Er zijn uiteenlopende zéér belangrijke, urgente onderwerpen die *schreeuwen* om een resolutie. En dat is niet wat we nou aanmoeten met de ‘fatbikes’, of hoe het nou moet als de ‘eerste keeper’ van het Nederlands elftal niet op tijd fit is voor de wedstrijd van zondag. Dat is, op zijn best, ‘Klein Bier’ vergeleken bij zaken als immigratie, vrede en veiligheid, woningbouw, en de overdracht van onze soevereiniteit aan ‘Brussel’, om maar even de meest prangende kwesties te ‘tafelen’.
Waar we, in ons land, en elders in Europa, getuige van zijn, is een onvoorstelbare ‘cultuuromslag’, waarbij kwesties die immer door de nationale regeringen werden opgelost nu uit handen wordt gegeven, of wordt afgenomen, door wat ik maar even ‘Brussel’ noem. We zijn getuige van de geboorte van een ‘Europese Superstaat’. Wat sommigen met grote blijdschap vervult, en anderen angst aanjaagt. Maar op basis van emoties je hakken in het zand zetten, of meezingen in het koor waarin je de Sint verwelkomt, en toeroept ‘kom maar binnen met je knecht!’, genereert alleen maar spanningen.
Zelfs terwijl ik dit schrijf realiseer ik mij dat de verwijzing naar die ‘knecht’ door zekere opgewonden standjes al kan worden ‘geïnterpreteerd’ als een uiting van ‘racisme’. Zo onvoorstelbaar *ziek* is de hele discussie inmiddels. De vooroordelen vliegen in korte zinnen en ‘memes’ heen en weer, en bijna niemand neemt de tijd om na te denken, of om te luisteren naar iemand met een ander inzicht. Men neemt genoegen met preken voor eigen parochie, en het in ontvangst nemen van het applaus. Anderen trekken zich zelfs volledig terug op hun ‘veilige’ platform, waar ze alleen maar medestanders vinden, zodat ze niet eens meer *hoeven* na te denken. En de EU? Die staat op het punt om vlogs, blogs, en enig platform dat zich niet conformeert aan het goedgekeurde narratief te sluiten. Het zou *iedereen* in Nederland, ongeacht het eigen standpunt, de koude rillingen moeten bezorgen, maar dat is overduidelijk niet het geval.
Probleem is, dat ook ik met de grootst mogelijke regelmaat ‘uitingen’ tegenkom waarvan ik, met goede argumenten ondersteund, meen dat ze met *kracht* bestreden dienen te worden. In mijn geval, bijvoorbeeld, de openlijke verheerlijking van Nazi’s die zulk ‘nuttig’ werk voor ‘ons’ verrichten in Oekraïne. We hebben het dan over mensen die zich in alle openheid tooien met de symbolen en namen van eenheden die tijdens de Tweede Wereldoorlog honderdduizenden Joden, Roma, Sinti en Polen ombrachten, op de meest *gruwelijke* wijze. Maar net zo goed over Israeli’s die zich *volledig* te buiten gaan aan bloedstollende misdaden tegen de menselijkheid, en menen dat ze in hun recht staan. Of de nog altijd groeiende schare mensen die ons *dwingt* om weg te kijken van barbaarse ontsporingen, zoals nu weer in Belfast, waar iemand op klaarlichte dag op straat de keel werd doorgesneden door een kersverse inwoner van het door de Britten bezet gehouden Noord Ierland. Althans, zo kijken de Ieren ernaar, waarbij die ‘Donbas’ ook nog eens niet aan het van Europa afgesplitste Verenigde Koninkrijk grenst. Maar laat dat even rusten. Daar kom ik hieronder, in de correcte context, nog op terug.
Drie ‘uitingen’ waarvan de pleitbezorgers van censuur, uitgaande van ‘Brussel’, menen dat ze moeten worden ‘weggemoffeld’, of ‘overgeschilderd’, uit angst voor ‘racisme’ of het verlies van nuttige steun voor onze Europese Superstaat. Je kunt met die mensen *niet* de dialoog aangaan over de vraag of je er goed aan doet openlijke Nazi’s, openlijke Moslim extremisten, of fanatieke zionisten de deur te wijzen. Hoe kan dat? Op welke manier ben *ik* een racist als ik naar dat soort lieden verwijs als types die ik buiten ons land wil zien te houden?
