Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Zoeken op dit blog

Babystapjes

Bij de eerste babystapjes van Twitter, Facebook en Google op het glibberige pad van de censuur, stak er geen storm van verontwaardiging op. 

 

First they came for the socialists, and I didm’t speak out - Because I was not a socialist’. Het is de eerste dichtregel van een poëtische tekst die na de Tweede Wereldoorlog werd geschreven door Martin Niemöller. Op menige gedenksteen, waaronder één bij het Amerikaanse Holocaustmuseum, staat zijn tekst, met de opdracht: ‘Dat nooit weer!’ En we doen het toch.

 

Hier op dit blog heb ik eerder benadrukt dat die bedrijven dat mogen, wat mij betreft, omdat het private ondernemingen zijn. Een dienst die ze niet willen verlenen, hoeven ze niet te verlenen. Zoals je een krant ook niet kunt dwingen om de waarheid te vertellen over wat dan ook. Maar het vergt wel een bewust publiek. In het bijzonder omdat deze vorm van censuur niet opvalt. En het serieus bedreigend wordt als extreem linkse en extreem rechtse ‘filantropen’ de handen ineen slaan om het uit te werken. (Eén van hen is overigens juist vandaag uit het leven gestapt, maar hij heeft nog een even rijke broer). Een staat die bepaalde informatie achterhoudt, kan er op rekenen dat burgers juist op zoek gaan naar wat verzwegen wordt. In de Sovjet-Unie leidde het tot een ware ondergrondse literatuur, de Samizdat, en dat bleek een koppige vijand. Maar als je een ‘Burgerking’ in je dorp hebt, maar geen ‘MacDonalds’, lijkt het gewoon domme pech dat je geen ‘BigMac’ kunt bestellen, als dat juist je passie is.

 

De nieuwste maatregel van ’Twitter’ is het blokkeren van advertenties van ’Staatsmedia’. Je kunt er over twisten of dat verstandig is, maar als ze echt alle media die geld ontvangen van de overheid buiten de deur zouden zetten, dan kun je hooguit dat principe aanvechten. Het blijkt echter de meest raszuivere, ongegeneerde, op inhoud gerichte censuur te zijn, want westerse ’Staatsmedia’ blijven buiten schot. Evenals de kranten die drijven op copy van door de overheid bekostigde ’Think Tanks’ en ’NGO’s’, en propagandakanalen als ‘Raam op Rusland’. Waar is Niemöller als je hem nodig hebt?

 

Zoals ik in recente bijdragen heb laten zien, wemelt het op ‘RT’, met name, van de westerse journalisten van naam en faam, die nog altijd hoogwaardige journalistiek afleveren, maar die niet meer terecht kunnen bij de ‘embedded’ media, die een verlengstuk zijn van de ‘Warparty’. Net als voornoemde bedrijven. 

 

Gaat het lukken om de publieke opinie in het westen langs deze weg te beïnvloeden in de door die bedrijven en 'embedded' media zo vurig gewenste ‘Warparty’-richting? Wil een zichzelf respecterende journalist nog wel dat zijn serieuze artikelen op ’Twitter’ worden aangeprezen, waar de ’Twitteraar-in-Chief’ zichzelf aanprijst als de ‘Chosen One’, in navolging van wat Wayne Allyn Root, die Trump als de ‘eerste Joodse president van de Verenigde Staten’ beschouwt, over hem 'Twitterde'? En wat te denken van 'Facebook', dat een advertentie van ‘Vrouwen voor Trump’ verwijderde, omdat ‘Vrouwen’ verwijst naar een onderscheid op sekse, in strijd met haar ‘policy’. Gaat dat helpen om vrouwen deze keer weg te houden van het kiezen voor Trump? Of juist niet? In elk geval lijkt Zuckerberg er weinig vertrouwen in te hebben. 

 

Het satirische stuk van C.J. Hopkins over de ‘Fascism-scare’ die de blamage van ‘Russiagate’ moet doen vergeten, en een satirisch stuk van de ‘Babylon Bee’ over ‘Factchecker’ ‘Snopes’, onderstrepen de armoede in het kamp van de 'embedded' media en internetbedrijven, die alles uit de kast trekken om Trump van het toneel te rossen, en de controle over de ‘Warparty’ en 'Twitter' weer terug te geven in handen van ‘betrouwbare’ krachten. Het lijkt mij in toenemende mate een achterhoedegevecht. Er is niemand in Rusland of China geïnteresseerd in ‘ons’. Het ergert hen dat wij, al vele decennia, proberen de politiek in die landen op elke denkbare wijze te beïnvloeden. Middels propaganda, leugens, het omverwerpen van regeringen, waaronder democratisch gekozen regeringen, zoals in Iran, Chili, Oekraïne, Brazilië, Venezuela en andere Zuid-Amerikaanse staten, niet zelden meer dan eens

 

Toen Poetin op de ’Security Conference’ in München in 2007 waarschuwde voor deze tijd, werd hij niet serieus genomen. Nu de Verenigde Staten als op een losgeslagen ’Twitterfeest’, ‘high’ van de ‘party-pilletjes’, hun ‘Chosen’-status wanhopig overeind proberen te houden middels censuur, en de manipulatie van zoekopdrachten en andere ‘diensten’, liggen er mooie kansen voor ‘cooler heads’. Macron en Merkel zijn geen natuurlijke vrienden van Poetin en Xi, en in de basis sympathiseren ze met de ‘Identity Politics’ waar de Internetplatforms, en zoveel westerse media mee lopen te leuren. Maar het vertrouwen dat het nog wel goedkomt in het Angelsaksische deel van de wereld is weg. Ze blijven beleefd, terwijl Trump en ‘BoJo’ een gave hebben om zich te laten verleiden tot extravagante uitspraken en gedrag, maar die 'continentale' leiders trekken ondertussen hun eigen plan. En ze trekken Europa achter zich aan. Een voormalige NAVO-ambtenaar jankte in NRC dat Nederland zich aan moest sluiten bij de Amerikanen in de Straat van Hormoez, maar zelfs Rutte en de zijnen begrijpen dat het tijd wordt om je knopen te tellen, naar het zich laat aanzien.

Gids

De regering zit niet stil!

 

Minister Grapperhaus vliegt naar Thailand om te proberen iets te regelen voor een veroordeelde ‘coffeeshop-houder’, die zijn ministerie eerder in het pak naaide, terwijl zijn collega Bruins met nieuwe wetgeving de zorg verder ontregelt. Maar ook hij ziet mogelijkheden om die wetgeving weer ongedaan te maken. Lastiger is het om de wetgeving op het gebied van ‘stikstofuitstoot’ weer terug te draaien, nu blijkt dat het de bouw van nieuwe woningen en wegen onmogelijk maakt, en de Nederlandse economie op slot gooit. Maar daar staat weer tegenover dat het kabinet speelt met de gedachte om rond de vijftig miljard van de pensioenfondsen te stelen om de economie aan te zwengelen

 

Vanuit de zaal kritiek leveren is gemakkelijk. Thaise gevangenissen zijn notoir, en een crimineel is ook een mens. Maar op een moment dat ene na de andere ‘BN-er’ in het buitenland tegen de lamp loopt als dealer of koerier, terwijl de Nederlandse overheid nog altijd niet weet wat ze nou precies wil op het gebied van de ‘recreatieve drugs’, en eigenlijk niemand weet waar hij of zij aan toe is, voedt het roddels als de minister zich persoonlijk met de zaak van één ‘probleemgeval’ bemoeit. Zeker in een tijd waarin, door ‘Epstein’, de discussie over ‘protectie’ weer hoog oplaait. 

