Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Zoeken op dit blog

Sloopkogel

Hoeveel krediet hebben de boeren?

 

Teveel als je het de milieulobby, de juristen, de bestuurlijke bovenlaag, en de daarmee versmolten media vraagt. De overheid zette uit voorzorg alvast het leger in om van Den Haag een vestingstad te maken, nadat ze Remkes de sleutels van de stad hadden gegeven. Remkes, die kort daarvoor de regering had geadviseerd de boeren brodeloos te maken, waarschuwde de boeren dat 'onacceptabel gedrag' niet zou worden geduld. 

 

De boeren zijn echter boos, en wie zou dat niet zijn als de overheid aankondigt dat je binnenkort bij het UWV op zoek mag naar een 'passende werkkring' die niet meer bestaat. De Nederlandse bevolking staat ambivalent tegenover demonstraties en blokkades, maar de boeren begrijpen ze. Het valt ook niet uit te leggen, dat 'Stikstofbeleid'. Een mens moet eten. En een fatsoenlijk dak boven je hoofd, dus moet je bouwen, verbouwen, renoveren, restaureren en saneren.

 

Iedereen wil daarnaast ook in een 'schoon land' wonen, maar er niks voor hoeven laten. Zelfs de activisten die luidkeels roepen dat ze willen dat we verscheidene stapjes terug doen om het milieu en het klimaat te redden, doelen niet op zichzelf. Als ze al een 'Lifestyle' hebben geadopteerd die 'Groen' is tot op het bot, willen ze slechts gezelschap van de rest van Nederland, en niet zelf nog iets inleveren. Sterker nog, ze eisen dat hun keuze middels subsidie aantrekkelijk wordt gemaakt, wat betekent dat iemand anders offers moet brengen om hun 'Lifestyle' te bekostigen. 

 

Een teveel aan stikstof bestrijdt je door bomen aan te planten, die stikstof omzetten in zuurstof. Ik ben die verse aanplant niet tegengekomen in de plannen. Daarnaast ontdekken we steeds meer over de serieuze bronnen van de uitstoot, en dat 'knee-jerk' daders in de ogen van de activisten, zoals het vliegverkeer, slechts een verwaarloosbare bijdrage leveren aan de stikstof die 'neerslaat' en problemen oplevert. 

 

De 'Gewone Man' krijgt steeds beter door dat er iets niet klopt in die hysterische berichten over milieu en klimaat. En dat het zelfs zo is dat in veel teveel gevallen kostbare projecten uiteindelijk slechter blijken te zijn voor de 'uitstoot' dan wanneer men niks had gedaan. Vele miljarden zijn er al achteloos weggesmeten in prestigeprojecten die op geen enkele manier renderen. Behalve voor de juristen, de bestuurlijke elite, en de gesubsidieerde actievoerders.

 

Al die Medelanders die zich een zwaar gesubsidieerde Tesla in de maag lieten splitsen, die rijdt op bruinkool, of nóg dramatischer 'biomassa', slaan zichzelf op de borst omdat ze hun steentje bijdragen aan een betere wereld, terwijl ze per saldo van een problematische situatie een crisis maken. Die alleen kan worden opgelost door de voedselproductie te slopen, en de bouw van woningen stil te leggen, zodat zij verder in hun Tesla kunnen blijven rijden. 

 

Natuurlijk is het zo dat een eindeloze stoot landbouwvoertuigen die naar Den Haag trekken om te protesteren, en daarbij honderden kilometers file veroorzaken, zinloze extra 'uitstoot' genereert. En die militairen en politie-eenheden, de cameraploegen en wat er niet allemaal komt kijken bij zo'n nationale 'happening' stoten ook uit dat het een lieve lust is. Allemaal vermijdbaar, als er in Den Haag iemand op zou staan die zijn of haar verstand zou gebruiken, en niet met een sloopkogel het land door zou trekken om meer kapot te maken dan ons lief is. 

 

Wat ontbreekt in dit hele stikstof-verhaal, is een plan, een uitleg en een gevalideerde berekening van de kosten, en verantwoording voor wie die lasten gaat dragen. Men rent van ad hoc stoplap naar de volgende uitslaande brand, en zinsbegoocheling. 'When it bleeds, it leads'. Hysterici aan de macht. En dan zijn die boeren niet echt fotogeniek, behalve als ze de dranghekken ondersteboven rijden, of de deur van het provinciehuis forceren en met de Hermandad op de vuist gaan. 

 

Hoe nu verder?

 

Er is waanzinnig veel tijd verloren gegaan door alle conferenties, klimaattafels en overlegstructuren waarin getracht werd de geesten rijp te maken voor 'lastige keuzes'. Mijn standpunt hier is steeds geweest dat je moet waken tegen verspilling, en geen oorlogen moet voeren in landen waar je niks te zoeken hebt, bijvoorbeeld. En dat je moet zoeken naar technische oplossingen, voor technische problemen, en de organisatie daar op aan moet passen. Daarnaast is het zaak dat technische oplossingen die bruikbaar zijn beschikbaar komen voor civiele toepassingen, zonder extra kosten omdat deze of gene er met de 'rechten' vandoor is gegaan. Neem het gerucht dat de Amerikaanse marine bezig is met een kleine kernfusiereactor. Maar hoezo 'patent'? Hoezo 'Marine'? 

 

De opzet van alles wat verkocht wordt als 'Groen' lijkt vormgegeven rond de opdracht de burger van welvarende landen uit te kleden, ten bate van een minuscule bovenlaag, die middels een cocktail van klimaathysterie, patenten, sancties en 'Forever Wars' de planeet slopen en druk zijn met de herintroductie van rigide feodale bestuursvormen. In dat beeld past de strijd tegen voedselproducenten, industrie, woningbouw, vliegen, en autorijden, bij het gelijktijdig onbetaalbaar maken van verwarming, verlichting en koken, en het ophangen van camera's tot op het toilet, met één of ander 'algoritme' erachter die bepaalt welke toekomstig werkloze boer 'onacceptabel gedrag' vertoont. En er zijn al firma's die menen de software te hebben die crimineel gedrag kan voorspellen. Toegepast in het Verenigde Koninkrijk, waar het nou niet direct een doorslaand succes lijkt. Mijn voorspelling, van de koude grond, is dat als je zo doorgaat, de criminaliteit fors zal toenemen.

 

Een focus op hoofdzaken, en oplossingen die werken, zonder de kwaliteit van ons leven aan te tasten en mensen het brood uit de mond te stoten, gaat niet gebeuren met 'pappen, en nathouden'-beleid, waarbij iedereen zijn zegje kan doen, gevolgd door een rondje Malieveld, waarna de rechter iedereen sprakeloos, en met lege handen achterlaat.

Forever

De term 'Forever War' verwijst niet langer alleen naar een science-fiction roman van Joe Haldeman uit 1974, maar naar de nog altijd groeiende reeks gewapende conflicten in de wereld waarbij de NAVO zich manifesteert als internationale politieagent.

 

Zoals de vermaarde Amerikaanse journalist Matt Taibbi betoogt, is daar in de Verenigde Staten nu de 'Forever Coup' het gevolg van. Als u het gevoel heeft dat een cynische regisseur dat 'Grote Complot' zo heeft bedacht, dan bent u mij kwijt. Ongeacht of u meent dat het 'De Vrijmetselaars' zijn, 'De Joden', 'De Blanke Man', of 'De Russen', of welke andere populaire groep kwade plannenmakers dan ook. Het valt onmogelijk nog te ontkennen dat er geen gebrek is aan lieden die met snode plannetjes rondlopen om de macht naar zich toe te trekken. Maar een centrale leiding kan ik niet ontdekken. 