Nog maar eens, en met de grootst mogelijke klem: Ik heb *niets* tegen mensen met een andere huidskleur, een andere religie, een andere ideologie, zolang ze niet de ambitie hebben om mij de mond te snoeren, hun cultuur op te dringen, hun oorlog binnen te trekken, of de keel door te snijden. Dat was in het Nederland waarin ik opgroeide de norm, ofschoon er altijd al Nederlanders waren die daar *volkomen* anders over dachten. Wat tijdens de Tweede Wereldoorlog resulteerde in rond de vijfentwintig duizend Nederlandse mannen die dienst namen bij de Waffen-SS, naast de grote aantallen die innig samenwerkten met de ‘bezetter’. Het Nederland waarin ik ‘jong volwassen’ was, was een gelukzalig anarchistisch zooitje, in die zin dat tal van bestaande wetten systematisch werden overtreden, in het bijzonder de wetten die gericht waren op wat ik maar, gemakshalve, de ‘zedelijkheidswetgeving’ noem, waaronder ik dan ook het gebruik van ‘geestverruimende middelen’ schaar. Geen rechtgeaarde Nederlander trok zich ook maar *iets* aan van een ‘Rood Licht’, en doet dat lopend of op de fiets ook nu nog steeds niet, en op zoek naar woonruimte werd er ‘gekraakt’ en ‘bezet’ dat het een lieve lust was.
Maar wat in Nederland *niet* kon, dat was wat nu *wel* kan. Nazi’s verheerlijken, openlijke geweldpleging door religieuze of ideologische fanaten, pleiten voor vergaande censuur, en beleid waarvan iedereen met twee functionerende hersencellen begrijpt dat het een bestaande onwenselijke situatie alleen maar nóg erger maakt. Met andere woorden, Nederland was een tamelijk vrijgevochten land waar véél meer kon dan in heel veel andere landen, maar ons land was *soeverein*, en besliste *zelf*. Met een overheid ‘op afstand’ die veel overliet aan de eigen verantwoordelijkheid van de burger.
Van mijn kant sta ik open voor kritiek op die tijd, in die zin dat het vertrouwen op de eigen verantwoordelijkheid van de burger overduidelijk *ook* tot ‘uitkomsten’ leidde waarvan je je kunt afvragen of we die onverantwoordelijke burger niet hadden moeten helpen? Denk aan drugsgebruik, liefdes-relaties met minderjarigen waar de ouders niks deden om dat te verhinderen, met de wereld van het ‘entertainment’ als een waar Sodom en Gomorrah, wat allerminst een geheim was. De wildgroei van abortussen, deels als gevolg van het voorgaande fenomeen. Met, daar tegenover, ouders die met ‘harde hand’ ingrepen als hun kinderen drugs gebruikten, of relaties aangingen die, in de ogen van de ouders, ongepast waren, of als hun kroost zich op gewelddadige wijze manifesteerde, of uit stelen gingen.
Met terugwerkende kracht jagen op wat destijds niet vervolgd werd, is *principieel* onjuist. Maar onvermijdelijk als je je soevereiniteit verliest. Evenals het omgekeerde fenomeen, waar dat wat destijds te vuur en te zwaard werd bestreden, nu wordt opgedrongen als iets wat je moet gedenken als een positieve bijdrage. Die historische revisie, niet gebaseerd op revelaties van kwesties die eerder domweg niet bekend waren, maar op een afgedwongen herwaardering van, bijvoorbeeld, het fascisme, is kenmerkend voor een cultuuromslag. Iets wat we identificeren met bezette landen, waarbij de bezetter zich ten doel stelt de bestaande cultuur van een land uit te gummen, en te vervangen door een ‘narratief’ dat de bezetter prefereert.
In kringen die we ‘nationalistisch’ noemen, omdat ze zich verzetten tegen het globalisme, en haar ambitie om het territorium uit te breiden, wat leidt tot spanningen, conflicten en oorlog met ‘multipolaire’ landen die hun cultuur willen behoeden voor die erosie, wordt heftig geprotesteerd tegen wat men daar soms ‘omvolking’ noemt. In het Engels ‘replacement’. Een nare term die uit Nazi-Duitsland is overgewaaid, maar daar *positief* werd gebruikt, en *niet* stond voor Joden, of Polen die de Germanen verdrongen, maar andersom. Hitler zette een programma op om Germanen over te halen zich in ‘Sudetenland’ te vestigen, om een excuus te hebben Tsjechië binnen te vallen, om de ‘gediscrimineerde Duitsers’ in die regio te bevrijden. In die vorm heeft het ‘Westen’ dat excuus al vele malen opgevoerd als motivatie voor militaire actie. En zou je ook kunnen verwijzen naar Poetin’s besluit om in 2022 in actie te komen om de cultureel Russische minderheid in dat getormenteerde Oekraïne te hulp te komen, zij het dat die Russische minderheid dáár aantoonbaar al vele eeuwen woonde, en niet geïmporteerd hoefde te worden.
