Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Uitbreiding

Added an 'In English' page to this website. Articles in that section are not a direct translation of what is posted on the Dutch language blog. They are 'stand alone' contributions, borrowing from the main Dutch language blog. Contributions will be irregular, and cover various topics. Read the introduction on that page to learn more. 

Zoeken op dit blog

Kobus en Coba Koeienreet

De bestuurlijke structuur van een land is niet bepalend voor de kansen van dat land op een welvarende toekomst. Fascisme, communisme, socialisme, liberalisme, democratie, of feodalisme, met ‘nobele’ vorsten die autocratisch leiding geven, zijn allen in staat om een land, een volk, te ‘verheffen’. Van doorslaggevend belang is de kwaliteit van de leider, of ‘elite’ die de koers uitzet, binnen de mogelijkheden van het land. Onbetekenende mini-staatjes als Monaco, Liechtenstein of Luxemburg, zonder eigen leger, doen het bovengemiddeld goed door inwoners aan te trekken die het zich kunnen veroorloven om 350.000 Euro neer te tellen voor een parkeerplek in een collectieve parkeergarage. Waar die inwoners vandaan komen, of hoe ze zo rijk geworden zijn? Maakt de ‘elite’ in die landen niet uit. Welkom!

 

Het is geen geschikt model voor een eveneens onbetekenend land als Nederland, dat ooit schat-hemeltje rijk werd in een periode waarin het land feitelijk niet eens een regering had. Uitgekookte ‘Koopmannen’ regen de eindjes aan elkaar tot een ‘onderneming’ die rijker was dan Google, Apple en Amazon bij elkaar, de ‘VOC’. Wat op dat eiland aan de andere kant van de Noordzee ene Adam Smith aan het denken zette, met als uitkomst zijn inspirerende boekje ‘The Wealth of Nations’. Daarin stelde hij dat een ‘soeverein’ land het beste af was met een kleine, in macht ernstig beperkte overheid (de bestuurlijke ‘elite’), opdat de vrije burgers optimaal konden werken aan de creatie van welvaart (‘Wealth’). Waarbij het uitgangspunt was dat die geschapen welvaart weer gebruikt zou worden om in het *eigen* land te investeren, en niet in Monaco, Liechtenstein of Luxemburg. Dat systeem vormde de inspiratie voor de Amerikaanse ‘Founding Fathers’, die er de ‘innovatie’ aan toevoegden van een constitutie waarin was vastgelegd dat de leider, de ‘elite’, geen zeggenschap had over de vrije burger, buiten een zeer beperkt aantal gedeelde voorschriften die voor elke burger in *gelijke* mate golden. Een intelligente toevoeging, die onwrikbare ‘Dictator’ in het hart van het systeem, waar ze begrepen dat je er niet vanuit kon gaan dat de mens ‘van nature goed’ was. Iets wat ze overigens in de ‘Oudheid’ al hadden uitgedokterd in Griekenland, en elders, ook al drong het niet door tot het ‘gepeupel’ dat niet verder keek dan de neus lang was. 

 

Die ‘Founding Fathers’, en hun ideologische nazaten, begrepen dat de centrale overheid *nooit of te nimmer* de macht uit handen mocht geven over de militaire eenheden die het land moesten (helpen) beschermen tegen opdringerige rovers, noch de ‘geldcreatie’. Op het internet vind je gemakkelijk een quote die wordt toegeschreven aan de grondlegger van het ‘Rothschild’ imperium, waarvan geen mens nog weet hoe rijk en machtig dat familiebedrijf in werkelijkheid is, waarin die oprichter gezegd zou hebben dat het hem geen ‘ruk’ interesseerde wie er de leider was in een land, zolang hij het geld maar mocht ‘drukken’. Of de man dat daadwerkelijk ooit gezegd heeft, of dat dat een (antisemitisch) fabeltje is, weet geen hond, want onweerlegbaar bewijs is er niet voor. Maar over de corrumperende rol van ‘fiat geld’, geld dat door (commerciële en centrale) banken wordt ‘gecreëerd’, niet gedekt door ‘assets’, zijn dikke boeken geschreven, en op het internet wemelt het van de YT-producties waarin allerlei mensen er hun licht over laten schijnen. Van lieden die stug volhouden dat ‘geld-creatie’ juist zorgt voor méér welvaart, en dat schuld er niet toe doet, tot mensen als de door mij veelvuldig aangehaalde professor Steve Keen (en een relatief bescheiden groep gelijkgestemden) die genadeloos afrekent met die mythe, en waarschuwt voor de grootste ‘crash’ ooit, door de ondraaglijke schuldenlast waar burgers en bedrijven mee zijn ‘opgezadeld’. 