 

In die snel groter wordende chaos wordt het, zoals Taibbi ook betoogt, steeds lastiger om te zien wie er aan de winnende hand is, en wat zijn of haar 'programma' is. Het politieke landschap versplintert, en het eind van het liedje is een 'Failed State'. Een terugkeer naar de tijden van feodaal bestuur. Clans die ad hoc allianties sluiten langs onvoorspelbare lijnen. Waar u een nonchalant schouderophalen kunt verwachten als dat beeld geschetst wordt, had u in het verleden te maken met een 'revolutionair' die de 'bestaande orde' omver wilde werpen, in de hoop dat de nieuwe orde ons het Walhalla binnen zou leiden. Of u had te maken met een 'Roofkapitalist' op de extreem rechter vleugel die zijn zinnen had gezet op een terugkeer naar het 'Recht van de Sterkste', waarbij het eigen 'exceptionalisme' nadrukkelijk op de voorgrond trad. Inmiddels wemelt het van de mensen die hun schouders ophalen. 

 

Dat NAVO-land Turkije 'op de vuist' gaat met andere NAVO-landen die in de regio actief zijn, hoewel ze er niets te zoeken hebben, is de prelude van een veel grotere ontwrichting die voor de deur staat. De 'Brexit', en diepgaande verdeeldheid binnen Europa, tussen 'Oost' en 'West', en 'Noord' en 'Zuid', zijn het niveau van de dialoog al geruime tijd ontstegen. Ambities die de weerstanden alleen maar doen toenemen worden niet nog eens tegen het licht gehouden, maar op de spits gedreven. Aan de hand van de media, die voor hun 'bottom line' wel moeten 'rellen', en de natuurlijke bondgenoten zijn van rellende 'actievoerders', die gevoed worden door 'wetenschappers' die hebben 'uitgerekend' of je beter een 'Molotov-Cocktail' kunt gooien, of een petitie aan moet bieden, graven we ons eigen graf.

 

Wie op zoek gaat naar een samenhangende, en realistische visie op de toekomst, komt niet uit bij politieke partijen, en commentatoren. Ook het merendeel van de wetenschappers overziet het geheel niet, en kan u slechts 'voorrekenen' hoe bepaalde initiatieven op zijn, of haar specialistische terrein zullen uitpakken. Daarbij gebeurt dat 'voorrekenen' in vrijwel alle gevallen op basis van 'modellen' die ondeugedlijk zijn. Of het nou over 'Grote Grazers' in het gebied van de 'Oostvaardersplassen' gaat, of over zoiets simpels als de oversteek per zeilboot van Engeland naar New York om het Klimaat te redden gaat, of houtsnippers in je elektriciteitscentrale. Wie rekent, moet overrekenen. 

 

De 'Forever War', en de 'Forever Coup' zijn het gevolg van serieuze denkfouten bij de 'Dromers'. Niks mis met dromen over een betere wereld. Het is uiteindelijk de enige manier om het lot van de mens structureel te verbeteren. Maar om een droom te verwezenlijken moet die haalbaar zijn, en moet er een solide draagvlak voor zijn. De derde eis is dat het draagvlak zelf gestoeld is op overtuiging. Iemand moet niet murw gebeukt, moe gestreden, apathisch gedrogeerd, onverschillig gemaakt, onnozel, of omgekocht instemmen. Een hedendaagse variant van onnozelheid is het blinde vertrouwen in de 'deskundigen'. Deskundigheid is bij mij geen vloek, maar het is essentieel dat we weten waar de deskundigheid van iemand ophoudt als we om advies vragen. Daarnaast is het zaak deskundigen ter verantwoording te roepen als blijkt dat hun product in de categorie 'Beun de Haas' valt. Dat geldt niet slechts voor uw tweedehands auto, maar net zo goed voor de predicties over ontwikkelingen in de wereld, of de legitimiteit van ingrepen die het gezonde verstand tarten. 

 

'Groep de Mos' is afgefikt, maar als ik hem bij Jeroen Pauw zie en hoor, ben ik er vrij zeker van de gemiddelde Nederlander wel gevoelig is voor zijn betoog. Als 'Loco Burgemeester' genoot hij in de stad meer vertrouwen dan mevrouw Krikke, die per parachute op het Haagse pluche landde, 'want vrouw', en die nu weer met wachtgeld op zoek kan naar de volgende parachutebaan. Richard de Mos is niet mijn politieke vriend, maar ik begrijp het als zijn aanhang te hoop loopt tegen de machten die hem van de weg hebben gereden, nadat duidelijk werd dat Krikke definitief door het ijs zou zakken, omdat onder haar verantwoordelijkheid bijna heel Scheveningen was afgebrand. En ja, 'heel' Nederland begrijpt het als je zegt dat je giften van 'Well Wishers' aanneemt, als jouw lokale politieke groepering geen subsidie krijgt, en de 'establishment' partijen wel, zolang dat geld niet in jouw broekzak verdwijnt, en het niet komt in de vorm van een appartement voor de partijleider, of vliegreisjes in privévliegtuigen van je vrienden. 

 

Dat machtige politieke 'beesten' gruwen bij het idee dat iemand als de Mos waarnemend burgervader van de Hofstad zou worden, dat begrijp ik. Maar wat Matt Taibbi over Trump schrijft gaat hier ook op. 

 

'My discomfort in the last few years, first with Russiagate and now with Ukrainegate and impeachment, stems from the belief that the people pushing hardest for Trump’s early removal are more dangerous than Trump. Many Americans don’t see this because they’re not used to waking up in a country where you’re not sure who the president will be by nightfall. They don’t understand that this predicament is worse than having a bad president.'

 

De problemen begonnen niet met Trump, of de Mos, maar met reguliere politici van gevestigde partijen die consequent niet deden wat ze tijdens de verkiezingen hadden beloofd. En niet uit konden leggen waarom niet. Of die na de verkiezingen naast hun publieke agenda ook nog een geheime agenda bleken te hebben. Of die met een verwijzing naar 'Europa' impopulair beleid erdoor drukten, zodat ze zelf niet konden worden aangesproken op beleid dat wel degelijk door hen was geïnitieerd, maar waarvoor de draagkracht onder de bevolking, en zelfs hun eigen kiezers, ontbrak. 

 

Toch wil niemand dat het één groot 'Gotham' wordt, waar 'Jokers' zich afreageren op een machtige bovenlaag die de problemen over zichzelf afroept door de 'menselijke maat' buiten de deur te zetten. En nee, het komt niet vanzelf goed als iedereen eerst maar net zo denkt als U, of als ondergetekende. En nee, het is geen goed idee om nog wat meer kolen op het vuur te gooien, omdat de veilige haven in het zicht is. Gas terugnemen, en wat los aan dek ligt vastsjorren, want er komt zwaar weer aan. En met 'Forever'-belegeringen, en hopen dat tegenstanders het op enig moment vanzelf opgeven, wordt het alleen maar erger. 

 

Gezichtsherkenning

Moeten we bang zijn voor 'gezichtsherkenning'?

 

Overal in de wereld vind je camera's, en een snel groeiend aantal is 'slim'. Software op de achtergrond analyseert het beeld, en stuurt informatie door naar geabonneerde 'diensten'. En het is niet de software waar je nachtmerries van moet hebben, maar van wat die 'diensten' er mee doen. Voordat je er erg in hebt zit je dertien jaar in de cel wegens 'opruiing', omdat je vindt dat jouw provincie beter zelfstandig verder kan. Ook al maak je dat niet op gewelddadige wijze kenbaar, maar organiseer je een referendum, waar je de steun van een meerderheid van de inwoners krijgt. De Schotten mogen wel oppassen, 'Post-Brexit'! Of hadden we Cameron en de zijnen op moeten sluiten, als EU, omdat ze de inwoners van dat eiland de keuze gaven?

 

Er zijn ook sympathieke toepassingen, waar de overheid misdadigers opspoort die écht iets op hun kerfstok hebben. Of waar het wordt ingezet om te detecteren of mensen meer aandacht hebben voor hun 'Facebook'-pagina dan voor de mede weggebruiker. Maar als die dan twee jaar in de bajes zijn of haar zonden moet overdenken, zal het draagvlak voor die technologie er niet groter op worden.