 

Iets soortgelijks met wet- en regelgeving rondom klimaat en milieu. Wat je ook beslist, zo lijkt het, het is nooit goed. En natuurlijk wil iedereen dat de Nederlandse economie niet vacuüm trekt. Maar tegelijk willen we ook geen zaken doen met Rusland en China. En het moet uit de lengte, of uit de breedte komen. Zeker nu duidelijk wordt dat het bijdrukken van geld door ‘Centrale Banken’ toch ook in ons deel van de wereld een eindige propositie is. 

 

Daarnaast is er nog een weelde aan onderwerpen op het ‘Identiteit-niveau’ die om aandacht schreeuwen. Om nog maar te zwijgen over de ‘vluchtelingen-problematiek’, of de manoeuvres om Nederlanders in Europa en elders aan een dik betaalde baan te helpen met lekker veel macht. 

 

De internationale ontwikkelingen beginnen ook meer en meer een hoofdpijndossier te worden. Deels door ongelukkige beslissingen op basis van ‘Atlantische loyaliteit’ in het verleden. Toen Ted Cruz tijdens de campagne uithaalde naar Trump met de opmerking dat het niet ondenkbeeldig was dat Trump Denemarken met atoombommen zou bestoken, vond iedereen het grappig. Nu niet meer. En ineens blijkt die verslaving aan Amerikaans wapentuig een achilleshiel. Terwijl onze nauwe banden met de Britten, om die ‘zuidelijke staten’ in Europa in toom te houden, nu gereduceerd tot een ‘Hansa-alliantie’ met de landen rond de Oostzee, ons ook lelijk kan gaan opbreken. 

 

Onze hunkering om ‘gidsland’ te zijn in de wereld, en invloed uit te oefenen via onze vrienden, wordt steeds problematischer. Voor een deel komt dat omdat onze vrienden eigen keuzes maken die we met goed fatsoen niet meer kunnen volgen. Irak en Afghanistan was al lastig. Libië, Syrië en Oekraïne vergden ‘powerplay’. Bij Venezuela liepen we nog in de pas, maar hinkten we al zichtbaar op twee benen. Maar Iran en Groenland wordt te dol. Veel problematischer is het dat we eigenlijk niet écht goed weten waar we heen willen, als ‘gids’. Sterker nog, we hebben inmiddels een lange lijst met bestemmingen waar we niet heen willen. Een lijst die onder invloed van ‘Identity Politics’ is uitgegroeid tot een wereldomspannende deken van onduidelijke principes en prioriteiten. 

 

Zowel nationaal, als internationaal, lijkt dat mij het alles overstijgende probleem van ons land. Een gebrek aan focus. Nederland wil alles zijn, voor iedereen, op hetzelfde moment. Daardoor staan we steeds vaker met lege handen, en een lege portemonnee, nadat de rook is opgetrokken. En met de verkeerde spullen, mensen die voor de verkeerde vakken zijn opgeleid, en met de verkeerde wetten. Het steeds maar weer repareren is een geweldige opsteker voor de werkgelegenheid, en dankzij de archaïsche definities van ‘productie’ in het ‘Grote Leerboek voor Economen’, kan je alles bijschrijven onder ‘groei’, maar het is pure verspilling.

Verenigd

Het Koninkrijk aan de overkant van de Noordzee is van alles, maar zeker niet ‘Verenigd’.

 

Johnson moet leveren. Hij heeft Theresa May een mes in haar rug gestoken, omdat ze zich had laten ringeloren door ‘Brussel’, en nu heeft hij haar baan. Hij heeft stellig beloofd dat ‘Londen’ op 31 oktober de EU zal verlaten, met of zonder ‘deal’. Gelekte rapporten die circuleren binnen zijn eigen regering stellen dat ‘No Deal’ leidt tot rampspoed. Voorstanders van een vertrek van ‘Londen’ uit de EU, velen overigens niet gevestigd op dat eiland, noemen het ‘Project Fear’. 

 

Dat kun je zien als ‘aas’. De uitdaging om te laten zien dat je ‘onverschrokken’ bent. Het herinnert Britten aan de ‘Battle of Britain’ en Churchill. De nostalgie naar die mooie tijden, toen Lord Mountbatten en prins Andrew nog van onbesproken gedrag waren. 

 

Het heikele punt is de grens tussen Noord-Ierland, en de rest van Ierland. Het is vloeken in de kerk voor de Britten, maar de oplossing kon wel eens erg simpel zijn: Geef Noord-Ierland gewoon terug aan de Ieren. En vrij ben je. Zij het dat de kans dan groot is dat de Schotten zich afsplitsen van ‘Londen’, en dan zitten we weer met een vergelijkbaar probleem: Een heuse grens, dwars over het eiland. 

 

Los van die fysieke grens, loopt er evident een grens dwars door de bevolking. Peilingen zeggen weliswaar dat een meerderheid er nu echt klaar mee is, en op 31 oktober de deur achter zich dicht wil slaan, maar een niet gering deel van de bevolking denkt daar nadrukkelijk anders over. Meer in het bijzonder de mensen die in de ‘City’ hun geld verdienen. Die vrezen dat Londen als financieel centrum zijn deuren wel kan sluiten na 31 oktober. 

 

Tot op zekere hoogte is er een parallel met Hong Kong. Het machtige financiële centrum van de handel tussen China en de rest van de wereld. En ooit een Britse kolonie. Waar het Koninkrijk zich nu hoopt af te scheiden van de rest van Europa, hopen 'Anglofiele' demonstranten in Hong Kong zich af te scheiden van China. In beide gevallen enthousiast toegejuicht door ‘Washington’. En dat is zachtjes uitgedrukt, want ze bemoeien zich in 'Washington' openlijk met de interne aangelegenheden in Engeland, én Hong Kong

 

Groenland’ begrijp ik. Dat grootste eiland ter wereld is rijk aan bodemschatten. Nadat China een ‘deal’ had gesloten met Groenland voor het delven van bodemschatten, en het bouwen van twee luchthavens, sloegen in 'Washington' de stoppen door. Ze wisten Denemarken te overtuigen om de kosten van de bouw van die luchthavens over te nemen. En nu China de Verenigde Staten dreigt af te sluiten van ‘zeldzame’ grondstoffen die veel gebruikt worden in elektronica, in antwoord op de handelsoorlog die ‘Washington’ tegen China ontketende, besloot de ‘Warparty’ dat ze hun al veel langer bestaande claim op Groenland hard zullen moeten maken. Het annuleren van een bezoek aan Denemarken laat dat land met een flinke schade zitten, maar de wrevel daarover zal in 'Copenhagen' snel wegebben als men zich realiseert dat hun 'vriend' niet zal schromen er een 'Regime-Change'-programma op te zetten. En desnoods zal besluiten de Groenlanders met geweld te 'bevrijden'. Maar Engeland en Hong Kong? 

 

Wat heeft Engeland nog te bieden, behalve een ‘Russiagate’-industrie? En als China de handel verplaatst van Hong Kong naar Shenzhen, verschrompelt die verzameling kale rotsen, die begon als centrum van de Britse opiumhandel, tot een monument van gemiste kansen. De enige reden die ik kan bedenken voor die felle steun van ‘Washington’ is dat ze China en de EU dwars willen zitten. Twee directe concurrenten voor de hegemonie van de Verenigde Staten. Dus als munitie. En munitie heeft geen lange levensduur in een oorlog, al is die munitie korte tijd goede vrienden met het kanon.