 

Dat een communistisch land wel degelijk bij machte *kan* zijn om welvaart te creëren zien we met eigen ogen aan China. Datzelfde land heeft in het verleden ook ‘bewezen’ dat communisme een verschrikkelijk deprimerend, en mensonterend systeem kan zijn in de gruwelijke jaren waarin de vrouw van Mao feitelijk de scepter zwaaide in dat land, dat toch al zoveel te lijden had gehad. Zo kan ik alle bestuurlijke systemen wel tegen het licht houden, om vervolgens uit geselecteerde voorbeelden oneigenlijke conclusies te trekken. Voor, of juist tegen een bepaald bestuurlijk systeem, met inbegrip van ‘democratie’. Als alles gezegd en gedaan is, dan is er maar een steekhoudende advies dat je een land, op zoek is naar een betere toekomst, of angstig dat erosie de welvaart zal doen verdwijnen als sneeuw voor de zon, kunt geven: ‘Houd Kobus en Coba Koeienreet uit de buurt van het centrum van de macht!’ Wat je ook doet, zwicht onder geen beding voor de verleiding om incapabele mensen ‘ook een kans te geven’. 

 

Word geen ‘Icarus’. Maak van je land geen ‘Gidsland’. Bemoei je niet met de buren. Blijf weg van ‘regime change’ en ‘nation building’ om landen met een volkomen andere cultuur, een andere geschiedenis, andere mogelijkheden, en onmogelijkheden, ‘mee te nemen’ op weg naar een sprookjesachtige toekomst. In het gunstigste geval wordt het een aderlating voor je eigen land, maar de kans is zelfs groter dat je je ontwikkelt tot een gewetenloos monster op golven van haat jegens mensen met andere idealen, ook al hebben ze jou nooit iets misdaan. Eén blik over onze schouder naar de lange reeks erbarmelijke mislukkingen sinds de vroege jaren negentig, toen we dachten dat we ‘gewonnen’ hadden, omdat de Sovjet-Unie op een hoop stortte, en je ziet toch dat we op weg zijn naar het vakkundig slopen van de hele wereld? Triljarden hebben we gestoken in cynische operaties om ergens deze of gene regering omver te werpen, en de bijbehorende oorlogen, die totaal niet hebben gerendeerd. Niet voor onszelf, maar ook niet voor de ‘target countries’, waar ‘Head Choppers’ en Neonazi’s de toon zetten, gedreven door onrealistische, militaristische ambities waarin de burgers sluitpost zijn. Terwijl we onszelf compleet voorbij gerend zijn, door Kobus en Coba Koeienreet een ‘eerlijke kans’ te geven om de Europese Unie en andere Westerse ‘democratieën’ te besturen, zonder acht te slaan op constitutionele beperkingen, internationaal recht, contracten of verdragen, puur en alleen gedreven door ‘Goede Bedoelingen’ (of criminele intenties). 

 