 

Telefoons worden al meegeleverd met software die je gezicht herkent, en dan krijg je pas toegang tot je telefoon. En u maakt mij niet wijs dat de fabrikanten van die software keurig omspringen met uw privacy. Je onttrekken aan het systeem lukt in veel landen al niet meer, door een verbod op gezichtsbedekkende kleding. Hong Kong haalde er de krant mee, maar daar was het begrijpelijker dan in Londen, in mijn beleving. Alhoewel een goede protectie tegen terreuraanslagen wat mij betreft wel een kleine concessie waard is. Maar dan ook niet die beelden langer bewaren dan strikt noodzakelijk, en geen 'oneigenlijk' gebruik.

 

Dat laatste is natuurlijk het heikele punt. Wat als je Trump kunt betrappen met een Russische yogalerares? Denkt u dan serieus dat iedereen zijn of haar mond houdt? Dat voorrecht had alleen Epstein, maar dat kwam omdat hij connecties had in de 'Inlichtingenwereld'. Die heeft Trump ook, maar die vechten elkaar de tent uit om hem anoniem te mogen verlinken. Hoewel? 'Verlinken'? Een oor aan te naaien, eigenlijk, want het gaat over roddel en achterklap, en beeldvorming. Niet over feiten. En daarmee krijgt Trump zijn 'underdog-positie' op een gouden presenteerblaadje aangereikt. 

 

Software in combinatie met een camera, of een 'database', kan pijn doen als je de mensen die aan de macht zijn in het land waar je woont niet goed genoeg vindt. Maar het wordt een schiettent in een land waar je geen idee hebt wat er van jou als burger wordt verwacht. De opkomst van de 'Outrage Culture' geeft iedereen de mogelijkheid iemand te benoemen tot 'vijand van het volk', en als de media het overnemen, wordt je geroosterd. Dat is de 'flipperkast-versie' van het 'social credit'-systeem dat ze in China hebben ingevoerd. Onmogelijk ingewikkelde wetten, rechters die als orakels fungeren, waar gedoogd wordt en gediscrimineerd, wat altijd 'positief' is omdat de overheid het propageert, en de media het ondersteunen, en de waan van de dag die oppermachtig regeert, met een verwijzing naar 'democratie' als excuus. 

 

We hadden die 'nieuwe technologie' niet zozeer moeten wantrouwen, maar beter moeten borgen. Nu is het te laat, vrees ik. We lopen achter de feiten aan, en denken nog steeds dat technologie ons gaat verlossen. Dat was een optie. Als we die technologie gericht hadden ingezet om menselijke arbeid uit te faseren op een visionaire wijze, waarbij de veiligheid van de samenleving, met respect voor de mens en zijn/haar verlangen naar geborgenheid was verankerd. Maar helaas………

 

Koerden

Assad schiet de Koerden te hulp.

 

Voor iemand die zich heeft opgehangen aan 'Het Verhaal' zoals het bij ons in de 'Mainstream' kranten stond, en aan ons werd voorgeschoteld op de televisie, is er nu geen touw meer aan vast te knopen. Voor de bezoekers van dit blog komt het vermoedelijk niet als een totale verrassing. 'Mainstream' doet het voorkomen of de Koerden onze natuurlijke bondgenoten zijn, onderdeel van het westerse fiasco dat we SDF (Syrische Democratische Strijdkrachten) hebben gedoopt, die ons werden beschermd. Dat is een grove leugen

 

U mag publicaties van mijn hand van jaren geleden er op nalezen, maar daar heb ik al laten zien, met bronnen die dat bevestigden, dat de NAVO-landen op hun handen bleven zitten terwijl de door hen gesteunde 'rebellen' in Syrië de Koerden in dat land naar de strot vlogen. De Koerden in Syrië hadden weliswaar een droom van een verenigd Koerdistan, maar ze waren altijd al onderling verdeeld. Er is een Soenitisch religieus kamp, en een 'Maoïstisch/Anarchistisch' kamp, naar religie ingedeeld bij de 'Jezidi's'. Het overgrote gedeelte van de 'etnische' Koerden woont in Turkije. Gevolgd door Iran, dan Irak, en in Syrië woonden er tussen de twee en drie miljoen. 

 

Voor Erdogan, die van meet af de Soenitische 'rebellen' in Syrië op elke denkbare wijze steunde, in nauwe samenwerking met de andere NAVO-landen, lonkte de mogelijkheid om Syrië als 'uitvalsbasis' van Koerdische strijders, die in Turkije al sinds mensenheugenis aanslagen plegen, uit de vergelijking te halen. Die 'rebellen' waren van meet af ISIS/Al Qaida, en geen vriendelijke snuiters waar je gehoor vindt voor 'Verlichte' idealen. 'Het Verhaal' dat die 'radicale elementen' zich meester maakten van een 'populaire revolte' in Syrië, is volkomen lariekoek. Er waren zonder meer 'blindgangers' in Syrië die vonden dat de al vrij 'westerse' Assad nog niet ver genoeg ging, maar dat was een verwaarloosbare elite die geen enkele binding had met de bevolking, die 'tribaal' verdeeld was langs religieuze lijnen en familietradities. 'Nul' kans om die mee te krijgen in je LGBT-Klimaat-circus. 

 

Pas toen er volop 'westerse' koppen begonnen te rollen en ISIS het 'Kalifaat' uitriep, kwam de NAVO in beweging. De motivatie voor die ontwikkeling verschilt per spreekbuis. Elk 'pratend hoofd' dat de NAVO-strategie verdedigt heeft het over 'mensenrechten', maar dat is een rookgordijn. Er zijn ongetwijfeld verdwaalde zielen die in hun eigen praatjes geloven, maar dan ben je echt niet goed bij je hoofd. Niet alleen schonden en schenden NAVO-landen aan de lopende band de mensenrechten en alle internationale rechten sinds de aftrap van de 'War on Terror', maar we maakten aanvankelijk ook gretig gebruik van de faciliteiten in Syrië, Egypte en Libië. 

 

Waar de NAVO echter een probleem mee had, dat was dat 'Kalifaat'. Niet met de terreur, of de vervolging van 'minderheden', waaronder in Syrië ook vele Christenen. We leverden wapens en 'Four Wheel Drive' auto's waar geschut op kon worden gemonteerd, en bombardeerden 'per ongeluk' of in het geniep stellingen van het Syrische leger die met de moed der wanhoop hun land probeerden te verdedigen tegen de invasie van extremisten, waarvan velen uit Europese NAVO-landen. Maar het doel was de 'Perpetual War'. De kunstmatige creatie van vraag naar wapens die in ons deel van de wereld de Heilige Werkgelegenheid op peil moet houden, terwijl we ons de olie toeëigenen die de 'PetroDollar' in leven moet zien te houden. 

 

De grootste bedreiging voor de NAVO-landen, is dat er in het Midden-Oosten vrede uitbreekt. Het zou een ramp van ongekende omvang zijn, en een regelrechte bedreiging voor onze wapeneconomie. De aanstaande confrontatie tussen NAVO-land Turkije, en het Syrië van Assad, duidt niet in die richting, maar er is Poetin veel aan gelegen om een bloedbad te voorkomen. De koers die Poetin heeft uitgezet toen hij in Syrië de hakken in het zand zette, en voorkwam dat het land net zo'n bestuurlijke puinhoop zou worden als Libië en Irak, past in het streven naar de restauratie van soevereine landen, en herstel van de internationale rechtsorde waarvoor de VN ooit werd ontworpen. Ook de bereidheid om zaken te doen met de Saoedi's wijst in die richting. Weg van het denken in machtsblokken, en terug naar onafhankelijke landen die zelf moeten zien hun broek op te houden. 

