Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Zoeken op dit blog

Boris

'Jonathan Pie' heeft, op overweldigende wijze, de Britse verkiezingen gewonnen.

 

Enkele maanden geleden, toen het tumult over 'Brexit' op zijn hoogtepunt was, besteedde ik ruime aandacht aan de Britse 'Stand-up Comedian', die mede dankzij 'Russia Today' in minder dan geen tijd internationaal doorbrak. In het vervolg nam hij afstand van 'de Russen' door in zijn stukjes volop kritiek te uiten op Poetin, en alles wat Russisch was, maar 'Russia Today' zond het allemaal keurig uit, en oefende geen druk op hem uit om een andere toon aan te slaan. Desondanks sneed 'Pie' (de Britse acteur Tom Walker) de banden met de 'omstreden' zender door, en ontpopte hij zich als criticus van de Britse politiek, bezien door de bril van een 'klassieke socialist', die de 'Tories' niet kan luchten, die Blair beschouwt als een verrader, en 'Brussel' als een bemoeizieke, 'self-serving' kliek die 'Europa' naar de verdommenis helpt. Voor wie zijn fimpjes op YouTube gemist heeft, is het de moeite waard nog even terug te kijken via zijn eigen 'YouTube'-kanaal.

 

In zijn meest recente bijdragen richtte hij zijn pijlen nadrukkelijker op 'Boris' en de zijnen, maar zonder een lans te breken voor 'Labour'. De 'Labour'-partij had bij deze verkiezingen geen schijn van kans, hoewel de 'deskundigen' meenden dat het een 'nek-aan-nek'-race zou worden. Wat nog eens onderstreept dat 'deskundigen' een serieus probleem hebben, zoals eerder al bleek tijdens de verkiezingen in de Verenigde Staten. Ze hebben geen begin van enig besef wat er écht onder 'de mensen' leeft. 'De mensen' praten in toenemende mate de 'leidende stemmen' in de diverse 'praatprogramma's' na, waar de 'deskundigen' zelf de dienst uitmaken, om vervolgens in het stemhokje hun onvrede de vrije teugel te geven. 

 

'Labour' is de afgelopen tien jaar zorgvuldig 'van binnenuit' gesloopt, door de 'Blairites', die eerder de partij hebben gered na 'Thatcher', maar voor de Britten uiteindelijk 'meer-van-hetzelfde' bleken te zijn. De 'zusterpartijen' in Europa, zoals de PvdA, en de 'Parti Socialiste' in Frankrijk, die zich spiegelden aan het 'model' dat Blair hen gaf, betaalden een hoge prijs. Maar ze ploeteren verder, zoals PvdA-coryfee Lilianne Ploumen vanuit Londen onderstreepte, waar ze na de monsterzege van 'Boris' stelde dat er ook 'lichtpuntjes' waren, omdat ergens in een Londens district een vrouwelijke kandidaat zich staande had gehouden met een campagne die was toegespitst op 'vrouwenrechten'. Dan ben je 'van God los', zoals ze dat vroeger zeiden als je wartaal uitsloeg.

 

Dat 'Jan-met-de-Pet', en 'Mien-Dobbelsteen', die een bloedhekel hebben aan die 'gearriveerde-eikels' in de 'Conservative Party', desondanks op 'Boris' stemden, is maar op één manier te verklaren: Hun afschuw over die 'NSB-ers' in eigen gelederen is nog vele malen groter. En dan hebben we het dus niet over Corbyn, die zorgvuldig van de weg werd gereden door zijn Europese broeders, de 'Blairites' in zijn eigen partij, en vileine beschuldigingen uit 'Joodse kringen' over 'antisemitisme' binnen 'Labour'. Waarmee ik overigens niet zeg dat er binnen die partij, die zwaar leunt op de 'ondergeschoven klasse', die stijf staat van de mensen met een 'migratie-achtergrond', geen sprake is van 'antisemitisme'. Maar de extreem rechtse 'hooligans' op de flanken van de 'Conservatieve Partij' hebben het racisme uitgevonden, en verbeterd. Dat de 'Opper-Rabbi' zich mengde in de politieke strijd valt dan ook niet anders uit te leggen dan als 'buitenlandse inmenging' door en voor Israël, dat wereldwijd nadrukkelijk zichtbaar is als leidende macht met een geoliede machine om verkiezingen naar haar hand te zetten, en oppositionele geluiden geraffineerd de mond te snoeren. 

 

Met betrekking tot dat laatste wil ik nog wel opmerken dat je niet 'gedekt' bent als je die 'lobby' weet in te palmen. Dat 'Team Trump' in de problemen kwam, was nadat Michael Flynn, de beoogde 'National Security Advisor', op verzoek van de schoonzoon van Trump, die was benaderd door Israël, de Russische ambassadeur in 'Washington' belde om voor Israël te lobbyen. Hij bereikte niets, en werd vervolgens door 'anonieme krachten' onder de bus geduwd. Niet omdat hij zich door Israël had laten misbruiken, maar omdat hij een 'vriend van Poetin' zou zijn. Israël is extreem bedreven in het bespelen van beide zijden van het klavier om een muziekstuk te componeren dat hen bevalt. En dat ze gecharmeerd zijn van een 'Brexit', is glashelder. Sterker nog, ze zien het liefst dat 'Europa' in stukken uiteenvalt. Een heerlijke speeltuin vol 'wingewesten' die met 'kapitaal' eenvoudig zijn te managen. En geef ze eens ongelijk? Verdeel, en heers. In hun perceptie is het ronduit bedreigend, al die 'Goliaths', en in Europa ook nog eens met een 'Duitse motor'.

 

De vraag die mij derhalve bezighoudt, is wie volgt? Houden we de zaak bijeen? Of laten we ons de kop gek maken door de 'Koeriers van de Duivel', vanuit het meer traditionele 'Europese perspectief' bezien zoals ik dat hier aanhang. 'Koeriers' die Hemel en Aarde bewegen om ons doodlopende steegjes in te laten rennen, en onszelf dodelijk te verwonden op golven van 'Klimaat-Hysterie', en de 'Morele Opdracht' om niet te rusten voordat iedereen twijfelt aan zijn of haar geslacht, en elke 'Topfunctie' is toegewezen aan de 'Liliane Ploumens' van deze wereld. 

 

Dat de Britten eerder voor een 'Brexit' stemden, werd de afgelopen jaren door de 'deskundigen' toegeschreven aan de 'jongeren' die weliswaar in Europa wilden blijven, maar 'vergeten' waren te stemmen. Ze hadden nu de kans om zich te herpakken, en het resultaat is kristalhelder: De 'deskundigen' kletsten maar wat. De 'Britse arbeider' (m/v) wéét dat Thatcher en Blair, Cameron en May, én Johnson hen het brood uit de mond hebben gestoten, het land verzadigd hebben met 'importwerkers' om de tuintjes van de elite te schoffelen en hun maatpakken te naaien, waardoor de kloof tussen arm en rijk alleen maar groter is geworden, terwijl de internationale koopkracht van het Pond erodeerde. En dat de miljarden die wegvloeiden naar al die zinloze oorlogen hen een arm en een been hebben gekost, met oplopende schulden en een goudvoorraad die onder Blair en Brown geslonken was tot het toilet van de Koningin, die inmiddels ook verdwenen is. En dat het hen een hoop vijanden heeft opgeleverd, die op gezette tijd huishouden in Londen, door messentrekkend en bommen leggend de 'surveillance-state' te legitimeren. Maar ze zien geen heil in 'Ons Plan', zoals hierboven geschetst. Ze begrijpen niet waarom zij miljarden zouden moeten pompen in de economie van Polen, en andere 'bruinkoollanden', terwijl ze in Engeland de economie en de landbouw verder om zeep moeten helpen ten bate van 'Het Klimaat'. En waarom een incapabele 'Troela' op het pluche gehesen zou moeten worden, terwijl het land naar de verdommenis gaat, verzuipt in eindeloze debatten over 'punten en komma's', onder aanvoering van politieke scherpslijpers die zich niet bekommeren om de inhoud, maar elk debat beoordelen op grond van 'imago', en de drek onstuitbaar aanzwelt. 

 

Hebben ze een juiste keuze gemaakt door 'Boris' het vertrouwen te geven? Daar zijn ze zelf allerminst van overtuigd, vrees ik. Wat echter niet betekent dat ze allemaal terugkeren op het 'honk' nadat de 'Blairites' hebben afgerekend met Corbyn. De belofte van 'Boris' om miljarden, die er niet zijn, in de Britse economie en de 'NHS' (het Britse 'ziekenfonds') te pompen, is van hetzelfde laken een pak als wat Trump in de Verenigde Staten doet. Het werkt alleen als 'de rest' omvalt voordat het geld 'op' is, in die zin dat het door hyperinflatie waardeloos wordt. In het bijzonder als hij het voorbeeld van Trump volgt, en die extra miljarden pompt in de wapenindustrie. Mocht hij echter 'Het Licht' zien, en na het vertrek uit Europa de bakens op dramatische wijze verzetten, door vriendjes te worden van 'de Russen' en 'de Chinezen', terwijl Europa onder de bezielende leiding van de ambitieuze Rutte, en de 'Groene Grutters' van uiteenlopende pluimage, de messen slijpt om dat 'Euraziatische'-blok buiten de deur te houden, dan is het een kwestie van tijd voor in Europa de laatste het licht uitdoet. Al helemaal als Trump ook een 180-gradenbocht maakt, waar hij patent op heeft, en vrede sluit met de Chinezen en de Russen, terwijl 'wij' in Europa 'Dumb, Fat and Happy' alles fout doen wat je maar fout kunt doen.

 

Mijn eigen predicties staan, of vallen, bij de vraag of we oorlog zullen weten te vermijden. Als de vlam in de pan slaat op mondiaal niveau, of als een 'onmetelijke natuurramp' de hele zaak op zijn kop zet, hebben we allemaal wel wat anders aan ons hoofd dan touwtrekken, vrouwdragen en zaklopen om te bepalen wie er aan het eind van de dag met de hoofdprijs vandoor gaat.

 

Footprint

Wat is de 'Carbon Footprint' van een 'praatprogramma'?