Inmiddels zie je het ongemak groeien bij de ‘elite’, in de VS, en in Europa, omdat ze ‘zien’ dat er groot onheil dreigt. Rob de Wijk schat het risico dat de EU uiteenvalt op dertig procent. Zelf zie ik nog slechts een snel kleiner wordende kans dat we de boel nog bij elkaar weten te houden, simpelweg omdat de keuzes die daarvoor nodig zijn nu praktisch zijn afgesloten op golven van irrationele haat. De ‘Koopman’ in mij, de ‘Klassieke Kapitalist’, de ‘Multipolaire’ denker en doener, die zijn ogen niet in zijn broekzak heeft zitten, en zijn ‘Klassiekers’ kent, begrijpt dat we in Europa slechts zicht houden op het in stand houden van de welvaart als we accuut stoppen met die ideologische betweterij, en dat onverdraaglijke Messianisme. Het past ons totaal niet om ons te gedragen als de ‘Hofhouding’ van een globalistisch imperium, dat bovendien al niet meer bestaat, nu Donald J. Trump het masker heeft laten vallen, en als een gewetenloze piraat, als een gewetenloze maffia-baas, het vloerkleed onder ons vandaan trekt. En dat is geen moralistisch oordeel. In theorie kan een ‘jager’ die de omgeving plundert goed zijn voor het eigen land, zolang er nog iets te ‘jagen’ valt. Tucker Carlson had onlangs een video waarin hij zich kritisch uitliet over Trump, die hij in het verleden wel steunde. Daarin stelde hij dat de leider van een land niet *kan* slagen als hij of zij ‘het volk’ niks te bieden heeft. Dat had meer in het bijzonder betrekking op Trump’s voornemen om volgend jaar het budget voor Hegseth’s ministerie van oorlog met meer dan vijftig procent te verhogen, tot anderhalf *triljard* (1.500 miljard) Dollar, *terwijl* Trump zich in allerlei militaire avonturen stort, waarbij Groenland en Mexico nu ‘talking points’ zijn, en Venezuela alweer gepasseerd is.

 

Trump doet *niet* aan ‘Nation Building’. Hij steelt en rooft alles wat los en vast zit, en waarvan hij het gevoel heeft dat het de VS ten goede zal komen, zonder acht te slaan op wat anderen daarvan vinden. Op zich niet een radicale wending, zoals ik hier op mijn blog bij herhaling duidelijk heb gemaakt. Altruïsme is in de VS op leidinggevend niveau nooit meer dan een schaamlap geweest na Kennedy. En na de ineenstorting van de Sovjet Unie, bij het aanbreken van het ‘Unipolaire Moment’, en het idee dat de VS de enige overgebleven ‘Global Power’ was, kreeg die criminele inslag vleugels. Kijk anders even goed naar de VS zelf. Op papier het rijkste land ter wereld, maar wie er rondreist ziet een ‘Tweede Wereld Land’, of erger. Het volk heeft *niet* geprofiteerd. En dat is iets wat velen in de VS al opviel, zeker als ze ooit in de gelegenheid waren om China of Europa te bezoeken, maar zelfs Rusland deed Tucker Carlson de schellen van de ogen vallen, en ook de feodaal geregeerde olielanden in het Midden Oosten deden het zo onwaarschijnlijk veel beter. Hoe kwam dat? Hoe kon het dat de VS verzopen in de schulden, met een steeds ondraaglijker rentelast, terwijl *alles* in de VS zelf degenereerde waar je bij stond? Trump’s antwoord was dat de ‘Warparty’, de ‘Deep State’, de ‘Globalisten’, het voor de Amerikanen verprutsten, en die boodschap kwam over. De vraag is nu, is Trump een ‘Kobus Koeienreet’? Hij rooft en plundert, en het geld gaat *niet* naar de instortende Amerikaanse infrastructuur, naar de erbarmelijke gezondheidszorg, naar schuldenverlichting voor Amerikanen die drie banen hebben om niet op straat te belanden, of naar de laatste noodlijdende fondsen die nog herinneren aan de ‘New Deal’. Hij ‘helpt’ zijn donoren, en zichzelf, zonder de minste schroom, kennelijk in de veronderstelling dat ‘Trickle Down’ en geld bijdrukken daadwerkelijk het mechanisme is dat voor welvaart zorgt, waarvan mensen als professor Keen allang hebben aangetoond dat het ‘BS’ is. 

 

Sterker nog, hij lijkt dat model aan de wereld op te willen dringen, om te beginnen aan Europa, dat met het ‘sociaal democratische’ Rheinland-model oogstrelend succesvol was in de na-oorlogse jaren. Maar dat tijdens het ‘Unipolaire Moment’ haar ziel verkocht aan de globalisten, waarbij de ‘sociaal democraten’ zichzelf verloochenden, en opnieuw uitvonden als ‘Groene Dromers’ en ‘Hulpverleners’ die het ‘World Economic Forum’, ‘Bilderberg’, de biljonairs-club, de ‘bankiers’, de ‘Blackwaters’ moesten helpen om electoraal relevant te blijven. Een eindeloze optocht van Kobussen en Coba’s Koeienreet kregen ‘ook een kans’. En nu? Nu klinkt vanuit ‘Washington’: ‘Play Stupid Games, Win Stupid Prizes’. Ja, maar waarom hecht Trump dan zo aan die Nobelprijs? Over ‘Stupid Prizes’ gesproken!

