Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Uitbreiding

Added an 'In English' page to this website. Articles in that section are not a direct translation of what is posted on the Dutch language blog. They are 'stand alone' contributions, borrowing from the main Dutch language blog. Contributions will be irregular, and cover various topics. Read the introduction on that page to learn more. 

Zoeken op dit blog

De slippendragers van het Grootkapitaal

In mijn jonge jaren heb ik veel, en intensief gediscussieerd met doorgewinterde ‘Marxisten’. Ze tooiden zich met eigen ‘labels’ om zich te onderscheiden van andere ‘Marxisten’, maar de bevindingen van Karl Marx waren voor allen het uitgangspunt. ‘Socialisten’, ‘Sociaal Democraten’, ‘Communisten’, ‘Trotskisten’, ‘Maoïsten’ en nog tal van andere ‘splinters’. Slechts een enkeling had ooit de werken van Marx gelezen. En ofschoon ik niet *alles* van die door een Britse industrieel in leven gehouden ‘denker’ heb gelezen, had ik zijn belangrijkste werken wel tot mij genomen. 

 

In de ogen van ‘Marxisten’ was ik een ‘slippendrager van het Grootkapitaal’, een ‘kleinburger’, een ‘verrader’, een ‘egoïst’, want ik vond mijn inspiratie bij auteurs die te boek stonden als ‘Anarchisten’, ‘Liberalen’ en ‘Vrijdenkers’ zoals ze werden aangeduid, of die dat etiket zelf ook gebruikten. Een allesbehalve homogene groep die zich afzette tegen machtsdenken en machtsmisbruik. Voorzover ze religieus waren, waren ze geen evangelisten, maar tolerant tegenover andere religies. De belangrijkste reden voor ‘Marxisten’ om die ‘kleinburgers’ te wantrouwen, was die afkeer van macht bij die groepen die zij als hun gevaarlijkste tegenstanders zagen, want macht had je nodig om dingen te veranderen. Macht is iets anders dan ‘autoriteit’ die iemand verworven heeft op grond van zijn of haar prestaties of inzichten, waar de ‘intellectuelen’ waar ik mij verwant mee voelde mee schermden. Een conflict dat je nu weer terugziet waar Jelle van Baardewijk onlangs zowaar een praatprogramma haalde, en alle ‘machtsdenkers’ meteen als één man/vrouw op hem aanvielen. 

 

Een ‘diploma’, een ‘titel’, of andere aanspraken die iemand maakt op respect als ‘expert’ maakten geen enkele indruk op mij. Ik behandelde, en behandel, iedereen met respect, curieus naar zijn of haar bijdrage aan de samenleving als geheel, die ik op zijn merites beoordeel. Een positieve bijdrage kan een toevalstreffer zijn, of de reflectie van de ‘waarden’ en bruikbare kennis die iemand zich eigen heeft gemaakt. Dat iemand ‘Rijk’ is, ‘Verkozen’, of ‘Van Adel’ imponeert niet, maar ik zal mij er niet in een reflex tegen afzetten. Ik ben geen ‘Marxist’, en ik wantrouw ‘leiders’ die druk in de weer zijn om ‘middengroepen’ uit te kleden ten bate van hun ambities. Ik gun iemand zijn of haar welvaart, zolang het eerlijk verkregen is, en niet onder dwang of bedreiging met geweld is afgenomen, via roof of piraterij is toegeëigend, of onder valse voorwendselen, met inbegrip van leugenachtige bangmakerij is afgetroggeld. 

 

Op dit blog heb ik al verschillende keren verwezen naar een video waarin keurig uit de doeken wordt gedaan dat fascisme dezelfde wortels heeft als die erkende ‘Marxistische’ stromingen, zij het dat de maker van die video Italiaanse ‘Anarchisten’ typeert als leerlingen van wat Karl Marx predikte. Iets wat we ook zien waar de ‘boerenlegers’ van Machno in Oekraïne in zekere publicaties worden weggezet als ‘Anarchisten’. Dat is lastig vol te houden, waar menige ‘Anarchist’ leefde voordat Marx uit de luiers was, en anderen als tijdgenoten volop met de man in de clinch lagen, waarbij Marx zijn tegenstanders gretig voor ‘rotte vis’ uitmaakte. Maar laat dat even schieten. ‘Marxisten’ en fascisten zwijmelen bij het verkrijgen van, en uitbaten van macht, iets waar ‘Anarchisten’, ‘Liberalen’ en ‘Vrijdenkers’ zich tegen afzetten. Ofschoon iedereen beseft dat je een zekere macht moet hebben, of respecteren, om iets gedaan te krijgen. En dat het bezit van veel geld, of toegang tot de geldpers, staat voor macht. In elk geval tot het op is. 

 

Het hinderde mij in het geheel niet om een contract af te sluiten, of op basis van mijn ‘woord’ diensten te vervullen voor iemand met het geld waarmee hij of zij het zich kon veroorloven om mij ‘in dienst’ te nemen, zolang de te verrichten werkzaamheden mij niet in gewetensnood brachten. En dat gold ook voor ‘De Staat’, de eigenaar van de drukpers waarmee het geld gedrukt wordt. Dat is een intrinsiek andere benadering dan van ‘Marxisten’ en fascisten, die geen boodschap hebben aan uw of mijn geweten. Het ‘dienen’ van wie er aan de macht is wordt daar gezien als vanzelfsprekend. In het bijzonder indien de machthebbers zich daarbij beroepen op hun ‘democratische legitimatie’. Wat mij terugvoert naar valse voorwendselen en leugenachtige bangmakerij, intimidatie, bedreiging en andere weinig fraaie spelletjes die politici spelen om de macht te verwerven. Wat mij er van mijn kant toe bracht krachtig te pleiten voor een radicale beperking van de macht van de ‘Overheid’ via een constitutie, gericht op het beschermen van de burger tegen praktijken die feitelijk het daglicht niet kunnen verdragen. In het bijzonder oorlogen.

 

In de tijd van Marx had hij maar weinig steun, en waren het de ‘Grootkapitalisten’ van vlees en bloed die de dienst uitmaakten, en direct, of indirect, ook de politici ‘aan een lijntje’ hadden. Vergelijk dit met het ideaal zoals Adam Smith voor ogen stond bij het schrijven van zijn ‘Wealth of Nations’, waarin hij zich voorstelde dat het ‘Grootkapitaal’ het verdiende geld weer zou investeren in de economie, tegen een bescheiden risico-vergoeding. Marx zag de ‘kleinburger’ als een verrader die de ‘Grootkapitalist’ hielp bij het uitbenen van de ‘arbeider’, via zijn of haar ‘kruiperige’ gedrag, en/of steun voor politieke groeperingen die ‘Rechts’ waren, en de arbeider niet mee lieten delen in de welvaart. Likken naar boven, trappen naar onderen. Dat leidt tot fascinerende discussies, waarbij ik de stelling betrok dat een kleine overheid in een land met een sterke Grondwet simpelweg de macht niet had om de arbeider ‘eronder’ te houden, terwijl gewetensvolle burgers zich niet zouden prostitueren, en dat met een gezonde culturele en educatieve basis, een samenleving tot grote dingen in staat zou zijn. 

 

Had ik ongelijk? Nee, ik denk het niet. Maar bij ons ontwikkelde het ‘Collectieve Westen’ zich tot ‘Grootkapitalist’ door de macht van de ‘EuroDollar’, waarbij die macht werd gebruikt om ‘proletarische’ landen uit te zuigen en kaal te vreten, met een ‘burgerij’ die verleid werd tot hedonistisch consumptiegedrag, op weg naar een Globalistische, egalitaire slavengemeenschap waarin de mens zichzelf volledig uit de markt geprijsd heeft. Als we kijken naar ons collectieve geweten, of wat daar nog van over is, dan heeft het weinig uitstaande met universele principes. Het is eerder een sculptuur dan de motor van een samenleving, omdat de energie eruit is, om econoom Steve Keen maar even oneigenlijk te parafraseren. 

 

Het alles overstijgende probleem voor *ons* in het ‘Collectieve Westen’, is dat we geen *nut* meer hebben, en vergeten zijn hoe het is om onderaan de ladder te bungelen in een proces dat gericht is op het scheppen van meerwaarde. Dat is een wrede ironie voorzover het generaties betreft die in hun denken geïnspireerd waren door de ‘Marxisten’, zonder ooit iets van Marx te hebben gelezen, en zich vervolgens de welvaart goed lieten smaken, die niet langer werd gegenereerd door enig productieproces van goederen of diensten met een duidelijk maatschappelijk nut, en een overheid als de ‘Grootkapitalist’ die hen in de watten legde. Het behoeft geen betoog, mag ik hopen, dat Marx beslist *niet* op het netvlies had staan dat zijn volgers zich zouden ontwikkelen tot een aswolk van ‘slippendragers’ die als een verstikkende deken op zoek is naar manieren om de industriële productie en de landbouw om zeep te helpen om de planeet te redden. 

 

Veel meer dan een zondagse ‘rant’ is dit artikel natuurlijk niet. Als ‘Vrijdenker’ ga ik u niet voorschrijven wat u moet denken of doen. En al had ik de macht, dan zou ik u niet willen dwingen tot keuzes die een stuk beter zijn voor u, en de wereldgemeenschap. Maar zet u schrap, want donkere wolken pakken zich samen boven uw en mijn paleis. Natuurlijk hadden we moeten *investeren* en diplomatie moeten gebruiken inplaats van consumeren, of wapens en ‘regime change’ operaties te bekostigen, en NGO’s te subsidiëren ten bate van machtsspelletjes die niet renderen. Het is objectief pas te laat om de bakens te verzetten als de vlam in de pan slaat, maar hoelang hebben we nog? Uren? Dagen? Weken? Maanden misschien? Onmogelijk kort om nog een collectief geweten uit de grond te stampen, ben ik bang. En dan? 

 

 

We gunnen elkaar het licht in de ogen niet

Tegenover ‘gunnen’ staat geen wederdienst. Het is ‘gratis’. Waarop de criticus wakker wordt, en opmerkt dat ‘gratis’ niet bestaat. Ergens op de wereld heeft iemand ervoor ‘gewerkt’. En we doen die man of vrouw tekort door iets, zonder tegenprestatie, weg te geven. Voorzover het onze eigen arbeid betreft staat het ons vrij, uiteraard. Maar wat bezielt ons? Waarom zouden we het weggeven? 

 

Doorgaans steekt er wel een ‘gedachte’ achter die bij nadere beschouwing minder ‘fris’ is. We gooien een ‘vislijntje’ uit wat ons ergens in de toekomst voordeel kan brengen. We geven niet, maar investeren. Of we zijn ‘naïef’, zoals dat dan heet. Sentimenteel. Met een natte vinger te lijmen. Maar wat nou als ‘AI’ en robots alles produceren wat we nodig hebben? Wie doen we dan tekort? George Soros? Elon Musk? De Bank? Lieden die meer nodig hebben van wat we gezamenlijk produceren voor hun oorlogen, ‘Klimaat-Hobby’ of ‘Gender-Agenda’? 

 

Elon Musk valt af. Hij pleit juist, al vele jaren, voor een wereld waarin *iedereen* toegang zal hebben tot een ‘Universal HIGH Income’, zelfs de zieltogende bedelaar op de hoek van de straat, in principe. In Zwitserland werd enige jaren geleden een referendum georganiseerd waarin de vraag werd voorgelegd of iedereen in dat door Banken geregeerde land een ‘Basis Inkomen’ zou moeten krijgen. De voorgestelde hoogte was goed genoeg voor een leven in bescheiden comfort. Het voorstel haalde het niet. Vooral *Linkse* partijen keerden zich ertegen. Ofschoon menige ernstig *Rechts* leunende burger met een goed gevulde bankrekening er ook geen brood in zag, maar dat viel wel enigszins te verwachten uiteraard. 

 

Het verzet van *Links* had, voor wie goed luisterde, te maken met de gedachte dat het de bodem onder het bestaansrecht van een ‘Grote Overheid’ weg zou slaan. *Links* wilde ‘uitkeringen’. En ‘subsidies’. En ‘overheidscontracten’. En ‘banen’ bij de overheid. Kortom, *Links* wilde *controle*, en een *surveillance state*, met een politieke ‘bovenklasse’ die tot in detail zou uitwerken wie waar ‘recht’ op had. Wat ver voorbij gebruikelijke afwegingen ging die we associëren met eerbied voor de wet. Ze wilden het voor ons allemaal kunnen ‘regelen’. Ze snakten naar ‘Regels’, en hadden lak aan ‘Wetten’ voorzover die hun ‘Regels’ in de weg stonden. 

 

De snel groeiende fanatieke weerstand tegen Musk vanuit de *Linker* hoek van het politieke spectrum valt onder andere daar op terug te voeren. In het bijzonder waar Musk onverkort vasthoudt aan elementaire burgerrechten zoals die zijn vastgelegd in de Amerikaanse constitutie, en hij zich verzet tegen pogingen ‘AI’ in een politiek correct keurslijf te wrikken, en ‘horig’ te maken aan wat de ‘bazen’ willen dat ‘AI’ ons probeert wijs te maken. Ze zijn op *Links* niet gekant tegen ‘AI’, maar voor hen is het een ‘slim stuk gereedschap’ om mensen te beïnvloeden, en om in te zetten als een ‘Pré-crime’ analytisch surveillance product, dienstbaar aan een ‘Unipolaire Wereld Orde’, geleid door ‘onze’ westerse ‘elite’. Op *Rechts* staan velen er niet afwijzend tegenover op voorhand, want zo’n fascistische almacht biedt mooie mogelijkheden om het geld dat zij bezitten in te zetten om corruptie tot norm te verheffen, en hun grip op het ‘vee’ te vergroten. 

 

In de ‘Multipolaire’ wereld bestaan *Links* en *Rechts* feitelijk niet meer. In elk geval niet in die vorm waarin we er in het westen mee lopen te pronken. En daar lijkt de overheid meer oog te hebben voor een uitkomst zoals Musk die bepleit, ironisch genoeg. Garantie tot de deur dat het zo blijft, dat beseft een kind. Maar daar zijn regeringsleiders er, vooralsnog, meer van doordrongen dat het klassieke ‘Industriële Kapitalisme’ de sleutel is tot welvaart voor het land, en dat ze weg moeten blijven bij ‘Roofkapitalisme’ gebaseerd op de macht van banken en politieke organen. 