 

Dat een groeiend aantal inwoners van Hong Kong het niet meer ziet zitten, en de wijk neemt naar Taiwan, is uitstel van executie, ben ik bang. En waar moet je heen als Brit? Zwaaien naar de overkant, en hopen dat Soros' vloot haar operaties verplaatst naar de Noordzee.

Irrelevant

Een groeiend aantal landen negeert de Verenigde Staten gewoon.

 

Hetzelfde dreigt te gebeuren met de reguliere media. Een groeiend aantal mensen beseft dat je niet in de krant, of bij een reguliere zender aan moet kloppen om te weten wat er speelt in de wereld buiten het ‘kippenhok’. Als je wilt weten wie het met wie doet in de wereld van de showbizz, of wie er met Otten meeverhuist naar zijn nieuwe partij, en wie er volgend seizoen bij Ajax voetbalt, en hoe het nou moet met dat AZ-stadion, zit je goed bij NRC, de Volkskrant, de Telegraaf, het AD, Trouw, het Parool, of een regionale krant. Maar voor het overige is het ‘synchroonzwemmen’, zoals ik het gisteren in een commentaar noemde. 

 

Politico schreef vorig jaar al dat landen Trump begonnen te negeren. Dat kun je de media, met inbegrip van Politico, niet verwijten. Maar waar Finian Cunningham in een ‘opiniestuk’ op de website van RT tot dezelfde conclusie komt, reikt het verder. Niet alleen Trump wordt genegeerd, maar de Verenigde Staten, met haar sancties. Veel van zijn buitenlandse politiek wordt niet door hemzelf vormgegeven, maar is het resultaat van eisen die zijn naaste medewerkers aan hem stellen, of wat het Congres (de ‘Warparty’) afdwingt, of het betreft een erfenis van Obama, Bush en de Clintons. Dat een belangrijk aantal westerse lezers de ‘opinie’ van de in Belfast geboren Cunningham, die eerder als redacteur werkte voor de ‘Mirror’, de ‘Irish Times’ en de ‘Independent’, van meer waarde vinden dan wat je zoal in de reguliere media aantreft, is niet zo verwonderlijk. 

 

De ultieme toets voor een journalist is of een artikel ‘houdbaar’ is met de tijd. Kloppen de feiten ook zoveel jaar later nog? Zijn de destijds uitgesproken verwachtingen bewaarheid? Heeft de journalist niet iets over het hoofd gezien? En ga het hele rijtje maar af. Wat zei uw krant over de ‘Weapons of Mass Destruction’? Zagen ze de verkiezing van Trump aankomen? Zagen ze dat Rusland en China een alliantie zouden sluiten om zich te ontworstelen aan de dictatuur van ‘Wallstreet’ en de ‘Warparty’? Zagen ze in dat de ‘bevrijding’ van Libië zou uitmonden in een invasie van migranten in Europa, totale chaos en vernietiging van de welvaart in Libië zelf, en duizenden doden waar mensensmokkelaars, vermomd als ‘NGO’s’, die migratiestromen voeden? Zagen ze hoe ‘Maidan’ af zou lopen? Zagen ze in dat het ‘kopen’ van economische groei met golven gratis geld geen houdbaar perspectief was, en het de oudedagsvoorziening zou slopen? Zagen ze dat hulp aan de ‘Moslimbroeders’ in Syrië, om Assad uit de weg te ruimen, en de Golan-Hoogten over te kunnen dragen aan Israël, en pijpleidingen door het land aan te kunnen leggen ten bate van Saoedi Arabië en de Emiraten, tot de opbloei van Al Qaida, en het ontstaan van ISIS zou leiden? 

 

Op zeker moment word je als krant, of zender, ongeloofwaardig. En dus irrelevant. Vulling voor de kattenbak. Spreekbuis voor irrelevante politici en lobbyisten, en sinistere machten die hopen mensen te kunnen beïnvloeden met uitgekookte ‘Orwelliaanse’ programma’s. Gisteren linkte ik ook al naar het artikel dat Gilad Atzmon schreef over ‘conspiracy theorie’, omdat het nu relevanter is dan ooit. Zijn uitgewerkte analyse is de echo van wat u hier ook regelmatig tegenkomt. Veel duistere types doen alles juist open en bloot. Ze vertellen het ons, direct of indirect, of anders doen ze geen moeite om het verborgen te houden. Maar op de één of andere miraculeuze wijze ‘ontsnappen’ ze aan de aandacht, omdat niemand het er over wil hebben. Wie er toch over schrijft, is een ‘complotdenker’, een ‘antisemiet’, ‘paranoïde’, of iemand die ‘progressieve’ ontwikkelingen wil dwarsbomen. 

 

Dat Epstein innige contacten onderhield met een lange lijst mensen die in verband worden gebracht met de Israëlische geheime diensten, van zijn vermeende ‘Madam’ Ghislaine Maxwell, via Ehud Barak en mevrouw Junkermann, om slechts de meest in het oog springende namen, met bronnen van uiteenlopende aard te noemen, is geen geheim. Dat de vader van Ghislaine Maxwell werkte voor de Israëlische geheime dienst, is ook geen geheim. Hij werd in een grafrede nadrukkelijk bedankt voor zijn diensten, en bij zijn begrafenis waren tal van hooggeplaatste (ex) spionnen aanwezig. Maar geen journalist in de reguliere media die er zijn of haar handen aan brandt. 

 

Zoals ik eerder schreef zou het een regelrecht drama zijn als ‘Epstein’ zou uitmonden in een nieuwe golf van naakt antisemitisme. En geloof mij, daar zit ik niet alleen niet op te wachten, maar met Joodse ‘roots’ in mijn eigen stamboom heb ik ook alle reden om zo’n ontwikkeling te vrezen, in een tijd waarin dat soort informatie niet langer weggemoffeld kan worden. Ook daarom is dat artikel van Atzmon relevant, omdat het laat zien dat Joden prominent aanwezig zijn in alle maatschappelijke bewegingen. Ter linker, én ter rechter zijde van het politieke spectrum. Er is geen sprake van een ‘conspiracy’, maar van een onbegrijpelijke blinde vlek die juist de ‘Jodenhaat’ voedt. En dat is een extreem kwalijke zaak! We leven niet in een kastensysteem met 'onaanraakbaren'. Toch?

 

De reguliere media kunnen niet meer om Epstein heen, nadat ze eerder gestudeerd wegkeken. Maar ze beperken zich ‘synchroon’ tot de ‘MeToo’-invalshoek. Met een enorme boog gaan ze om de vraag heen waar Epstein zijn vermogen vandaan haalde. Ze zijn alleen geïnteresseerd in de vraag of zijn slachtoffers (de jonge vrouwen en hun advocaten) hem nog postuum kunnen plukken. Ook ik begrijp dat je voorzichtig moet zijn met het toekennen van schuld, of het identificeren van bepaalde bedrijven als een gevaar voor de mensheid, en de eigenaren die intense contacten onderhouden met een geheime dienst als opportunisten, of erger. Maar je kunt het maar beter wel adresseren, en er onderzoek naar doen. Als die bedrijven niets te verbergen hebben, en genoemde betrokkenen niets anders dan nobele bedoelingen hebben, moet dat ook genoemd worden. 