 

In theorie kunnen we tot op de milligram nauwkeurig uitrekenen hoeveel stikstof 'Pauw', 'Lubach', 'Jinek', 'van Erven Dorens', 'van Nieuwkerk', of de dames van 'Goedemorgen Nederland', en al die andere programma's met pretenties produceren. Dus bovenop de productie van elk van de direct, of indirect betrokken individuen als ze niet veel meer zouden doen dan in- en uitademen. Daar kun je een model voor maken. Bouw en onderhoud van de studio. Verlichting. Geluid. Camera's. Verwarming. Opslag van beeldmateriaal. Zendapparatuur. Verreden kilometers van alle staf, van de 'boodschappenjongen' tot en met het 'evenredige deel' van de directie van de omroep, en een 'verrekening' van de kantoorruimte, computers en wat er niet allemaal bij komt kijken om een omroep op de been te houden, en 'research' te doen. Tot en met de lobby in 'Den Haag' aan toe die het hele circus faciliteert. 

 

Dan de reclame die meelift op de populariteit, en aan die programma's wordt gekoppeld. Waar dat leidt tot de aanschaf van onnodige spullen of diensten, kun je in alle redelijkheid betogen dat het deel hoort uit te maken van de berekening. Dito waar het 'gelul' leidt tot vergaderingen, conferenties, onderzoeken en een stortvloed aan geleuter in de kranten en tijdschriften, en het parlement. 

 

Hopelijk beseft u dat de 'electorale chaos' in een groeiend aantal 'westerse' landen er niet zou zijn geweest zonder de 'praatprogramma's', die dagelijks verse brandstof aanleveren voor 'Russiagate', 'Impeachement', 'Brexit', en eindeloos gerecyclede hersenspinsels over hoe het nou verder moet met 'Europa', en waarom er nog niks is gedaan om oma van haar eksteroog af te helpen. Om het maar enigszins te chargeren. Maar erg overdreven is het niet. 

 

Eenieder die 'werk' heeft in die branche, het een 'uitje' vindt om bij 'Jeroen', 'Eva', 'Beau', 'Matthijs', 'Arjen' in de zaal te zitten, of het een eer vindt om op de koffie te komen als 'gast', danwel dagelijks gedachteloos de stroom vretende, 'carbon' producerende televisie afstemt op hun favoriete 'Talkshow', zit nu hoofdschuddend dit stukje tekst te lezen. Voorzover men al niet is afgehaakt bij de openingszin. Goede kans dat men absoluut niet begrijpt welke kant ik op wil, omdat die 'praatprogramma's' voor hen onderdeel zijn van de 'oplossing', en niet van het 'probleem'. Ik zou in dit verband graag een goede vriend citeren, die graag met een grote grijns stelt dat er geen oplossing is, of er bestaat wel een probleem voor. 

 

Op elk model valt wel iets aan te merken, maar het model dat ik hierboven schets, om zichtbaar te maken wat het probleem is, zou ik toch serieus willen verdedigen. Zonder overigens al die mensen persoonlijk ergens van te beschuldigen. Ergens in dat hele radarwerk zitten uiteraard buitengewoon cynische types die wel door hebben hoe het zit, maar die onverstoorbaar doorgaan 'tot de muziek stopt'. Geen haar op hun hoofd die eraan denkt de kip te slachten die voor hen de gouden eieren legt!

 

Doorgeredeneerd vanuit dat model, dient alle 'groene stroom' niet te worden bijgeschreven op het conto van mensen die zich laten registreren bij een firma die claimt dat te leveren, maar te worden beschouwd als de energie die toevalt aan bedrijven en overheidsinstellingen die nuttig zijn. Althans, voorzover die stroom wordt aangeleverd via het netwerk, en niet lokaal wordt opgewekt, via de panelen op uw dak, of de windturbine in uw tuin. Dat er bedrijven zijn die claimen alleen maar energie die is opgewekt met wind te leveren, is je reinste bedrog. Als het niet waait, gaat bij de klanten het licht niet uit, en staat de 'stekkerauto' niet stil. 

 

Stroomopwekking en -distributie, en de levering van andere 'energiedragers', is typisch een overheidstaak. Net als de aanleg van wegen, het onderhouden van vaarroutes, het ophogen van de dijken, en het voorzien in railverbindingen, en faciliteiten ten behoeve van de luchtvaart. Toegevoegde complexiteit door pseudo 'privatisering' dient slechts één doel: Het duurder maken van die diensten door het toevoegen van extra bestuurlijke 'lagen', en de creatie van 'topfuncties' in het 'bedrijfsleven' waarvoor het geld wordt weggehaald bij de mensen die het werk doen. 

 

De wildgroei van 'praatprogramma's' en 'nieuwsshows' is onderdeel van dat proces, waarbij steeds meer 'lagen' worden toegevoegd die objectief pure verkwisting zijn, en die hanteerbare problemen onnodig complex maken. Natuurlijk moeten we adequaat worden geïnformeerd over de belangrijkste gebeurtenissen in binnen- en buitenland. En er moet ruimte zijn voor u en ondergetekende om een mening te vormen, en die te delen met anderen, waarna gekozen vertegenwoordigers onze voorkeuren vertalen in beleid op hoofdlijnen. Dat beleid moet gekenmerkt worden door consistentie, zonder abrupte overgangen, en een volkomen transparante berekening van de kosten, met een heldere verantwoording voor de gemaakte keuzes. Individuele burgers, bedrijven en rechters hebben zich te voegen naar dat beleid. Enige buitenlandse mogendheid die probeert middels sancties, tarieven, blokkades, het voeden van onrust in een land, of militaire middelen, een soeverein land de vrijheid te ontnemen om eigen keuzes te maken, plaatst zich buiten de orde. 

 

'Praatprogramma's' die, op jacht naar kijkcijfers en reclame-inkomsten, de relaties tussen groepen binnen de samenleving, en landen onderling op scherp zetten, en twijfel zaaien over nut en noodzaak van collectieve voorzieningen zoals hierboven geschetst, zijn direct verantwoordelijk voor het overgrote gedeelte van de extra uitstoot van stikstof in de wereld. Ze verkwisten niet alleen zelf, maar voeden destructieve activiteiten en oplopend wantrouwen in een wereld die niet veel meer kan hebben. Dat is geen pleidooi voor censuur, maar wel voor het weghalen van geld dat we, direct of indirect, gedwongen via de belastingafdracht, of daartoe verleid door reclameproducenten en andere verkopers van 'gebakken lucht', neertellen voor een 'mening'. 

 

Ideaal gesproken zou er een journalistiek apparaat moeten zijn dat zonder 'bias' de belangrijkste feiten verzamelt, en doorgeeft aan de belangstellende burger. Die journalisten behoren fatsoenlijk te worden betaald, en degelijk te worden opgeleid om zo objectief mogelijk uit het overweldigende aanbod te selecteren. Daarna kunnen burgers die de behoefte voelen om anderen te overtuigen van hun mening dat doen via blogs zoals dit, commentaren op forums van politieke partijen, of via 'flyers' en het 'spreekgestoelte' in een park of de hoek van de straat, en in de kroeg of het naaikransje. Zo is het nu niet. Als ik u 'links' aanreik om u te verwijzen naar mijn bronnen, importeer ik in negen van de tien gevallen ook de mening van deze of gene commentator. Zeker degenen die hier al langer lezen wat ik te melden heb, zal het zijn opgevallen dat ik niet eenkennig ben. Mijn bronnen zijn 'links', of 'rechts', 'staatsmedia' of 'commerciële jongens', mannen en vrouwen, van elke nationaliteit, met alle denkbare religies. Stinkend rijk, of straatarm. Op de top van hun macht, of opgesloten in 'Belmarsh', wachtend op de dood. De mening en het inzicht die u uit mijn bijdragen aan het publieke debat kunt destilleren zijn van mij. En gratis. Met een verwaarloosbare 'Carbon Footprint'. Ook al door de geringe invloed op wat anderen ermee doen. Maar de snelste tijd op het circuit, en de grootste kans op de eindzege, komt toe aan de coureur die geen wilde stuurbewegingen nodig heeft om zijn, of haar bolide op de baan te houden.

Truus

Kunnen we het?

 

Kunnen we de opwarming van de aarde stoppen? 'Technisch' kunnen we het. Sterker nog, 'technisch' is het in feite een minder grote uitdaging dan de 'Delta Werken' uit de tweede helft van de vorige eeuw, waardoor ons laaggelegen land beschermd moest worden tegen het water van de zee, nadat in 1953 half Zeeland onder water was komen te staan toen de oude dijken het begaven tijdens een tamelijk uitzonderlijke storm. 

 

Dus? Het gaat ons lukken? Nee. Sterker nog, met elke nieuwe dag word ik eerder pessimistischer over onze capaciteit om grote projecten tot een goed einde te brengen, nationaal, en internationaal. Het uiteindelijke resultaat van onze collectieve inspanningen is, van 'Onze' kant, eerder contraproductief. En dat heeft niets te maken met onvermogen in 'technisch' opzicht, maar alles met hysterie, inadequate organisatiestructuren, en een 'gruttersmentaliteit', gekoppeld aan ver gaande intellectuele, morele, en financiële corruptie. 

 

Dat is dan nog geheel los van de vraag of we niet een véél te grote broek aantrekken. Eén 'Krakatau', of de zon die de hik krijgt, of een flinke asteroïde die neerploft op aarde, en al onze inspanningen zijn voor niets, of zelfs contraproductief. Daarnaast wijst alles erop dat het metabolisme van 'Moeder Aarde' oneindig veel 'intelligenter' is dan we in onze modellen hebben opgenomen. Waarmee ik bedoel te zeggen dat 'opwarming' op de ene plaats, de zeestromen elders beïnvloedt, wat per saldo de 'opwarming' weer compenseert. De 'Lead-time' van dat soort processen is daarbij dusdanig, dat goedbedoelde ingrepen makkelijk 'uit fase' kunnen zijn met de compensatie die 'Moeder Aarde' zelf genereert, waardoor we van een 'ergernis' onbedoeld een etterende wond maken. 