 

Derhalve is het allesbehalve vreemd dat we in het ‘Vrije Westen’ met elke nieuwe dag minder vrij worden, en plannen maken om middels oorlog en ontwrichting die ‘Multipolaire Wereld’ te vernietigen. *Terwijl* we ons op de borst slaan als een voorbeeld voor de wereld. En het nog menen ook. Ofschoon, als je aan willekeurige mensen in ons deel van de wereld vraagt of ze niet liever in een vreedzame wereld leven waarin ‘gebrek’ en armoede iets uit een ver verleden zijn, ze in meerderheid daarvoor opteren. Er is geen alles verzengende lust om ‘AI’ en robots op te kweken tot meedogenloze moordmachines, en kille politie-agenten in de handen van een ‘elite’, die aan de lopende band ‘gehoorzaamheidstests’ ontwerpt om ons te disciplineren en conditioneren tot volgzame varkens die zich wentelen in de bescheiden hedonistische modder die hen gegund wordt. Maar we kunnen ons niet losmaken van concepten die gebaseerd zijn op ‘consensus-wetenschap’, ‘ontwikkelingshulp’, ‘NGO’s’ en andere parasitaire machtsstructuren die ‘boven’ de hulpbehoevenden zijn geplaatst. 

 

Laat mij onderstrepen dat ik terdege zie hoe lastig het is om je een wereld voor te stellen waarin iedereen alles kan ‘hebben’ zonder wederdienst. Wat nou als ze mijn huis willen? Wat nou als ze de ‘Straat van Hormuz’ willen voor hun eigen land? Of de olie in Venezuela? Of die in Libië, Irak, Syrië of Iran? Zekere ambities schuren met wat ik wil, en zelfs als ‘AI’ en robot-technologie bij machte zijn om te zorgen voor een wereld vol ‘overvloed’, zullen er altijd dingen zijn die zij niet kunnen produceren. Er is maar één ‘Straat van Hormuz’, en maar één woning zoals de mijne. Die laatste kun je nabouwen op een andere lokatie, maar dat is toch anders. Dus ik wil het niet voorstellen alsof de keuze eigenlijk simpel is, en als we de juiste keuze maken de wereld als vanzelf vreedzaam en weldadig zal zijn. De vraag *waarom* je iets wilt mag best gesteld worden, ook al kunnen ‘AI’ en de robots die we zullen produceren je op je wenken kunnen bedienen. Veel mensen ‘verzamelen’ spullen ‘voor de heb’. Hun auto moet groter en mooier zijn dan die van de buurman. Hun huis moet groter zijn dan die van hun broer of zus. Groter dan die van hun vrienden. Groter dan het huis van je ouders. Maar waarom eigenlijk? 

 

In een wereld waarin ‘AI’ en daarmee versmolten robots alles kunnen produceren wat we willen, ontvallen ons vele argumenten die ons nu nog doen kiezen voor dat ‘grotere huis’, die ‘grotere auto’, die ‘duurdere ring’, dat ‘protserige horloge’, die ‘slaven’ die je huis verbouwen zonder aanwijsbare noodzaak……..

 

Jaren geleden verkocht Musk *alles*, en trok hij zich terug in een bescheiden appartement. Ik denk dat velen die nu als ware verzamelaars ‘pronkjuwelen’ verzamelen de schellen van de ogen vallen als ze in een wereld vol overdaad terechtkomen, waarin het beschamend is als je een ‘hoarder’ bent en vasthoudt aan de eis dat jij wilt controleren en bepalen wat anderen bezitten. En al helemaal als je valse plannetjes maakt om oorlogen uit te lokken, waarbij je miljoenen medemensen de dood injaagt, omdat ‘Oekraïne’ van *jou* is, als ‘EU’- of NAVO-chef. Ongeacht of je *Linkse* of *Rechtse* mensen de kop gek weet te maken om jouw ambitie te steunen, en daarvoor hun welvaart op te offeren. 

Goed idee! Doen we niet......

Geconfronteerd met een probleem zoeken we allemaal naar de beste oplossing. Sommigen van ons trekken problemen die niet echt hun eigen probleem zijn naar zich toe. Daar vindt u op dit blog een groot aantal voorbeelden van. Ofschoon een probleem dat nu nog geen pijn doet, of waar we als BV-Nederland zelfs lekker op binnenlopen, per saldo, in de toekomst de ‘nekslag’ kan worden. 

 

Als voormalig lid van een ‘adviesorgaan’ van de ‘Ondernemingsraad’ van een groot bedrijf ben ik bekend met de beperkingen van geïnstitutionaliseerde organen, waar de adviseurs primair voor hun eigen ‘toko’ binnen het bedrijf strijden, en ‘politiek’ bedrijven om hun ‘toko’ uit de wind te houden wanneer tegenwind vraagt om offers, terwijl ze de spinnaker trekken bij meewind om zoveel mogelijk te profiteren, steeds zonder oog te hebben voor de langere termijn. Het hemd is nader dan de rok. 

 

Externe adviseurs zijn evenmin vrij van dat soort smetten, waar ze al snel de neiging zullen hebben een oplossing vooruit te schuiven, of onnodig complex te maken, zodat ze hun vette rekeningen kunnen blijven schrijven. Ook daar heb ik op bedrijfsniveau ervaring mee als ‘project-manager’. Waarbij je niet moet verwachten op de schouders te worden gehesen door je ‘bazen’, en anderen die ‘betrokken zijn’ bij het project, als je knopen doorhakt en snel, en goedkoop een goed werkende oplossing forceert. Macht, ‘kantoor-intriges’, carrièrekansen en tal van andere, ‘oneigenlijke’ overwegingen schuiven door beeld, en je kunt goede vrienden verliezen. Terwijl, bij de implementatie, types die niets bijdroegen het zo weten voor te stellen dat *zij* de oplossing hebben aangedragen. 

 

Een ondernemer van een klein bedrijf doet er goed aan te luisteren naar de werknemers ‘op de werkvloer’, maar mochten dat louter ‘ZZP-ers’ zijn, dan vergt dat meer achterdocht. En mengt de overheid zich erin, dan moet je ogen op steeltjes hebben, en ze beter ’s nachts niet dichtdoen. Zo zou het uiteraard niet moeten zijn. Iedereen die werkt voor de overheid zou 24/7 moeten streven naar de beste uitkomst voor de *hele* samenleving, wat in de basis betekent dat de overheid *zelf* alles wat die overheid aanpakt met zo min mogelijk mensen, zo efficient mogelijk moet zien te doen, *ondanks* toegang tot ongelimiteerde hoeveelheden geld, die die overheid zelf naar behoefte kan ‘lenen’ of ‘bijdrukken’. En *elke* overheidsdienaar moet daarvan doordrongen zijn. Maar van dat ideaal zijn we in Nederland, en eigenlijk in het héle ‘Collectieve Westen’, mijlenver verwijderd. En we drijven met elke nieuwe dag verder af. 

 

Dus wat is nou een goed idee? 

 

Lastig te zeggen, omdat een idee wel goed kan zijn, maar schuurt met de lange termijn visie, of ‘secundaire’ belangen. Voorbeeld uit mijn eigen koker, waar ik op zeker moment aan de daartoe aangestelde commissie, die zich boog over de ‘verkeersproblematiek’ op het traject Amsterdam-Almere, het voorstel deed om een directe ‘fietsbuis’ aan te leggen die over het IJmeer een directe verbinding zou vormen tussen Almere en Amsterdam, met twee gescheiden ‘schachten’, heen, en terug, met in beide ‘schachten’ altijd ‘meewind’ via een circulatiesysteem, en grote ‘liften’ aan het begin, en vriendelijk glooiende afritten die op verschillende populaire punten de fietsers tot dicht bij hun feitelijke bestemming zouden brengen. Zonnepanelen op het dak voor de stroomvoorziening, en een mooi uitzicht tijdens je rit. Gezond voor lijf en leden. Goed idee, doen we niet…….

 

Waarom niet? U kunt zelf vast wel argumenten bedenken waarom zo’n idee eigenlijk al op voorhand kansloos is in een land als Nederland. Geen gebrek aan ‘gevestigde belangen’ die liever ‘busbanen’ bouwen, ‘OV’-kaartjes verkopen, wegen verbreden, ‘groenvoorzieningen’ aanleggen die het asfalt aan het zicht moeten onttrekken, auto’s verkopen, parkeerplekken uitbaten, vergaderen over ‘congestie’ in de stad, die zo’n glazen buis boven het IJmeer aanmerken als ‘horizon-vervuiling’, of een hinderlijke verstoring van de wind die ze nodig hebben voor hun zeilboot. Argumenten die ze niet op zullen voeren, maar die wel een doorslaggevende rol spelen. 

 

Ander idee, niet uit mijn koker, was het idee om de dijken rond de ‘Markerwaard’ op te hogen en te verstevigen, en van de ‘Markerwaard’ een enorme ‘batterij’ te maken door bij een overschot aan stroom water op te pompen naar een niveau boven dat in het IJsselmeer, en bij een energietekort dat water er weer uit te laten vloeien via turbines, die dan weer stroom terug zouden winnen. Dat alles in de strijd tegen toen reeds helder op het netvlies staande ‘wiebelstroom’. Teveel stroom uit zon en wind op het ene moment, en te weinig op het andere. En ook een oplossing voor ‘droogte’, uiteraard. Geniaal idee, doen we niet………..

 

Waarom niet? Ook hier kunt u zelf de argumenten wel bedenken. Leveranciers van batterijen zien liever dat we hun product kopen. ‘Fossiel-verslaafden’ vinden al dat gedoe met elektriciteit hoe dan ook geen gesprek waard. De producenten van ‘fossiele brandstoffen’ zien het als een bedreiging. Deze of gene natuuractivist zal vast bereid zijn om de barricade te beklimmen om te waarschuwen voor vissen die niet zijn opgewassen tegen stromend water en fluctuerende waterstanden. Wat weer een probleem oplevert voor de vogels op het kunstmatig aangelegde ‘vogeleiland’ tegenover Medemblik. En de zeilers vinden het ook niks als de verschillen in het waterpeil gehakt maken van hun kaarten, en ze langer in de sluis moeten liggen. Om nog maar te zwijgen van mensen die volkomen andere plannen hadden met de ‘Markerwaard’, destijds nog gezien als een grote kanshebber voor de nieuwe lokatie van ‘Schiphol’.

 

Zelfde patroon op elke schaal, tot en met keuzes en voorstellen die betrekking hebben op oorlog en vrede. Als je geen langere termijn visie hebt, en je richt je op belangen en adviseurs, zonder je te realiseren wat de consequenties zijn als je kiest voor een oplossing die het probleem feitelijk alleen maar erger maakt, of die veel te kostbaar is, terwijl het geld niet op onze rug groeit, ‘lenen’ kostbaar is op termijn, en bijdrukken leidt tot geldontwaarding, dan doe je de hele samenleving tekort. 

 

Het wordt uiteraard *erger* waar een overheid als een spons elk probleem, van elk individu, opzuigt, met de belofte te zullen zorgen voor een oplossing. Zo’n samenleving stevent geheid af op een failliet. Materieel, maar ook sociaal. In het bijzonder als een overheid zich begint te concentreren op het scheppen van ‘werkgelegenheid’. Op ‘X’ kwam ik een bijdrage tegen van een Deens parlementslid, gewezen minister, die over de record-bijdrage van Denemarken aan de oorlog met Rusland vanaf het grondgebied van Oekraïne schreef dat hij graag belasting betaalde voor dat doel. Dat soort gekken zie je nu overal. De man betaalt geen belasting. Zijn hele inkomen wordt betaald door de belastingbetaler, en bij wet is geregeld dat hij daarvan een deel moet teruggeven. Goed voor de werkgelegenheid bij de belastingdienst, zullen we maar zeggen. Maar om helder te maken dat overheidsdienaren ‘teren’ op de zak van de belastingbetaler, zou ik er zelf een groot voorstander van zijn hen ‘netto’ uit te betalen, zodat ze beseffen dat ze *géén* belasting betalen, en voor wie ze werken. En het zijn niet de mensen in Oekraïne die dat geld ophoesten dat hij met bakken tegelijk weggeeft. 

 

Geld steken in elke ‘Life-Style Kriebel’, en wereldwijd ruzie maken met productieve landen, en landen die de grondstoffen bezitten, is dodelijk. Dat landen zich op enig moment ‘verheffen’ heeft maar één oorzaak, net als bij bedrijven in een vrije markt: Ze maken de *goede* keuzes, kiezen de levensvatbare ideeën, en ze hebben een ‘faciliterende’ overheid die scherp let op de ‘randvoorwaarden’, de ‘kritische succesfactoren’, om niet voor voldongen feiten te worden geplaatst in een wereld waarin het wemelt van de lieden die menen ‘entitled’ te zijn, ‘recht te hebben’, ook al is hun ‘nuttige bijdrage’ minder dan nul. 

 

Samenvattend zeg ik van mijn kant dat ik niet klaag over het gegeven dat mijn ideeën terzijde werden, en zullen worden geschoven, maar wat een bedrijf, een overheid, een samenleving dan wél kiest, moet dan toch *minimaal* wel een oplossing zijn voor het gesignaleerde probleem, en de zaken niet erger maken. En doelen waar een bedrijf, overheid of samenleving in investeert, moeten wel renderen. Ik erken dat het in bepaalde gevallen winstgevend is om ergens voor ‘Sinterklaas’ te spelen, omdat wat je weggeeft dubbel en dwars terugkomt, en dat het lang niet altijd goed te kwantificeren is *hoe* een investering rendeert. In bepaalde gevallen is het eerder iets in de geest van: ‘Wie goed doet, goed ontmoet’. ‘If you scratch my back, I’ll scratch yours’. En de kosten die voor de baten uitgaan. 