 

Waar het in de contacten van Epstein en Maxwell gaat over afpersing, het manipuleren van software, en de verkoop van die gemanipuleerde software aan onfrisse gebruikers, bij het gelijktijdig verzamelen van ‘data’ om politieke en maatschappelijke processen te manipuleren, is dat in deze tijd het onderwerp waar elke journalist die zijn of haar ziel nog niet heeft verkocht op zou moeten duiken. Maar verder dan ’synchroon’ berichten over de ‘gesynchroniseerde’ manipulatie van de informatievoorziening door Twitter en Facebook, ter ondersteuning van de Amerikaanse ‘Regime Change’ inspanning in Hong Kong, komt men niet. Dat China het internet gebruikt om propaganda te verspreiden wordt in ons deel van de wereld gebracht als ‘nieuws’. Maar er is geen enkel land in de wereld dat die optie onbenut laat. Ook daar geldt dat de nu nog dominante platforms voor de ‘sociale media’ en ‘zoekmachines’, zichzelf uit de markt prijzen, en met elke nieuwe dag meer worden genegeerd. 

 

In samenhang met de economische perikelen waar ik gisteren over schreef is dit een onheilspellende cocktail. Het is gevaarlijk om de presentatie van wat er écht gebeurt in de wereld over te laten aan excentriekelingen die achter elke boom iemand zien die hen naar het leven staat. Al helemaal niet in een omgeving die bol staat van het ‘gemiste nieuws’. De Verenigde Staten zijn niet irrelevant, en als het kwartje valt dat ze de ‘handelsoorlog’ met China al verloren hebben, en die economische tegenwind steekt op, aan de vooravond van nieuwe verkiezingen, kon de nog wel eens nare consequenties hebben. Ook om die reden is het urgent dat we man en paard blijven noemen, en niet langer wegkijken.

 

Dat zoveel vooraanstaande westerse journalisten en aanverwanten zijn uitgeweken naar ‘RT’, zou op zich al een reden moeten zijn om ons eens achter de oren te krabben. De Amerikaanse auteur Michael McCaffrey, die ook schrijft voor het ‘linkse’ ‘Counterpunch’, noteert dat Amerikanen hun duiding in toenemende mate uit de ‘sterren’ halen. En dat is in veel andere westerse landen ook het geval, zoals u haast niet ontgaan kan zijn. En liefst zo jong en beïnvloedbaar mogelijk.

Systeem

Ineens, vanuit het niets, voorspellen economen zwaar weer.

 

Minder dan een jaar geleden voorzagen diezelfde economen niets dan ‘groei’. In gelikte presentaties werd ons een etalage vol ondeugdelijke beloften voorgezet. In de ‘bijsluiter’ stonden wel wat ‘kanttekeningen’, maar er was geen reden voor bezorgdheid. Hier op dit blog ben ik al jaren stukken pessimistischer, omdat ik ervan overtuigd ben dat we te maken hebben met een ‘systeemfout’. En ik ben niet de  enige. Maar onder economen is men daar, zelfs na de bijna catastrofe van 2008, niet van overtuigd. 

 

De ‘Kredietcrisis’ had een ‘wake-up call’ moeten zijn, maar als men ergens achter de schermen wel druk is geweest met het optuigen van alternatieven voor het ‘systeem’, dan is dat straks een grote verrassing, die menigeen rauw op het dak zal vallen, zo valt te vrezen. Ook hier is er weer meer dan voldoende ruimte voor wereldomspannende complottheorieën. Zo stelde een lezer mij de vraag of het wellicht een complot van ‘de banken’ kon zijn om Trump van herverkiezing af te houden? Of een complot om ‘alsnog’ de globalistische agenda erdoor te drukken?

 

Op dat soort verdachtmakingen kan ik u geen antwoord geven. Mijn stelling is, en blijft, tot het tegendeel onomstotelijk is bewezen, dat er beslist sinistere lieden zijn die volkomen gewetenloos extreem kwalijke plannetjes bedenken, en uitwerken, om er zelf beter van te worden. En er zijn andere, niet veel minder onfrisse lieden, die de eruptie van bewijzen dat er sprake zou zijn van ‘vals spel’ onder het vloerkleed proberen te vegen. Zie ook hoe Gilad Atzmon tegen ‘Epstein’ aankijkt. Het is echter niet gezegd dat die twee groepen samenwerken, of dat ze van elkaar begrijpen welke agenda er achter de inspanningen van de ander schuil gaat.

 

Verscheidene commentatoren die de wereldgebeurtenissen op de voet volgen, hebben de term ‘multidimensionaal schaken’ in de groep gegooid. Het voldoet als beeldspraak, maar wat mij dwars zit, is dat het de suggestie wekt dat het een soort ‘spel’ is, met aan het eind van het toernooi een ‘winnaar’. En, misschien nog wel kwalijker, dat het aankomt op individuele kwaliteit. Poetin, Xi, Trump, Macron, Merkel en ‘Britse Boris’ die voor ons in het strijdperk treden. Dat is een infantiele kijk op de wereldpolitiek die teveel herinnert aan de tijden van voor de Tweede Wereldoorlog. 

 

Niks mis met ‘globalisme’ als het betekent dat we een manier vinden om de hele wereldbevolking te verheffen, bij het gelijktijdig ‘economiseren’ van de aanslag op de grondstoffen en het milieu, en de uitstoot en productie van schadelijke stoffen. Iedereen die daar serieus naar heeft gekeken, beseft dat de complexiteit van zo’n streven een enorme uitdaging is, die wordt gehinderd door de ‘Identiteits Politiek’ die in het westen elke serieuze discussie frustreert. De krankzinnig makende lading symboolpolitiek die in ons deel van de wereld doorgaat voor ‘actie’, is extreem contraproductief. Wagonladingen kabouters reizen de hele wereld over, en plaatsen links en rechts ‘gedenkplaten’, als ze niet ergens op een ‘conferentie’ lopen te fantaseren over maatregelen die ons een arm en een been gaan kosten, of ons dwingen tot ‘keuzes’ die per saldo averechts uitwerken. 

 

Dat is al erg genoeg. Maar ondertussen staan diezelfde lieden vooraan bij militaire ‘oplossingen’ die leiden tot waanzinnige volksverhuizingen, miljoenen doden, compleet verwoeste landen, enorme milieuschade, en economische kaalslag die elke beschrijving tart. De enigen die er (tot nu toe) beter van worden, dat zijn hun gesubsidieerde ‘NGO’s’, en degenen die ergens bij een overheid een baan weten te bemachtigen om het geheel te ‘coördineren’, of om in de krant of op de televisie het ‘verhaal’ te vertellen. 

 

Dat systeem staat op springen. Het had in 2008 al moeten overlijden, om plaats te maken voor iets nieuws, maar dankzij de ‘geldpers’ (om het maar niet te ingewikkeld te maken), kreeg het een nieuwe ‘lease on life’. Dat uitstel hadden we kunnen, nee moeten gebruiken om te bedenken hoe het nu verder moet. Maar we konden ons er niet toe zetten. En ja, ‘de banken’ speelden daarin een niet te verwaarlozen rol. Maar waar waren onze politici? Waar waren onze journalisten? Waar waren onze wetenschappers? Waar waren wij? Druk met ‘Identiteits Politiek’ en feesten.