Die ‘nationalistische’ partijen en organisaties, veelal met de slogan ‘Nederland voor de Nederlanders’, of ‘Duitsland voor de Duitsers’, of ‘Oekraïne voor de Oekraïners’, ‘Polen voor de Polen’, en ga zo maar door, blaffen als regel tegen de verkeerde boom. Wat ze *willen*, is een land dat hun cultuur hoog houdt, wat óók kan met immigranten die die cultuur respecteren, en staan te popelen om zich die cultuur eigen te maken. Ik ken *vele* ‘allochtonen’ die ‘Nederlandser’ zijn dan menige ‘nationalist’, en dat geldt in het bijzonder voor ‘nationalisten’ die hun hart verpand hebben aan de staat Israël, als u begrijpt waar ik naartoe wil. Nederland is, terecht, traditioneel een land waar Joden welkom waren, en dat wil ik graag zo houden. Maar onder géén beding wil ik meewerken aan een cultuuromslag die van ons soevereine Nederland een verlengstuk maakt van het zionistische streven, en haar oorlogen. En ongeacht of dat afkomstig is van Joodse zionisten, of Christen-zionisten, voorzover het uitmondt in een raciale, gewelddadige staat die complete volkeren die al vele eeuwen in de regio leven, zonder blikken of blozen uitmoordt.
Naast die belangrijke kanttekening, dat de focus moet liggen op *gedrag* en *intentie* als we kijken naar wie welkom is, en wie niet, wat een niet eenvoudige afweging is als je dat wilt achterhalen, zodat je al snel uitkomt bij een voorzichtige benadering, is er het ‘Vol is Vol’-argument. Dat is een *valide* argument als je ziet dat we de toestroom niet aankunnen. Als er elke dag mensen in de buitenlucht slapen, of in haastig ingerichte noodopvang moeten worden ondergebracht, waar ze menselijkerwijs niet enkele jaren kunnen worden vastgehouden tot er geschikte woonruimte vrijkomt. En vóórdat zij, als nieuwkomers, de vrijkomende woonruimte krijgen toegewezen, moet in de vraag van de Nederlanders zijn voorzien. Waarom bestaan er mensen die dat onredelijk vinden? In hoeverre zijn *die* mensen bereid hun eigen geriefelijke woning te verlaten, om plaats te maken voor ‘vluchtelingen’, waarvan de meesten economische vluchtelingen zijn? Leg uit waarom ik Rob Jetten, Jesse Klaver, en al die andere mensen met een ‘Groot Hart’ en een door de belastingbetaler bekostigde, of gesubsidieerde baan niet zou mogen vragen om hun goede werk verder vanuit een tent op het terrein van ‘Ter Apel’ voort te zetten, maar zij wél van anderen mogen eisen dat ze bij hun ouders blijven wonen tot die overlijden, om vervolgens uit de woning gezet te worden, omdat zij niet de ‘legitieme huurder’ zijn, en de woning beschikbaar moet komen voor vluchtelingen? En nee, daar gaat het *niet* aan om mij die solidariteit door de strot te drukken, en zelf lekker in je geriefelijke grachtenpand of idyllische buiten te blijven wonen. Oók niet als mijn woonsituatie beter is.
De nagestreefde cultuuromslag die ons wordt opgedrongen vanuit de ‘bezetter’, is dat we onze nationale normen en waarden, mét haar tekortkomingen, vervangen door een van bovenaf door niet-verkozen, ongeïnteresseerde, machtsgeile regenten opgedrongen cultuur die geen ‘smoel’ heeft. De ‘Europese Cultuur’ is fictie. ‘Brussel’ heeft het oog laten vallen op verdere expansie, waarbij inmiddels zelfs de reeds zwaar geërodeerde voorwaarden voor lidmaatschap nu *volledig* aan de kant worden geschoven. Op onnavolgbare wijze staan onze benoemde regenten in landen ver van Nederland te bazelen over een gedeelde cultuur. Armenië, Moldova, Turkije, Georgië, Oekraïne. Gedeelde cultuur? Hoe dan? En geloof mij, ik ken die landen, ik kan genieten van wat hun cultuur heeft voortgebracht, en de veelal magistrale landschappelijke schoonheid, voorzover degenen die daar inmiddels aan de macht zijn die niet zelf met een voorhamer, en onder bedreiging met geweld slopen. Maar met de Nederlandse cultuur heeft het niet eens raakvlakken in veel gevallen. Anders dan door de via immigratie ingevoerde, opgedrongen wijzigingen.
Als we ons vervolgens storten op de vraag wat dan de verbindende factor is binnen die door ‘Brussel’ nagestreefde cultuur, dan is dat *Haat*. De verbindende factor is dat Europeanen ‘Russen Haten’. Dat ze ‘Anti-Globalisten Haten’. Dat ze ‘Soevereinen Haten’. Dat ze hun eigen tradities, historie en cultuur ‘Haten’. Dat ze ‘Zichzelf Haten’. En dat ze *snakken* naar een ‘Führer’ (m/v) die hen bij de hand neemt op weg naar de paradijselijke staat van het identiteit-loze bestaan van de culturele huurling. Alles voor geld. En het geld voor alles.