 

Niets uit het bovenstaande mag worden begrepen als een oproep om inert, blind en doof door te gaan op de ingeslagen weg. Het uitputten van de schaarse grondstoffen op deze planeet is hoe dan ook geen goed idee, als het geen enkele nuttige bijdrage levert aan welzijn en welvaart. En dat is, wat mij betreft, zeker het geval voor grote groepen 'activisten' die in hun karavaan achter het conferentie-circus aanreizen, en die per saldo krankzinnig veel schade aanrichten. Niet slechts aan het milieu, en bij extensie aan het proces van 'opwarming van de aarde', maar meer in het bijzonder aan de volksgezondheid. Met als consequentie dat de haalbaarheid van enige serieuze oplossing van alle relevante problemen met de snelheid van het licht over de horizon verdwijnen. 

 

De situatie is nu zo volkomen krankjorum, dat zelfs als de regering, of 'Europa' het op zijn heupen zou krijgen, en serieus met de materie aan de slag zou gaan, het hele initiatief binnen 'Ja en Nee' verandert in een 'Trainwreck'. Op het moment dat een politieke leider bezwerend de handen opheft, en meedeelt: 'Okay! Ik heb jullie gehoord! Ik zie wat het probleem is! En we hebben een groep deskundigen aan het werk gezet om een plan op te stellen om het op te lossen…….', zijn de rapen gaar. Onmiddellijk zal met argusogen naar de groep deskundigen worden gekeken, om te controleren of er wel voldoende vrouwen in zitten. En 'vertegenwoordigers' van 'minderheden'. Zonder homoseksuele mannen, lesbische vrouwen en 'transgenders' is elk voorstel van die groep bij voorbaat kansloos. Elke politieke 'bloedgroep' zal eisen dat hun 'deskundige' wordt toegevoegd, en dat de groep een 'afspiegeling' moet zijn van 'de maatschappij', minus de sceptici. 

 

Frans Timmermans als 'milieupaus'. De man die Nederland heeft opgezadeld met de JSF, en aan de wieg stond van de oorlogen die een knalharde klap in het gezicht zijn van iedere notie dat we zuinig moeten zijn op 'Moeder Aarde'. De man die de 'graanschuur van Europa', Oekraïne, hoogst persoonlijk veranderde in een kerkhof, en opstelplaats voor zwaar geschut. Dat is het klinkende bewijs dat er iets grondig mis is met onze benadering van existentiële problemen. En het kan best zijn dat hij zelf denkt dat hij 'God's Gift to Mankind' is, en dat zijn partij hem steunt, maar het maakt hem nog niet geschikt voor een klus die juist schreeuwt om volstrekte onpartijdigheid, en zuiver rationele oplossingen. 

 

Mij interesseert het helemaal niets of een deskundige man is, of vrouw. Homo, hetero, lesbisch, 'trans', zwart, blank, geel, of pimpelpaars-met-witte-stippen. Rond de Sinterklaas mag hij of zij van mij 'Zwarte Piet' zijn, of 'Regenboog-slaaf' van het politiek correcte volksdeel, of vol opgekropte woede vileine stukjes schrijven over het verkwistende karakter van al die 'december-activiteiten'. Of juist samen met zijn of haar partner gezellig in de bus naar een Duitse Kerstmarkt, of een Madrileense 'Klimaatconferentie' reizen. Iemand is deskundig als hij of zij binnen een discipline feiten van geruchten kan scheiden, en de handen in het vuur durft te steken voor het effect dat een met zorg omkleed voorstel zal hebben. En niet binnen het 'model', maar in de realiteit. Met inbegrip van alle neveneffecten. En als hij of zij dat niet kan, door het overweldigende aantal onzekerheden, houdt hij of zij de lippen stijf op elkaar. 

 

Op dit moment zijn we overgeleverd aan de 'wauwelende meute'. Of, zoals de overheid in een verkwistend televisiespotje stelt: 'Iedereen doet wat……'. Bewustwording is juist géén overheidstaak, al is het onmiskenbaar belangrijk dat individuele burgers ook op dit punt in de spiegel kijken, en zich aanleren het goede voorbeeld te geven. Maar op het moment dat de overheid die dialoog van burgers met zichzelf de nek omdraait door geselecteerde voorbeelden aan te prijzen, voeden ze de neiging van mensen om 'namens ons allen' op te treden tegen 'wetsovertreders'. Wat vervolgens leidt tot 'micromanagement' als gefrustreerde burgers concluderen dat er helemaal geen wet is die dicteert dat we met de fiets naar ons werk moeten, of met de trein moeten reizen in plaats van het vliegtuig. 

 

De overheid is er voor de 'Grote Lijnen'. 

 

Toen ik voor het eerst in China kwam, zag je zelfs in de grote steden amper auto's. De industrie die er was was vervuilend, maar dat was meer een lokaal probleem. Door de absorbtie van nagenoeg het volledige productiepotentieel in het 'westen', terwijl wij omschakelden naar de 'feesteconomie', en hen het werk lieten doen, veranderde dat in rap tempo. Vervuiling werd een extreem serieus probleem, en niet alleen dankzij een duizelingwekkende groei van het aantal auto's. De 'planeconomie' conform de ideeën van Karl Marx en de zijnen werkt voor geen meter. Zoals de 'feesteconomie', die drijft op het idee dat het allemaal goed komt als je maar scherp in de gaten houdt dat elke 'Identity' mag meeleuteren, ook ten dode is opgeschreven. Wat werkt, is de 'hybride' vorm met een scherpe taakverdeling tussen overheid en particulier initiatief. En in China hebben ze het begrepen. Op doortastende wijze maken ze een eind aan de lokale problemen, en leggen ze 'hogesnelheidslijnen' aan die het hele land doorkruisen. Terwijl ze het ene na het andere innovatieve idee lanceren om ons kosteneffectief richting een schonere toekomst te helpen. En wat doen wij? We voeren 'heffingen' in, en wetten die hun producten buiten de deur moeten houden. 

 

Dat geldt niet exclusief voor de 'Klimaatproblematiek', maar voor alle grote problemen waar we in de wereld mee worstelen, met inbegrip van vrede en veiligheid. Waar in het laatste kwart van de vorige eeuw eerst gevraagd werd om 'inspraak', was dat niet onlogisch. Het helpt degenen die besluiten moeten nemen die ons allen treffen om in kaart te brengen welke belangen er allemaal zijn. Daarna kwam 'medezeggenschap', iets waarvan ieder commercieel bedrijf weet dat het kapitalen kost, en niets oplevert. Maar bij de overheid probeerde men het tóch. Waarna het virus zich via de 'subsidie' van het 'bedrijfsleven' over de hele samenleving verspreidde. En nu is er geen houden meer aan, kennelijk. Als 'Tante Truus' voor zichzelf bedenkt dat je ook een dikke trui aan kunt trekken in huis, en dan bespaart op de stookkosten, is dat prachtig. Bruikbaar als 'inspraak', maar wee ons gebeente als we het inbrengen als 'medezeggenschap', en de wetgever ermee aan de haal gaat. 

 

En nee, ik heb niks tegen 'Tante Truus', en ik heb dat advies zelf ter harte genomen, omdat het onzin is de verwarming voor het hele huis hoger te zetten als ik mijn stukjes zit te typen in mijn 'kantoortje', en het daar door het gebrek aan lichaamsbeweging al snel koud heb, in de winter. En meteen ook nog maar eens onderstrepen dat ik absoluut niks heb tegen vrouwen die, indachtig de eisen van de oorspronkelijke feministen, gelijke rechten, en gelijke plichten eisen voor vrouwen en mannen, en identieke beloning voor een identieke arbeidsprestatie. Wat, zeker in deze tijd, niet hetzelfde is als een identieke functie! Zoals iemand ook niet deskundig is als hij of zij een titel heeft bemachtigd, maar pas als het resultaat van zijn of haar werk hem of haar overduidelijk beter gekwalificeerd maakt dan anderen met bepaalde 'vaardigheden' of 'diploma's'. 

 

Kortom, pas als we weer onderscheid maken tussen 'Tante Truus' de gezellige buurvrouw, en 'Tante Truus' de expert, en 'Tante Truus' zelf ook weer weet waarin ze deskundig is, en waar ze maar wat aan rotzooit, in de hoop dat het wat wordt, mogen we hopen dat we vooruitgang boeken. Op dit moment drijven we steeds verder af, op ons stuk wrakhout van wat ooit een oogstrelende economische prestatie was. Zolang we nog in 'praatprogramma's' en 'nieuwsshows' 'BN-ers', lobbyisten en politieke 'Houdini's' onze meest prangende problemen laten oplossen, inplaats van 'Tante Truus', de expert, wordt het van kwaad tot erger.

Onrealistisch

De 'Washington Post' bracht het nieuws over systematische leugens van overheidsfunctionarissen over de oorlog in Afghanistan als een onthulling.

 

Wereldwijd werd het direct overgenomen, en de 'praatprogramma's' mobiliseerden hun 'pratende hoofden' om er een draai aan te geven. Bij 'WNL' hadden de dames de voormalige VVD-coryfee Han ten Broeke uitgenodigd, destijds afgeserveerd door een medewerkster die hem beschuldigde van 'seksueel overschrijdend gedrag', en daarna geland bij de 'denktank'/ 'lobbyfabriek' voor de wapenindustrie HCSS, waar hij 'Directeur Politieke Zaken' is. Waarschijnlijk een lucratievere betrekking dan 'lid van de Tweede Kamer', maar onder zijn gedroomde potentieel, waar hij ooit een 'rijzende ster' was binnen zijn partij. Het moet zuur zijn geweest dat hij door de leugenaar Halbe Zijlstra op straat werd gezet, waar hij naadloos Zijlstra's plek in het kabinet in had kunnen nemen als hij er toen nog had gezeten. 

 

Maar ik wil het niet over het Nederlandse slachthuis hebben. Zelfs Jeroen Pauw heeft er zijn buik meer dan vol van, en in het kippenhok bij Beau van Erven Dorens kukelde collega-haantje Frits Barend dat het tijd werd voor louter vrouwen die de dagelijkse roddelprogramma's gaan leiden. 'Whatever……'.