 

Niemand is perfect, en ook bedrijven, overheden en samenlevingen maken fouten. De ideeën die ik hierboven ‘uitgewerkt’ heb opgevoerd, ter illustratie, zouden wellicht verborgen nadelen gehad kunnen hebben waar ik ‘overheen’ gekeken heb. In een ‘covid-wereld’ is een overdekt fietstraject met een luchtcirculatie misschien toch geen goed idee. Als ‘covid-scepticus’ moet u daarmee niet bij mij aan komen zetten, vrees ik, en bovendien was het land toen hoe dan ook in ‘lockdown’, maar ik sta open voor  valide observaties die achteraf helder maken dat wat uiteindelijk werd geïmplementeerd overduidelijk beter was. Zelfde rond die oplossing voor ‘wiebelstroom’. Maar mijn conclusie is dat het probleem *niet* is opgelost, dat het ‘netwerk’ niet berekend is op ‘alles elektrisch’, waarbij ‘wiebelstroom’ een belangrijke verzwarende factor is, en dat we achter de feiten aan hollen, terwijl we al vreselijk veel hebben uitgegeven aan vergaderen, overleg, advies, onderzoek, subsidies, en alle andere ‘graaiers’ die vooral goed voor zichzelf zorgen. Dat is dodelijk. 

De gevaarlijkste drones zijn de praatjesverkopers

Net als elke ‘blogger’ maak ik op gezette tijden fouten. Naar eer en geweten stellig, om vervolgens tot de ontdekking te komen dat het ‘genuanceerder’ is dan ik het heb gebracht. Of het was onwaar. Verkeerd geïnterpreteerd wat een ‘bron’ rapporteerde. De klok wel horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt. Of een ‘bron’ vertrouwd die loog en bedroog. Dat laatste is zeker een groot gevaar in een wereld waarin ‘AI-created content’ de ‘markt’ overspoelt. 

 

Daarnaast is de realiteit, alsmede wat er in het verleden is voorgevallen, niet zelden zo onmogelijk complex, dat het lastig is exact aan te wijzen wat nou de ‘trigger’ was. Ik tracht van mijn kant fouten zoveel als menselijkerwijs mogelijk is uit te sluiten, door mij van meerdere kanten te laten informeren, serieuze ontwikkelingen zo goed mogelijk te verifiëren alvorens erover te schrijven, en zo precies mogelijk te formuleren. Maar ik kan niet in uw hoofd kijken, en niet weten hoe u het ontvangt. Wat er blijft hangen, en waar u overheen leest. 

 

Met elke nieuwe dag wordt het gevaar van een explosieve ‘ontknoping’ van lopende conflicten groter. De échte Drones spelen daarin een grote rol, maar gevaarlijker zijn de ‘BN-ers’ en zichzelf ‘expert’ wanende  praatjesverkopers die grossieren in olie op het vuur, inplaats van op de golven. Per geval is de motivatie ongetwijfeld anders. De één kan het niet helpen, omdat hij of zij door decennia-lange conditionering op ‘Hogeschool’ of ‘Universiteit’, of binnen de ‘Partij’ of in de ‘Strijdmacht’, de inwoners van zekere landen als ‘de vijand’ ziet. Of zekere leiders die ‘sterk’ zijn op voorhand wantrouwt vanuit zijn of haar 'maaiveld-ideologie'. De ander beschouwt het als een lucratieve schnabbel. En uiteraard zijn er ook volop mensen met een doortrapte ‘Agenda’ die dondersgoed beseffen dat ze leugens verkopen. En allerlei combinaties. 

 

Zo nu en dan voer ik zekere praatjesmakers op waarmee ik het, beargumenteerd, hartgrondig oneens ben. Maarten van Rossem, Arend Jan Boekestijn kwamen recent voorbij. Maar de lijst is lang, en wordt met elke dag langer, omdat de ‘Drums of War’ steeds luider worden. Al die mensen bezien mij uiteraard als een praatjesmaker die ‘de vijand’ naar de mond praat, en die nodig het zwijgen moet worden opgelegd, of in elk geval ‘krachtig’ moet worden tegengesproken. In elk geval reageren ze *nooit* op mijn reacties onder hun ‘clips’ of bijdragen op ‘X’. Voorzover er mensen reageren als ik kritisch reageer op een YT-productie, zijn dat de ‘amateurs’ die voorbijgaan aan de argumenten, ingevangen door het ‘gedeelde narratief’. Het ‘voetvolk’ in een strijd die je inmiddels best mag typeren als de Derde Wereldoorlog. Het simpele gegeven dat NAVO-grondgebied vooralsnog gespaard is gebleven is geen argument om die aanduiding uit de weg te gaan. De NAVO is expliciet partij.

 

Overigens is dat laatste, over ongeschonden NAVO-gebied, ook een kwestie van perspectief. Militaire bases van de VS zijn in het Midden Oosten met de grond gelijk gemaakt. Door de NAVO ingerichte verdedigingswerken in Oekraïne zijn inmiddels ingenomen, waarbij een onbekend aantal ‘adviseurs’ en door de NAVO betaalde huurlingen zijn omgekomen. Westerse bedrijven in Oekraïne zijn inmiddels doelwit, en reeds in de as gelegd. Bemanningen van schepen die Odessa aandeden zijn omgekomen. En er wordt in Rusland, én in de NAVO-landen volop gespeculeerd over *wanneer* de gewapende strijd zich zal uitbreiden naar de EU-landen. Niet *of*. In Estland hebben de politiek verantwoordelijken een plan gemaakt om de hele bevolking te evacueren naar Finland, en alle steden en dorpen zelf te vernietigen om te voorkomen dat de gehate Russen er gebruik van zouden kunnen maken. Maar *niet* willen praten over een Europese veiligheidsstructuur zoals de Russen sinds 2007 vragen, en waarvoor ze al meerdere voorstellen bij de NAVO hebben neergelegd. 

 

De praatjesverkopers zijn in sommige gevallen niet op de hoogte van die Russische voorstellen. In andere gevallen interesseert het ze hoegenaamd niet wat de Russen willen, en zijn ze blij met deze oorlog, waar ze in bepaalde gevallen al een leven lang ‘klaar’ voor waren. En een derde groep, generaliserend gesproken, is *principieel*. De Russen, de Chinezen, Iran, hebben niks te vertellen over keuzes die andere landen maken omtrent de allianties waar zij bij willen horen. Ook niet als de NAVO en de EU een coup nodig hebben om die landen te dresseren. Een opzichtige breuk met de principes die ten grondslag lagen aan het ‘Helsinki Akkoord’ uit de tijd van de ‘Koude Oorlog’, waar ‘Indivisibility of Security’ de basis was. HIER een YT-productie waarin het daarover gaat, gepresenteerd door twee experts die van de hoed en de rand weten. Waarbij de voormalige CIA-specialist uiteenzet hoe de Sovjets blij waren met dat ‘Helsinki Akkoord’, vanwege die erkenning van hun recht op het verdedigen van hun ‘Security Interest’, terwijl ze zich er geen rekenschap van gaven wat de *andere* onderdelen van dat ‘Akkoord’ in de praktijk betekenden. 

 

In het verlengde van dat denken stelt die gewezen CIA-analist ook dat de VS er goed aan zou doen de diplomatieke banden met Iran te herstellen, in een ‘format’ die grote overeenkomst vertoont met dat ‘Helsinki Akkoord’, omdat het uiteindelijk een grotere bedreiging is voor de meer fanatieke elementen binnen het regime dan doorzetten op de ingeslagen weg. Amen. 

 

Na de implosie van de Sovjet Unie, hield Gorbachov zijn Amerikaanse partners voor dat hij iets heel ergs had gedaan, omdat hij de Amerikanen hun vijand had ontnomen. Iets wat de Amerikanen aanvankelijk ‘worst’ zou zijn, terwijl ze Yeltsin hielpen om Gorbachov zelf aan de kant te schuiven, en hun ‘Corporate Structure’ in Rusland naar binnen te schuiven die de rijkdommen uit dat land weghaalde, en richting het ‘Vrije Westen’ voerden. Poetin, die het stokje van Yeltsin overnam, en Xi die in China het stokje van Deng Xiaoping overnam, waren onverkort bereid om met het Westen samen te werken, maar niet als slaven van het ‘Grootkapitaal’. Amerikanen die aan de wieg van de NAVO hadden gestaan waarschuwden tegen NAVO-uitbreiding, maar Imperialisten, Globalisten en Haters zagen hun kans schoon. 

 

Er kan geen enkel misverstand bestaan over de bereidheid van de Russen, en de Chinezen, en Iran, om handel te drijven met ‘de vijand’. Iets waar menigeen die commentaar geeft op de gespannen verhoudingen van dit moment zich over verbaast. Poetin *blijft* zeggen dat Northstream voor de helft niet is opgeblazen, en dat Europa maar hoeft te ‘kikken’, en ze krijgen weer gas. Ze leveren ook nu nog LNG. Ze leveren olie. Ze leveren uranium aan de VS. Omdat ze begrepen hebben hoe dat ‘andere deel’ van dat ‘Helsinki Akkoord’, dat ging over garanties voor burgerlijke vrijheden, aan het eind van de dag belangrijker was dan het bevriezen van de ‘grens’. De principiëlen, en de haters ‘stemmen’ niet met hun ‘buik’ en op basis van hun beleving van vrijheid, maar de rest wel. De Sovjet Unie ‘vergat’ de bevolking te voeden en te laven, en hen te ‘knuffelen’ binnen de cultuur die het volk bond. Een fout die de NAVO-landen nu maken door hun sanctiebeleid, bekering tot ‘Lifestyle’-chaos die de culturele banden zou moeten vervangen, en de aanstaande economische implosie, die op handen is, terwijl het militair ook bar slecht gaat. De Russische economie lijdt minder onder de oorlog dan die van de EU-landen, en groeit nog steeds. Waarbij de gemiddelde Rus zich terdege realiseert bij wie ze moeten zijn als ze willen weten wie het op hun welvaart heeft voorzien. 

 

De op expansie van het territorium gerichte NAVO en EU zijn evident een ‘Clear and Present Danger’ voor landen als Rusland en China, en Iran, maar meer nog voor de landen waar ze de scepter al zwaaien. Iets wat echter nog niet overal is doorgedrongen. Dit weekend tekenden Servië en Oekraïne een ‘Akkoord’, op een podium vol met vlaggen, waaronder prominent de vlag van de EU, waar geen van beide landen lid van is. Dus ja, die expansie is nog gaande, en ook ik kan niet weten hoe het afloopt. Best mogelijk dat ik het verkeerd zie, en dat we op weg zijn naar een wereld vol praatjesverkopers, die hun ‘tegoedbonnen’ krijgen toegewezen op basis van hun ‘narratief’, terwijl robots en ‘AI’ de productie voor hun rekening nemen, en zelfbewuste mensen die meer verwachten van het leven afvoeren naar het front. Maar wilt u leven in zo’n wereld vol menselijke drones? In de landen waar we oorlog mee voeren, en in de ‘Global South’, zijn ze er nog niet aan toe, zoveel is wel duidelijk. Die hadden nog wat tegoed. 

Het komt vanzelf goed

Gisteren publiceerde ik een artikel over ‘Magical Thinking’ op het ‘In English’ gedeelte van dit blog. We geven ons er allemaal wel eens aan over. We zien niet hoe het goed kan gaan, maar wie niet waagt, die niet wint. Vooruit met de geit! Als je elk risico altijd wilt uitsluiten, komt er niets uit je handen. 

 

Er zijn echter ‘takken van sport’ waar het risico zó groot is, dat een vangnet, of andere weloverwogen veiligheidsvoorzieningen feitelijk niet mogen ontbreken. Het risico voor menselijk leven, de kwaliteit van dat leven, of materiële schade die ‘niet te overzien’ is, dicteren dat je er even *goed* over nadenkt voordat je je handtekening bij het kruisje zet. In bepaalde gevallen kosten de veiligheidsvoorzieningen praktisch niets. In andere gevallen zijn ze behoorlijk kostbaar. Vliegtuigen voor commercieel gebruik zijn nagenoeg altijd uitgerust met twee of meer motoren, en vallen onder regelgeving die dicteert dat er altijd één motor uit moet kunnen vallen op het meest kritische moment, doorgaans aan het eind van de startbaan, nét voordat het vliegtuig gaat vliegen, vol beladen. Valt er daarvóór een motor uit, dan moet het vliegtuig kunnen stoppen voor het beton ophoudt. Maar in afgelegen gebieden vind je soms éénmotorige vliegtuigjes die onder andere regels vallen. Valt daar de motor uit, dan is dat niet zelden ‘einde bericht’ voor de inzittenden, tenzij er overal vlakke open veldjes zijn zonder obstakels onderweg van ‘A-naar-Beter’. 

 

Overheden dienen zich immer terdege bewust te zijn van het risico als ze beslissingen nemen. Veel van mijn artikelen gaan over dát spanningsgebied. De ene keer licht ik bestedingsdoelen eruit zonder enig rendement, met de kanttekening dat er in mijn optiek bestedingsdoelen zijn die wél renderen, of die een hogere prioriteit zouden moeten krijgen. Met als observatie dat als het geld ‘op’ is, het kopen gedaan is. Wat als punt van zorg uiteraard vooral opgaat voor bestedingsdoelen zonder rendement en zonder aanwijsbaar nut. Overigens een niet zo heel eenvoudige kwestie, want wat in de ogen van de één totaal ‘weggegooid geld’ is, blijkt via omwegen toch te renderen. Een gesubsidieerde ‘Gay Pride’ boottoer door de grachten van Amsterdam trekt toeristen en bezoekers aan, die weer zorgen voor omzet bij de middenstand en vervoersmaatschappijen, of uitbaters van peperdure parkeerplekken, waardoor het geld blijft ‘rollen’. Maar dan moet je wel tevens de kosten goed en eerlijk in kaart brengen. Niet alleen voor de gesubsidieerde ‘organisatie’, maar voor de maatschappij als geheel. Zo’n burgemeester die er tijd voor vrij moet maken, en politiediensten zijn niet gratis.

 

Een ‘cadeaubon’ voor mij, als criticus, is het slopen van dammen en waterkeringen in heel Europa sinds de jaren negentig, ‘om de natuur te herstellen’. Mijn kritiek heb ik niet onder stoelen of banken gestoken, omdat de consequenties evident schadelijk zijn, gelet op het nieuws zoals dat inmiddels dagelijks tot ons komt. Droogte in de zomer, gebrek aan blus- en drinkwater, minder waterdamp in de lucht, wat cruciaal is voor wolkenvorming. En als het een keer goed hard regent, overstromingen en bijbehorende schade aan infrastructuur, omdat niets het water nog tegenhoudt. Maar er zijn ook firma’s die er wel bij varen, en leven *dankzij* dat beleid. Zoals de fabrikanten van blusmiddelen en blushelikopters, en beleggers van congressen over ‘Klimaatverandering’. Alsmede de bouwers die na elke brand of overstroming weer volop werk hebben. 