 

Waar ik bang voor ben, is dat als dat ‘zware weer’ aan land komt, we nog altijd niet zullen begrijpen waardoor het veroorzaakt is. Dat de één naar Trump zal verwijzen, en de andere naar ‘Britse Boris’, of Macron, of Merkel, of ‘de EU’. Terwijl ‘de banken’ alles in het werk zullen stellen om het ‘systeem’ te redden via ‘negatieve rente’. In de video bij DIT artikel leggen Max Keiser en Stacy Herbert uit dat dat diefstal is. Die twee Amerikaanse journalisten, man en vrouw, krijgen in ons deel van de wereld geen aandacht meer, sinds ze hun analyses verspreiden via ‘RT’. Maar het is de enige bron die op indringende, en coherente wijze uitlegt wat het probleem is, en waarom het niet gaat werken.

 

Dat laatste, dat het niet gaat werken, wil nog altijd niet zeggen dat het deze keer uitdraait op de ‘reset’ die zij verwachten, en waarvan ik hier op dit blog ook de boodschapper ben. Zoals in verscheidene voorgaande bijdragen al opgevoerd, en in die video van Keiser en Herbert onderstreept, betekent ‘negatieve rente’ dat mensen met ‘bezit’, in de vorm van een ‘onbelast’ huis, pensioenaanspraken, of grote bedragen aan spaargeld, in welke vorm dan ook, zullen worden gestript. 

 

Je kunt het geen ‘belasting’ noemen, maar het netto effect is hetzelfde. Het zal worden gekoppeld aan de plicht om al je geld te parkeren op een bankrekening, die minutieus kan worden gecontroleerd en afgeroomd. ‘Cash’ verdwijnt, en de enige manier die overblijft om iets te ‘kopen’, is via een ‘elektronische’ verandering van je ‘saldo’. Overheden krijgen langs die weg volop ‘bestedingsruimte’, die naar alle waarschijnlijkheid vooral zal worden gebruikt voor meer en meer dingen die ‘BOEM!’ zeggen. Dingen die ook gebruikt zullen worden tegen landen die niet meedoen, en op meer ‘klassieke’ wijze hun economie draaiende houden. Waar ze niet leuteren over manieren om de wereld te redden van overconsumptie en verkwistend gebruik van grondstoffen en geld, maar de tering naar de nering zetten, en zonder ‘waterhoofd’ van ‘NGO’s’, ‘coördinatoren’, ‘spin-verkopers’, ‘persbureaus’, ‘lobbyisten’ en andere uitvreters, doen wat nodig is. En één van de dingen die ze in die landen nu hun top-prioriteit hebben gemaakt, is het dumpen van de ‘PetroDollar’, in het hart van het ‘Ponzi-spel’ dat sinds 1971 ‘welvaart-op-krediet’ leverde. 

 

Dat Trump op de valreep nog graag Groenland zou ‘kopen’ met dat Mickey Mouse geld, vertelt ons dat de Verenigde Staten hun ‘BOEM!’-macht zullen inzetten om het te bemachtigen als Denemarken al te nadrukkelijk dwars gaat liggen. Waarom? Olie en andere grondstoffen, zoals 'zeldzame metalen'. En de Europese landen zijn geen vanzelfsprekende bondgenoten meer, dus inleveren! Gaat Europa haar aanspraken verdedigen als het er op aankomt? Schieten we Groenland te hulp? Met wat? Onze JSF’s? Onze ‘verkleedkist’ vol Amerikaans wapentuig?

 

Het ‘systeem’ dat niet deugt omvat meer dan alleen geld, als u begrijpt waar ik heen wil. We hebben geweldig zitten pitten, en bevinden ons nog steeds in een comateuze toestand. Dat krijg je ervan als je vertrouwt op ‘wetenschappers’ en politici die 24/7 bezig zijn met de problemen van gisteren op te lossen. Die met hun rug in de rijrichting zitten, starend naar hun statistieken, en daardoor de afgrond niet zien waar we met een sneltreinvaart op afstormen. Doe uzelf, en uw nageslacht een lol, en draai u even om. Kijk die video.

Kleurplaat

Nieuws is niet ‘links’, of ‘rechts’.

 

Nieuws is nieuws. Een gebeurtenis, of een concreet plan dat van invloed is op het leven van de lezer of de kijker. Daarin onderscheiden we lokaal nieuws, regionaal nieuws, landelijk nieuws en wereldnieuws. Hoe verder van ons bed, hoe lastiger het wordt om valide keuzes te maken uit het aanbod. Nieuws hoeft niet voor elke lezer of kijker relevant te zijn om toch als nieuws te worden opgenomen in een krant, of te worden verwerkt in een uitzending, of terecht te komen op een website met nieuwswaardige artikelen. 

 

Zo’n krant, website of zender is in de basis ‘saai’, totdat er iets spectaculairs voorvalt. Met als gevolg dat de media al veel langer naast het nieuws ook ‘achtergronden bij het nieuws’ brachten. In die ‘duiding’ zag je de ‘kleur’ van de krant of het nieuwsbulletin terug. Maar daarnaast zochten critici ook altijd naar nieuws dat in hun ogen relevant was, maar werd ‘achtergehouden’, om op grond daarvan te concluderen dat een krant of zender rapporteerde vanuit een zekere ‘bias’. 

 

Die tijd ligt alweer ver achter ons. Serieuze kranten en zenders die de ‘achtergronden’ erbij deden, duidelijk gescheiden van het nieuws, legden het in ons deel van de wereld af tegen de media die er ‘hutspot’ van maakten, of nadrukkelijk een propagandakanaal waren voor een zeker ‘belang’. En in deze tijd zijn er steeds meer kranten en zenders die de gebeurtenissen niet afwachten, maar waar nodig het nieuws zelf in scene zetten. CNN werd al verschillende malen betrapt. Daarnaast liegen overheden ook steeds vaker zonder begin van schroom om hun agenda, die noodzakelijk politiek gekleurd is, er doorheen te jagen. De kolossale schaal van de ‘Russiagate’-hoax tart elke beschrijving. 

 

De ’New York Times’ maakte het promoten van ‘Russiagate’ tot haar opdracht, en verspreidde twee jaar lang een aaneenschakeling van hele en halve onwaarheden, innuendo en ‘spin’. Nuchtere hoofden die de berichtgeving kritisch volgden verrast het dus niet dat ‘gelekte opnames’ van een redactievergadering dat bevestigen. Alsmede de intentie van de krant om nu de focus te verleggen naar ‘racisme’ als leidend thema, in de strijd tegen Trump. 

 

De publicatie die dat als nieuws brengt, ‘Breitbart’, is ook zeker geen voorbeeld van neutraliteit. Maar het is wel nieuws dat een vooraanstaande krant er een aantoonbare agenda op na houdt die niet slechts zichtbaar is in de ‘achtergronden bij het nieuws’, maar het nieuws zelf kleurt, tot en met verzinsels aan toe. Hoe verleidelijk het ook is om er een ‘Groot Complot’ in te zien, houd ik wat dat betreft mijn kruit nog droog. Onmiskenbaar zijn er ‘contacten’ tussen de ’New York Times’ en een hele schare overheidsinstellingen binnen en buiten de Verenigde Staten, meer in het bijzonder het Verenigde Koninkrijk. Maar die zijn er ook tussen ‘Breitbart’ en concurrerende functionarissen met een agenda. 