Oud zeer

Hoe heeft dit kunnen gebeuren?

 

Er valt veel voor te zeggen om het nieuws simpelweg te absorberen. Het voor kennisgeving aan te nemen, en je tijd verder niet te verspillen aan nadenken over zaken die je tóch niet kunt veranderen. Zo zit mijn vrouw erin. Zij windt zich dan weer op over dingen die mensen die we kennen in diverse ‘Whatsapp’-groepen, of op ‘Insta’, de wereld in slingeren, of over gebeurtenissen in de stad, waar ik totaal niet nieuwsgierig naar ben. En zo vullen we elkaar aan. Samen weten we ‘alles’. En als er in onze ‘kring’ iemand volledig uit de bocht vliegt, dan praat mijn vrouw mij bij over de voorgeschiedenis. Bepaalde activiteiten in de stad hebben wel degelijk mijn aandacht, maar wat de ’stadskrant’ in de aanbieding heeft over een ‘uitgelichte’ buurtbewoner, of bestuurder, daar maak ik geen tijd voor vrij. 

 

Wie een partner wil die exact dezelfde interesses heeft, wordt ‘gek’ in zo’n relatie, maar zoals hiervoor geschetst kun je het ook van de positieve kant bekijken, en dankbaar zijn dat je partner in de praktijk functioneert als ‘achtervanger’. Het kan wel spannend worden als één van de twee standpunten ontwikkelt die geheel en al zijn losgezongen van feitelijke gebeurtenissen, dus af en toe ‘bijpraten’ is wel aan te raden. Als er iemand in onze directe omgeving uit de bocht vliegt, dan vraag ik eerst aan mijn vrouw waar dat vandaan komt, voordat ik een mening vorm, en (eventueel) besluit tot actie om niet ‘geraakt’ te worden. 

 

Wereldgebeurtenissen kunnen de mensen die het nieuws slechts absorberen onaangenaam hard treffen. Je ‘inlezen’ is niet persé alleen maar nuttig en nodig als je je ermee wilt bemoeien. En zelfs waar je de verleiding niet kunt weerstaan om deel te nemen aan het ‘publieke debat’ is het raadzaam om je te realiseren dat je invloed, in het gunstigste geval, bescheiden is. Maar niet ’nul’, zelfs al zie je niet meteen hoe die bijdrage doorwerkt. Die invloed kan ‘positief’ zijn, in die zin dat het effect (netto) bijdraagt aan een ontwikkeling in de door jou gewenste richting, ook al is dat effect amper waarneembaar, en zie je het zelf ook niet terug. Of ‘negatief’, waar het juist een reactie teweeg brengt die de situatie eerder nog verslechtert, afgezet tegen wat jij zelf het liefst zou willen zien dat er gebeurd om ellende, of zelfs een naderende catastrofe, zoals jij die voorziet, te stoppen.

 

Het grootste gevaar is altijd een te hoog gespannen verwachting. Niet kunnen begrijpen dat niet ‘iedereen’ jouw paniek, of bange voorgevoelens deelt, waardoor je escaleert in je communicatie, of zelfs drastische actie onderneemt, waarbij je het toebrengen van schade aan anderen, in het bijzonder degenen die je verantwoordelijk houdt voor wat er misgaat, niet langer vermijdt. Wat pijnlijk wordt als, achteraf, blijkt dat degene, of degenen die jij had geïdentificeerd als de ‘Poetinpijpers’, de ‘DomRechtse Wappies’, de ‘Fascisten’, de ‘Communisten’, of wat dan ook, zich van geen kwaad bewust waren. Of, nog erger, dat je je compleet vergist hebt. Dat de ‘Poetinpijper’ waar je op ‘X’ de kachel mee aanmaakt, je bloedeigen moeder is. Dat die ‘Fascist’ je eigen beste vriend is. 