 

Het is allemaal 'Klaas Vaak'. Net zo goed als iedereen die zijn ogen niet in zijn zak had allang wist dat het hele 'Weapons of Mass Destruction'-verhaal één grote leugen was, wist ook iedereen die niet in slaap was gewiegd door de 'ten Broekes', de 'Zijlstra's' en de gastheren en -dames van de 'Talk- en Nieuws-shows' allang dat 'winnen' in Afghanistan een illusie was. Net zomin als er eerder iets te winnen viel in Vietnam. En nee, het ging ook niet om het 'verslaan van Al Qaida', waar 'Onze Kant' in Syrië en Libië, en elders, juist weer innig mee samenwerkt. Als er ooit al een onderbreking was. En dat brengt mij bij het pikante aan die berichtgeving waar ik mee opende. En wat al die 'pratende hoofden' uit alle macht voor u verborgen proberen te houden.

 

De alternatieve lezing van 'Afghanistan', die zeker na de verzoening met Al Qaida, en het optuigen van ISIS, ten behoeve van de 'Regime Change' operaties in het Midden-Oosten en Afrika, beter past op de feiten dan de formele lezing, is dat het in Afghanistan louter en alleen ging om olie en gas. Meer in het bijzonder de aanleg van olie en gasleidingen door Afghanistan, waardoor olie en gas uit voormalige Sovjet-Republieken een weg zouden kunnen vinden naar 'westerse' consumenten, zonder dat die vermaledijde Russen de kraan dicht konden draaien, c.q. zouden verdienen aan de doorvoer. 

 

Tijdens geheim overleg in Londen probeerde de Amerikaanse delegatie de Taliban destijds om te kopen, maar die waren niet gretig. Op zeker moment voegde de Amerikaanse delegatieleider zijn opponent van de Taliban toe: 'You either accept our carpet of gold, or we'll cover you under a carpet of bombs'. Het maakte geen verschil. De delegatie van de Taliban was niet onder de indruk, en ze verlieten Londen zonder overeenkomst.

 

'9/11' was voor de Amerikanen het excuus om de Taliban te begraven onder een bommentapijt. Of '9/11' nou het 'groene licht' kreeg van de Taliban na die onfrisse ontmoeting in Londen, of dat het een 'inside job' was, bedoeld om een excuus te hebben om zowel Afghanistan als Irak, en willekeurig welke andere landen die niet 'with us' zouden zijn op hun nek te kunnen springen, is aan de jury. De Amerikanen houden de direct betrokkenen, zonder vorm van proces, opgesloten in Guantanamo, of ze hebben ze al uit de weg geruimd, voorzover ze niet omkwamen bij die aanslagen zelf. Het is een kwestie van tijd voor het 'natuurlijke verloop' ook de laatste mogelijke getuigen van hun stem berooft. Dus hou je adem niet in als je zit te wachten op het verlossende woord.

 

Waarom dan nu die 'onthulling', die helemaal geen onthulling is? Omdat de Amerikanen, en hun bondgenoten, waaronder ons land, de hoop hebben opgegeven dat ze ooit hun net van pijpleidingen door Afghanistan, en Syrië, aan kunnen leggen, terwijl ook Libië ons uit de handen glipt. Zelfs de eigen troepen zijn niet meer loyaal als gevolg van alle leugens, en journalisten nemen ontslag omdat ze gedwongen worden het échte nieuws te verdoezelen. 'Regime Change' in Rusland en China oogt ook kansloos. De 'Shale Revolutie' loopt op zijn eind. De voormalige Sovjet-Republieken, en een groeiend aantal landen in het Midden-Oosten die vergroeid waren met de Amerikanen en de NAVO-landen, staan op omvallen, of ze lopen over naar 'de Russen' en 'de Chinezen'. Dus wat de Amerikanen nu nodig hebben, is een excuus om dat 'zwarte gat', waar al krankzinnig veel geld in is verdwenen dat nog verdiend moet worden, te verlaten.

 

Hoewel het Cheney en zijn entourage in de regering van George Bush was die de lijnen uitstippelden, bleken de 'Democraten' ronduit gretig toen ze die erfenis in de schoot geworpen kregen. Obama en zijn vriendin Hillary Clinton, die hij aanstelde op 'Buitenlandse Zaken', gingen niet op de rem staan, maar gaven extra gas. Het werd een 'Bi-Partisan effort' waar ook Syrië, Libië en Oekraïne voor de bus werden gegooid. En het werd een drama. Zeker voor die landen, en de mensen die daar al meer dan genoeg problemen hadden zonder onze 'hulp'. Degenen in die landen die zich zand in de ogen lieten strooien door alle propaganda van de 'Warparty' over 'mensenrechten', kwamen van een ijskoude kermis thuis. Vol walging keerden ze ons de rug toe toen glashelder bleek dat we organisaties als Al Qaida en ISIS hielpen, en Neo-Nazi's in Oekraïne, die hulp kregen van Moslim-Extremisten die van ons 'politiek asiel' hadden gekregen, omdat ze nuttig waren in de strijd tegen 'Moskou' en 'Beijing'. 

 

Onze 'fall-back'-positie is 'Alles Elektrisch', en de wederopbouw van 'de Muur', terwijl we hergroeperen. Waar we kunnen, proberen we de Russisch/Chinese economie te ontwrichten, maar in die landen gaan ze onverstoorbaar door op de ingeslagen weg. Niet dat ze ongevoelig zijn voor de talrijke pogingen om hen in diskrediet te brengen, en af te schilderen als de 'Erfvijand'. Maar overwegend blijft hun motto dat van mijn vader: 'Je mag op de rand van mijn bordje komen zitten, als je maar niet spat'. Waar de 'westerse' landen alles uit de kast trekken in de hoop dat 'de Russen' of 'de Chinezen' terugslaan, blijft de reactie zoals die van Medvedev na de schorsing van Rusland door de 'WADA'. Doodkalm, bijna schouderophalend. Ze vinden ons in toenemende mate zielig, en dat zijn we ook. Feestvarkens die bemerken dat de flessen en de schalen leeg zijn, en dat de man in de deuropening met de rekening staat te wapperen. Geen lachgasballonnetje dat ons nu nog kan redden.

 

De laatste stuiptrekking lijkt het voornemen om de 'Iran-kaart' te spelen, om via de 'achterdeur' te proberen Rusland en China te betrekken bij een uitslaande wereldbrand, in de hoop dat we langs die weg de tot de nok opgestapelde dingen die 'BOEM!' zeggen te gelde kunnen maken. Mijn advies? 'Wordt wakker!!! Neem een AlkaSelzer!! Keer terug op aarde! Je kinderen hebben je nodig!'

Invoegen

In 1975 werd Suriname onafhankelijk.

 

Ruim eenderde van de bevolking had er geen vertrouwen in, en vluchtte naar het land van 'Sinterklaas en Zwarte Piet'. De geplaagde voorman van de PvdA, die in mijn vorige bijdragen ook al werd genoemd als tegenstander van de 'gastarbeiders', Joop den Uyl, was inmiddels premier. De massale volksverhuizing van zoveel Surinamers naar Nederland was voor zijn politieke toekomst geen cadeautje. Maar de Surinamers waren Nederlanders, en vrij om zich in Nederland te vestigen, tot op het moment dat Suriname op eigen benen zou staan. 

 

Je kon het de Surinamers niet kwalijk nemen dat zij hun toevlucht zochten tot het 'Land van Melk en Honing' in Europa. Maar naast de systematische afbraak van de industrie, en de 'oliecrisis' van 1973 als gevolg van wéér een oorlog tussen Israël en haar buren, was de influx van zo'n grote groep Surinamers een last die ons 'kikkerlandje' niet kon dragen zonder serieuze offers. 

 

Dat Nederland na de tweede wereldoorlog vasthield aan haar rechten als kolonisator was een historische vergissing. De Amerikanen, met name, deden  wat ze konden om ons weg te krijgen uit Indonesië, zodat zij onze plaats in konden nemen, met 'andere middelen'. In het onvolprezen boek 'Confessions of an Economic Hitman', beschrijft de auteur, John Perkins, hoe hij er op uit werd gestuurd om de Amerikaanse (olie-) belangen in dat land veilig te stellen met 'leningen' en 'investeringen'. In Suriname en de Nederlandse Antillen hadden de Amerikanen geen belangen, anders dan via 'Alcoa' (Aluminium Company of America), die echter door ons land op haar wenken werd bediend met een eindeloze 'lease', waardoor de Amerikanen niets te klagen hadden, en Nederland in Suriname met rust lieten. Evenals in de Antillen, waar Nederland op commando de raffinaderij op Curaçao de nek omdraaide toen de Amerikanen het plan opvatten om Venezuela te wurgen.

 

De zorgen van Surinamers die geen vertrouwen hadden in de toekomst zonder Nederland kregen gelijk. Van een stabiel bestuur is geen sprake geweest, en de ontwikkeling van het land stagneerde, om het vriendelijk te zeggen. Uiteenlopende groepen met etnische belangen namen elkaar de maat in de landelijke politiek, waarbij de geruchten over de invloed van 'drugsbaronnen' steeds sterker werd. Een militaire staatsgreep bracht Bouterse aan de macht, terwijl Ronnie Brunswijk een 'junglecommando' op de been bracht die de strijd met hem aanbond. 'Boze Tongen' beweerden dat het eigenlijk twee fracties waren van de 'cocaïne-maffia', en dat het niet uitmaakte wie er won: Het land zou hoe dan ook naar de verdommenis gaan. 

 

De Amerikanen lokten op enig moment de zoon van Bouterse in Panama in de val, en sloten hem langdurig op, nadat Brunswijk en Bouterse zich in 2010 hadden verzoend. Nederland bemoeide zich ook na de onafhankelijkheid van Suriname op allerlei manieren met de binnenlandse politiek in dat land, mede door de druk van alle Surinamers die zich in ons land hadden gevestigd. Het is een onwerkbare situatie die de bestuurlijke stabiliteit van het land zeker niet ten goede komt. Suriname heeft behoefte aan mensen die lokaal de schouders eronder zetten, geholpen door buitenlandse investeringen. De enige partij die interesse toont, op dit moment, zijn de Chinezen. 

 

Het is 'Den Haag' een gruwel, en ik beken dat ik cynisch ben als ik suggereer dat de onverwachte bekendmaking van het vonnis in het proces tegen Bouterse over de 'Decembermoorden', juist op het moment dat Bouterse in China was, onderdeel is van de campagne van 'Den Haag' om Bouterse en China uit de vergelijking te halen. En niet om het land een nieuwe kans te geven, maar om het te verzuipen. Zoals het schaamteloze getouwtrek over hulpgelden na een natuurramp die St Maarten trof ook onze bestuurlijke impotentie onderstreept, en cynische lezing van 'hulp' weergeeft. 