 

Dit blog heeft geen ‘kleur’. De termen ‘links’ en ‘rechts’ zijn voor mij in deze ’Nieuwe Orde’, als voorportaal van het ‘Big Brother Universum’ waar we linksom of rechtsom op af stevenen, zonder betekenis. NRC mag een lesbische Amerikaanse voetbalster met gekleurd haar op het podium hijsen als een voorbeeld van ‘linkse politiek’, omdat ze een hekel heeft aan Trump, maar dat maakt haar geen baken in de chaos. Mede dankzij Epstein begint het kwartje te vallen dat er veel meer aan de hand is, en ik geniet van de spastische pogingen van de media om het ’simpel’ te houden. ‘Pedoseksueel pleegt zelfmoord. Niks te zien hier! Doorlopen!’

 

Een voetbalster is ook een mens, met een eigen mening, voorkeuren en antipathieën. Nou en? Nieuws is die splijtende pass, dat fabuleuze doelpunt, of dat ze een team dat op achterstand staat op sleeptouw weet te nemen, met een winnende treffer in de laatste seconde van de extra tijd. En dan nog alleen voor de liefhebbers van voetbal. 

 

Een andere jongedame werd door NRC opgevoerd als ‘wereldberoemd’, omdat ze tijdens een demonstratie met een kogelvrij vest aan uit de grondwet had voorgelezen. Kogelvrij vest? Dat moet in Amerika zijn geweest dan. Nee, in Moskou. Persoonlijk had ik nog nooit van haar gehoord, al zal NRC haar vast weleens ergens onder de aandacht hebben gebracht. Maar ‘wereldberoemd’? En ‘links’? 

 

Dan is er nog die Amerikaanse tiener die een protestmars organiseerde nadat haar school was getroffen door de zoveelste ‘schoolshooting’ in dat land. Niks mis met protesteren tegen die extreem zorgwekkende situatie in de Verenigde Staten, die voortvloeit uit het recht zoals vastgelegd in de grondwet. En kogelvrije rugzakken gaan daar als warme broodjes over de toonbank in de aanloop naar het nieuwe schoolseizoen. Maar waar we in Nederland ook steeds meer wapengeweld zien, en het wemelt van de los rondslingerende handgranaten, begrijpt een kind dat er meer aan de hand is dan het negeren van ‘linkse’ eisen. 

 

Om te zeggen dat het nieuws steeds tendentieuzer wordt, is onjuist. Het nieuws blijft het nieuws. U krijgt het alleen niet meer voorgezet. 

Vikingschip

Waar zijn we mee bezig?

 

NRC houdt ons voor dat de ‘nieuwe morele leiders’ jong en vrouw zijn. Bij een foto van een kind dat op school zou moeten zitten, maar is gemobiliseerd voor ‘het klimaat’. Uit Moskou kwam onlangs het horror-bericht dat ouders hun kleuter tijdelijk aan een ‘activist’ hadden afgestaan, om zo te verhinderen dat hij aangehouden zou worden. Westerse media en ‘Regime-Change’ specialisten zwepen in Hong Kong jongeren op om een rokende sintel te maken van die ooit zo welvarende stad die hun ouders en grootouders met hard werken hebben opgebouwd, met koppen als: ‘Vechten omdat je weet dat het je opdracht is’. Opdracht van wie? Media leuren met foto’s van ‘zielige kinderen’ om oorlogen en ongebreidelde migratiestromen te legitimeren. 

 

Op welk moment hebben we de keuze gemaakt om doelbewust kinderen, vrouwen, en andere groepen met kenmerken die er niet toe doen voor ons ‘politiek correcte’ karretje te spannen? Wat is er gebeurd met feiten, bewijzen, argumenten en elementaire principes, vastgelegd in wetten? 

 

Mevrouw Thunberg, zestien jaar oud, is per zeilboot vertrokken van het moreel en economisch zinkende Engeland naar het ‘hellegat’ aan de overkant van de oceaan, waar uiteenlopende groepen met hun eigen ‘kenmerken’ slachtpartijen aanrichten, om daar een ‘klimaatconferentie’ bij te wonen. De zeskoppige bemanning van haar privé-Vikingschip vliegt daarna weer terug, en wordt in New York afgelost door zes verse bemanningsleden die worden ingevlogen. Complete kolder! Onderwijl staat ze fier afgebeeld met Duitse ‘activisten’, in meerderheid vrouw, waarvan één gemaskerd, maar wel op blote voeten. 

 

Wat voor missionarissen zijn dat?

 

Op enig moment zijn we moe geworden van ‘steeds weer die discussies’. Op golven geleend geld kochten we ons kleurenblind in China, en lieten we ons de goedkope olie goed smaken. Het ‘gezeur’ lieten we voor wat het was. Tot op het wetenschappelijke niveau verdwenen feiten en argumenten naar de achtergrond, ten faveure van de ‘consensus’, waarmee ‘gedragsbeïnvloeding’ belangrijker werd dan al het andere. De wetenschap als placebo.

 

Geen wonder dat iedereen het ineens heeft over ‘beïnvloeding’ door ‘Moskou’. Mensen kunnen niet meer voor zichzelf denken, al zouden ze willen. Ze laten zich op sleeptouw nemen door kleuters, en mensen die te koop lopen met hun sekse, ras, ‘geaardheid’, kleding of opulente levensstijl. Het hele concept van een ‘ideeënwereld’ die leidend zou moeten zijn, waarbij we weg moeten blijven van schijnvertoningen, omdat dat onze ‘zaak’ geen goed doet, is in korte tijd weggevaagd. Waar mensen zich voor laten staan op een ‘idee’, gaat het niet om een idee, maar om een fantasmagorie. Een betovering. Een zinsbegoocheling. Een toverlantaarn. 

 

Als je belangstellend vraagt aan iemand met zo’n waanzinnig visioen: ‘Maar hoe gaat dat werken dan?’, of ‘Wie gaat dat betalen?’, heb je zelfs goede kans dat diegene boos wordt. Hoe durf je hun sprookjeswereld te verstoren met je praktische geneuzel! Daar zijn pappa en mamma voor!

Polemiek

Een terugkeer naar ‘gezond verstand’ als leidraad voor beleid en bestuurlijke keuzes zou een verrassende ontwikkeling zijn.

 

Het alles overstijgende probleem van die stelling, is dat het een claim legt op ‘gezond verstand’. Hebben we het dan over uw inzichten? Of over de mijne? Ook als we het in grote lijnen eens kunnen worden, met hooguit enkele kleine concessies in de sfeer van het compromis, is er een niet geringe kans dat we anders denken over de uitvoering. Of de prioriteiten. Of wie we moeten belasten met de implementatie. En hoeveel het mag kosten. Of wie de rekening gepresenteerd krijgt. 

 

Verstandige mensen bepaalden daarom eeuwen geleden dat je de overheid ‘klein’ moest houden. Maar hoe klein is groot genoeg? Evident is het zo dat bepaalde ambities onuitvoerbaar zijn zonder een centrale regie. Wat vervolgens de vraag oproept welke ambities de moeite waard zijn, en hoe groot de kans is dat ze daadwerkelijk gerealiseerd kunnen worden. 