 

Turkije claimt dat het een 'bufferzone' wil realiseren van iets meer dan dertig kilometer op Syrisch grondgebied, als een veiligheidszone. Er wordt gefluisterd dat de VS en Rusland daar akkoord mee zijn, maar de signalen uit de VS en Rusland duiden daar niet direct op. Erdogan heeft uiteraard ook oog voor de olie in het Koerdische deel van Syrië, zoals van meet af duidelijk. De verhalen over Erdogan die persoonlijk wel voer bij de smokkel van olie uit de gebieden die toen werden beheert door ISIS, haalden bij ons de pers niet. Wel de tamelijk lachwekkende claims dat 'Damascus' olie van ISIS kocht, nadat de NAVO-landen ISIS in de ban hadden gedaan. Wel kocht Assad olie van de Koerden, maar de tankwagens die de olie vervoerden werden door de Amerikaanse luchtmacht vernietigd. 

 

Turkije heeft geen vrees voor ISIS/Al Qaida, omdat die groepen ideologische 'broeders' zijn waarmee 'Ankara' best bereid is de 'dialoog' aan te gaan. Interessant is nu hoe de Russen positie gaan kiezen als de veel 'wereldser' Assad de eveneens 'wereldse' Jezidi's een handje komt helpen. De Russen zien geen brood in een nieuw op te richten 'Koerdistan', ook al was Rusland één van de eerste landen met een consulaat in Erbil, maar ze zien wel graag dat de Koerden met respect, en als volwaardige burgers worden behandeld in de landen die hen onderdak bieden. Historisch gezien zijn de Koerden in het noorden van Syrië dan beter af met Assad, dan met NAVO-land Turkije. Waar de NAVO-partners van Turkije zich bevinden, dat is nu wel duidelijk: Verdwaald in het Sprookjesbos.

Welvarend

Wat is welvaart?

 

Nederland is een welvarend land. Alle statistieken wijzen daarop. Er zijn problemen, maar geen gebrek aan mensen die druk zijn met het bedenken van oplossingen. De perceptie van vooruitgang is voor de burger uiteindelijk belangrijker, dan een overzicht van de problemen. Vooruitgang is niet hetzelfde als 'groei' zoals economen het becijferen. Het is eerder de overtuiging dat je kinderen het beter zullen hebben dan jij, voorzover men kinderen heeft. Of anders dat de dag van morgen oplossingen gaat brengen voor de problemen zoals jij die ziet. 

 

Je kunt je geld verdienen in een extreem welvarende stad, conform de statistieken, maar dat geld kan niet genoeg zijn om ergens een dak boven je hoofd te bemachtigen. Dan kan je meer verdienen dan in een vergelijkbare stad in het buurland, waar ze dezelfde faciliteiten hebben, maar waar je wél gewoon op loopafstand van je werk kunt wonen, én genoeg over kunt houden om een beetje te genieten. In dat buurland ben jij persoonlijk dan echter welvarender.

 

Nederlanders ervaren die welvaart als ze op vakantie gaan naar een land waar alles spotgoedkoop is. Als ze vervolgens op het idee komen te verkassen, om hun eigen welvaartsbeleving een flinke schop in de goede richting te geven, blijkt dat doorgaans wel te kunnen, maar ligt het inkomen ook een stuk lager voor hetzelfde werk, en evenveel uren. Voor mensen met een pensioen, of voldoende eigen vermogen dat 'rendeert', of voor degenen die werk hebben waarvoor men niet in de buurt hoeft te wonen van de formele 'werkplek', zijn er opties. 

 

In de Verenigde Staten is het volkomen ingeburgerd dat wie met pensioen gaat, de boel verkoopt, en verkast naar een staat waar het pensioen/spaargeld meer welvaart oplevert. Uiteraard hebben we dan allemaal zo onze eigen prioriteiten. De één kan niet zonder zijn 'Starbucks', de volgende wordt depressief als de zon niet schijnt, terwijl een derde het snel te heet heeft. Doorgaans wil men in die fase van het leven wel enige zekerheid inbouwen. Behoorlijke zorg, toegang tot het internet, een veilige leefomgeving, en mensen om je heen die dezelfde taal spreken. 

 

Sinds mensenheugenis zijn er gepensioneerden geweest die 'overwinterden' in zonnige landen, wat in de ogen van de achterblijvers niet gezien werd als welvaart, maar als weelde. Toch ken ik gepensioneerde mensen die elke winter de zon opzoeken, en goedkoper uitzijn dan wanneer ze in ons land zouden blijven. Niet alleen dat, maar ze produceren daardoor ook nog minder stikstofuitstoot en andere afvalproducten die samenhangen met het winterse weer in ons deel van de wereld, zelfs als je de vliegreis meerekent. En het is helemaal een fors batig saldo als die bejaarden anders in Amsterdam op de tramrails zouden zitten janken over het klimaat!

 

Zelf ben ik ook zo'n bejaarde die in het najaar de vleugels uitslaat, en geniet van de welvaart die het pensioen mij brengt, zolang het nog duurt. Want de overheden en centrale banken azen op het geld in de fondsen, omdat ze anderen willen subsidiëren, zodat die de illusie hebben dat het wel goed zit met hun welvaart. Echter, ik zou mij schamen als ik zou pretenderen dat ik het allemaal doe voor het klimaat. Tegelijk opent onze afwezigheid voor ons nageslacht wel de mogelijkheid om te genieten van onze woonruimte, onze auto, en andere spullen die hen een opgewekt gemoed geven als ze nadenken over hun welvaart.

 

Erosie van welvaart staat derhalve niet gelijk aan economische krimp. Een land kan getroffen worden door tarieven of sancties, waarop producten die eerder werden geëxporteerd, nu op de lokale markt beschikbaar komen, waardoor de welvaartsbeleving van de gemiddelde burger juist toeneemt. Al zal de producent die niet meer kan exporteren naar die lucratieve externe markt wellicht een veer laten. Maar dat is niet gezegd. Verliezen die voortvloeien uit hoge transportkosten, en de risico's van wisselkoersen, kosten die samenhangen met wet- en regelgeving in de landen waar men naartoe exporteert, en nog veel meer bijkomende kosten, vallen immers weg. Kijken we naar het Chinese voorbeeld, afgeknepen door de Amerikanen, die hopen op een revolte in China, dan moeten we ons realiseren dat veel van de winst uit de handel van China met westerse landen werd afgeroomd, en opgepot in staatsfondsen, die investeerden in het westen. De Chinese overheid kan dat proces omkeren, en zo de eigen producenten subsidiëren, of liever gezegd, niet langer belasten, terwijl de afbouw van belangen in het westen weliswaar verlieslatende proposities zijn, maar ook zullen zorgen voor dalende prijzen in het westen, wat een negatieve impact heeft op het GDP. 

 

De dalende prijzen in het westen worden ruimschoots gecompenseerd door stijgende prijzen voor de goederen uit China die in feite wegvallen, of aanzienlijk duurder worden door de tarieven en sancties. Dat u voor een appel en een ei een bankgebouw, of een grachtenpand kunt kopen als de Chinezen afscheid nemen van hun vastgoedportefeuille, vergeleken bij de huidige prijzen, betekent nog niet dat u die hypotheek dan ook rond krijgt. En terwijl dat GDP daalt, neemt de schuld als percentage van het GDP toe, zelfs als de overheid eens een tijdje niet leent om houtsnippers voor kolencentrales te kunnen subsidiëren, waardoor de stikstofproductie verder toeneemt, en nóg meer wanhopige bejaarden, surplus-werkers en gesubsidieerde activisten op de tramrails gaan zitten om mensen te beletten naar hun werk te gaan. 

 

Volgende station: Alle Nederlandse luchthavens dicht, wat 0.1% stikstofuitstoot spaart. Althans, als je niet meerekent dat al die Nederlanders dan met hun auto, of met de bruinkool gestookte trein naar Brussel of Parijs moeten om die besparende overwintering elders te kunnen realiseren, en hun idee van welvaart nog enigszins overeind te houden. 

 

Ja, ik begrijp dat dit 'stemmingmakerij' is, en geen wetenschappelijke verhandeling, zoals alle commentaren en columns over klimaat en economie. Maar als u na het lezen bij uzelf denkt: 'Ja, daar zit wat in!', en: 'Het is eigenlijk best wel ingewikkeld!', dan heb ik mijn doel bereikt. Laten we ons beperken tot het nastreven van vrije handel, vrij verkeer, vrije meningsvorming, en het optimaliseren van de manier waarop we gebruik maken van de schaarse grondstoffen. Dan hebben we een volle agenda.