 

Of dat Poetin eigenlijk, als je je wat beter hebt ingelezen, geen onredelijke vent is, afgezet tegen de concurrentie, en ruim van tevoren waarschuwde voor de gevolgen als we dom en blind doorgingen op de ingeslagen weg. Dat die ‘Communist’ gegronde redenen heeft om zich te verzetten tegen degene die dan wel de Nobelprijs voor de Vrede won, maar wiens vader haar vader heeft doodgemarteld, in dienst van een extreem rechtse dictator, die alle olie voor centen verkocht aan multinationals, en het volk in de sloppenwijken er met harde hand onder hield, terwijl die Nobelprijswinnaar in woord en geschrift kenbaar maakt terug te verlangen naar die ‘mooie tijd’, en gewelddadige oplossingen nastreeft. 

 

Ooit werd er een ‘onderzoek’ gepubliceerd waarin werd geconcludeerd dat we *allemaal* binnen ‘zes stappen’ iemand kunnen ‘bereiken’, waar ook ter wereld, via iemand die we *persoonlijk* kennen, die weer iemand anders persoonlijk kent, en zo verder. Ja, een ‘Desktop-Simulatie’ zonder directe waarde, die slechts moest aantonen dat de wereld een ‘Dorp’ is. In de realiteit even zinloos als ‘genealogisch onderzoek’ waaruit ‘blijkt’ dat er ergens een ‘geitenpaadje’ is dat jou verbindt met Jezus Christus, of Adolf Hitler. Het heeft geen praktisch nut. Afgezien van het feit dat het geen kwaad kan om je te realiseren hoe verschrikkelijk voorzichtig je moet zijn met mensen indelen in groepen, die je vervolgens als groep kunt, zelfs *moet* buitensluiten. 

 

Hier op dit blog breek ik alle dagen een lans voor de vrijheid van meningsuiting, waarbij ik benadruk dat de focus moet liggen op het gedrag als we degeneratie en rampen willen voorkomen. We moeten *blijven* praten. Diplomatie een kans geven. Compromissen sluiten. Ons inleven in anderen, vooral in de mensen die het *niet* met ons eens zijn. 

 

We zijn inmiddels nationaal en internationaal doorgeschoten naar ‘Might Makes Right’, het ‘Recht van de Sterkste’, al naar gelang middels militair vertoon, of middels rechtbanken en ‘Regels’, die aan de *Wetten* die voorheen structuur gaven aan de samenleving zijn ontsnapt, of een combinatie. Op het ‘In English’ gedeelte van dit blog heb ik mijn licht al laten schijnen over de recente ontwikkelingen in Venezuela, waarbij ik als mijn mening gaf dat Maduro, nu in een Amerikaanse gevangenis, niet het scherpste mes in de bestekla was, voorzover ik mij een beetje een beeld heb kunnen vormen over de man. Uitgezonderd de ‘haters’, die hem al veroordeeld hebben, en de ‘fanclub’ voor wie hij niks fout kan doen, zijn er nog wel mensen geïnteresseerd in de vraag wat hij nou *feitelijk* heeft misdaan. Hij gaf vele jaren lang leiding aan een getormenteerd land, waar de gemoederen bij vlagen hoog oplopen. Een land dat al vele decennia het doelwit is van ‘regime change’ operaties in allerlei gradaties, snoeiharde sancties die expliciet tot doel hebben de economie te treffen, en de Venezuelaanse ‘Jan Modaal’ aan de bedelstaf te brengen, opdat hij zich tegen het staatshoofd zal keren. Een staatshoofd dat zijn loopbaan begon als buschauffeur. 