 

In onze huidige verknipte wereld lukt het steeds minder goed om hoofdzaken van bijzaken te onderscheiden. Sterker nog, de ambities zelf verdwijnen achter een rookgordijn van persoonlijke wrok en gekoesterde illusies. Niet voor het eerst verwijs ik naar de slogan ‘Het Persoonlijke is Politiek’ als een kardinale misser in ons denken. Niks mis met een permanente dialoog over zulke zaken als ‘family values’, of ‘identiteit’, maar zeker waar het vervolgens gebruikt wordt als munitie in een politiek gevecht met andersdenkenden, leidt het tot een corruptie van het bestuurlijke proces. Met als gevolg gemiste kansen en wildgroei, tot en met ‘intellectuele kanker’ aan toe.

 

Een incidentele ontsporing, of een verkwistend bacchanaal op grond van een euforische gemoedstoestand, is niet dodelijk. Het mag remmend werken vergeleken bij een theoretisch geoptimaliseerde ‘best practice’, maar het voegt ook wel weer iets toe. Een aaneenschakeling van ontsporingen en bacchanalen, met hooguit een nauwelijks waarneembaar, onvoorspelbaar lucide moment, dat weer voorbij is voor je het weet, is geen levensvatbare propositie. 

 

DIT artikel beschrijft de politieke chaos in het kamp van de ‘Democraten’ in de Verenigde Staten op een wijze die mij in dit verband erg aanspreekt. Het enige commentaar eronder, ‘Nothing is infinite except the Universe and stupidity. But I'm not sure about the Universe.’ -- Albert Einstein’, ook. Einstein was uiteraard ‘hoogbegaafd’, dus niet ‘stupide’, maar met die quote neemt hij geen afstand van ‘de rest’, in mijn optiek. Het is eerder een oproep om ‘bescheidenheid’ aan de dag te leggen. Of, met andere woorden, het ‘gezonde verstand’ te laten prevaleren, en weg te blijven van ambities die onmogelijk gerealiseerd kunnen worden.

Tijgeren

Waarom stelde Trump de eerder aangekondigde nieuwe tarieven op Chinese producten uit?

 

De enige die daar een ondubbelzinnig antwoord op zou kunnen geven, is Trump zelf. De kans dat hij een volkomen eerlijk antwoord geeft als je hem die vraag stelt, is niet zo groot. Zeker niet als dat geïnterpreteerd zou kunnen worden als het bewijs dat hij in de door hem ontketende ‘handelsoorlog’ met China op verlies staat. Maar ook als hij nog altijd denkt aan de winnende hand te zijn, zweert hij bij het stichten van verwarring, totdat de ‘Deal’ op tafel ligt die hij af wil dwingen.

 

Volgens zijn eigen ‘twitter-boodschappen’ kan er van een ‘Deal’ geen sprake zijn zolang China de onrust in Hong Kong laat voortbestaan. Anderen trekken de conclusie dat China inmiddels niet meer geïnteresseerd is in een ‘Deal’, en dat het geen geduld meer heeft met de ‘inmenging’ van de Verenigde Staten, en andere westerse landen, in de binnenlandse aangelegenheden van China. 

 

Iedereen met een krant en een televisie kan constateren dat er recent een ‘opbloei’ is van aandacht voor ‘dissidente’ groepen in China. En nee, dat komt niet uit de lucht vallen. Deels is het een ‘journalistiek virus’, waarbij ‘trendvolgers’ bang zijn om de boot te missen, en ‘instappen’ om geen abonnees, kijkers en reclame-inkomsten mis te lopen. Maar daarnaast is er ontegenzeggelijk sprake van kwade opzet. 

 

Niet dat er niks aan de hand is in Hong Kong, en dat het heerlijk rustig is in het Kaukasische deel van China waar de Oeigoeren wonen, of dat iedereen tevreden is in Tibet. Maar van een evenwichtige berichtgeving is geen sprake. Neem de fotoserie in NRC van Chinezen met een afgedekt oog ter illustratie van een artikel onder de kop ‘Elke week gaat het geweld iets verder’. Het blijkt om een ’solidariteitsactie’ te gaan, en niet om demonstranten die gewond raakten. Het geweld neemt inderdaad toe, maar het initiatief lijkt eerder te komen van de ‘demonstranten’, die blijken te beschikken over depots vol ‘Maidan-materiaal’, en die hun acties coördineren met vertegenwoordigers van de Amerikaanse overheid en in ‘Regime Change’ gespecialiseerde ’NGO’s’. Westerse media laten geen dag voorbij gaan zonder aankondiging van ingrijpen door ‘Beijing’, omdat ze daar op uit zijn, maar vooralsnog is daar geen sprake van. Ongetwijfeld tot bittere teleurstelling van de ‘Warparty’ in ‘Washington’ en ‘Londen’. MoA trekt de conclusie dat ook ‘Hong Kong’ met een sisser afloopt, en dat het blinde geweld de zaak geen goed heeft gedaan. 

 

Dat brengt mij bij het artikel van James Rickards, de man die de eerste niet-militaire ‘Wargame’ opzette voor de CIA en aanverwante overheidsorganisaties, en ons nu voorhoudt dat China een ‘Papieren Tijger’ is. Militair is China een dwerg, vergeleken bij de Verenigde Staten, en het land is een ‘fabriek’, zonder potentie om uit te groeien boven het voeden van een ‘middenklasse’. Het is illustratief voor het denken van Amerikanen. Wat nou als China helemaal niet uit wil groeien tot militair machtigste land, en tevreden is onder de nucleaire paraplu van Rusland? Zoals ook Europa eerder weinig of geen ambitie had om zelf een atoommacht te worden, en liever investeerde in het ontwikkelen van haar industrie en de bijbehorende infrastructuur, teneinde de handel te stimuleren? En wat nou als ze in China helemaal geen puissant rijkebovenlaagwillen creëren, maar liever meer mensen aan een middeninkomen en bijbehorende levensstandaard helpen, en de reeds puissant rijke Chinese oligarchen willen overtuigen van het nut van investeringen in de eigen economie, zoals Poetin in Rusland heeft gedaan?

 

Hoezeer ik Rickards ook waardeer vanwege zijn inzichten in economische ontwikkelingen in onze eigen kapitalistische leefomgeving, vrees ik toch dat zijn voorspelling van een nieuwe ‘Koude Oorlog’ wel eens op een enorme deceptie uit kan lopen voor de Amerikanen, en de westerse landen die aan de lippen hangen van de ‘Warparty’. De eerste twintig jaar van deze eeuw vormen het bewijs van de stelling dat je een oorlog niet militair kunt winnen. Je hebt aan het eind van de dag ‘Papieren Tijgers’ nodig die mensen iets om handen geven, anders dan de uitnodiging om elkaar te doden in opdracht van een ‘Warparty’, en die zorgen voor voedsel en onderdak, en zicht op groeiende welvaart. 

 

MoA had ook een alleraardigst artikel over Poetin, die aan de lopende band verliest, volgens de westerse media. Maar iedereen die de drek uit zijn of haar ogen wrijft, kan zien dat het ‘wishful thinking’ is. En nogmaals: Het is geen doorwrocht complot. De journalisten en redacties die u al dat ’nieuws’ brengen zijn geen samenzweerders, maar onbeholpen stakkers die de plank misslaan als gevolg van hun angst om de boot te missen als iets ‘trending’ is. Het is een generatie die groot werd met 'Likes'. 