Overzicht

Wie heeft nog het overzicht?

 

In zijn wekelijkse column in NRC over de 'Rechtsstaat' staat Folkert Jensma stil bij het gegeven dat een oneerlijk proces in Nederland mogelijk is. Voor mij komt dat niet als een verrassing, maar Jensma vindt het een schokkende ervaring. Hij verwijst naar een 'laaggeschoolde' man die een advocaat trof die een eenmens-zaak heeft waar de klant terecht kan met de meest uiteenlopende juridische problemen. Jensma, maar ook de 'Nederlandse Orde van Advocaten', stellen dat dat niet kan. Een advocaat hoort zich te specialiseren, want het is Godsonmogelijk dat hij of zij het hele gebied van het recht nog kan overzien. En dat geldt ook voor de rechters en Officieren van Justitie.

 

In de wereld van het recht heeft al geruime tijd niemand nog het overzicht. We rotzooien maar wat aan, en het resultaat is een wirwar van Kafkaiaanse processen die gestuurd worden door de waan van de dag. We gedogen, interpreteren, combineren, communiceren, discrimineren er lustig op los. U en ik worden geacht de wet te kennen, maar als de vakmensen al volledig verdwalen in dat oerbos, hoe moeten wij, die nog een échte baan, en een privéleven hebben, en onze wetskennis terloops moeten zien bij te spijkeren, dan weten wat er van ons wordt verwacht? De 'moderne' interpretatie is derhalve dat de overheid zijn administratie zo in moet richten dat de burger het had kunnen weten, alvorens hem of haar aan te houden en op te bergen, of een poot uit te draaien. 'Kafka, eat your heart out!'

 

Tegen die achtergrond is het volkomen logisch dat het zo'n Godsgruwelijke puinhoop is in onze wereld, waar iedereen naar hartelust 'specialiseert' door bepaalde feiten toe te laten, en andere feiten simpelweg buiten te sluiten. In de woorden van James Howard Kunstler:

 

'It’s in Mr. Trump’s nature to act the part of a reality TV star, and, of course, it is the nature of reality TV shows to be unreal. That is perhaps the ruling paradox of life in the USA these days. Saturated in unreality, the spectators (also called “voters”) flounder through a relentless barrage of narratives aimed at confounding them, with the unreal expectation that they can make sense of unreal things.'

 

Mensen die innig hebben samengewerkt met Jeffrey Epstein, ook na zijn eerdere veroordeling, nemen het op zich de wereld de les te lezen over respect voor vrouwen op de werkvloer. Een partij die bij de vorige verkiezingen om het presidentschap liep te zwaaien met een dossier vol 'Dirt' over Trump, dat bovendien van A tot Z gelogen bleek te zijn, heeft nu de schouders gezet onder een 'Impeachment'-onderzoek, na eerst de regels die daarvoor gelden arbitrair te hebben veranderd. De beschuldiging? De president zou in Oekraïne op zoek zijn geweest naar 'Dirt' over 'Kandidaat Biden', die volgens minder partijdige journalisten zo corrupt is als de neten, geheel los nog van de obscure praktijken van de voormalige vice-president in Oekraïne. Potentieel veel schadelijker voor Trump is echter de poging om boven water te krijgen hoe schofterig weinig belasting de vastgoed-miljardair afdroeg. Maar dat geldt voor het hele politieke circus, én de top van het bedrijfsleven in de Verenigde Staten.

 

De ziekmakende implosie van het 'wetgevende proces' in de Verenigde Staten wijkt slechts in detail af van wat we elders in de westerse wereld zien. Doorgeschoten eigenbelang is daarbij niet de oorzaak, maar een symptoom. De linker hersenhelft heeft amper nog besef van het bestaan van een rechter hersenhelft, die voorheen samenwerkten voor het beste resultaat. In een artikel over de recent door het 'Europarlement' afgewezen Franse kandidate voor een Commissariaat, stelde NRC dat het de 'zoete wraak' was van het 'Parlement', nadat Macron hen von der Leyen in de maag had gesplitst. Het parlement had twee 'Machtige Mannen' uit de 'Machtige Blokkendozen' naar voren geschoven als 'Spitzenkandidat', en hoe durfde Macron met een andere kandidaat op de proppen te komen! Een vrouw nog wel, tegenover hun Weber en Timmermans!  Kwaliteiten? Geschiktheid? Integriteit? 'Out of the Box' kunnen denken? 'Teamspeler'? Vergeet het.

 

Als het 'wetgevende proces' doortrokken is van morele, materiële, en bestuurlijke corruptie, met links en rechts doofpotten en valkuilen, is het niet verwonderlijk dat de rechtsprekende macht daar direct onder ook maar wat aan rotzooit. Dat is overigens niet iets van recente datum. De formele afkeer van 'populisme' onder de 'establishment-partijen' kan niet verhullen dat 'Leiderschap' een enorme transformatie heeft ondergaan de afgelopen decennia. In navolging van Alexandre Auguste Ledru-Rollin eerbiedigt men tegenwoordig het idee dat 'Het Verhaal' eigendom is van 'Het Volk', en de leider hen moet volgen: 

 

'Eh! je suis leur chef, il fallait bien les suivre!' 

 

Hoe kan het dan anders dat alles in het honderd loopt? Natuurlijk is het dan 'logisch' dat je 'Regime Change'-inspanningen eindigen in één grote poel van dood en verderf. Dat je de Koerden een mes in hun rug zet in Syrië, en dat de 'rebellen' die je hebt gekoesterd en bewapend niet alleen die Koerden het vuur na aan de schenen leggen, maar ook jou onder vuur nemen. En dat het volk in Oekraïne liever een 'Komiek' als president hebben, dan iemand uit de 'Freakshow' die door de 'Warparty' naar voren wordt geschoven. 

 

En nee, 'autoritair leiderschap' is niet het alternatief. Het alternatief is een terugkeer naar bestuurlijke eenvoud, en nederigheid, met simpele wet- en regelgeving die door iedereen begrepen wordt, en wordt nageleefd, waarbij de wet voor elke burger gelijk is. Deze collectieve LSD-trip kent alleen maar verliezers.

Nullen

Mathijs Bouman is één van die economen die niet begrijpt waarom Nederland haar goudreserves niet gewoon overdraagt aan de Russen en de Chinezen.

 

Hij twitterde dat hij geen economen kent die goud belangrijk vinden. Wat vooral iets zegt over zijn blikveld, en wie hij wenst te erkennen als econoom, en wie hij die status onthoudt. Ik begrijp waar zijn scepsis vandaan komt. De nu gangbare economische theorie ziet goud als een 'commodity'. Een grondstof. Het heeft waarde voorzover het nodig is om bepaalde eindproducten te fabriceren waar de consument behoefte aan heeft. Maar niet als opslag voor de waarde van verrichte arbeid. 

 

Sinds Nixon de Dollar loskoppelde van het goud, zo gaat de theorie, 'zweven' nationale 'munten' ten opzichte van elkaar, waarbij de 'wisselkoers' wordt bepaald door handelsstromen in een vrije markt. Hier op mijn blog heb ik al verscheidene bijdragen gewijd aan het fenomeen van de 'PetroDollar', die de plaats innam van de 'Gold-Backed-Dollar'. Door olie en gas te monopoliseren, in die zin dat het op de 'vrije markt' slechts te krijgen was als je met Dollars kon betalen, terwijl iedereen olie en gas nodig had, schiepen de Verenigde Staten voor zichzelf een 'Free Lunch'. 