 

Zonder direct te willen generaliseren, lijkt buschauffeur geen voor de hand liggend vertrekpunt te zijn voor de functie van staatshoofd van een land dat zich in de vuurlinie van de Verenigde Staten en Europa bevindt, waar zij het zijn voorganger kwalijk nemen dat hij de olie die het land rijk is heeft genationaliseerd, en met het geld het verpauperde gedeelte van de bevolking zicht bood op een betere toekomst, door investeringen in de gezondheidszorg, de woningbouw, onderwijs en sociale voorzieningen. In elk geval was Maduro niet de ‘Grote Verbinder’ die de gepolariseerde samenleving, en de overbemeten diaspora weer bij elkaar kon brengen, zoveel is wel duidelijk. Maar ik geef het je te doen! Welke tovenaar kan dat wel? Donald J. Trump? Ik vrees dat Trump niet verder kijkt dan de olie, en andere natuurlijke rijkdommen, en de belangen van zijn donoren, en het volk zoekt het maar uit. Tot op zekere hoogte heeft dat gewerkt in de Verenigde Staten zelf, maar ook daar borrelt en bruist het. 

 

De beschuldiging die tegen Maduro is ingebracht, is dat hij zich onledig hield met de drugshandel. Dat deed bij mij een belletje rinkelen, want op die aanklachten is Noriega in Panama destijds ook van zijn bed gelicht en ontvoerd naar de VS. Waarbij hij, eenmaal achter de tralies, tegen Rick Sanchez, destijds ’sterverslaggever’ voor de ‘Mainstream Media’, vertelde dat hij met drugs niks te maken had gehad, maar dat hij jarenlang voor de CIA had gewerkt, notabene voor ‘Pappa Bush’, die als president Panama binnenviel om hem uit de vergelijking te halen, en dat de échte reden was dat hij ’nationalistische’ sentimenten had ontwikkeld die zijn bazen in de VS niet bevielen. Aha! En als we dan in het rapport van de DEA, de Amerikaanse drugsbestrijder, lezen dat Venezuela helemaal niet meedoet in de internationale drugshandel, weet u dan hoe laat het is? Tijd om op je hoede te zijn. En dan maakt het niet uit of je ‘Elon Musk’ heet, of ‘Jan Met-De-Korte-Achternaam’. En prima als je het allemaal niet gevolgd heb, omdat je druk was met wat je vrienden en familie te melden hadden op de ‘Whatsapp’ en ‘Insta’, maar ga je informatie dan niet halen bij de ‘gestroomlijnde media’, want dat is Stupide. 

 

In de praktijk blijken mensen sterk de neiging te hebben om hun oordeel op te hangen aan ‘oud zeer’. Ooit…… En nu is het moment gekomen voor de afrekening. Kan niet schelen wie het slachtoffer is. Daarbij dragen mensen soms het ‘oud zeer’ van hun eigen ouders, grootouders, of Jezus Christus, danwel Adolf Hitler met zich mee, met wie men zich ‘verwant’ voelt. Afgelopen weekend niet alleen in Oekraïne, maar ook in de Oostenrijkse hoofdstad Wenen een fakkeloptocht ter nagedachtenis aan de collaborateur Stepan Bandera, die volgens alle verhalen die na de oorlog opdoken persoonlijk betrokken was bij slachtpartijen als leidinggevende van zijn politieke beweging waarbij burgers zonder pardon werden omgelegd. ‘Ga daar maar staan, op het randje van dat ravijn’, en dan schieten. Het waren ordelijke fakkeloptochten, begeleid door de politie om de fakkeldragers te beschermen, die gebruik maakten van hun recht op vrije meningsuiting, en dat op deze manier vormgaven. U zult mij niet horen oproepen tot geweld tegen die demonstranten, maar ik ben wel bang dat het andersom significant anders ligt. Ze leggen, samen met de EU, lijsten aan van mensen die hen ‘betichten’ van Nazi-sympathieën, en dat doen ze niet voor niets. We zien overigens hetzelfde patroon bij mensen die op lijsten komen te staan wegens ‘antisemitisme’. Nou heb ik een gezonde weerzin tegen antisemieten, zoals uit het voorgaande al wel valt op te maken, maar iemand die kritiek heeft op de beestachtige wijze waarop de Staat Israël huishoudt in het Midden Oosten op zo’n lijst plaatsen, is gewoon doodeng. Het wordt nóg afschrikwekkender, als je beseft dat die lui met die fakkels, de EU, en die types die lijsten met antisemieten bijhouden, het in het hier-en-nu prima met elkaar kunnen vinden. 