 

Met deze bijdrage neem ik het niet op voor enige vertegenwoordiger van bepaalde belangen in die Surinaamse 'soap'. En de juristenkliek die zich, samen met geselecteerde journalisten in dat wespennest hebben gestoken om deze of gene in het zadel te helpen, of van zijn sokkel te trekken, gaan dat land zeker niet redden. Ze kosten dat land een arm en een been, terwijl iedereen maar rond blijft drijven in het verleden. Het falen van Nederland als koloniale mogendheid is dat ze, net als koloniale mogendheden elders, niet voorzagen dat die landen potentie hadden als handelspartner. Het eindeloze 'bemoederen' en 'coachen' breekt ons eerder steeds meer op. Internationaal, maar ook nationaal, waar we verwachtingen wekken die we niet waar kunnen maken. Ook al omdat we niet onze eigen koers kunnen varen, maar moeten luisteren naar 'Washington' en 'Brussel' (NAVO). Daarmee voeden we de onvrede van Surinamers in ons eigen land. Vergelijkbaar met wat er mis ging met de Molukkers. En dat is niet zonder gevaar.

 

Op het moment dat je iemand tot ons land toelaat als inwoner van dit land, doe dat dan met de tekst: 'Welkom! Je bent nu Nederlander!'. Vergeet dat land waar je geboren bent, of waar je ouders geboren zijn, en gedraag je als Nederlander. Niks 'inburgeringscursus'. Voeg je en geniet. En als het niet bevalt, of je kunt niet aarden, ben je vrij om te vertrekken. Paspoort inleveren bij de poort, en veel succes verder met je leven!

Causaal

Naast het bezwaar van een 'verstoring van de arbeidsmarkt', waar ik in mijn vorige bijdrage over schreef, leefden er in Nederland destijds nog andere zwaarwegende bezwaren tegen de import van 'werkers' uit landen waar de lonen laag waren.

 

Zowel bij 'links' als 'rechts', en in het 'midden' van het politieke bedrijf, gingen er stemmen op van mensen die waarschuwden tegen de import van de 'georganiseerde misdaad' via het principe van de 'gastarbeider', waar ze in landen met lage lonen volop problemen mee hadden. 'Maffia', 'Grijze Wolven', en andere, minder bekende, naamloze syndicaten die handelden in drugs. Destijds nog nadrukkelijk verboden in Nederland, met inbegrip van de hasj en marihuana. 

 

De voorstanders vonden die angst ongegrond. Degenen die naar Nederland zouden worden gehaald zouden immers zorgvuldig geselecteerd worden? Dat in Nederland de 'georganiseerde misdaad' wel degelijk opbloeide in de decennia daarna, valt onmogelijk te ontkennen. Het lastige is evenwel altijd het bewijs. Was er een causaal verband? 

 

We zien in deze tijd dezelfde discussie rond 'Jihadisten', zij het dat niemand in het kamp van de voorstanders van het wagenwijd open grenzen nu stelt dat de zorgvuldige selectie onheil zal voorkomen. De les van de jaren zestig is dat zo'n belofte hoe dan ook flauwekul is. Maar daarbij moeten we wel bedenken dat de meesten die destijds naar ons land kwamen wel degelijk zuivere bedoelingen hadden, en zelf ook hebben geleden onder de 'rotte appels'. Sterker nog, waar Nederland het probleem 'oploste' door op allerlei fronten te gaan 'gedogen', waren veel van die 'gastarbeiders' daar juist helemaal niet blij mee. Al helemaal niet waar ons land de volkomen bizarre beslissing nam om het gebruik (door de autochtone bevolking) onbestraft te laten, maar de productie, handel en het vervoer te blijven bestraffen. Formeel in eerste instantie alleen van 'soft drugs', maar gaandeweg liet men ook de 'harddrugsgebruikers' ongemoeid. En in deze tijd richt de gemeente in 'opvangcentra' die zij bekostigen zelfs een 'gebruikersruimte' in.

 

Het toeknijpen van oogjes werd een terugkerend patroon, wat uitmondde in de schietpartijen die nu schering en inslag zijn. Ook ik kan niet onomstotelijk aantonen dat als we die arbeidsmigranten niet binnen hadden gehaald, het niet zo'n vaart was gelopen. Vooral de oorspronkelijke 'gastarbeiders', die met hoge verwachtingen naar ons land kwamen, om vervolgens massaal op straat te worden gezet, en lijdzaam te moeten toezien hoe hun kinderen en kleinkinderen het verkeerde pad op gingen, verleid door een stortvloed aan 'gekruiste signalen' vanuit de opsporingsautoriteiten, de politiek en het 'maatschappelijk werk', waaronder de 'jeugdzorg', waren niet te benijden. 

 

De ironie was natuurlijk, dat die massale werkloosheid, als gevolg van de export, cq afbouw van onze industrie, waardoor de ene na de andere fabriek gesloten werd in de jaren zeventig en tachtig, volop 'kansen' bood voor 'hoger opgeleide' autochtonen, die in de snel uitdijende overheid aan de slag mochten met al die 'hopeloze gevallen'. En toen de economie weer aantrok terechtkwamen in een wir-war van 'geprivatiseerde' hulpverleners, adviseurs, onderzoeksbureaus en noem maar op, waar ze nog meer gingen verdienen, allemaal betaald uit de 'ruif' van de belastingpot, tegenwoordig kunstmatig opgehoogd door de marktmanipulatie van de 'Centrale Banken'.

 

Daarom is mijn stelling dat sommige van de meest fanatieke voorstanders van 'open grenzen', en het terughalen van 'Jihadisten', wel degelijk weten wat daar de gevolgen van zullen zijn. Maar voor hen vertaalt het zich in 'carrièrekansen'. Dat geldt niet voor alle supporters van 'open grenzen'. Velen zullen oprecht menen dat het mogelijk is van ons land een waar 'knuffelparadijs' te maken. Met een Ritalin-pilletje voor iedereen die een beetje 'druk' is, en dan komt het allemaal vanzelf goed. Ik denk van niet. En al helemaal niet als ik gelijk krijg, en de wereldeconomie binnenkort zwaar gaat stuiteren. Maar als ik dan gelijk krijg, is daarmee niet het bewijs geleverd dat mijn argumenten deugden, en dat er dus een causaal verband is. Misschien was het anders ook wel mis gegaan…………?

Briljant

In 1963 kwamen de eerste gastarbeiders uit Zuid-Europa met het vliegtuig aan op Schiphol.

 

Vliegen was toen nog een tamelijk exclusieve aangelegenheid. De heren waren voor de gelegenheid keurig in hun beste pak gestoken. Dames waren er niet bij, want er waren geen 'topbanen' te vergeven. De mannen werden tewerkgesteld aan de lopende band in de Ford-fabriek in Amsterdam, die achttien jaar later de poorten sloot, na in 1968 een piek te hebben bereikt in de productie, en daarna nog slechts assembleerde wat elders werd geproduceerd. Tot het in 1981 niet meer hoefde, en de fabriek definitief dicht ging.

 

'Links', met de PvdA van Joop den Uyl voorop, was fel tegen de import van 'goedkope arbeidskrachten' die, zo vreesde men, neerwaartse druk zouden zetten op de lonen van de arbeider, wat slechts ten goede zou komen aan het 'grootkapitaal'. Ter rechter zijde, en in het 'Christelijke midden', vertegenwoordigd door de VVD, en de Christelijke partijen, later zelf geassembleerd tot 'CDA', koos men de zijde van de werkgevers en de economen. Die waarschuwden voor de risico's van een 'overspannen arbeidsmarkt', waardoor de lonen onverantwoord zouden stijgen, en het werk zou wegvloeien naar andere landen. 

 

Na de golf tijdelijke krachten uit Italië en Griekenland, werden de poorten wijd opengezet voor werkers uit Joegoslavië, Turkije, Marokko en Tunesië. De overheid zette 'bemiddelingsbureaus' op in die landen die fungeerden als 'koppelbaas', en sloot verdragen met de lokale overheden die het ronselen van capabele, gezonde jonge mannen, zorgvuldig geselecteerd op hun gehoorzaamheid aan gezag, mogelijk maakte. Enige tijd later, op voorspraak van CDA en VVD, gevolgd door het schrappen van de tijdelijke contracten, zodat de 'loonslaven' langer konden blijven. Waarna de wetten volgden die 'gezinshereniging', maar ook het ophalen van 'geschikte bruiden' uit het land van herkomst mogelijk maakte, nog steeds op initiatief van voornoemde partijen. 

 

'Links' gaf haar verzet gaandeweg morrend op, maar eiste dat het geld dat langs die weg werd verdiend ten goede zou komen aan de 'emancipatie' van het Nederlandse werkvolk door uitbreiding van de toegang tot het onderwijs. Onder andere via de 'Mammoet-wet' werd een keur aan opleidingen en te behalen diploma's toegevoegd die een vroege 'specialisatie' mogelijk moest maken, zodat minder leerlingen al in de eerste ronden af moesten haken, omdat ze een bepaald 'vak' niet onder de knie kregen. Lastige vakken moest je gewoon kunnen laten vallen. 

 

Grote groepen autochtone jongeren maakten gretig gebruik van de nieuwe mogelijkheden, en al snel ontstonden de 'feestpakketten'. Een verzameling vakken waar amper objectieve criteria voor te verzinnen waren, en waarvoor het voldoende was de indruk te wekken dat je 'inzet' toonde. Snel groeiende groepen autochtone jongeren leerden op die wijze al vroeg wat 'perception management' voor hen kon betekenen. In drommen verlieten ze het lagere 'vakonderwijs' dat daarvoor werd verzorgd door de 'Lagere Technische School', en de 'Huishoudschool'. En het sjoemelen met cijfers en diploma's nam een hoge vlucht. Degenen die van de middelbare school kwamen met een 'feestpakket' bemerkten aanvankelijk dat ze in een vacuüm terecht kwamen. Er waren geen aansluitende 'vervolgopleidingen'. Dat leidde tot aanpassingen in de toelatingseisen voor het hoger onderwijs, en de creatie van geheel nieuwe 'disciplines' binnen de 'Academie'.