 

Je kunt het verhaal oneindig ingewikkeld maken, maar olie werd daardoor het 'Zwarte Goud'. In het geval van de Verenigde Staten hoefde je niet zelf over dat 'Zwarte Goud' te beschikken, zolang het maar niet leverbaar was als een land geen Dollars had. Om Dollars te verdienen, moest een land zien iets te verkopen in de Verenigde Staten. Vergeet even dat je ook kunt 'wisselen' op de valutamarkt, want dat komt uiteindelijk op hetzelfde neer, met slechts de banken ertussen die daar ook leuk aan verdienen. Olie was, in die opzet een exclusief Amerikaans product, behoudens voor landen die zelf olie hadden. Kortstondig had Europa 'Noordzeeolie' en gas uit Groningen, maar dat is op. En naar schaliewinning wil je niet, als het milieu en 'Klimaat' je ter harte gaan. 

 

Je kunt betogen dat een terugkeer naar de situatie waarin Europa weer moet exporteren naar de Verenigde Staten, in ruil voor olie en gas, goed is voor de Europese werkgelegenheid. Rusland en Iran, en binnenkort ook de andere olielanden, zetten die Dollar buiten de deur, en keren terug naar het goud. Dan maakt het niet uit of Mathijs Bouman dat stom vindt, en strijdig met zijn 'Heilige Economische Modellenwereld', maar dan zul je goud moeten zien te bemachtigen om olie te kunnen kopen. Of je moet manieren vinden om het verder zonder olie te stellen. 

 

De 'Klimaatgekte' heeft mijns inzien weinig of niets met het 'Klimaat' van doen, maar het is nodig om ons zo gek te krijgen olie en gas af te zweren, en over te schakelen op energiebronnen die we zelf beheersen. Waar dat leidt tot onafhankelijkheid, én minder verspilling van grondstoffen, zonder verlies van concurrentiekracht op de wereldmarkt, juich ik dat alleen maar toe. Maar dat is hier niet het verhaal. Los van het gegeven dat tal van 'oplossingen' voor de 'Klimaatproblemen' een bedenkelijke situatie alleen maar erger maken, zijn we op dit moment druk in de weer met oorlogen en 'conflicten' in alle olielanden ter wereld, omdat we het nakijken hebben als er straks een blok van landen ontstaat die gebruik kunnen maken van energie uit olie, gas en uranium, versus een blok landen dat noodgedwongen terugvalt op kolen, houtsnippers en windmolens, met hier en daar een zonnepaneel. En die oorlogen, conflicten en activistische activiteiten vernietigen kostbare grondstoffen, waaronder olie, in een adembenemend tempo. 

 

Als je weet dat goud de basis wordt voor de handel in olie, gas en uranium, alsmede producten die worden geproduceerd in de landen die toegang hebben tot die grondstoffen, is het verstandig je goud niet op 'Marktplaats' te zetten in de rubriek 'relikwieën'. Serieuze beleggers begrijpen dat. Maar economen niet. Die leven in hun eigen bubbel waar knisperende papiertjes, en enen en nullen in een computer de enige valide smeerolie van de economie is, al zegt de CEO van Credit Suisse duizend keer van niet. Mijn advies aan de regering is derhalve om niet naar Bouman en de zijnen te luisteren, en hen aan te sporen écht werk te zoeken, zodat ze weer door krijgen dat je in 'Gelul' niet kunt wonen, dat je het niet kunt eten, en dat het niet brandt in de open haard. En om het goud dat nu nog steeds in 'BorisJohnsonland', 'Trumpland' en 'Trudeauland' ligt met gezwinde spoed naar Nederland te halen, voor ze daar op de gedachte komen dat ze ons goud goed kunnen gebruiken om er olie en gas of uranium mee te kopen, waarbij ze ons 'schadeloos' stellen met een computerbestand vol nullen.

Vlammen

De vlam is in de pan geslagen.

 

Over een breed front van conflicten zijn we de regie kwijt. Of de regisseur is ons niet gunstig gezind. Dat laatste suggereert in de koortsige breinen van de 'complotdenkers' een cynische kliek die welbewust aanstuurt op de introductie van 'Big Brother'. Dergelijke mensen bestaan. Ze hebben altijd bestaan, maar ook hen is het niet gegeven het overzicht te bewaren. De koortsige pogingen van een Britse groep 'geheime jongens en meisjes' die grossieren in 'Regime Change', waar ik recent nog de nodige aandacht aan besteedde, is juist niet het bewijs van succes, maar van onmacht die tot wanhopige pogingen leidt om de controle terug te krijgen. 

 

Eenieder die gewerkt heeft met complexe geautomatiseerde systemen in een dynamische omgeving, die de taken van de mens hebben overgenomen, heeft zich wel eens laten ontvallen: 'Wat doet dat ding!?!' Dat bedoel ik hier met de regisseur die ons niet gunstig gezind is. In het boek over de 'échte revolutie in oorlogvoering' waar ik recent over schreef, staat de auteur uitvoerig stil bij 'Network Centered Warfare' (NCW), waarbij volledig geautomatiseerde systemen, op uiteenlopende platforms, gekoppeld in een netwerk, de beslissingen overnemen van de mens voor wie dat een grote opgave is. Die mens is zelfs in een 'laboratorium-omgeving' al te traag, laat staan in een oorlogssituatie, als het een kwestie is van leven en dood. 

 

Toch zijn we in toenemende mate gaan vertrouwen op die centrale regie. Over de hele linie. Hier op mijn blog steek ik veel energie in het oproepen tot behoedzaamheid, omdat de modellen, de geselecteerde data, en de theoretische onderbouwing van die modellen hopeloos tekort schiet. 'Garbage In, Garbage Out'. Automatisering is een geweldig hulpmiddel, maar het kan je onverantwoordelijk lui maken, en blind voor ontwikkelingen die je in het ergste geval met de dood moet bekopen. Of waar anderen door sterven die jou niks hebben misdaan. 

 

De auteur van dat boek over oorlogvoering stelt dat 'NCW' niet meer weg te denken is uit de manier van werken binnen een strijdmacht, maar dat het netwerk geen garanties biedt als de vlam écht in de pan slaat, zoals nu wereldwijd, als gevolg van onze eigen 'Overreach'. Ik heb ook geen zin meer om al die geostrategische charlatans, de Sjoerd Sjoerdma's, de Noël Voordewinds en de Michiel Servaesen in deze wereld de les te lezen, omdat ze konden weten dat Afghanistan, Irak, Libië, Syrië en Oekraïne, en nu weer Venezuela en Ecuador, op een bloedbad uit zouden draaien als we de regie in handen gaven van de NAVO-planners. Het bloed van vele honderdduizenden slachtoffers kleeft (ook) aan hun handen. En met elke nieuwe poging om 'iets' te doen maken ze de situatie nóg erger. We zijn nu in de fase aangekomen waarin iedereen met de ambitie om de wereld te redden geheel zonder kennis van zaken op willekeurige 'knoppen' drukt, in de hoop dat de goede ertussen zit. 

 

De ontwikkelingen in NAVO-land Turkije komen niet uit de lucht vallen, lieve mensen. Op het moment dat we willens en wetens het fikkie in Syrië aanstaken, en terroristen begonnen te bewapenen om van Assad af te komen, waarschuwde ik hier op mijn blog dat we met vuur speelden. Die BBQ staat nu in lichterlaaie, mede omdat we in het verleden de Koerdische organisaties in Turkije en elders hebben aangemerkt als 'terroristische organisaties', waarbij Israël, dat nu is overgestapt naar de Saoedi's en de Golfstaten, nog met Turkije samenwerkte om de leider van de PKK achter de tralies te krijgen. We bleven dan ook op onze handen zitten toen de door ons bewapende Soennitische extremisten de Koerden in Syrië, aan de grens met Turkije, te lijf gingen. Onze Patriot-installaties moesten het Turkije van Erdogan beschermen tegen een aanval door Syrië op de posities van extremisten in Turkije die dat land als verzamelplaats, opleidingscentrum, en springplank gebruikten voor de door ons gesteunde oorlog tegen 'Damascus', die van het hele land één grote rokende sintel maakte. 