 

Bij elke oerstomme beslissing van een overheid moet je je afvragen ‘Cui Bono’? Wie heeft hier voordeel bij? Hoe? En hoe lukt het diegene om anderen zand in de ogen te strooien? En in hoeverre heeft hij of zij erover nagedacht? Want zelfzuchtig handelen blindeert mensen doorgaans voor de gevolgen. De gevolgen voor anderen, en die voor hem of haar zelf op de wat langere termijn. Gevolgen die een korte-termijn winst kunnen doen omslaan in een slagaderlijke bloeding, of een infarct. Mijn standpunt is dat democratie geen toereikende veiligheidsklep is, omdat maar weinig mensen een ‘horizon’ hebben die verder reikt dan de eerstvolgende 24 uur. Dat klinkt wellicht als een absurde stellingname, omdat weerstand tegen beleid om de dialoog te voeden er altijd wel is. Maar zelden goed onderbouwd, met feiten en valide argumenten. Eerder op grond van sentimenten en emoties, en ‘stemmingmakerij’. Waarbij de overheid in ons deel van de wereld is uitgegroeid tot de grootste ‘stemmingmaker’ van allemaal, met peilloos diepe zakken, gevuld met belastinggeld, en coöpterende media waardoor het in de praktijk een koud kunstje is om burgers knollen voor citroenen te verkopen. 

 

Wat nodig is om dat tegen te gaan, is een doordachte ‘veiligheidscultuur’. En één van de meest cruciale onderdelen van dat ‘veiligheidsdenken’ dient te zijn dat autoriteiten buiten het eigen land geen zeggenschap hebben over de aanwending van publieke middelen die wij in ons land genereren. Al helemáál niet waar het gaat over zulke ‘maken-of-breken’ kwesties als oorlog of vrede. In die zin was een organisatie als de NAVO altijd al een gedrocht. Graag nog even onder de aandacht brengen dat het beroemde ‘Artikel 5’ geen *enkele* garantie biedt voor collectief optreden onder één commando indien één van de lidstaten wordt aangevallen. Het artikel bepaalt slechts dat elk land voor zichzelf een ‘passende reactie’ formuleert en implementeert. In alle gevallen waarin lidstaten aangewreven kan worden dat hun gedrag heeft geleid tot gewapend optreden tegen dat land, kun je uittekenen hoe bepaalde landen ervoor zullen bedanken om de burgers onder de wapenen te roepen. 

 

De volledig mislukte NAVO-strategie om Rusland finaal onderuit te halen door een gewapend conflict tussen Rusland en Oekraïne uit te lokken, heeft Nederland nu al vele miljarden gekost. Het ziet ernaar uit dat die moeten worden afgeschreven. Terwijl de sancties tegen Rusland, waar ons land een opzichtig pleitbezorger van was, ons trakteren op forse economische tegenwind, die nog kan aanwakkeren tot orkaankracht als Oekraïne *definitief* het onderspit delft. Wat overigens héél goed kan gebeuren via een machtswisseling in Kiev, en een opvolger van Zelensky die begrijpt wat voor spelletje de NAVO hier heeft gespeeld. In het verleden wees ik daarbij al naar Arestovich, en inmiddels heeft Zalushny zich erbij gevoegd. Twee volledig andere individuen overigens, en je moet je altijd afvragen of mensen oprecht zijn in deze steeds absurder wordende wereld. Maar wie ‘veiligheidsdenken’ voorop stelt, had *nooit* moeten beginnen aan dit avontuur. 

 

Dito waar het de grootschalige import van mensen uit andere delen van de wereld betreft. Of de transitie naar ‘alles elektrisch’, binnen het Nederlandse systeem, dat kampt met een gebrekkig netwerk, en een geprivatiseerde omgeving waardoor snel en efficient handelen praktisch is uitgesloten, en bovenmatig duur. De export van de industrie en het afbreken van de landbouw, of de introductie van de wolf, zijn eveneens voorbeelden van lichtvaardig genomen, of klakkeloos overgenomen beslissingen. Het ‘veiligheidsdenken’ staat los van moralistische of ideologische overwegingen. De enige vraag is: ‘Kan dit?’ Niet of het wenselijk of onwenselijk is. Het antwoord kan zijn dat het *niet* kan, hoe je het ook wendt of keert. Niet met wat je hebt, of tijdig kunt realiseren tegen acceptabele kosten. Of het kan *wel*, mits aan zekere voorwaarden wordt voldaan. ‘Magical Thinkers’ trekken zich daar hoegenaamd *niets* van aan. Ze gaan aan de slag, en zien wel. Ze zijn de leiders van de machtigste alliantie ooit, de rijkste gemeenschap, of bedenk het maar.

 

Hier op mijn blog heb ik veel aandacht besteed aan het ‘voorspel’ van de Tweede Wereldoorlog, waarbij ik onder andere heb uitgelegd waarom dat ‘Molotov-Von Ribbentrop’-pact voor de Sovjets én voor de Duitsers een vanzelfsprekende stap was, ervan uitgaande dat oorlog tussen hen onvermijdelijk was. De Sovjets, die de Britten en de Fransen in de jaren dertig de kop gek hadden gezeurd om samen een halt toe te roepen aan de opkomst van Duitsland, hadden tijd nodig om hun militaire structuur daar op voor te bereiden, hun industrie tot achter de Oeral te verplaatsen, en de wapenproductie flink op te schroeven. Daarnaast zorgde het binnen de Britse elite voor een grote schok, waar die ‘Peace in Our Time’-types dachten dat ze het zo konden plooien dat de Duitsers de Sovjets op de bek zouden slaan, en de Sovjets de Duitsers, waarna zij er met hun streepjespak, paraplu en bolhoed zo achteraan konden wandelen. De Britten waren dan ook *totaal* niet voorbereid op oorlog, en de Fransen hadden alles in hun Maginot-linie gestopt, waar de Duitsers in record-tempo omheen fietsten, tegen de tijd dat die twee landen bevangen werden door de vrees voor een, overigens imaginaire, Sovjet/Nazi-alliantie. De Sovjets waren de laatsten in een lange rij landen die zo’n type verdrag met Adolf sloten, in hun geval puur om tijd te winnen. Geheel anders dan dat Britse ‘Peace in Our Time’ verdrag, en identieke verdragen met Duitsland van andere Europese landen, zoals Finland, Italië, Hongarije, Roemenië en ga het hele rijtje maar langs.

 

De Britten dachten dat hun strategie van het opkweken van de Duitse militaire macht, via hun intensieve contacten op het niveau van de kredietverstrekking, en technische ondersteuning, gevoegd bij hun verdrag en samenwerking bij de initiële Duitse gebiedsuitbreiding, afdoende was om lekker lui achterover te leunen en af te wachten. Hadden zij iemand aan het roer gehad die had nadacht over Europese en Britse veiligheid, dan hadden ze het niet in hun hoofd gehaald. Uiteindelijk moesten ze, voor de tweede keer binnen vijftig jaar, gered worden door de Amerikanen, en bleven ze berooid achter. Churchill’s ‘Operation Unthinkable’, bedoeld om nog te redden wat er te redden viel door op te trekken met de resterende Nazi’s tegen hun bondgenoot, de Sovjet Unie, viel in het water omdat Roosevelt er geen oren naar had. 

 

Dus toen Poetin in 2007 waarschuwde voor een gewapend treffen tussen de NAVO en Rusland als de NAVO door zou gaan met ‘landjepik’, had ons land een *veiligheidsanalyse* moeten maken. Maar onze politici hadden dat uitbesteed aan de NAVO, in de overtuiging dat het allemaal wel goed zou komen. Niet dus. En wat nu? Kolen op het vuur, en maar kijken wat er nog te redden valt? Of ‘tikkie terug’ en opnieuw beginnen? Met inbegrip van het beantwoorden van de vraag of de NAVO nou iets toevoegt aan onze veiligheid, of er juist afbreuk aan doet? Identieke vraag waar de ‘Golfstaten’ en de Arabische landen zich nu ook voor gesteld zien. Formeel niet verbonden met de NAVO, maar operationeel wel, via hun relatie met de ‘Grote Baas’ van de NAVO, de ‘Decapitator in Chief’, de Verenigde Staten. De Europese ‘Coalition of the Willing’ loopt niet te koop met de steun die ze verlenen aan die agressieoorlog tegen Iran, Libanon en Gaza, maar ze zitten er tot de nek toe in, en het water stijgt ons tot de lippen. ‘Het komt vanzelf goed’. O ja? 

 

Voor de Russen is het in Oekraïne inmiddels vrij schieten, met als gevolg dat de complete militaire infrastructuur rond Kiev en andere grotere steden in dat land, met inbegrip van bedrijven die Amerikaans of Europees zijn, in de as worden gelegd. Geen luchtverdedigingsraketten meer. Nul. En zelfs daarvoor al niet genoeg productie. Geen toegang tot de benodigde ‘Rare Earth’ mineralen. Logistieke netwerk aan puin. Toegang tot de Zwarte Zee geblokkeerd. Alle geld om de illusie van een economie overeind te houden moet van de EU-landen komen. Die zelf ook achteruit fietsen dankzij de torenhoge kosten, die met elke nieuwe dag verder oplopen, terwijl de door sancties getroffen *eigen* industrie en huishoudens, met peperdure alternatieven voor betaalbare energie en grondstoffen, en zelfs een groeiend aantal eindproducten, dichtbij een fataal infarct zijn. 

 

Vertrouwen op de goede afloop vergt dat je goed voorbereid op reis gaat. En dat is niet hetzelfde als vertrouwen op een goed gevulde bankrekening, en een platinum credit-card. 

Aan de slag met wat je hebt

Een vakman, of vakvrouw, onderscheidt zich niet alleen door gedegen vakkennis, maar tevens door zijn of haar goede gereedschap. Het vakgebied bepaalt daarin de norm. Zowel waar gaat over het benodigde kennisniveau, als over de bekendheid met de hulpmiddelen die op de markt zijn. Toegepast op het werkterrein. Elke aanvechting om gereedschap aan te schaffen dat hij of zij nooit zal gebruiken, doet afbreuk aan zijn of haar mogelijkheid winstgevend te werken, en het kan dodelijk zijn voor de onderneming. 

 

De ‘kenniswerker’ Arend Jan Boekestijn waarschuwde zijn volgelingen op ‘X’ dat zonder immigratie de toekomst er somber uitzag, omdat we dan allemaal harder moesten werken, en later met pensioen konden. In mijn optiek slaat hij de plank echt *volledig* mis. Robotisering en ‘AI’ houden de belofte in dat elke ‘werker’ vervangen wordt door een stuk gereedschap. Zéker waar we het hebben over de ‘kenniswerkers’. De vakman, of vakvrouw schaft de benodigde aantallen robots aan, en toegang tot betrouwbare ‘AI’, en maakt van zijn of haar business een succes. Kansloos dat hij of zij de voorkeur geeft aan een ‘immigrant’ zonder vaardigheden, die de taal niet spreekt, en op onverwachte momenten zijn mes trekt. Noch zal zo’n ondernemer het zich kunnen veroorloven om een ‘kenniswerker’ aan te houden die niet in de schaduw kan staan van een vele malen goedkopere, en hopelijk stukken betrouwbaarder ‘AI’-vraagbaak die 24/7 beschikbaar is.. 

 

Er zullen verrassend weinig ‘banen’ overblijven binnen commercieel werkende bedrijven. En dat is met inbegrip van de creatieve vakgebieden. Er zullen *altijd* mensen blijven die de voorkeur geven aan dom gereutel van een ‘kenniswerker’, zoals er ook mensen zijn die hun ‘oldtimer’ in de vaart houden, als een soort eerbetoon aan het vakmanschap van weleer, of het woord van de priester, of ‘consensus-werker’, stellen boven dat van de vakman of vakvrouw, maar daar kan een economie niet op draaien. Het grootste gevaar op dit moment, is dat ‘AI’ wordt gevoed door ‘kenniswerkers’ die maar wat voor mallemoer’s kont weg leuteren, en zwaar leunen op de ‘consensus’ als de rechtvaardiging voor hun lariekoek. 

 

Daar bovenop zien we de ‘overheid’ die op alle mogelijke manieren tracht ‘banen’ te scheppen die *niets* toevoegen, waaronder alles rond de ‘immigratie’ van mensen die het land totaal niet nodig heeft, en die, samen met de mensen die ‘werk’ hebben gevonden in die sector de welvaart *verminderen*. Landen die zich open stellen voor immigratiegolven, en het aantrekken van ‘kenniswerkers’ uit landen waar die mensen zich niet langer thuis voelen, of waar hun ‘baan’ reeds is opgevreten door ‘AI’, zetten de klok achteruit. Al het geld dat daar in gaat zitten *had* geïnvesteerd moeten worden in robot-technologie en de borging van ‘AI’ als een betrouwbare ‘kennisbank’. 

 

Vooral dat laatste is hier *cruciaal* voor een land dat de boot niet wil missen. Helaas heeft het ‘Collectieve Westen’ hier al veel eerder enorme steken laten vallen, door van de wetenschap een religieuze aandoening te maken, waar *exact* niet langer in de mode is, en de ‘consensus’ prevaleert. Waardoor we worstelen met ‘AI’, waar we uit alle macht trachten ‘AI’ wijs te maken dat ‘politiek correct’ staat voor ‘waar’. Ik heb er geen direct bewijs voor, maar ik maak mij sterk dat we ons daarom ook aan de lopende band in de voet schieten op geopolitiek gebied, en verzeild zijn geraakt in uiteenlopende oorlogen waar we ons totaal op verkeken hebben. 