 

Dat het binnenhalen van 'gastarbeiders' zou voorkomen dat de fabrieken in ons land de deuren zouden moeten sluiten bleek een fabeltje, zoals de sluiting van de Ford-fabriek in 1981 illustreert. Heel even zag het er somber uit voor ons land, met een rap stijgende werkloosheid, meer in het bijzonder onder de 'allochtonen' die geen toegang hadden tot de 'feesteconomie', omdat ze de 'diploma's' misten. Terwijl we ze, met dank aan CDA en VVD, ook niet meer konden bedanken voor bewezen diensten, en weer op het vliegtuig terug konden zetten. Het leidde tot toenemende, knap onfrisse spanningen in de samenleving, waarbij 'Links' zich opnieuw uitvond als de verdediger van 'minderheden', aangevoerd door hele wolken mensen met een 'feestopleiding'. 

 

De doorbraak kwam, net op tijd, met de 'Val van de Muur', bij gelijktijdige opening van de 'handelsbetrekkingen' met China. Spotgoedkope olie en gas, ijzer, steenkool en andere grondstoffen uit Rusland, en de export van de fabrieken naar China, betekende lucht voor de 'feestgangers', die zich konden toeleggen op consumeren en 'creëren', terwijl we de geldpers lieten ratelen, en een krankzinnig makend oerwoud aan regels en voorschriften verzonnen om in ons deel van de wereld iedereen aan 'het werk' te houden, en de winsten in China en Rusland, en andere 'onderontwikkelde landen' af te romen door 'kosten' te berekenen, en het juridische 'eigendom' te kunnen registreren.

 

De voormalige 'gastarbeiders' eindigden in het 'afvoerputje', met allengs strenger straffende rechters, gemangeld door 'feestende' autochtonen, die als 'beleidsmakers' onmogelijke, gruwelijk dure, disfunctionele stelsels bedachten voor 'toeslagen', 'uitkeringen', 'hulp' en 'belastingen' die zo waren ontworpen dat die autochtonen aan het 'werk' bleven. Of die 'allochtonen' leerden de taal, en vochten zich omhoog, waarbij ze excelleerden op school, en investeerden in hun eigen toekomst. Zo niet in Nederland, dan elders. Hun verhoudingsgewijs veel strengere ouders, die met hun 'migratie-achtergrond' wisten hoe belangrijk goed onderwijs (van de klassieke soort) was voor wie zijn of haar eigen lot wilde kunnen bepalen, hielpen hun kinderen aan 'focus', waar de 'feestende' ouders van de 'autochtone' kinderen hen aan de drugs hielpen, en aan een 'relaxte' kijk op het leven, met veel muziek, dans, 'games', 'sociale media' en 'praatprogramma's'. Tegelijk deed men vanuit die hoek zijn/haar best om de allochtone ouders, en serieuze autochtone ouders, de wind uit de zeilen te nemen door hun autoriteit binnen het gezin te ondergraven. Daarvoor in de plaats kwamen 'opgeleide' deskundigen.

 

Eigenlijk ging het redelijk voor de wind, totdat ze in Rusland en China bedachten dat het best aardig zou zijn als we hen ook wat welvaart gunden. Maar niet alleen dat leverde spanningen op. In die landen ligt de focus nog altijd op de 'klassieke' opleidingen, die de motor zijn van de industrie, de ondersteunende logistieke processen, en research die oplossingen genereert. 'Feestpakketten' zijn daar vooralsnog niet bekend. Dat een mens recht heeft op 'feest' staat niet bovenaan de agenda in die landen. Er zijn wel extreem decadente 'feest-oligarchen' die, vooral in Rusland, een wrede herinnering zijn aan de periode waarin het 'roofkapitalisme' daar huis hield, tot begin deze eeuw. Maar de bevolking wil welvaart, en beseft dat ze aan de 'bak' zullen moeten om dat te realiseren. Niet lullen, maar poetsen!

 

We hebben er geen serieus antwoord op. Eerlijker delen, en via een dialoog duidelijk maken dat 'feest' op zijn tijd ook functioneel is, zou de logische keuze zijn. Maar voor wie 'feest' serieus neemt, en het verwart met 'werken', is dat helemaal geen optie. In een soort van psychotische reflex proberen we middels 'sancties', 'tarieven', en 'regelgeving', die Chinese en Russische bedrijven moeten buitensluiten van 'onze' markt, naast vileine 'Regime Change' operaties en driftige pogingen om de spanningen in de wereld op te laten lopen, en buurlanden van Rusland en China op te zetten tegen die twee, onze eigen vorstelijke positie veilig te stellen. 

 

Mijn stelling op dit blog is: 'Dat gaat niet werken!'

 

Daarnaast zie ik hoe 'mensen met belangen', vergelijkbaar met wat CDA en VVD in de jaren zestig hadden bedacht, menen dat we er goed aan doen de grenzen wagenwijd open te zetten, zodat spotgoedkope slaven de industrie in ons deel van de wereld weer nieuw leven in kunnen blazen, en we de Chinezen helemaal niet meer nodig hebben. En alles 'elektrisch', zodat we het ook zonder Rusland kunnen stellen. Die 'Soros-mindfuck' stuit wel op weerstand, maar helaas vooral van mensen die iets hebben tegen mensen met een andere huidkleur en andere cultuur, aangejaagd door de op 'kijkcijfers' en 'clicks' azende media, die hun 'praatprogramma's' en 'geprivilegieerde' columns vullen met hitsige stukjes van 'feestvarkens' die zich de kaas niet van het brood laten eten. 

 

Volgens velen in mijn omgeving ben ik te pessimistisch. Okay, in de jaren zestig en daarna liep het bijna mis, maar uiteindelijk bleek het toch een gouden greep! Waarom zouden we dat huzarenstukje niet opnieuw uit kunnen halen? 'Alles elektrisch'! Briljant toch? En de Middellandse Zee ziet zwart van de werkwilligen! 'Win-win'. 

 

Het is niet alleen dat ik mijn buik vol heb van de cynische 'praatprogramma's' afgeladen met 'BN-ers', en kletskousen die 'het Klimaat' gaan redden door gesubsidieerd met de dieselbus naar Madrid te reizen, om daar een hysterische Zweedse tiener toe te juichen. En net als ieder mens met het hart op de goede plek waardeer ik creativiteit, en besef ik dat over smaak niet valt te twisten. Maar de steeds 'feestelijkere beloningen', en de wilde beschuldigingen aan het adres van anonieme tegenstanders als er ergens een totaal inferieur 'creatief' product niet bestand blijkt tegen de elementen, laat een bittere nasmaak achter, en voedt het gevoel dat er iets niet klopt aan het concept van 'betaald feestvieren', in de mix met 'betaald actievoeren' als 'raison d'être'.

Geëngageerd

Wie herinnert zich 'Comical Ali' niet?

 

Hij was de 'persvoorlichter' van Saddam Hoessein tot de dag dat de Amerikanen en hun bondgenoten Bagdad innamen. Dag in, dag uit, beloofde hij de eindoverwinning vanaf het moment dat de Amerikanen begonnen met hun troepenopbouw, en oorlog onafwendbaar werd. Die oorlog was al onafwendbaar vanaf het moment dat het team van George Bush de overwinning in de verkiezingen naar zich toetrok door grootschalig gesjoemel met stemmen in 'Swingstate' Florida, waar zijn broer Jeb de scepter zwaaide. Er moest alleen nog even een smoes gevonden worden. Dat werd aanvankelijk '9/11', hoewel Saddam Hoessein daar niks mee te maken had, en Al Qaida een gezworen vijand van de Irakese leider was, en later 'Weapons of Mass Destruction' die Saddam niet (meer) had.

 

De verwijzing naar 'Comical Ali' in DIT artikel van Michael Every, van de 'Rabobank', trof mij als passend en angstaanjagend. De overeenkomst is dat we in ons deel van de wereld het zicht op de realiteit kwijt zijn, en niet kunnen geloven dat de eindoverwinning ons kan ontglippen. Het is niet zo dat niemand opmerkt dat 'de markt' op ongeëvenaarde wijze wordt gemanipuleerd door politici die beter zouden moeten weten, alsmede de media, waaronder het door Every genoemde 'Bloomberg', maar die zeker niet als enige, naast de 'Centrale Banken'. Maar waar men het ziet gebeuren, realiseert men zich ook dat het iets rustgevends heeft. Binnen dit regime hoef je niet na te denken. Je wordt slapend rijk, als je geld hebt dat je kunt 'beleggen', omdat iedereen die enige invloed heeft in ons deel van de wereld op elke mogelijke, en onmogelijke manier voorkomt dat 'de markt' de geest geeft.

 

Een verschil met de situatie in Irak destijds is, dat in dat land er vermoedelijk maar weinig mensen waren die écht geloofden in de eindoverwinning van het Iraakse leger. En daarbuiten zat iedereen met chips op de bank te genieten van dat 'Komische Nummer' van Ali, terwijl men met 'Oh!' en 'Ah!' naar de beelden keek van de passend 'Shock and Awe'-gedoopte strategie van de Amerikanen, die in rap tempo alle militair belangrijke stellingen en vliegvelden in de as legden, met alleen wat irritante 'Scuds' die in Saoedi Arabië neerploften, ondanks de (op papier) superieure 'Patriot'-afweer, die het recent in Saoedi Arabië ook al liet afweten tegen Yemenitische drones. 

 

Zoals we weten leidde de militaire zegen niet tot een lotsverbetering voor het Iraakse volk, voorzover ze niet naar Europa vluchtten, en dan druk ik mij bescheiden uit. Maar daar ging het de Amerikanen en hun bondgenoten ook niet om. Het ging om de olie. En het voeden van de wapenindustrie. En de creatie van een vluchtelingenstroom richting Europa. Een kardinale denkfout. In het bijzonder waar de Amerikanen en haar bondgenoten in het vervolg net zo makkelijk het roer volledig omgooiden, en met Al Qaida / ISIS in bed kropen om hetzelfde kunststukje uit te kunnen halen in Libië en Syrië, en te voorkomen dat het olierijke deel van Irak onder invloed zou komen van Iran. 