 

De Koerden probeerden aanvankelijk wanhopig een neutrale koers te varen, waar ze als etnische groep in het Syrië van Assad al veel autonomie hadden, en van Turkije niets te verwachten hadden. Wij stonden pal achter Erdogan, en Erdogan deed enthousiast mee aan de kant van de NAVO, waarbij het nog een spionagevliegtuig verspeelde dat de luchtafweer van Syrië moest testen. Toen Turkije een Russische jachtbommenwerper uit de lucht schoot die posities van ISIS/Al Qaida had gebombardeerd, juichten we dat koortsachtig toe. Het 'Netwerk' scheurde toen de vrienden binnen de NAVO een poging waagden Erdogan een mes in zijn rug te zetten, om zo de weg vrij te maken voor een geheel nieuwe functionele alliantie met de Koerden, omdat ISIS/Al Qaida steunen teveel problemen opleverde. Erdogan kreeg er lucht van, mogelijk getipt door de Russen, en ontsnapte. 

 

Waar de Koerden zich de bescherming van de NAVO-landen, minus Turkije, lieten aanleunen, wisten ze al dat je de NAVO-organisatie niet kunt vertrouwen. Ze waren een 'node', een olierijk 'knooppunt' in de schakelingen van het 'Netwerk', maar op enig moment waarop dat 'Netwerk' een economischer oplossing zou vinden voor het veilig stellen van de olie in dat gebied, waren ook zij ten dode opgeschreven. Van meet af gingen er stemmen op onder de Koerden in Syrië om aansluiting te zoeken bij Assad en de Russen, en die kant gaat het nu vermoedelijk ook op. Of ze worden aan hun lot overgelaten, omdat Assad en de Russen hen niet kunnen vertrouwen, en ze de handen al vol hebben aan het vernietigen van de laatste operationele strijdgroepen van ISIS/Al Qaida in Idlib. In elk geval zullen ze in deze fase niet gewapend ingrijpen om de Turkse strijdmacht de pas af te snijden. 

 

Het is ronduit macaber als deze ontwikkeling resulteert in het loslaten van tegen de vijftigduizend gevangen gezette strijders van ISIS/Al Qaida in het gebied, als gevolg van de onrust in Irak, en het gebied dat in handen is van de Koerden. Als dat gebeurt is het zeker niet denkbeeldig dat Europa een unieke kans krijgt om ze in Europa te berechten, geheel volgens onze eigen superieure wetgeving, omdat ze dan massaal de wijk nemen naar dit deel van de wereld, waar we ze met open armen ontvangen, en pas oog krijgen voor hun ontwrichtende ideologie als ze met een vrachtwagen, een mes, bommen of automatische wapens slachtoffers maken uit naam van Allah. Wat anderzijds autonoom leidt tot het prikkelen van rechtsextremisten, waar we ook goede vrienden mee zijn, zolang ze ons helpen tegen 'de Russen' in Oekraïne, of in Rusland zelf Navalny aan een platform willen helpen zodat hij boven de kiesdrempel uitkomt, maar die nu ook steeds vaker problemen veroorzaken in ons eigen rozenprieeltje. Daarbij maken we het ons er niet gemakkelijker op als we extremisten niet weten weg te houden van de meest gevoelige informatie

 

'Computer says 'No''……………'. Terug naar de tekentafel en het aloude handwerk. Maar eerst die vlammen doven! Waar is de blusdeken?

Fabelachtig

In mijn beleving verkeert onze economie zich inmiddels in comateuze toestand. 

 

Dat is niet wat u waarneemt. Beleidsmakers en fabrikanten van economische modellen zijn bezorgd, zo laten ze ons weten, maar ze zien ook volop kansen. Die zie ik zelf ook, maar niet in de richting die de modellenmakers zijn ingeslagen, en die de beleidsmakers adviseren. Wat schort eraan?

 

Coma is een amorfe toestand. De term 'hersendood' is in zoverre omstreden, dat niet alle functies verloren zijn gegaan, maar wat de patiënt waarneemt, en hoe die waarnemingen verwerkt worden, kunnen we niet weten omdat er geen vorm van communicatie mogelijk is. Via meetapparatuur kunnen we wel een indruk krijgen van de vitale functies, en ook activiteit in de hersenen meten, maar die 'suikerspin' die daar ligt is een enigma. 

 

Op enig moment riepen we 'Eureka!', en verklaarden we triomfantelijk de geboorte van de 'kenniseconomie'. Wat het precies is, maar vooral wat het níet is, is niet duidelijk. Er is geen tastbaar product. Geen gebruiksvoorwerp. Niet iets wat je kan eten, drinken, of wat je warm houdt, of waar je in kan wonen. Niet iets wat er voor zorgt dat je veilig bent. 

 

Kennis is onontbeerlijk voor de productie van goederen, en de organisatie van diensten, alsmede de innovatie die nodig is om ervoor te zorgen dat het productieproces niet leidt tot verspilling van kostbare grondstoffen, en een teveel aan afval, wat de kostprijs opstuwt, en in een markteconomie het product onaantrekkelijk maakt. Dat idee zie je ook terug bij Adam Smith en zijn gedachten over de groei van welvaart van landen. Binnen dat concept is concurrentie in een vrije markt absoluut noodzakelijk om die welvaart te doen groeien. En zijn monopolies fnuikend. Hij schreef zijn boek in een tijd waarin het feodalisme z'n langste tijd had gehad, en tegen een achtergrond van groeiend verzet tegen de 'kartels' die zich als 'gilde' verzetten tegen 'goedkope namaak' van producenten die niet bij het 'gilde' waren aangesloten. 

 

De isolatie van 'kennis' als een 'specialisme' is het product van een dwaling. De betrekkelijk kortstondige, en tevens gemankeerde periode waarin de ideeën van Smith opgang vonden, zij het van meet af niet integer, genereerde voorspoed in de 'westerse' wereld. Zonder het keurslijf van traditie en religie bleek veel mogelijk wat het leven kwalitatief beter maakte, per saldo. Wat niet wegneemt dat er ook hele groepen waren die tussen de wielen kwamen. En er waren periodes waarin hele landen elkaar te lijf gingen, omdat ze meenden niet genoeg 'Lebensraum' te hebben voor hun superieure volk. 

 

Nadat de knekelhuizen van de concentratiekampen in monumenten waren veranderd, en we elkaar plechtig hadden beloofd: 'Dat nooit weer!', deden we er nog een schepje bovenop. We verdeelden de wereld in 'productiecentra', en 'kenniscentra', met daarbuiten landen in de 'Derde Wereld' die naar believen mochten worden geplunderd om aan grondstoffen te komen, die in eigendom waren van de landen met 'kennis', en geleverd werden aan de landen die tot taak hadden te 'produceren'. Daarbij waren die landen met de grondstoffen heel geschikt om wapens op uit te proberen, en innovatieve strategieën om opstandige types de mond te snoeren. 

 

Op universiteiten en hogescholen vertelden we elkaar dat het goed bedoeld was, maar dat die lui in die 'Derde Wereldlanden' te dom waren om voor de Duivel te dansen. Echter, wie dat letterlijk zo zei, werd (overigens terecht!) direct uit de roulatie gehaald wegens 'racisme'. Door tegelijk de 'eigendomsverhoudingen' met bommen en granaten te verdedigen, opdat de 'kennislanden' niets tekort zouden komen, was dat een vorm van hypocrisie en cynisme die werd gecultiveerd in een perfide stelsel van 'nieuwe wetenschap'. 

 

Voor die 'nieuwe wetenschap' is het niet nodig dat uitkomsten reproduceerbaar zijn. Wat er in een 'model' gaat, en hoe dat te verdedigen valt, en hoe betrouwbaar de metingen zijn, of de 'schattingen', hoeft ook niet te worden onderbouwd. 'Goede Bedoelingen' (zie mijn vorige bijdrage) volstaan. En als je geen geschikte kandidaten kan vinden voor de lerarenopleiding, dan zit er niks anders op dan het verlaten van de toelatingseisen

 

Waar je ook kijkt, op 'macro'-niveau, of 'micro'-niveau, het is één grote suikerspin. Bezigheidstherapie voor verdwaalde generaties die '24/7' met hun hoofd bezig zijn op een manier die alarmerend is, omdat het één eindeloze stroom wanen voortbrengt, terwijl de schulden zich opstapelen. Binnen de constellatie van 'Peer-Reviewed' modellen klopt het allemaal als een bus. Maar dan als een bus vol activisten onderweg naar Dokkum om tegen 'Zwarte Piet' te demonstreren, of als een bus vol activisten die naar de rand van de stad gebracht moeten worden, omdat ze de laatste restjes van de échte economie anders onherstelbare schade toebrengen.