 

Als je lieden als Arend Jan Boekestijn, Maarten van Rossem, en noem al die ‘pratende hoofden’ uit het ‘talkshow-circuit’ maar op, je ‘AI’ laat voeden met totale ‘politiek correcte’ onzin over sterkte en zwakte van Rusland, Iran, China en de NAVO-landen, dan krijg je ‘strategische oplossingen’ voorgeschoteld die je volkomen in je hemd zetten. Gegarandeerd. Het belangrijkste probleem daar is, dat al die types nooit in een échte bedrijfsomgeving gewerkt hebben, waar je werd afgerekend op de kwaliteit en prijs van het product. U en ik weten dat leuterkoek goed kan smaken, maar het blijft leuterkoek. Een ‘sensatie’, een ‘sentiment’, een ‘gevoel’ een ‘emotie’. En hoeveel mensen die leuterkoek ook lekker vinden, zegt totaal *niets* over de voedingswaarde of consequenties voor onze gezondheid. Daarom maken mensen met een focus op wat *werkt* zich ook niet druk over een ‘Lifestyle’. Zal hen worst zijn of iemand van mannen of vrouwen houdt, en soortgelijke dingen, zolang hij of zij maar ‘levert’, en er niet over leutert. En niet twee maanden na het betrekken van een dienstverband voor langere tijd afwezig is omdat hij of zij druk is met ‘ombouwen’, waardoor diegene een kostenpost wordt zonder enig rendement. 

 

Dat we immigranten, en zéker die peperdure immigranten gespecialiseerd in het verkopen van ‘Lifestyles’ via hun ‘consensus-academie’, als samenleving kunnen missen als kiespijn, betekent niet dat we harteloos de deur in het gezicht van asielzoekers dicht moeten smijten. Evenmin moet u dit lezen als een oproep om juist *vol* in de aanval te gaan om ‘hongerige monden’ kwijt te raken op het slachtveld. Waar we uit zullen komen met onze samenleving, en hoe andere landen het zullen doen, in verhouding, dat is een beetje ‘koffiedik’. Van mijn kant heb ik steeds benadrukt dat de mens zich niet stuk moet lopen op de concurrentie die beschikt over superieur gereedschap, en een scherpe visie op de toekomst, gesteund door een capabele overheid in dat land waar die concurrent actief is. Een vakman of vakvrouw koestert gereedschap dat hem of haar helpt productiever te zijn *binnen het eigen vakgebied* dat hij of zij kan overzien. Zolang dat gereedschap betaalbaar is en blijft. De prijs van dat gereedschap is tevens een ‘functie’ van wat deze of gene overheid aan belastingen oplegt aan de producent van dat gereedschap. En de kostprijs van de grondstoffen, met inbegrip van de prijs van de energie benodigd bij de productie. Enige overheid die zich inspant om de welvaart te vergroten, dient daar terdege van doordrongen te zijn. Dus? Vergeet de EU. Vergeet Nederland. Eén grote leuterfabriek.

 

Als de vakman of vakvrouw zich het gereedschap dat hij of zij nodig heeft om te kunnen blijven concurreren op prijs en kwaliteit niet meer kan veroorloven, loopt het bedrijf het risico dat het een ‘sterfhuisconstructie’ wordt. Overeind gehouden om de werkgelegenheid te redden, totdat de prijs van het ‘geld’ dat de overheid bijdrukt om die mallemolen gaande te houden zo hoog wordt, dat de hele zaak gaat glijden, en ook de gezonde bedrijven meesleurt. Dat is in zijn meest milde vorm de ‘Boom/Bust’-cyclus, waarvan communisten meenden dat je die destructieve stupiditeit voor kon zijn door goed te plannen. Wat daar in de praktijk inhield dat je een ongeïnformeerde ‘politiek correcte’ leuterkous in een leuterfabriek beleid laat maken waarbij geen rekening gehouden is met de menselijke wispelturigheid en beperkingen. En dan krijg je een ‘Holodomor’, of oorlogen die je niet kunt winnen, omdat je door je wapens heen bent, en *dacht* dat de productie van nieuwe wapens slechts een kwestie was van geld. 

 

Een overheid moet zich verre houden van complexe ondernemingen waar die overheid geen verstand van heeft, omdat het complete bouwwerk is afgevuld met leuterkoek-fabrikanten die anders niet aan ‘werk’ komen. Een overheid moet geen subsidies verstrekken, of invloed uit willen oefenen op welke leuterkoek-fabrikant aan mag schuiven in de ‘Talk-Show’ om de ‘neuzen’ van het volk dezelfde kant op te krijgen, ter ondersteuning van ideologisch gedreven projecten die Godsonmogelijk kunnen renderen. De taak van een overheid is de formulering van een aansprekende visie op de toekomst, getoetst aan *realistische* mogelijkheden, waar het vervolgens faciliteert om die visie van de grond te krijgen, door vakmensen de ruimte te geven die ze nodig hebben, en hen zo min mogelijk te belasten met de zorg voor leuterkoek-fabrikanten, extra hongerige monden, messentrekkers, en oorlogshitsers. 

Ontslagen van rechtsvervolging

In een rechtsstaat wordt een rechtspersoon ontslagen van vervolging indien is vastgesteld dat betrokkene onschuldig is, cq niets te verwijten valt. Hier op mijn blog heb ik al stilgestaan bij het gegeven dat, waar een land van dat *principe* afwijkt, we te maken hebben met een ‘bananenrepubliek’, of hoe je het ook maar wilt omschrijven. En hoe ik zelf ooit werd veroordeeld door een rechter wegens ‘fout-parkeren’, ofschoon onomstotelijk vaststond dat ik het niet geweest *kon* zijn, omdat ik in een ver buitenland verbleef, op vakantie, met mijn enige huisgenoot, mijn minderjarige zoon, en ik de auto in de garage had achtergelaten. Maakte niet uit. ‘Kentekenovertreding’, en ik kon het wel betalen, dus niet zeuren. Volgende……..

 

Voordat ik nu verderga met mijn betoog wil ik graag even onderstrepen dat het prima toeven kan zijn in een ‘bananenrepubliek’. Zeker als je voldoende geld hebt, en ‘de juiste mensen kent’. En de rechter had gelijk, ik kon het wel betalen. Ik had zelfs een kostbare vrije dag opgenomen voor de ‘zitting’, die bovenop de onterechte boete kwam als prijs voor dit bewijs dat ons land niet langer een ‘rechtsstaat’ was. En nee, dat had ik mij vooraf niet gerealiseerd. Ik wist uiteraard dat er zoiets bestond als een ‘kentekenovertreding’, maar ik dacht dat als je kon aantonen dat jij die overtreding niet begaan had, je alsnog vrijgesproken zou worden. Daarmee was dat concept van een ‘kentekenovertreding’ nog niet verdedigbaar, in mijn optiek, omdat je eigen onschuld bewijzen ook niet thuishoort in een rechtsstaat. Maar dat schuld of onschuld geen verschil maakte in ons land, dat was voor mij een onaangename revelatie. Het betrof daarbij overduidelijk geen ‘dwaling’, en beroep tegen het vonnis was niet mogelijk. In de zaak die voorafging gebeurde het omgekeerde. Iemand die schuldig was aan ‘dubbel parkeren’, en dat ook ruiterlijk toegaf, werd om voor mij totaal onverklaarbare redenen vrijgesproken. Kende zeker mensen? 

 

Tot zover mijn ‘klacht’. Je kunt vervolgens twee dingen doen. Je erin vastbijten, of je erbij neerleggen. Vastbijten is zonde van je tijd en je energie als je denkt dat je volledig kansloos bent er ook maar iets aan te veranderen. En dat was al snel de conclusie die ik trok. Ons land, en haar ‘overkoepelende orgaan’, de ‘Europese Unie’, rond die tijd in opkomst als een ‘politiek orgaan’, cq ‘wetgever’, dreven meer en meer weg van ‘Wetgeving’ richting ‘Regelgeving’, en van ‘Rechtsstaat’ richting ‘Bananenrepubliek’. In het ‘hier en nu’ kent ons land, en kent de ‘Europese Unie’, geen waarde meer toe aan onwrikbare principes die traditioneel horen bij de rechtsstaat. De absentie van een Grondwet voor het Europese grondgebied is geen nalatigheid, maar een bewuste keuze. Althans, zo komt het mij voor. Er was een ongeïnspireerde poging om een Europese Grondwet aangenomen te krijgen, inmiddels alweer vele jaren geleden, maar die strandde op een overtuigend ‘Nee!’ in landen die er een referendum over hielden. Waarna zowel het referendum, als de Grondwet, en een gekozen ’Staatshoofd’, geschrapt werden, en Europa verder ging als een ondemocratische entiteit zonder Grondwettelijke bescherming van de burger tegen bestuurlijke willekeur. 

 

Andermaal: De absentie van een rechtsstaat, waarin alle burgers gelijk zijn voor de wet, en onschuldig tot het tegendeel *bewezen* is, houdt niet in dat het leven in zo’n land, of zo’n quasi federatieve samenleving, een hel wordt. Maar de kans daarop wordt beduidend groter. Zolang een ‘Benevolent Dictator’ zich over die gemeenschap ontfermt, schuurt het niet. Maar als die ‘Dictator’ zekere ambities heeft die haaks staan op uw en mijn directe belangen, dan nemen de spanningen toe. Het is niet gezegd dat de burger, en de rechtspersonen die eerder wel voeren bij het regime, zich realiseren wat de oorzaak is van de malaise. Sterker nog, velen zullen de willekeur die zich ontwikkelde mogelijk zelfs hebben ervaren als een bevrijding, omdat ‘eindelijk’ zekere lieden die teveel verdienden, of een te grote mond hadden, of verkeerde meningen, aangepakt konden worden. 

 

Terugverwijzend naar mijn eigen ervaring, met die onterechte boete wegens verkeerd parkeren, roep ik nog even in herinnering dat de rechter in kwestie oordeelde dat ik het wel kon betalen, wat hij er expliciet bij haalde als argument, hetgeen bij mij werkte als een rode lap op een rechtsstatelijke stier. En later kwam datzelfde argument nog een keer voorbij, waar een privaatrechtelijke organisatie mijn auto wederrechtelijk had weggesleept, waarbij een *andere* rechter de kant van die organisatie koos, ook al voldeed het ‘bewijs’ niet aan de criteria, en waren verklaringen die waren overlegd door de advocaat van de tegenpartij niet ondertekend door de werknemers die ‘gehoord’ waren. ‘Bananenrepubliek’. 

 

Waar het serieus pijn gaat doen, is niet waar u of ik in dat soort gevallen onterecht veroordeeld worden, ook al is dat problematisch. Waar het finaal uit de klauw loopt, is waar de ‘Dictatoriale Elite’ aan de top de vrije hand heeft op voorhand, omdat rechtsvervolging helemaal geen optie meer is in de praktijk. Hooguit organiseren ze een ‘parlementaire enquête’, of ‘Congressional Hearing’ om ‘lessen te trekken’, die vervolgens niet eens worden geïmplementeerd, terwijl zelfs ‘Fout ZIJN’ geen reden is tot vervolging. Oorlogen worden uitgelokt of begonnen. Miljoenen sterven. Kapitalen gaan in rook op. Geld verdwijnt via corrupte netwerken. En voor je er erg in hebt, glijdt je ‘Bananenrepubliek’ af naar het niveau dat mensen doorgaans op hun netvlies hebben staan als ze die term door het beeld zien schuiven. En dan is Leiden in last. Dan kijkt men elkaar aan met vraagtekens in de holle ogen. Wat ging er mis? 

 

Gisteren kwam ik een recent interview met Victoria Nuland tegen, de dame die als de Amerikaanse staatssecretaris op het ministerie van wat wij ‘Buitenlandse Zaken’ noemen, opzichtig de dienst uitmaakte in Oekraïne in 2014, tijdens de staatsgreep die een einde maakte aan de democratie en de rechtsstaat in dat land, die toch al niet op een hoog niveau stonden. Ze schoof de Grondwet aan de kant, en regelde dat pro-Westerse machthebbers het voor het zeggen kregen, zonder verkiezingen. Waarná haar slaven verkiezingen organiseerden, waar alleen pro-Westerse kandidaten aan deel mochten nemen, terwijl tegenstanders vervolgd werden door een ‘Kangaroo-Court’. Aanwijsbare moordenaars werden niet alleen ontslagen van rechtsvervolging, maar zelfs op het pluche gehesen. 

 

In dat interview werd haar ‘op de vrouw af’ gevraagd wat er waar was van de bewering dat lieden als Boris Johnson ervoor hadden gezorgd dat het ‘Istanboel Akkoord’ door de versnipperaar werd getrokken, waarmee dat wat begonnen was als een ‘Speciale Militaire Operatie’, ter verdediging van het internationaal erkende ‘Minsk Akkoord’, uitgroeide tot een oorlog waar de hele NAVO inmiddels op is leeggelopen. Zonder schroom erkende ze dat ‘bepaalde mensen’ in Oekraïne, én buiten Oekraïne (lees: NAVO), geen vrede hadden met ‘opgelegde neutraliteit’, en jammer dan voor Oekraïne, en de bevolking van dat land, maar sterf maar met z’n allen! De expansie van de NAVO en de Europese Unie is voor die ‘elite’ het *enige* principe dat ze kennen. En mars!

 

Zou de Verenigde Staten nog een rechtsstaat geweest zijn, zou het Verenigde Koninkrijk nog een rechtsstaat geweest zijn, zouden de EU-landen nog rechtsstaten geweest zijn, dan zou het tot rechtsvervolging geleid hebben, die inmenging in buitenlandse aangelegenheden, het uitlokken van oorlog, en het verkwisten van *ongekende* bedragen aan gemeenschapsgeld, zonder legitieme basis. Maar die tijd ligt ver achter ons. Decennia. En er is geen herkenbare structuur voor in de plaats gekomen. Waardoor de onderlinge verhoudingen tussen de landen die zich zonder gêne laten gaan, vanuit een opportunistische wereldbeschouwing, allerminst vriendelijk is. Het moedwillig vernietigen van het internationaal recht, en de daarmee samenhangende beperkingen van uw en mijn mogelijkheden om verhaal te halen, levert een ‘levendig beeld’ op, om het zo maar uit te drukken. 