 

Mijn stelling hier, op dit blog, is dat dit bedrog dusdanig omvangrijk is, dat het echt alle uithoeken van ons denken heeft besmet. Ook toen volkomen helder werd dat de Amerikanen en Britten de directe aanleiding voor die oorlog tegen Irak volkomen uit hun dikke duim hadden gezogen, leidde het niet tot repercussies. De boodschap was: 'Liegen loont!' En inmiddels leven we in een alles omvattende leugen. Althans, een 'Alternatieve realiteit', die vooralsnog productief is, in die zin dat we niet ervaren dat er iets mis is. Er zijn ongemakkelijke gevoelens, en lieden zoals ondergetekende die wijzen op ongerijmdheden, en er niet gerust op zijn dat we er ongeschonden vanaf komen. Daarnaast wordt het wereldwijd steeds onrustiger 'op straat'. Deels voortvloeiend uit de stortvloed aan 'Regime Change' operaties, en rondreizende rechts-extremistische oproerkraaiers. Anderzijds als gevolg van nieuwe, volkomen onbetaalbare eisen rond het 'Klimaat' en geselecteerde 'Mensenrechten', die nog eens onderstrepen dat we aan één oog blind zijn. Dat het rationele deel van ons brein de geest gegeven heeft. We 'Leven de Droom', in elk geval tot we wakker worden, en het allemaal nog een stuk beroerder blijkt te zijn. 

 

Het is absoluut waar dat we in deze fase bewijzen dat we 'dingen' kunnen die eerder voor onmogelijk werden gehouden. We kunnen mensen selecteren voor 'topfuncties' op basis van hun geslacht, huidkleur, 'achterstand', 'jeugdigheid', seksuele voorkeur, of bereidheid om van geslacht te veranderen, zonder dat de waarde van 'het aandeel' keldert. Of zonder dat iemand zich daar om bekommert. We kunnen een stortvloed aan frivole wet- en regelgeving over het land uitstorten, zonder dat de Hemel op ons hoofd valt. We kunnen wereldwijd hele landen omploegen uit naam van onze goede bedoelingen, en een tsunami aan vluchtelingen creëren, terwijl we als bezetenen geld bijdrukken om het hele circus aan 'hulpverleners' op te tuigen dat nodig is voor de opvang en het transport. We kunnen een miljoen per jaar steken in de 'hulp' aan één enkel gezin, met meer dan honderd 'hulpverleners', zonder uitzicht op enige verbetering. We kunnen Hemel en Aarde bewegen om voor elkaar te krijgen dat van de Jihad bezeten Nederlanders en hun kinderen terugkeren, nadat ze elders een land hebben veranderd in een rokende sintel, waar mensen, mede door ons 'sanctiebeleid' sterven van honger en gebrek, en volhouden dat we handelen uit mededogen. We kunnen ook zonder bewijs mensen gevangen zetten, bedrijven buitensluiten van onze 'markt', en landen tot vijand uitroepen zonder reden. We kunnen mensen die ons er op wijzen dat de Keizer geen kleren aan heeft monddood maken op 'Twitter' en 'Facebook', en brandmerken als 'Vijanden van het Volk'. 

 

In alle eerlijkheid moet ik toegeven dat ik enkele jaren geleden nooit zou hebben durven voorspellen wat er allemaal mogelijk is in deze tijd, zonder dat de vliezen breken. Het monster dat in ons groeit, vanuit mijn meer traditionele kijk op mens en maatschappij, zal geen zogeling meer zijn tegen de tijd dat het ter wereld komt, zo is mijn vrees nu. De corrigerende ingrepen die rationeel bezien dan nodig zijn, gaan onze capaciteiten ver te boven, ben ik bang. Wat mij terugvoert naar de predicties van Raymond Kurzweil over 'Artificial Intelligence', en hoe we het niet zullen weten als we het allemaal niet meer kunnen bevatten wat ons boven het hoofd hangt tegen de tijd dat de 'singulariteit' een feit is. De laatste tijd staan de media stijf van de aanvallen op de 'Babyboomers', en in het bijzonder de 'blanke mannen' onder hen, die het allemaal hebben verziekt voor toekomstige generaties. De utopische hang naar vrijheid, liefde en zelfontplooiing van die 'Boomers', op golven van échte welvaartsgroei die zij, en hun ouders, realiseerden met hard werken, en een 'geëngageerd' leven, waarin je nog niet werd betaald om 'actie' te voeren, en na te denken over mens en maatschappij, zou 'zelfzuchtig' zijn. 

 

Ofschoon ik de eerste ben om te erkennen dat de trends die ik hierboven heb uitgelicht in de grondverf werden gezet door late exponenten van de 'Babyboom'-generatie, en dat die generatie steken heeft laten vallen, meer in het bijzonder na de 'Val van de Muur', toen iedereen de indruk had dat de tijd van 'oogsten' was aangebroken, zie ik het zelf toch anders. Er is niet één specifieke groep verantwoordelijk. Je vindt mensen met oplossingen die wél werken in alle generaties, maar ze vallen in deze tijd buiten de 'Likes'. Ze worden niet uitgenodigd in 'spraakmakende praatprogramma's', of geselecteerd voor 'straatinterviews' ten bate van het 'nieuws', omdat ze 'saai' en 'lang van stof' zijn, en durven twijfelen. En ze worden van hun werk gehouden door de noodzaak zich te verdedigen tegen aanvallen van zwaar gesubsidieerde mensen die hen deze of gene 'Identity' opplakken, waar vervolgens ver reikende consequenties aan worden verbonden. 

 

Waar Every 15 december noemt als het 'moment van de waarheid', begrijp ik waarom hij denkt dat er dan meer duidelijkheid zal zijn. Maar die duidelijkheid is al voorhanden, alleen willen we die niet zien. Zelf ben ik het stadium voorbij waar ik nog meende dat deze of gene absurditeit niet zou kunnen 'vliegen'. Van mijn kant blijf ik de ontwikkelingen in 'Absurdistan' geëngageerd volgen, maar doe ik geen voorspellingen meer over het moment waarop de 'Bubbel' klapt, en we terugkeren op aarde. Tot die tijd heeft 'Comical Ali' in elk geval vrij spel. Daarna wordt het chaos.

Aflossing

De boodschap van mijn vorige bijdrage was dat schuld op enig moment moet worden ingelost. 

 

Geraffineerde types zullen trachten die afbetaling af te wentelen op anderen. Zoals de 'belastingbetaler', terwijl ze zelf investeren in het 'ontwijken' van belastingen. Of het opstellen van dermate vage wetten dat ze inkomsten krijgen uit verschillende 'potjes' die worden gevuld door de belastingbetaler, terwijl ze publiekelijk goede sier maken met hun strijd tegen torenhoge belastingen. En dan heb ik het niet alleen over Klaas Dijkhoff, maar over een weelde aan beleidsmakers, als 'NGO' ondergedoken lobbyisten, als paddestoelen uit de grond schietende subsidievreters wanneer ons land weer iets mag 'organiseren', en een heel netwerk van bedrijven en 'maatschappelijke organisaties' die elkaar aan de lopende band de bal toespelen, en via 'quota' hun 'verdienmodel' extra glans geven, terwijl de schulden van de anderen onstuitbaar oplopen.

 

Dat schemerige web van activiteiten en belangen is onontwarbaar vervlochten met de 'bovenwereld' van het 'moralistische gelijk'. Ook als we ons er aan trachten te onttrekken, is er altijd een kans dat iemand waar we zaken mee doen zo corrupt is als het maar kan. Financieel, of moreel, of beide. Het hele systeem sanctioneert dat. Het meest zuivere voorbeeld is de wijze waarop wij omgaan met 'soft-drugs'. Je mag het gebruiken, en verkopen. Maar niet verhandelen, planten kweken, produceren, of betrokken zijn bij het transport. Het één kan niet zonder het ander, en dat weet iedereen.

 

Twee opzichtige zelfmoorden, die ook moord kunnen zijn, onderstrepen nog eens hoe dun de lijn is tussen de 'bovenwereld' van veiligheidsdiensten en banken, die geacht worden ons uit de wind te houden, en de 'onderwereld'. En dat schuld ook op een ander niveau uiteindelijk moet worden ingelost. De eerste is de zelfmoord van de belangrijkste bankier van Epstein. En de andere is de zelfmoord van de oprichter van de 'Witte Helmen' die volgens critici in Syrië gebruikt werden om Al Qaida en ISIS te legitimeren. 

 

Epstein was, zelfs na een eerste veroordeling wegens pedoseksuele activiteiten, de spin in een web waarvan op dit moment nog altijd niemand weet hoe ver het reikte, en hoe groot de schade was die werd aangericht. DIT verhaal over een 'hacker' die claimt bergen compromitterend materiaal te hebben waarmee wereldleiders, invloedrijke miljardairs, en mensen uit de 'showbizz' werden afgeperst, maakt nog eens duidelijk waarom we ons beter niet met een kluitje in het riet kunnen laten sturen, als we af willen van dat soort praktijken. Maar overheden willen die schuld niet inlossen. Ze zoeken naar wegen om te 'deflecteren'. Een hoog bejaarde Britse prins die 'gestraft' wordt door hem zijn 'publieke taken' af te nemen. Terwijl zijn broer, de formele 'troonopvolger', geprezen wordt omdat hij zo constructief en 'kritisch' heeft bijgedragen aan het 'oplossen' van die 'kwestie'. 

 

Het andere verhaal is zo mogelijk nog een stuk complexer. De man die zorgde voor de 'Witte Helmen' als propaganda voor terreur, had wel meer op zijn kerfstok. Maar alles keurig gesanctioneerd door de overheden waarvoor hij werkte. Dat hij op enig moment van het balkon sprong om een eind aan zijn miserabele leven te maken, en zijn schuld jegens de mensheid in te lossen, ligt niet echt voor de hand. Maar als enige 'externe partij' hem geholpen heeft bij die grote stap, blijft de vraag nog altijd wie dat dan zou moeten zijn? De reflex is wellicht om te wijzen naar Syrië, of 'de Russen'. Of hun nieuwe vrienden, 'de Turken'. Maar waarom niet die 'Witte Helmen' die hij uiteindelijk niet heeft kunnen helpen aan de eindoverwinning in Syrië, en die niet blij zullen zijn geweest met de mededeling dat het over en uit was, en het geld op. En dat er zelfs een kans is dat die 'Witte Helmen' op termijn vervolgd zullen worden wegens het strooien met gifgas, nu er steeds meer bewijzen komen dat het Assad niet was die vaten met chloor dumpte op nietsvermoedende burgers in oorlogsgebied, maar dat het in scène gezette voorvallen, en/of 'false flag' operaties waren. Processen waarbij de opdrachtgevers van de man die het allemaal regisseerde hem ongetwijfeld liever niet als getuige zien optreden, in ruil voor strafvermindering. Maar hoe onwaarschijnlijk is het als we er een 'John Le Carré'-verhaal van maken, met die agent als iemand die zelf dreigde de 'vuile was' buiten te zullen hangen als zijn opdrachtgevers niet over de brug kwamen, op het moment dat hij zijn 'levenswerk' in rook op zag gaan, en de hete adem van zijn terroristische vrienden in de nek voelde?