 

Dat ze in Rusland en China dit hele circus afdoen als 'Clownesk', daar hoeft u zich niets van aan te trekken. Maar 'The Joker' is meer dan een geruchtmakende productie van een aan horror verslaafde, decadente samenleving. Kennis, losgeweekt van functionaliteit, is zonder betekenis. Onze hersenen maken overuren, maar onze armen en benen bewegen niet meer, en met elke nieuwe dag zonderen we ons verder af van de échte wereld. Benieuwd wanneer de dokter de stekker uit de machines haalt die ons in leven houden, en of dat het einde is, of dat we ons dan op miraculeuze wijze herpakken. Onze claim dat de dokter afhankelijk is van ons, inplaats van andersom, is echter een fabeltje.

Bedoelingen

Ondanks een verbod demonstreerden 'Klimaatactivisten' maandag in Amsterdam, en hergroepeerden ze zich op dinsdag.

 

De blokkade van het verkeer op de Stadhouderskade die zij opwierpen ontregelde het verkeer. De politie, handelend onder verantwoordelijkheid van de 'GroenLinks' burgemeester, pakte de actievoerders op nadat ze weigerden gehoor te geven aan de oproep om op het Museumplein verder te demonstreren. Op dinsdag zochten ze eerst het hoofdkantoor van ABNAMRO op, waar ze zich aan vast lijmden. En daarna zochten ze hun toevlucht in het hoofdkantoor van Vattenvall, waar ze met open armen als helden werden binnengehaald, als ik de persberichten mag geloven. Maar waar de 'stroomopwekkers' zulke belangrijke sponsoren van de 'Klimaatrage' zijn is dat niet zo vreemd. Overal in de wereld treedt de overheid op tegen spontane acties die het economische verkeer en de vrije doorgang voor burgers moedwillig ontregelen. In Moskou, Hong Kong, Kiev, Parijs en Londen niet anders dan in Amsterdam. 

 

Of het vervolgens escaleert, is afhankelijk van de vraag of de activisten zich af laten voeren, of niet. En dat hangt ook weer samen met de vraag of er externe partijen zijn die geïnteresseerd zijn in escalatie. Zie mijn vorige bijdrage. Als er voldoende financiële middelen zijn om betogers naar een onrustige plek te lokken, kan het vuur gaande worden gehouden. Gratis musicale optredens, met 'gastsprekers' die de boel ophitsen, zoals in Kiev waar Timmermans, Nuland en McCain optraden, en gratis broodjes, terwijl 'radicale elementen' worden geïnstrueerd en vervolgens infiltreren, is het geijkte patroon. 'Snipers' op de Stadhouderskade die zowel agenten als demonstranten afschieten na weken van protest, doet de vlam zeker in de pan slaan. Goede kans dat dat vuur in ons land dan nog wel gedoofd kan worden, omdat het politieke establishment vooralsnog wel zoveel krediet heeft dat ontkennen van kwade opzet aan de kant van de overheid, en de belofte van een gedegen onderzoek afdoende zou zijn. In een welvarende samenleving waar demonstreren een 'uitje' is voor verveelde bejaarden en mensen die gemist kunnen worden op hun werk, onder aanvoering van mensen die uit de subsidiepot betaald worden om demonstraties te organiseren, is externe financiële hulp overbodig. Het is één grote, centraal georganiseerde show. 

 

De ironie in Hong Kong, waar westerse landen zich actief mengen in de strijd, is dat de activisten nu protesteren tegen een verbod op het dragen van maskers. Dat verbod werd ingesteld met verwijzing naar wetten uit de tijd dat de Britten daar nog de dienst uitmaakten, terwijl de demonstranten openlijk te kennen geven terug te verlangen naar de Britse heerschappij, en westerse landen smeken om in te grijpen. De meeste activisten hebben die 'British Rule' niet meegemaakt, omdat ze na 1997 werden geboren, of nog in de luiers lagen, toen Engeland Hong Kong teruggaf aan China na het gebied voor 99 jaar te hebben 'geleased' van China. 

 

Hong Kong was voor de Britten cruciaal in de negentiende eeuw, omdat via die haven vanuit Bengalen de opium werd aangevoerd waar de Britten schat-hemeltje-rijk van zijn geworden. Dat de communisten die 'lease' respecteerden, die werd afgesloten met de Chinese keizer, waar de communisten nou niet direct bevriend mee waren, bleek voor Hong Kong én 'Mainland China' een gouden greep vanaf het moment dat Nixon de banden met China aanhaalde, en China de 'fabriek' werd van het westerse imperialisme. In de decennia daarvóór werd Hong Kong geplunderd, en verdienden westerse zakenlieden er al goudgeld, en wilde Margareth Thatcher, die de hele Britse industrie sloopte, en exporteerde, niet van het 'Empire' af. Ze voorzag hel en verdoemenis voor Hong Kong, en toen dat niet kwam, moesten de Britten het organiseren. De Britten belastingbetaler bloedde dood op het onderhoud van die koloniale grootheidswaanzin zonder de lucratieve opiumhandel, maar stortte in toen de wingewesten hun eigen weg gingen. Toen ik als tiener met mijn ouders op vakantie ging in Engeland, was een Brits Pond tien gulden waard. Kijk even waar het nu staat. 

 

Dat brengt mij terug bij de 'Klimaatactivisten' die de Stadhouderskade blokkeerden. Een jonge vrouwelijke activiste verscheen blijmoedig in beeld om uit te leggen wat haar motiveerde. Ze vertelde dat als ze niet op haar werk verscheen, het geen schade toe zou brengen aan de wereld. Maar als we doorgingen met de roofbouw die voor de 'Klimaatproblemen' zorgde, dan ging er wel iets onherstelbaar kapot. Eigenlijk hetzelfde als wat ik hier steeds beweer als het over deze problemen gaat. Die vrouw kan beter gewoon thuis blijven, en iets nuttigs gaan doen met haar leven, zodat we wat langer toe kunnen met de beperkte grondstoffen. Maar dan moet ze niet op de Stadhouderskade de mensen tegenhouden die écht werk hebben, en een verkeersinfarct teweeg brengen, waardoor onnodig veel extra 'uitstoot' wordt geproduceerd, ook door de politiebusjes die hen wegbrengen naar de rand van de stad nadat ze zijn opgepakt, want dat is contraproductief aan de geformuleerde doelstelling. 

 

Oorlog, onrust, activisme en bestuurlijke verkwisting zijn de belangrijkste boosdoeners waar het de 'Klimaatproblematiek' betreft. Neem die chaos in Den Haag. Toen 'Topvrouw' Krikke in beeld verscheen als uitverkoren kandidaat voor het burgemeesterschap wist iedereen die kennis droeg van haar loopbaan als 'uitverkorene' dat het één groot drama zou worden. En nogmaals wil ik graag met klem benadrukken dat het mij er niet om gaat dat zij een vrouw is. Ze was niet geschikt. Maar ze moest het worden. Ik ken persoonlijk wel enkele vrouwen die dat varkentje wel even zouden wassen, maar die hebben geen begin van interesse. En hoe nadrukkelijker we adverteren met het gegeven dat kwaliteiten er niet toe doen voor dat soort functies, hoe meer geschikte mannen ook afhaken. Wie wil er nou een baan waarvoor je geen realistische capaciteiten nodig hebt? Wat trek je dan voor mensen aan?

 

We zijn over de hele linie op de verkeerde weg. 'Goede Bedoelingen' zijn onze achilleshiel.

View older posts »