 

Na alle onrust over ‘tarieven’, over ‘Groenland’, over ‘sancties’, is er nu de ‘kwestie Ceuta’, waarbij de Amerikanen en de Israëli’s, in nauwe samenwerking met Marokko, zestigduizend ‘illegale immigranten’ met vrachtwagens aanleverden bij de grens met die Spaanse enclave. Waarna Marokko het hek openzette, en de EU er in één keer zestigduizend nieuwe monden om te voeden bij kreeg. De zoon van Netanyahu suggereerde op ‘X’ dat als ‘Arabieren’ land dat historisch ‘Arabisch’ was wilden bevrijden, ze maar moesten beginnen met die Spaanse enclave. Anderen presenteerden het bewijs dat Marco Rubio in april twintig miljoen had neergeteld voor deze stunt. 

 

De ‘Familie Kakelbont op Safari’. Iedereen doet maar wat. Er zit ongetwijfeld een ‘gedachte’ achter, maar geen begin van diepgang of structuur. Geen levensvatbaar plan. Geen haalbare strategie. Het is een ‘Soup Kitchen’, waarin een verzameling ‘Chefs’ ingrediënten in een pan donderen, en maar zien wat voor brouwsel dat wordt. Iedereen heeft ‘Goede Bedoelingen’. Ook al zijn die veelal niet best voor u of voor mij. Merz en de top van de EU zijn druk met het smeden van plannen om te voorkomen dat de ‘Alternative für Deutschland’ kan gaan regeren in deelstaten, waar die partij afstevent op een absolute meerderheid. In Frankrijk wordt alles uit de kast getrokken om het ‘Front National’ weg te houden van het presidentschap, waarbij de rechtbanken een leidende rol spelen. Ik zit persoonlijk niet te wachten op de partij van Marine le Pen die de macht grijpt in Frankrijk, en ik begrijp de weerzin tegen bepaalde goed zichtbare ‘extreem rechtse’ elementen in de AfD, en andere Europese partijen, ofschoon er aanwijzingen zijn dat dergelijke elementen als ‘agenten provocateur’ zijn ingebracht. Maar hoezo zijn we beter af met de ‘Elite’ in die landen, en Europa, en de Verenigde Staten, alsmede Israël, die blind en doof zijn voor klachten over genocide, moordpartijen op jacht naar ‘regime change’, en de *actieve* verheerlijking van historische Nazi’s in Oekraïne en elders in Europa? 

 

In een rechtsstaat ligt de *daad* onder het vergrootglas, en niet de (vermeende) intentie. In een rechtsstaat kun je niet ontslagen worden van rechtsvervolging als je een vakbondsgebouw vol ongewapende demonstranten tegen je zojuist gepleegde staatsgreep in de fik steekt, en demonstranten die proberen te ontsnappen aan de vlammen neerschiet. Je kunt niet in ruil voor twintig miljoen Dollar vrachtwagens vol vluchtelingen aanleveren en de grens openzetten, terwijl je een vet contract in de wacht hebt gesleept voor de fabricage van drones voor de NAVO en Israël. Die met die drones wanhopig proberen te redden wat er te redden valt van een compleet mislukt plan om Rusland te ontwrichten en in te nemen, en Iran in chaos te storten, omdat de ‘flexibele strategie’ van Marokko jegens BRICS maakt dat het toegang heeft tot de Chinese componenten waar de NAVO-landen en Israël om verlegen zitten. Ik wil hier niet vonnis wijzen zonder bewijslast, zoals de landen en rechtbanken bij ons doen, op zoek naar geld, en de manipulatie van rechtspersonen. Maar je ontkomt er niet aan in een omgeving waarin de overheden en rechtbanken die ons zouden moeten beschermen opzichtig en opzettelijk verzaken. 

Een verkeerde voorstelling van zaken

De Telegraaf meldt dat Nederlandse bedrijven jaarlijks rond de zeventien miljard kwijt als gevolg van ‘regeldruk’. En dat Nederland koploper is op het gebied van ‘regeldruk’ binnen de EU. Terwijl de EU zelf mondiaal koploper is op dit gebied, met elke dag nieuwe regels. Tot op zekere hoogte is dit koren op mijn molen, maar ik bestrijd de impliciete conclusie dat Nederland er *per definitie* ‘slechter’ van wordt. Sterker nog, zoals hier keer op keer opgemerkt, ontwikkelde Nederland zich vanaf de jaren negentig tot de ‘tolpoort’ van Duitsland en andere delen van Europa, wat ons *zeker* geen windeieren opleverde. En zolang Duitsland en Europa welvarend blijven, liften wij lekker mee.

 

Om ‘Tol’ te kunnen heffen kun je uit twee verschillende vaatjes tappen. Snoeiharde militaire macht en ‘naakte’ diefstal van de geproduceerde meerwaarde. Of een web aan overigens nutteloze regels die uiteenlopende ‘kosten’ met zich meebrengen, verkocht als ‘verbeteringen’. Ons land, én ‘Brussel’, richtten zich in het verleden op die laatste optie. In beide gevallen betreft het objectief echter diefstal. Vormen van ‘Protection Money’ zoals de maffia die hanteert. Met als gevolg het opblazen van de ‘Vrije Markt’. En een wildgroei aan technieken om bedrijven en individuele, *productieve* burgers geld af te pakken. 

 

Op dit blog heb ik al meer dan eens geschreven over het fenomeen van de ‘perverse prikkel’. De politie-agent die er voor de eigen carrière-kansen wel bij vaart als de criminaliteit *toeneemt*. De brandweerman die er wel bij vaart als er vaker brand uitbreekt. De gesubsidieerde ‘Klimaatactivist’ dito. Juristen en gespecialiseerde ‘bureaus’ die ‘VVE’s’ beheren, en al het andere dat door regelgevers uit de grond is gestampt met ‘Protection’ als motivatie. Waar ‘Money’ voor nodig is. 

 

Gaandeweg verschuiven de ‘carrière-kansen’ van de *productieve* sectoren naar ‘Compliance’, met ‘specialisten’ binnen het bedrijf en ‘controleurs’ van buiten. Daar omheen een weelde aan gesubsidieerde of door *productieve* bedrijven gesponsorde organisaties die ‘onderzoek’ doen, zoals de organisatie waar de Telegraaf zich op beroept. Het geld voor al die onzin moet door de *productieven* worden verdiend, in binnen- en buitenland. Sommigen binnen die constellatie die wel vaart bij méér regeldruk, zijn ‘defensief’, in die zin dat ze door *productieven* worden ingehuurd om geitenpaadjes te vinden om onder regels uit te komen, of processen te voeren tegen de ‘offensieve’ sectoren, die, als regel drijvend op belastinggeld, de *productieve* sectoren aanvallen. 

 

In de praktijk valt het niet mee om het kaf van het koren te scheiden. Schepen en ‘verladers’ die gebruik maken van havens mag je best ‘havengelden’ vragen, en boetes opleggen als ze morsen, waardoor de gemeenschap belast wordt met het opruimen van de rotzooi. Maar wat te denken van mensen die dicht bij een bestaande ‘overlastgever’ gaan wonen, om vervolgens te eisen dat die wordt gesloten? En een regelgever, de overheid, die hun kant kiest? 

 

Menige burger heeft ‘twee petten op’. Vol van begrip over klagers die genoeg hebben van festivals en de bijbehorende toeristen in hun stad, *behalve* als het hun ‘politiek correcte’ festival is. Geen probleem als de wegen of zeesluizen worden geblokkeerd door ‘Klimaat-verdwaasden’ die de industrie en landbouw af willen breken, tot *alle* banen die er over blijven berusten op méér regeldruk, maar dan zonder de subsidie genererende *productieve* sectoren, met als gevolg een ‘armoedeval’ en/of oorlog. 

 

Waarom oorlog? Omdat de afname van de welvaart, en bijgevolg ook het welzijn, dat eveneens sloten met geld kost dat er ineens niet meer is, met zich meebrengt dat degenen die bestaan bij de gratie van ‘Protection Money’, en daar ook een fraaie carrière van hebben gemaakt, zich vervolgens richten op de landen buiten het totaal dichtgenaaide land, of ‘Economische Gemeenschap’. Ook op dit blog heb ik meer dan eens de aandacht gevestigd op de *manier* waarop Nixon en Kissinger de Amerikaanse Dollar wisten te redden van een roemloze ondergang. Door de landen van de toenmalige ‘OPEC’ bescherming aan te bieden (‘Protection’), in ruil voor de toezegging dat die olielanden hun olie *uitsluitend* tegen Dollars aan zouden bieden. Het ‘Zwarte Goud’. 

 

Die ‘Protection’ staat nu in de etalage als het tegenovergestelde, waar de aanwezigheid van Amerikaanse basis op je grondgebied een gigantisch veiligheidsrisico vormt, terwijl de Verenigde Staten zich wereldwijd hebben ontwikkeld tot de ‘Bully’ waar je tegen beschermd wilt *worden*. Maar dat geldt ook voor de landen die in de realiteit de slippendragers van de Verenigde Staten zijn. De EU en Israel, en landen als Japan en Zuid-Korea. Landen die nu zelf echter ook nadrukkelijk *bedreigd* worden door het land dat geacht werd ‘Protection’ te bieden. En dat gaat niet alleen over ‘Groenland’. 

 

Een hele reeks miscalculaties maakt nu pijnlijk duidelijk dat een land, of ‘Economische Gemeenschap’ waar de inkomsten uit regeldruk, Tol, Heffingen, Kosten, Belasting, Léges, Opslagen, Tarieven, Boetes en bedenk het allemaal maar, een onmisbare bron van inkomsten is die de regelgevers, de controleurs, en het waterhoofd aan ‘Compliance’ afdelingen bij bedrijven aan een dik belegde boterham helpen, zijn langste tijd heeft gehad. De wanhopige pogingen om *productieve* landen in te lijven, of onder druk te zetten middels pure diefstal van ‘assets’ van die landen, piraterij, (dreiging met) destructie, en uiteenlopende andere, in wezen criminele activiteiten, genereren tegelijk hoge kosten, *terwijl* wat er rest van de industriële en agrarische capaciteit, en andere aanwijsbaar *productieve* sectoren, bezwijkt onder de last. 

 

De Duitse auto-industrie is hier een ‘schoolvoorbeeld’. De ‘Europese Sancties’ (regeldruk) zorgen voor die auto-industrie voor spectaculair hogere kosten, bij een eveneens spectaculair dalende afzetmarkt. *Terwijl* Duitsland zich opmaakt voor spectaculair hogere belastingen om van dat land weer een militaire ‘Super Power’ te maken, in het hart van de ‘Europese Gemeenschap’. Wie gaat dat betalen? Niet de ‘vijand’. Niet die *productieve* concurrenten die voorheen intensief handel dreven met Duitsland en de ‘Europese Gemeenschap’. Linksom of rechtsom leiden de keuzes van onze leidinggevende bureaucraten tot het ‘failliet’. Nou kan een land, of ‘Europese Gemeenschap’ die zelf haar geld drukt niet letterlijk failliet gaan. Maar zowel de Verenigde Staten, als het Verenigde Koninkrijk, als de Europese Gemeenschap, staan aan de vooravond van schokkende veranderingen, *tenzij* ze op korte termijn hun oorlog met de ‘BRICS’-landen winnen. 

 

Dat kan op verschillende manieren. Uiteraard door een klip-en-klare overwinning, omdat Rusland en/of Iran ‘omvallen’, en zich schikken naar de eisen die het ‘Collectieve Westen’ via de NAVO aan hen stelt. Ik zie dat niet gebeuren. Mede door de reeds volop aanwezige spanningen binnen de NAVO (het ‘Collectieve Westen’) lijkt een afgetekende overwinning voor de aangevallen landen veel meer voor de hand te liggen. De term ‘aangevallen landen’ is uiteraard omstreden, omdat de NAVO in onze eigen ogen een ‘defensieve alliantie’ is, die slechts ‘helpt’, op weg naar gebiedsuitbreiding en globale dominantie. Iets wat goed valt bij eenieder die er goed van leeft dat het ‘Collectieve Westen’ wereldwijd de lakens uitdeelt middels ‘Protection’-opzetjes. Ook waar de NAVO, of de landen die door de NAVO ‘Protected’ worden, het eerste schot in een gewapend conflict lost, dan *nog* had die organisatie louter ‘Goede Bedoelingen’. Zoals het toe-eigenen van de olie, grondstoffen, rijke landbouwgrond, de papavervelden, het goud in de kluizen van de centrale bank, en het voorbereiden van een ‘proxy-oorlog’ gestoeld op historische onenigheid., zonder ‘body bags’ voor de NAVO-landen. 

 

De andere manier is het isoleren van de landen waarmee de NAVO in oorlog is, wat dan moet leiden tot onvrede in Rusland of Iran, in dit geval, waardoor geen puur militaire overwinning wordt behaald, maar het effect uiteindelijk hetzelfde is. Ook dat zie ik niet gebeuren. Die isolatie, door het uit elkaar spelen van de ‘BRICS’-landen, is niet overal kansloos. ‘False Flag’ aanvallen op Saoedi Arabië lijken op dit moment wel het gewenste effect te sorteren, bijvoorbeeld. En je kunt je voorstellen dat vergelijkbare manipulatie van de bestaande ‘sentimenten’ in een groep landen die geen vrienden zijn, maar hebben besloten dat niet in de weg te laten staan van hun handelsrelatie, alsnog tot een breuk zal leiden. Iran en India zijn geen vrienden, en India onderstreepte dat door de positie van een Iraans oorlogsschip dat betrokken was geweest bij gezamenlijke oefeningen aan de Verenigde Staten door te spelen, waardoor de VS dat schip tot zinken kon brengen. Iran en Saoedi Arabië zijn geen vrienden. Rusland en India zijn wel vrienden, maar China en India niet. En waar de Russen recent een Indiaas schip dat wapens naar Odessa bracht, en graan terug, volgens de Russen, zonder pardon aanvielen, is het niet lastig om je voor te stellen dat het de NAVO nog gaat lukken om dat soort spanningen te benutten. 

 

Om kort te gaan, zien we aan de ene kant de Verenigde Staten met haar ‘satellieten’, en aan de andere China met landen die dat land nodig hebben om deze krachtmeting te overleven. De aard van de Europese economie, die zo ontzettend zwaar leunt op ‘Tolheffing’ (regelgeving), maakt Europa feitelijk ongeschikt als ‘proxy’ voor de Verenigde Staten die moet zien Rusland eronder te krijgen. Terwijl ook de Verenigde Staten zélf al zo zwaar aan het ‘Chinese infuus’ hangt, dat onvrede in de Verenigde Staten zelf eerder een probleem gaat worden dan onvrede in China, Rusland of Iran. 

