beseft dat ze te grazen wordt genomen. Waarom zou ze er dan niet pal voor gaan liggen? Wel, om te beginnen, omdat de 'Ware Gelovigen' in Duitsland in de meerderheid zijn in de Bundestag, waar de rechts-extremist Navalny ook op handen wordt gedragen door de 'Groenen', net als in Nederland en in het 'Europees parlement'. Iets met 'mensenrechten', maar niet doorvragen. Dus ze heeft weinig keus. Als ze het spel meespeelt, houdt ze nog zicht op het redden van dat voor Duitsland cruciale project. Ja, ik weet het, bij NRC kunnen ze u voorrekenen dat het een straf voor Rusland zou zijn, maar gelooft u mij, Duitsland is het land dat betaalt. Dubbel, en dwars. Want zonder dat Russische gas kunnen ze niet, en als ze Polen en Oekraïne de 'transitkosten' moeten betalen, kunnen ze dat niet verhalen op Rusland. En voor Nederland geldt hetzelfde. Maar Nederland is in deze een overtuigde Atlantische slaaf. En in andere kwesties trouwens ook. 

 

Daarnaast is er nog een andere mogelijkheid, en dat is dat Merkel en Poetin onder één hoedje spelen, en dat dit hele theater deel uitmaakt van hun 'entrapment plan'. De 'Lokfiets', zeg maar. En ik zeg dat, omdat er sterke geruchten gaan dat Poetin Erdogan al eens gered heeft, door hem te waarschuwen voor zijn 'vrienden' bij de NAVO, die druk waren met een coup waarvan hij het slachtoffer had moeten worden. En omdat 'de Russen' Victoria Nuland in haar hemd zetten na de geslaagde staatsgreep in Oekraïne, waarbij een telefoongesprek naar buiten werd gebracht waarin te horen was hoe de vertegenwoordigster van het 'State Department' tegen haar ambassadeur over de EU zei: 'Fuck the EU'. Om nog maar te zwijgen over dat telefoongesprek waarin de 'buitenland commissaris' van de EU werd geïnformeerd over het gegeven dat het 'snipers' aan 'onze kant' waren die op Maidan dood en verderf hadden gezaaid. En Nederland pikte Russen in Den Haag in hun kuif die ervan werden beschuldigd het 'OPCW' af te luisteren, en ook daar bleek dat niet zonder reden, en niet zonder resultaat, waar er 'gedoe' was over laboratorium-resultaten rond de Skripals, en klokkenluiders naar buiten brachten dat 'Douma' één grote, doortrapte leugen was. 

 

Merkel en Poetin zijn geen natuurlijke vrienden, als je naar het verleden kijkt. Maar sociaal-cultureel zijn de verschillen kleiner dan je wellicht geneigd zou zijn te denken. Waar Wit-Rusland recent stelde telefoonverkeer te hebben onderschept dat er op lijkt te wijzen dat 'iemand' in Polen, en 'iemand' in Duitsland het 'geval Navalny' bespreken in de geest van een 'False Flag', past het wel in een traditie. 'Afgeluisterde gesprekken' zijn te vervalsen. Ik wees daar ook al op in de zaak rond dat MH-17 proces. Daarnaast zal toch ook achterhaald moeten worden wie die lui dan zijn, wat hun functie is, en of het geen opzettelijk geplante desinformatie is. Overigens zal geen enkele 'Ware Gelovige' ooit overtuigd worden door bewijs uit (Wit-) Rusland. Maar minder goedgelovige volgers van het nieuws zullen zich ook achter de oren krabben bij het bericht dat de ontvoerde oppositie-leider in Wit-Rusland kennelijk door 'belanghebbenden' uit (verblijvend in) Oekraïne werd ontvoerd, en niet door handlangers van Loekasjenko. NRC spint het nu (artikel van dinsdag) als een 'vluchtpoging' toen ze bij de grens met Oekraïne uit een auto werd geduwd, die daarna met hoge snelheid de grens over reed. Eerder werd ze op klaarlichte dag van straat gegrist, en in een busje gefrommeld. Op mij maakt het eerder de indruk dat de vrouw werd ontvoerd, en dat was blijkbaar ook de bedoeling. Maar nu doen 'belanghebbende partijen' het voorkomen alsof het een gedwongen uitzetting zou kunnen zijn, en waren haar 'ontvoerders', die haar uit de auto duwden bij de grans, haar eigen stafmedewerkers, die inmiddels in Kiev zijn opgedoken. Hier worden extreem giftige spelletjes gespeeld, als u het mij vraagt. 

 

Het valt mij al langer op, dat Poetin, en/of 'het Kremlin', niet te verleiden zijn tot paniekvoetbal. Hun strategie lijkt geënt op het Angelsaksische gezegde: 'Give them some more rope, and they will hang themselves'. De 'Verkopers' in ons deel van de wereld, zoals ik dat in de vorige twee bijdragen als concept heb toegelicht, hebben een korte 'attention span'. Als ze niet direct het lid op de neus krijgen, feliciteren ze zichzelf al met de winst. Om vervolgens te bemerken dat ze met lege handen achterblijven. Kostte klauwen met geld, maar dan heb je ook niks. Traditioneel is dat eigenlijk de Israëlische manier van werken, zoals Poetin erin zit. En toegegeven, daarin past ook de stoutmoedige moord, de aanval waarvan 'iedereen' zegt dat er dán wel een veroordeling komt, die vervolgens niet komt. Maar het krediet van Israël hebben ze in Rusland niet. En daar moeten ze wel degelijk rekening houden met consequenties. De 'Modus Operandi' van de Russen is dan ook anders. Als ze iemand redden van een 'Regime Change' ingreep, tonen ze niet 'de wereld' de bewijzen, omdat het niks uithaalt. Maar wel degenen die op het punt stonden van school te worden gestuurd. 'Kijk: Dit was wat je 'vrienden' je probeerden te flikken. Zullen we samenwerken om te voorkomen dat het ze lukt?'

 

Door die bril bekeken was het niet zo idioot om te denken dat Trump aan de macht werd geholpen door 'de Russen', gelet op het 'Steele Dossier', waar 'boze tongen' over schrijven dat Sergei Skripal er aan meewerkte. Maar zeker is dat Skripal met Steele werkte, via hun gezamenlijke 'vriend', die Skripal door chantage in Spanje wist te 'overtuigen' om dubbelagent voor de Britten te worden. Dan zou een aanslag op Skripal nog niet zo bezopen klinken, maar zelfs dan is het antwoord op de vraag 'Cui Bono' hier ondubbelzinnig: Westerse partijen die een nieuwe 'Koude Oorlog' met Rusland willen, en niet 'Rusland'. Dito met Navalny, die als zogenaamde 'oppositieleider' niet eens één zetel in de volksvertegenwoordiging heeft. 

 

Met andere woorden, blijf afgestemd op dit kanaal, want dit boek kan nog niet dicht. Ik geef u met opzet zoveel mogelijk bronnen die mijn versie van dit verhaal ondersteunen, maar trekt u de bronnen, en hun eigen beweringen gerust na om u te overtuigen, zolang ze nog niet van het internet gerost zijn. 

View older posts »