 

De reden dat Trump nieuwe tarieven uitstelde, was geen handreiking. Het was bittere noodzaak. Huawei is Apple voorbij op de markt voor mobiele telefoons. En met de feestdagen aan het eind van het jaar in het vooruitzicht kan Trump het zich niet veroorloven dat de schappen leeg zijn, of de cadeaus onbetaalbaar. Maar een nóg groter probleem is de imploderende financiële markt, ondanks nieuwe ’stimulus’. Het uitstellen van reeds ingecalculeerde opbrengsten van nieuwe tarieven betekent dat het tekort op de Amerikaanse begroting nóg sneller op zal lopen. Temeer daar China nu niet ineens terugkomt op haar eigen tegenmaatregelen, en alsnog agrarische producten uit de Verenigde Staten gaat kopen. Hierdoor zal Trump diep in de buidel moeten tasten om de reeds met enorme schulden behangen boeren te redden in een sector die al aan elkaar hangt van de subsidie. En ook elders vangen Trump en zijn ’team’ bot.

 

Voor Europa is het zaak haar knopen te tellen, en niet als een ‘trendvolger’ achter de vlag van de ‘Warparty’ aan te sjokken. Méér wapens, méér oorlog, méér ‘Regime Change’, en méér puissant rijke Epsteins, méér 'BEAST', is niet in ons belang.

Bedoelingen

Hoe ver zijn we verwijderd van een publiek excuus aan Assange, Manning en Snowden?

 

Het is flinterdun ijs waarop we schaatsen. Ergens kwam ik een statistiek tegen waaruit bleek dat ruim vijftig procent van de ondervraagden meende dat Epstein zichzelf niet van het leven heeft beroofd, maar om het leven is gebracht. Evident ontbreken op dit moment nog de bewijzen voor het ene, of het andere standpunt. Zelfs de officiële verklaringen zijn niet eenduidig, waar het woord ‘probable’ wordt gebruikt. 

 

Na de moord op John F. Kennedy in Dallas, introduceerde de legendarische CIA-directeur Allen Dulles de meme ‘Conspiracy Theorist om eenieder die de officiële versie over de toedracht in twijfel trok in diskrediet te brengen. Het werkte als een tierelier. ‘Complotdenker’ is, samen met ’Nazi’ (‘Rechtsextremist’) en ‘Antisemiet’ een favoriet stigma voor sceptici. Dat tal van ‘conspiracies’ waar bleken te zijn, of tenminste minder ver van de waarheid dan het officiële verhaal, en dat tal van ‘verdachtmakingen’ aan het adres van vooraanstaande mensen en organisaties geen smaad waren, maar terechte beschuldigingen, voedt het idee dat alle politici en overheidsinstellingen, en veel journalisten, leugenaars zijn. 

 

Dat is evident een serieus probleem. Zeker waar steeds meer mensen het gevoel hebben dat het niet om ‘leugentjes om bestwil’ gaat, waar iemand wanhopig ‘reputatieschade’ probeert te voorkomen door te liegen over zoekgeraakte bonnetjes en dergelijke, maar dat het niet zelden al in het ‘ontwerp’ zit, zoals bij die ‘Weapons of Mass Destruction’, en ‘Russiagate’. De niet geheel onbevooroordeelde ex burgemeester van New York Giuliani wijst erop dat verscheidene Europese organisaties getracht hebben duidelijk te maken dat uiteenlopende functionarissen die direct, of indirect betrokken waren bij het tot leven wekken van ‘Russiagateniet integer waren

 

Het onderzoek naar de FBI en geheime diensten begint op gang te komen, en het is wat mij betreft eerder de vraag of ook dat onderzoek veeleer ook politiek is, met een timing die aan moet sluiten op de campagne voor de volgende verkiezingen, dan dat het een kwestie is van het recht dat alsnog zijn loop moet hebben. Een waslijst met functionarissen heeft steken laten vallen, of erger. Sommigen lopen het risico op vervolging. Anderen lijken ‘reputatieschade’ te hebben ingecalculeerd. Daaronder de ‘Speciale Aanklager’ Mueller. 

 

Het getouwtrek over juridische termen kan niet maskeren dat Mueller geen kans zag Trump voor het vuurpeloton te brengen. Critici van Mueller die niet gelieerd zijn met het ene, of het andere kamp binnen de ‘Warparty’, zien een reeks ‘gemiste kansen’ om duidelijkheid te scheppen. Eén van de kwesties betreft de vraag of de computers van het ‘DNC’-partijbureau werden ‘gehackt’, of dat een ‘klokkenluider’ de mails die via ‘Wikileaks’ naar buiten werden gebracht lokaal van de server heeft geplukt. Om te kunnen bewijzen dat er sprake was van ‘hacken’, hadden de servers door een onafhankelijke specialist geïnspecteerd moeten worden, maar dat is nooit gebeurd. Op basis van publiek bekende ‘data’ concludeerde de werkgroep ‘Veteran Intelligence Professionals for Sanity’, waar liefst twee voormalige directeuren van de NSA deel van uitmaken, dat er van ‘hacken’ geen sprake was

 

Dat sluit naadloos aan bij verklaringen van ‘Wikileaks’. Een verhoor van Assange, toen nog in de ambassade van Ecuador, en Craig Murray, die als koerier zou hebben gefunctioneerd, had voor de hand gelegen. Maar Mueller wilde gewoonweg niet weten dat er geen sprake was geweest van een ‘hack’, omdat hij dan de vraag had moeten beantwoorden wie het gerucht had verspreid dat dat wel het geval was, en met welk doel? Hij koos er uiteindelijk voor ‘reputatieschade’ op de koop toe te nemen, maar geen ‘kogel’ te pakken voor de ‘goede zaak’. 

 

Hoewel er (vooralsnog) geen verband is met Epstein, zijn er uiteraard via Trump en de Clintons ruim voldoende ‘raakvlakken’ met het ‘Mega’-netwerk waar Epstein deel van uitmaakte, of mee verbonden was als ‘klusjesman’. Maar ook zonder dat genereert de ophef nu wel momentum voor het opnieuw aan de kaak stellen van eerder als ‘Conspiracy Theory’ door de ‘Mainstream Media’ begraven aandacht voor Seth Rich als mogelijke ‘klokkenluider’ bij het ‘DNC’-partijbureau. Het hele ‘House of Cards’ wankelt. 

 

Van een op handen zijnde omslag in ‘Washington’ en ‘Londen’, de belangrijkste spelers, is nog niks te merken. De moeder van Assange beschuldigt het Verenigd Koninkrijk van het langzaam vermoorden van haar zoon, terwijl Manning wordt gegijzeld omdat hij weigert tegen Assage te getuigen. We kunnen dus niet zeggen: ‘Lekker bezig, Trump!’, en de druk die het verschil moet maken moet dan ook niet uit die kring komen. Als ik optimistisch klink, dan komt dat eerder omdat een groeiend aantal mensen begint te begrijpen dat we te naïef zijn geweest. De ‘Open Brief’ van Kees Jan Dellebeke in NRC, tot 2012 werkzaam voor de AIVD, over zijn manipulatieve voormalige werkgever, compleet met oproep voor méér controle, en een terugkeer naar de menselijke maat, en scepsis over de bedoelingen van ‘collega’s’ van diensten in ‘bevriende’ landen, is daarin ook een niet te missen signaal. Niet anders dan dat van de ‘Veteran Intelligence Professionals for Sanity’  in de Verenigde Staten, en ‘klokkenluiders’ in het Verenigde Koninkrijk en andere landen.

 

View older posts »