 

Alles overziend doet het ‘Collectieve Westen’ er goed aan de bakens te verzetten, voordat de schade zó onvoorstelbaar groot zal zijn dat we weer terug zijn bij ‘Adam en Eva’. 

Bent u ook zo benieuwd hoe het afloopt?

Er is veel ‘aan de hand’ in onze wereld. Op dit blog tracht ik, al vele jaren, risico’s, gevaren en dwalingen onder de aandacht te brengen, bekeken vanuit mijn optiek. Een optiek die ‘schuurt’ in een samenleving waarin de ‘Bouwers’ naar de achtergrond zijn gedrongen, en de ‘Decorateurs’ de vrije hand hebben gekregen, om het maar even zo te ‘framen’. Generalisaties zijn als de statistische ‘normaal’. Uitstekend geschikt om een probleem te illustreren, maar geen ‘normaal’ mens te vinden. 

 

Voor een ‘Bouwer’ bestaat het leven uit een gestapelde reeks afgeronde projecten en ervaringen. Hier ook wel de ‘Realisten’ genoemd. ‘Decorateurs’ bezien het leven door een volkomen andere bril. Voor hen is het één eindeloze ‘Soap’. Fundatie, sterkteberekeningen, vakmensen, de vlag op het dak van het project? Het zegt hen helemaal niks. En ze zijn overwegend ook niet benieuwd naar het ‘volgende project’. Waar hun ‘wortels’ liggen, daar ligt hun petje. En ze maken er het beste van. 

 

Wat ik typeer als ‘chaos’, is voor hen een ‘warm bad’. Dat er niets meer gebouwd wordt, dat de industrie en de landbouw worden afgebroken, ‘om het Klimaat’ te redden, of wat dan ook, houdt hen niet uit hun slaap. Integendeel! Eindelijk verlost van de stress van ‘nadenken over concrete stappen’, ‘meetbare effecten’, en hun consequenties op de langere termijn. Als het je een ‘Goed Gevoel’ geeft, moet je het doen. En je ziet wel wat er van komt. 

 

Een evenwichtige samenleving biedt de beste kansen op een positieve ontwikkeling. Op groei van de welvaart, en het welzijn. Een evenwichtige samenleving ontstaat *niet* door de ‘Bouwers’ te onderwerpen aan een ‘Decoratief’ regime, of andersom. Het ontstaat door een ‘Holistische’ benadering onder leiding van mensen die de bijdrage van beide benaderingen op waarde kunnen schatten. En een bij wet vastgelegde beperking van de mogelijkheden van de ene, of de andere ‘groep’ om het voortouw te nemen, en de overgave van de ‘Bouwers’ of de ‘Decorateurs’ af te dwingen. Een ‘Grondwet’ die de burger beschermt tegen tirannie. 

 

Onze complete ‘Westerse’ samenleving is de gevangene van de ‘Decorateurs’. Terwijl ze in de landen die wij inmiddels tot ‘vijand’ hebben bestempeld volop proberen te ‘bouwen’. Iets wat in het ene land beter lukt dan in het andere, maar niemand kan ontkennen dat een land als China magistrale stappen heeft gezet op weg naar een grotere welvaart, en meer welzijn voor haar burgers, en de landen waarmee zij zaken doen. Ondanks gerichte tegenwerking vanuit het ‘Westen’. Die tegenwerking gaat vooralsnog niet zo ver dat we proberen alles wat ze ‘bouwen’ voor de eigen bevolking plat te gooien, maar dat lijkt een kwestie van tijd. 

 

Door die ‘bril’ naar ontwikkelingen in de wereld kijken negeert alle veelvuldig aangehaalde argumenten die mensen opvoeren voor hun keuzes, waar je uiteindelijk niks mee opschiet als je met opponenten de discussie aangaat over concrete problemen. Uitgesloten dat zij zich erop zullen beroepen juist een ‘Bouwer’ te zijn, of menen dat ‘Decorateurs’ nog méér te zeggen moeten krijgen. Het is, met andere woorden, geen bekend ‘frame’. Ik kwam op ‘X’ ook een typering tegen van het, volgens de auteur, duidelijke verschil tussen ‘Links’ en ‘Rechts’ dat in mijn optiek samenvalt met de schets die ik u hier probeer te slijten. Maar dat zijn inmiddels zulke beladen termen, dat ik daar niet meer mee uit de voeten kan. Historisch is het zeker niet zo dat ‘Rechtse’ mensen typische ‘Bouwers’ zijn, en ‘Linkse’ mensen druk zijn met de ‘Decoratie’. Ik hoop dat ik dat niet hoef toe te lichten. Een échte ‘ondernemer’ is niet per definitie ‘Rechts’, en een ‘Linkse’ medemens is niet typisch iemand die de dekstoelen op de Titanic op hun juiste plek zet. 

 

Een ‘ondernemer’ die geen aanspraak kan maken op geld van de overheid, of een ‘landbouwer’, of iemand die een route uitstippelt voor een belangrijke reis, persoonlijk of zakelijk, kan niet vertrouwen op het toeval. Hij of zij moet ‘bouwen’. Een stevig fundament. Betrouwbare ‘data’. Een helder doel. Wetten, en geen dagelijks veranderende regels. Geld met een vaste waarde. Betrouwbare leveranciers. 

 

‘Decorateurs’ hebben geen notie van wat er komt kijken bij het ‘bouwen’. Hun hele streven wordt gedomineerd door het ‘verfraaien’ van wat er is. En als ze iets nodig hebben, bestellen ze het ‘gewoon’. En ja, dat ‘zie je terug’ in de harde kritiek die ‘Klassiek Kapitalistische’ mensen hebben op ‘Linkse Dromers’ die consequent het geld dat ze nodig hebben op willen halen bij de ‘Rijken’, en de goed draaiende ondernemingen. Natuurlijk is er geld genoeg voor de herintroductie van de Wolf. Natuurlijk is er geld voor de ‘Gay Pride’. Natuurlijk is er geld voor dat Kunstwerk. Natuurlijk is er geld voor het Klimaat-Congres. Natuurlijk is er geld voor dat ministerie. Natuurlijk is er geld voor die wapens……..

 

De oorlogen tegen Rusland en Iran zijn nu, waarschijnlijk zonder dat u daarvan op de hoogte bent, ‘gekoppeld’. Oekraïne heeft schepen van Iran in de Kaspische Zee aangevallen, en Oekraïense eenheden zijn volgens de regering van Irak actief in dat land, waarbij doelen in Saoedi Arabië werden aangevallen, die de schijn moesten opwekken dat het aan Iran gelieerde milities waren die daarvoor verantwoordelijk waren. Iets wat Oekraïne ontkent, maar het past wel in een patroon waarin ook die aanval op de haven van Constanta in Roemenië met ‘Sea Drones’ past, die flopte toen één van die drones in een ‘oil-barrier’ vast kwam te zitten. 

 

Met andere woorden, de oorlogen die wij steunen, formeel of ‘onder de radar’, breiden zich als een olievlek uit, terwijl de ‘Decorateurs’ die ervoor tekenen door hun wapens en ideeën heen zijn als je ze vraagt welk doel ze hopen te bereiken. Wat niet vreemd is, want elke ‘Decorateur’ loopt rond met eigen doelen. De één is uit op controle over ‘de olie’. De volgende is uit op de creatie van een ‘Groot Israël’. Een derde wil Rusland opknippen in wingewesten. Een vierde ziet één grenzeloos wereldrijk voor zich. 

 

De situatie ‘aan de andere kant’ van de scheidslijn is verhoudingsgewijs een oase van stabiliteit. Zeker ook ‘monetair’. Afgelopen maand heeft Japan stappen gezet om de Yen te beschermen, waarbij het voor 68 miljard (of daaromtrent) aan Amerikaanse staatsschuld van de hand deed, en de rente liet stijgen naar 1%, een verhoudingsgewijs gigantische stap voor het met ongekende schuld behangen land. Traditioneel fungeerde Japan als ‘Piggy-Bank’ voor de VS en de EU via de ‘Carry Trade’. Lenen in Japan was gratis. De Yens werden geconverteerd naar Dollars, waarmee ‘investeerders’ Amerikaanse ‘Bonds’ kochten. Zo werden ze slapend rijk. Daar is nu de klad in gekomen, en ook andere ’surpluslanden’ zijn hun verslaving aan Amerikaanse overheidsschuld aan het afbouwen. Terwijl de VS aan de vooravond staat van een nieuwe ‘Roll-Over’-lening, waarbij bestaande staatsschuld die afloopt wordt ‘afbetaald’ met geld uit een nieuwe lening. Het gaat om acht ‘triljard’ zoals de Amerikanen dat benoemen. En zelfs als de rente stevig oploopt om dat geld aan te trekken, wat de spankracht van de begroting, waar de extra rentebetaling uit moet worden gefinancierd, veruit zal overstijgen, ziet het er nog steeds somber uit dat het gaat lukken. 

 

Dat houdt in dat de VS, en aan de Dollar gekoppelde ‘Westerse’ munten via ‘devaluatie’ en inflatie moeten zien van hun schulden af te komen, *terwijl* ze voor monsterlijke uitgaven staan om hun oorlogen en andere hobbies te financieren. Alles duidt erop dat het ‘Westen’ zichzelf *nog* verder gaat isoleren van haar leveranciers dan nu al het geval is, en ik zie niet hoe we dat gaan overleven, economisch en sociaal gezien, om van militair maar helemaal te zwijgen. Het opschroeven van terreuraanvallen op de landen die weigeren zich te schikken naar wat de ‘Decorateurs’ bij ons bedenken zou ik niet alleen van harte af willen raden, maar het lijkt mij rituele zelfmoord. 

 

Ergens vorige week organiseerde Oekraïne een ‘promotie-verkoop’ van drones net noord van Kiev, bij een bedrijf met de ambitie om de hoofdleverancier van de NAVO te worden. Tal van ‘Westerse’ klanten waren aanwezig. En prompt legden de Russen het terrein, en het bedrijf in de as, waarbij een onbekend aantal doden viel. Het officiële getal is iets van tien, maar ooggetuigen zeiden dat het terrein bezaaid lag met doden. Volhouden dat de oorlog met Rusland een ‘lokaal conflict’ betreft kan alleen een ‘Decorateur’. Nadat Oekraïne, in opdracht van, cq in nauwe samenwerking met de ‘Decorateurs’ van de NAVO schepen en havens van de Russen, en andere landen, in de Zee van Azov, de Zwarte Zee en de Kaspische Zee aanvielen, reageerden de Russen met een totale blokkade van het scheepvaartverkeer naar Odessa en andere havens die Oekraïne heeft aan de Zwarte Zee. Schepen, ook als ze niet onder Oekraïense vlag varen, worden nu door de Russen aangevallen, zoals Oekraïne en de NAVO eerst zelf initieerden. 

 

Het kost mij grote moeite om te bedenken hoe de ‘Decorateurs’ van de NAVO, die hier in de stoel van de regisseur zitten, denken er goed uit te zullen springen. Ze hebben wilde plannen, maar geen idee waar ze moeten beginnen, waar de benodigde energie en de benodigde grondstoffen vandaan moeten komen. En hoe maak je van een ‘influencer’ een gretige arbeider die in de wapenfabriek aan de lopende band gaat staan? In Oekraïne gebruiken ze daar nu tieners voor, maar in de wereld van de ‘Decorateurs’ horen die op school te zitten om te leren ‘Decoreren’. 

 

Wat mis ik?

 

Mijn kijk op 'Stable Coins'

Geld heeft twee verschillende, verwante functies. Je kunt ermee betalen, of betaald worden, cq belonen of beloond worden. En je kunt het ‘opslaan’ voor toekomstig gebruik, cq sparen. Het is in die zin een stap vooruit in vergelijking tot de ‘ruilhandel’. Maar in de kern is dat wel de basis. De basisgedachte is dat iemand op enig moment iets heeft geleverd waar behoefte aan is, waarvoor hij of zij een afgesproken vergoeding krijgt, die de ontvanger vrij kan besteden in een ‘markt’ waar producenten en afnemers elkaar treffen, om al doende de welvaart naar een hoger niveau te tillen. De eigen welvaart, en die van de gemeenschap waartoe men behoort, die garant staat voor de stabiele waarde van het geld. 

 

De gemeenschap ziet, vanuit eigenbelang, toe op een goede ‘borging’ van de waarde van het geld waarmee geleverde arbeid en geleverde diensten worden vergoed. De instanties die daarmee belast zijn dienen daarvoor zelf ook beloond te worden. Dan de praktijk. 

 

In de praktijk ‘gunnen’ regeringen bepaalde mensen het recht om geld te scheppen uit het niets. Zij zijn de ‘bankiers’. Zij verschaffen leningen, in uiteenlopende vormen, aan ‘gekwalificeerde’ leningnemers. Dit is afwijkend van het concept waarmee Adam Smith eer inlegde, waarbij privé-personen die goed in de ‘slappe was’ zaten geld dat er *was*, wat die rijke mensen zelf hadden *verdiend*, uitleenden aan mensen die geld nodig hadden om te kunnen investeren. Voor de uitgaven die nodig zijn om verdiensten te kunnen realiseren. Waarvoor die rijke mensen een vergoeding kregen in de vorm van rente, indien degene die het geld geleend had er ook in slaagde om zijn of haar onderneming tot een succes te maken. Lukte dat niet, dan was die rijke medemens zijn of haar geld kwijt. De rente was derhalve een vergoeding voor het risico. 

 

Uiteraard valt er ontzettend veel te vertellen over alle details en verschillen tussen uiteenlopende geldverstrekkers, en de toezichthoudende overheden, maar in de kern wilde Adam Smith af van de praktijk dat ‘Edelen’ via een systeem van ‘lijfeigenen’ en dwang beschikten over de arbeid van de burger. Geld was het smeermiddel van het ‘Kapitalistische’ systeem, doorgaans goud of zilver, in de vorm van ‘munten’, omdat goud en zilver niet ‘overal’ gevonden kon worden, of worden ‘bijgedrukt’. Tegen de tijd dat ‘papiergeld’ het goud en zilver begon te vervangen, werd dat ‘papiergeld’ geborgd door een hoeveelheid goud dat ergens in een kluis lag opgeslagen, beheerd door een ‘Centrale Bank’. Dat papiergeld was altijd inwisselbaar voor de vastgelegde hoeveelheid goud. Dat was de ‘belofte’. Maar zoals dat met beloften gaat, kan een machtige overheid die eenzijdig breken, waarna je met je waardeloze papieren ‘flappen’, of tegenwoordig met je ‘enen en nullen’ op je ‘bankrekening’, blijft zitten. 