 

Dan is er nog de 'moord-in-koelen-bloede' in Duitsland, waar een Tsjetsjeense extremist met de Georgische nationaliteit op klaarlichte dag in het hoofd werd geschoten in een park, nadat hij eerder al enkele aanslagen op zijn leven had overleefd. De man had in Duitsland politiek asiel gekregen, omdat terroristen die in Rusland aanslagen plegen nou eenmaal 'vrijheidsstrijders' zijn, ook al beogen zij de oprichting van een Kalifaat na de 'bevrijding'. Twee Russische diplomaten werden vervolgens door het Duitse Openbaar Ministerie uitgewezen. Zij hadden de moord niet gepleegd, maar het OM verdenkt 'de Russen' wel van het regisseren van die afrekening, en omdat die diplomaten niet meewerkten aan het onderzoek, konden ze vertrekken? En ik dacht dat je onschuld vast stond totdat het tegendeel bewezen was, en dat niemand je kon verplichten mee te werken aan je eigen vervolging. Maar dat was kennelijk vroeger........

 

Hoe ingewikkeld het wordt als je verschillende verhalen dooreen laat lopen om je schulden af te wentelen op anderen, bewijst DIT verhaal over de ontwikkelingen bij het OPCW. We weten eerder steeds minder, en speculeren steeds meer. Mijn houvast: 'Cui Bono?' wordt een lastig verhaal als er meer partijen zijn die nog een rekening te vereffenen hebben, en er belang bij hebben de concurrent aan te wijzen als degene die een schuldenaar uit de weg heeft geruimd. 

 

Waar we echter zeker van kunnen zijn, dat is dat de collectieve schuld niet afneemt, en dat op enig moment 'de markt' orde op zaken gaat stellen. Waarmee ik in dit verband duidelijk wil maken dat wat nu nog slechts een sluitpost is in het publieke debat, uiteindelijk belangrijker zal blijken te zijn voor wie de rekening betalen. Op het moment dat die op de mat ploft, zal de eerste vraag zijn: 'Maar waar hebben jullie dat geld allemaal aan uitgegeven dan!?' Wie bedacht dat het lucratief kon zijn Epstein miljardair te maken, met een privé-eiland en 'invloedrijke vrienden'? Wie was dat genie dat de 'Witte Helmen' bedacht? Hoe kwamen wij op het idee om terroristen onderdak te bieden en te helpen bij hun Jihad? Waarom moet ik daarvoor betalen middels korting op mijn pensioen, mijn sociale zekerheid, mijn zorg? Was het niet beter geweest als we dat geld in écht onderwijs hadden gestoken? En betaalt die 'brain-fart' nu wel zelf mee?

Nagedacht

'Heb je er goed over nagedacht?'

 

In de tijd dat geld nog een schaars goed was, was dat de eerste vraag als iemand zijn of haar plannen voor de toekomst ontvouwde. Serieuze mensen, met serieuze plannen, anticipeerden op die vraag, en hadden 'in hun hoofd' het kruisverhoor al doorstaan. Er waren wellicht risico's, maar ze wisten hoe ze de lening af zouden gaan lossen. Dat was onderdeel van het plan. En voorwaarde om de geldverstrekker te kunnen overtuigen om te investeren. Puur 'creatieve' mensen beslissen niet met hun hoofd, maar met hun hart. En zij overwinnen soms obstakels die voor serieuze mensen op voorhand al genoeg zijn om hun plannen te laten varen.

 

Puur 'creatieve' mensen weten anderen te inspireren, en langs die weg geld los te peuteren voor projecten zonder aantoonbare meerwaarde, of zelfs met een ingebouwd verlies. Voor mensen met geld is het in bepaalde gevallen nog steeds aantrekkelijk om puur decadente, zwaar verlieslatende projecten te steunen, omdat het onderstreept dat ze echt stinkend rijk zijn, en het hun status in bepaalde kringen verhoogt. Of ze 'gunnen' het hun nageslacht, wat meestal niet goed afloopt als ze van mecenas degraderen tot 'pinautomaat'.

 

Arnold Schwarzenegger kon tot zijn spijt niet naar de 'klimaattop' in Madrid, vanwege het extreem koude weer en de sneeuw die grote delen van de Verenigde Staten, vroeger dan gebruikelijk, lam heeft gelegd. Daar hadden de 'Nederlandse jongeren' geen last van. 'WNL' was erbij toen ze met de dieselbus bijtijds vertrokken uit Nederland om in Madrid hun zorgen te uiten over de problemen met het klimaat, omdat zoveel mensen onnodige reizen maken. Niemand had hen, of die camaracrew en verslaggever, die in alle vroegte naar de ontmoetingsplek waren afgereisd om het vertrek te kunnen filmen blijkbaar gevraagd: 'Heb je daar goed over nagedacht?'

 

Greta en haar 'op de pof' levende familie en 'crew' moesten bij de opening verstek laten gaan, omdat hun zeilboot ongunstige wind had, maar ze zijn inmiddels vanuit New York in Lissabon gearriveerd, en ze zullen binnenkort hun opwachting maken in de 'circustent'. Greta is nog wel een échte 'jongere', maar haar ouders en 'crew', en de om haar heen zwervende 'NGO's die het kind prostitueren, zouden beter moeten weten. De Nederlandse 'jongeren' die met de luxe touringcar afreisden waren zo te zien allen ouder dan achttien, en sommigen zagen eruit alsof ze al een heel leven achter zich hadden. 

 

De 'top' in Madrid was een noodgreep, nadat Chili er een streep door had gezet, omdat het land wordt geteisterd door onlusten. De commerciële organisatoren zagen aankomen dat er daardoor niet voldoende 'vrijwilligers' zouden zijn. In Nederland is het nog niet zo ver dat mensen kriebels krijgen omdat er iets niet klopt in de wijze waarop de 'Nieuwe Economie' is ingericht. Daar zocht de organisatie van het miljoenen-project dat jaarlijks een eigen gat in de ozonlaag brandt onder de vlag van 'Songfestival' zeshonderd 'vrijwilligers'. In minder dan een dag hadden ze er veel meer. Maar er moest nog een selectie plaatsvinden, want 'geschikte kandidaten' moeten geblinddoekt en geboeid, achteruit, door een brandende hoepel kunnen springen, terwijl ze het 'Wilhelmus zingen'. Althans, ze moeten 24/7 voor vele weken beschikbaar zijn, op elk uur van de dag en de nacht, en zelf hun reiskosten en onderdak betalen, terwijl ze naast 'taalvaardig' ook nog 'vaardig' moeten zijn in het verwennen van de 'VIP's' en de 'Sterren'. Een commercieel bureau dat met een vork schrijft zal op een later moment de selectie verzorgen. 

 

Een commerciële omroep, die tegenwoordig wordt geleid door iemand die voorheen zijn geld verdiende door bij 'sterren' op bezoek te gaan, schoot zich onlangs in de voet toen twee jeugdige 'vrijwilligers' stomdronken de liefde bedreven in één van de vele programma's waar sommigen stinkend rijk van worden, terwijl anderen daarna niet meer zonder psychiatrische hulp en andere medische zorg door het leven kunnen. Hele volksstammen met vrijwilligers trokken vervolgens door het beeld in 'praatprogramma's' om er hun mening over te geven, wat voor de presentatoren, en de omroepen weer smakelijke televisie en volop reclame-inkomsten oplevert. 

 

De recent aangestelde dame die de ECB gaat leiden, na jarenlang het IMF te hebben bestierd in de tijd dat het 'gratis geld' voor de banken in omloop werd gebracht, als beloning voor de verwoestende handel in ongedekte cheques ('Credit Default Obligations' en 'Credit Default Swaps'), waarvoor nooit ook maar één bankier werd vervolgd, belooft dat de ECB onder haar inspirerende leiding ongelimiteerd geld zal pompen in alles wat 'Groen' is. Het klinkt de busondernemingen, en de 'mensenhandelaars' die Greta managen, alsmede Arnold Schwarzenegger, en de multinationals en 'BN-ers' rond het met miljoenen overheidsgeld gesubsidieerde 'Groene Songfestival', als muziek in de oren. Ik vraag niet eens meer: 'Heb je daar goed over nagedacht?', want het is evident dat daar geen sprake van is.

 

Zonder lef en vertrouwen in eigen kunnen is het maar beter om weg te blijven van het avontuur van het 'ondernemen'. Maar je kunt ook overdrijven. In de tijd dat geld nog een opslagmedium was voor 'verrichte arbeid', en de 'tucht van de markt' genadeloos alle decadente gekkigheid afstrafte, lagen de kaarten anders dan nu, met geld dat van de drukpersen van de Centrale Banken komt rollen. Het grote verschil is dat de 'uitgestelde beloning', wat geld vroeger was, prudent maakt, omdat de eigenaar van dat reeds verdiende geld weet hoeveel moeite het kostte om het te verdienen. Geld dat van de drukpersen komt is schuld. Aan het eind van de dag zal iemand het op moeten hoesten door te werken. Dat zal dan de dag zijn waarop wij allen 'vrijwilliger' worden, met een zeer kleine groep extreem rijke 'bezitters', voor wie het strooien met geld, en het aansteken van hun sigaar met een biljet van honderd Euro, of het organiseren van een feestje voor 'wapenbroeders' op een luxe golfresort in Londen, of gezellig op vakantie bij Epstein, hun feodale macht over het 'gepeupel' onderstreept.

 

O! Wacht! Daar zijn we, zonder er echt goed over te hebben nagedacht, nu al!

View older posts »