 

‘Bretton Woods’ garandeerde een koppeling tussen de Amerikaanse Dollar en het goud. Andere landen hoefden niet zelf goud ‘aan te houden’, maar konden ook Dollars ‘opslaan’, die immers altijd in te wisselen waren voor goud. Totdat Nixon en Kissinger die afspraak verscheurden, omdat de oorlog in Zuid-Oost Azië de VS ‘goudgeld’ had gekost, en verscheidene Europese landen hun Dollars begonnen in te wisselen voor écht goud, omdat ze het niet vertrouwden. Waar ze gelijk in kregen. 

 

Vanaf dat moment begonnen munten ten opzichte van elkaar te ‘zweven’ en te ‘zwerven’. De onderlinge ‘koersen’ van al dat ‘Fiat-Geld’ hingen af van het vertrouwen dat de ‘geldmakelaars’ hadden in de economie van het land dat het geld uitgaf. Vertrouwen dat je kunt ‘boosten’ door te ‘rommelen’ met cijfers over het ‘GDP’ en de inflatie, en dergelijke. Of je geeft Trump de microfoon. ‘Speculeren’ op koersstijgingen en koersdalingen kon je gruwelijk rijk maken, of straatarm. De VS zochten, en vonden een manier om de status van hun Dollar, na het bedrog, weer op te vijzelen, door de ‘olieproducerende’ landen in het Midden Oosten te ‘contracteren’. Die landen maakten met de VS de afspraak dat zij alle olie die ze verkochten uitsluitend tegen Dollars zouden verkopen, in ruil waarvoor de VS beloofden hen te zullen beschermen tegen ‘boze machten’, in het bijzonder de ‘Communisten’. Europese landen, die zelf amper over olie beschikten, dienden dus eerst Dollars te verdienen, alvorens olie te kunnen kopen. En dat gold voor veel meer landen. Zoals, wat later, China en India, die zich ontwikkelden tot de machtigste producerende landen, terwijl Europa gaandeweg overschakelde op ‘diensten’, met een kern van ‘hoogwaardige’ industrie, die vooral tot bloei kwam nadat de Sovjet Unie de pijp aan Maarten gaf, en Europa kon profiteren van goedkoop Russisch gas, goedkope Russische olie, en andere essentiële grondstoffen. 

 

Andermaal, er valt veel te vertellen over dat nieuwe evenwicht, maar de Amerikaanse Dollar was, en bleef de ‘wereldhandelsmunt’, gevolgd door de Euro, nadat die het levenslicht had gezien. Landen die meer produceerden dan ze importeerden, en dus spaarden, sloegen die welvaart op in Dollar-rekeningen, Euro’s en goud. Dat gaf de Amerikaanse en de Europese ‘overheid’ de vrijheid om naar behoefte Dollars en Euro’s ‘bij te drukken’, waardoor de landen met tegoeden in die munten de facto, stukje bij beetje, ‘onteigend’ werden. ‘Bijdrukken’ kan letterlijk, door meer geld ‘in omloop’ te brengen, of door feitelijk ongedekte leningen af te sluiten, en de schulden op te laten lopen, zolang het land dat die ‘munt’ uitgeeft ook kan bepalen hoe hoog de rentevergoeding is. 

 

In een vrije ‘geldmarkt’ is een land dat via ‘staatsobligaties’ geld leent van kapitaalkrachtige landen of instellingen, zoals pensioenfondsen, en ‘beheerders’ als ‘Blackrock’, die met het ‘ingelegde’ geld speculeren, niet bij machte om de rente te controleren. Maar als je de ‘Centrale Bank’ de *eigen* leningen laat ‘kopen’, lukt dat wel. Totdat alle partijen die dergelijke ‘schuldpapieren’ kopen buiten de eigen ‘Centrale Bank’ om het laten afweten, en ‘vluchten’ in (bijvoorbeeld) goud, waardoor de ‘Centrale Bank’ praktische de enige klant wordt van het door de eigen overheid uitgegeven ‘schuldpapier’, en hyperinflatie de waarde van die munt dreigt te vermorzelen. De zogenoemde ‘Gold-Bugs’ wezen op de onverantwoorde manier waarop de Amerikaanse en Europese overheden, en ‘Centrale Banken’ omsprongen met het ‘geldbeheer’, maar fysiek goud kopen en opslaan is onhandig. Commerciële banken boden ‘papiergoud’ aan, en profiteerden van die ‘markt’. Klanten die geen vertrouwen hadden in het beleid van overheden, konden hun geld ‘beleggen’ in ‘goud’ via de bank, wat er op neerkomt dat de klant altijd de ‘waarde’ in goud kan claimen. Totdat die banken hun belofte (moeten) breken, zoals Nixon in de jaren zeventig, en dan blijf je als klant met lege handen achter. Maar middels die constructie kunnen de commerciële banken, en met hen samenwerkende overheden, de prijs van fysiek goud wel beïnvloeden, en dat doen ze dan ook volop. Die kruik gaat te water, tot hij barst. 

 

Op enig moment werd in die markt waar spaarders en beleggers zochten naar een veilige opslag van hun vermogen de ‘Bitcoin’ geïntroduceerd. Een digitale ‘munt’, of ‘token’, die niet oneindig kon worden ‘bijgedrukt’. Het ‘algoritme’ bepaalde dat er slechts een eindig aantal ‘Bitcoins’ was, die je kon ‘minen’ via een computerprogramma, of kon kopen. Ermee betalen is nooit echt van de grond gekomen. In de basis was die opzet een ‘digitale’ tegenhanger van goud, of zilver, zonder het bezwaar van het bezit van fysiek edelmetaal, en de kwetsbare opslag. Via de ‘Blockchain’ kon de ‘geschiedenis’ van elke ‘token’ gevolgd worden, en degenen die in het begin ‘instapten’ werden ‘slapend’ rijk. Hoewel het totale aantal ‘Bitcoins’ beperkt is, kun je natuurlijk wel eindeloos veel alternatieve ‘algoritmes’ met dezelfde functie ‘in de markt’ zetten. Het effect is dan vergelijkbaar met ‘bijdrukken’. En het gevolg is een wilde fluctuatie in de prijs van ‘Bitcoin’ en andere ‘digitale tokens’. 

 

Overheden, en ‘Centrale-‘, alsmede commerciële bankiers zien wel brood in het uitfaseren van geld, en alles ‘digitaal’ en ‘traceerbaar’. Maar dan willen ze wel de controle in handen hebben, zodat ze elke burger kunnen ‘belasten’ en ‘belonen’ naar eigen inzicht, en zelfs kunnen bepalen waar die burger zijn of haar geld wel, en niet aan uit *mag* geven. ‘Central Bank Digital Currency’. Commerciële partijen in de wereld van het geld, banken, creditcard-firma’s en kredietverstrekkers, die op zoek zijn naar een (voor hen) aantrekkelijk product schermen nu met ‘Stable-Coins’. U en ik kunnen onze munten, of goud en zilver, bij hen inleveren in ruil voor een ‘token’ die door de betrokken firma’s, of landen, ‘stabiel’ wordt gehouden door de bij wet, of contract vastgelegde voorraad van uiteenlopende ‘munten’, afhankelijk van welke ‘Stable Coin’ u koopt. Waarbij het uiteindelijke doel is dat u ermee kunt betalen, en betaald kunt worden. 

 

Uw ‘gemak’ is dat u wereldwijd kunt ‘afrekenen’, voorzover die ‘Stable Coin’ geaccepteerd wordt, zonder geklooi met koersen en extra kosten, maar de winst voor u is eerder ‘schone schijn’, waar de ‘stabiliteit’ gevonden wordt in de ‘zekerheid’ van door overheden uitgegeven staatsschuld, of een ‘mandje’ vol ‘Bitcoins’ en concurrerende digitale ‘munten’ gebaseerd op ‘algoritmes’. De geruchtenmolen draait volop, maar menigeen die scherp gefocust is op wat verschillende landen doen, valt het op dat ‘Centrale Banken’ van ‘zekere landen’, waaronder China en Rusland, zich het schompes kopen aan goud. Ergens in de niet al te verre toekomst, zo verwachten zij, zal China een ‘Stable Coin’ uitbrengen gebaseerd op goud, oftewel een terugkeer naar de ‘goudstandaard’. Ik kan u daarin niet adviseren, maar degenen die ervan overtuigd zijn dat het die kant op gaat, ‘zien’ fysiek goud naar 38.000 tot 40.000 Dollar gaan, een catastrofale devaluatie van de Dollar en andere munten. 

 

De VS en Europa zitten op een andere ‘lijn’, naar het zich laat aanzien, alhoewel ook zij uiteraard in de race zijn voor het aanbieden van een ‘Stable Coin’ die meer te bieden heeft dan de concurrentie. Een aantal belangrijke spelers in het internationale geldverkeer met hun basis in het ‘Westen’ heeft de handen ineen geslagen om een ‘Stable Coin’ te bieden die is ‘opgehangen’ aan ‘staatsobligaties’ uitgegeven door de VS, met een schuld die nu reeds record na record slaat, maar dankzij hun ‘marktdominantie’ voor zekere partijen toch feitelijk onontkoombaar. Daar koopt de klant een ‘token’ die gegarandeerd één Dollar waard blijft, terwijl de uitgevers de rente op de daarmee aangeschafte obligaties in hun zak laten glijden. Iets vergelijkbaars speelt binnen de EU, waar de ‘Commissie’, samen met de ECB, ‘ongebruikt spaargeld’ wil ‘mobiliseren’ door een verplichte aankoop van door de EU uitgegeven schuldpapier. 

 

Het valt niet lastig in te zien dat het ‘interessante tijden’ worden, die transitie naar ‘digitaal geld’, waar dat aanzienlijk verder reikt dan de service van ‘digitaal betalen’ en dergelijke, waar de meeste klanten zich vermoedelijk op blind zullen staren, zonder te beseffen dat ze gestript worden. Speculeren op welke ‘aanbieder’ aan het langste eind zal trekken is een hachelijke zaak. In alle ‘kampen’ zullen de ‘beleidsmakers’ vechten als leeuwen om hun ‘token’, mét de bijbehorende controle als de winnaar uit de bus te laten komen, waarbij diefstal, piraterij, en het vernietigen van de ‘assets’ van de concurrent zeker niet uit de weg wordt gegaan. Het met geweld toe-eigenen van cruciale grondstoffen en daaraan verbonden capaciteit om te produceren is al enige decennia in volle gang, waarbij alle denkbare drogredenen worden opgevoerd. 

 

Het is belangrijk om u niet rijk te rekenen op voorhand, omdat zekere bezittingen ‘veilig’ zijn. Traditioneel is goud een vluchthaven in onrustige tijden, maar de goudprijs staat al enige tijd ‘onder druk’. ‘Gold Bugs’ wijzen erop dat die prijs op enorme schaal wordt gemanipuleerd door banken en instellingen die ‘papier-goud’ uitgeven waarvoor geen begin van enige dekking is. De geruchtenmolen draait in die kring eveneens op volle toeren waar het de hoeveelheid goud betreft dat elk land *daadwerkelijk* bezit. De VS heeft, in elk geval op papier, veel goud ‘in beheer’. Van Europese landen die het veiliger vonden om hun goud in de VS te stallen, zodat de ‘Communisten’ het niet konden confiskeren als ze binnenvielen. Daarnaast heeft de VS ‘gewoon’ goud gepikt van vazallen zoals Oekraïne en Venezuela, in die zin dat de ‘status’ van het goud dat ze afvoerden ‘onduidelijk’ is. En tot slot zijn bepaalde landen niet bijster ‘transparant’ over de hoeveelheid goud dat ze in de kluis hebben liggen. Ook de VS heeft al héél lang geen ‘audit’ gedaan op de goudvoorraad. 

 

Naast goud zijn er uiteenlopende tamelijk zeldzame grondstoffen die de potentie hebben om ‘door het dak te gaan’, maar ze kunnen ook spectaculair ‘floppen’. China, met haar ‘thorium-reactor’, en een goedkoper, beter alternatief voor ‘lithium’ als grondstof voor batterijen met een hoge capaciteit, maakte uranium en lithium in één klap minder aantrekkelijk. Olie en gas zullen niet meteen uitgefaseerd worden, en zeker niet als overheden zo te werk gaan als de Amerikaanse en de Europese overheden, maar dure vindplaatsen zullen wel uit de gratie raken. 

 

De naam ‘Stable Coin’ kan zomaar enorm bedrieglijk blijken, waar hetgeen dat voor de stabiliteit moet zorgen eerder een instabiel kaartenhuis is van torenhoge schulden, en gebakken lucht. Met verliezen die vervolgens worden afgewenteld op de bevolking, analoog aan wat er in 2008 gebeurde. Je ‘token’ blijft wel ‘stabiel’ een Dollar of Euro waard, maar tussen verschillende ‘Stable Coins’ onderling kunnen heftige fluctuaties de ‘houders’ van zekere ‘tokens’ een arm en een been kosten. In eerdere bijdragen heb ik er op gewezen dat in een land dat feitelijk een ‘autarkie’ is, dat niets *hoeft* te importeren, omdat het alles ‘in huis’ heeft, de waarde van de ‘Eigen Munt’ feitelijk weinig betekenis heeft voor de kwaliteit van leven voor de bevolking. Maar een ‘regio’ als Europa kent die luxe niet, zoals nu overduidelijk aan het licht komt, met een imploderende economie en onhoudbare ambities. In hoeverre Europa zal kunnen ‘meeliften’ met de VS binnen een ‘Unipolaire/Globalistische’ grootmacht met één ‘Stable Coin’, durf ik u niet te vertellen. Maar het ziet er niet bemoedigend uit. 

View older posts »