 

Als je dan jarenlang het nieuws hebt geabsorbeerd, en er verder niet over hebt nagedacht, omdat je druk was met ‘Whatsapp’, ‘Insta’ en het buurtkrantje, loop je niet meteen het risico dat je van je bed wordt geplukt en wordt afgevoerd om te worden berecht, of afgeschoten, maar je vrienden, familie en partner die op raadselachtige wijze op die lijsten terecht zijn gekomen, wel. Daar zullen ook lieden tussen zitten die daadwerkelijk een gevaar vormen voor de samenleving, maar het grootste gedeelte is slechts ‘gezakt’ voor het examen ‘Dom Schaap van het Jaar’. Want het heeft zelfs niks meer te maken met enig standpunt, enig principe. 

 

Het komt mij voor dat deze ‘Rules Based’ realiteit voor meer problemen gaat zorgen dan ons lief is. Nadat Trump’s troepen Maduro uit de vergelijking haalden, kwamen onze leiders eensgezind naar buiten met verklaringen in de geest van ‘We Monitoren de Ontwikkelingen’, bij gelijktijdige blijdschap dat die ‘drugsbaron’, die de zorg voor de armsten in zijn land de hoogste prioriteit gaf, hoe onbeholpen ook, nu netjes is opgeborgen. Maar Groenland is de volgende op de lijst. Evenals een aantal landen die wél helder in beeld zijn als ‘drugsparadijzen’, waaronder Curaçao wellicht, waar de DEA zelfs een divisie heeft gestationeerd, terwijl ook Nederland zelf hoog scoort, als doorvoerhaven, én producent. Niet alleen dat, maar we tellen de ‘waarde’ ervan zelfs openlijk op bij ons nationale GDP, om zo meer te kunnen lenen. Ik zou de ‘Whatsapp’ en de ‘Insta’, ’Tik-Tok’, ‘Facebook’, alsmede het buurtkrantje, nu toch maar even een wat lagere prioriteit geven, want dit wordt hommeles. 

 

0 comments

De laatste is de sjaak

Bedrijven die in een land een ‘huishoudnaam’ zijn, carrière verzekerd als je er wordt aangenomen, kunnen zomaar ‘omvallen’. Dan blijkt dat een saneerder, die meedogenloos tewerk gaat, of verkoop, de enige oplossing is om het ‘sterke merk’ nog te redden. De laatste ‘CEO’ voor het doek valt krijgt de verwijten, maar wie goed kijkt ziet dat de ‘rot’ al veel eerder intrad. Door intern te schuiven met geld slaagde de directie er steeds weer in het hoofd boven water te houden. Vakbonden en de overheid spelen niet zelden een fnuikende rol, waar ze niet willen dat er ‘banen’ verloren gaan. Wie terugbladert komt de meest opvallende voorbeelden wel tegen. Ook al bestaat de ‘merknaam’ nog, en biedt het bedrijf nog werkgelegenheid, het is niet langer een zelfstandige onderneming zoals voorheen. 

 

Grote, succesvolle bedrijven bieden werk aan specialisten die bedrijven moeten behoeden voor een afgang. Zeker in een ‘ergerlijke’ omgeving als Nederland, als Europa, hebben ze ‘compliance’-medewerkers in dienst die elke activiteit, elk project, moeten ‘toetsen’ aan de regelgeving, opdat het bedrijf geen schade ondervindt van boetes of erger. Is het bouwterrein wel gecontroleerd op de vierkante, gespikkelde boktor? Nee? Dan moet eerst een boktor-specialist een inspectie doen en een rapport uitbrengen, anders bestaat de kans dat het project te elfder ure moet worden afgeblazen, mét een flinke boete wegens ‘non-compliance’. 

 

Dichter tegen de directie zelf aan vinden we de ‘risico-analisten’. Dure medewerkers die alle risico’s van de gehele bedrijfsvoering constant tegen het licht moeten houden. Als regel hebben ze zitting in de directie zelf. Ze zijn ‘complotdenkers’, argwanend, de ‘Dutch Uncles’ zoals ze bij de CIA werden genoemd. Ze zien ‘beren op de weg’ waar andere directieleden alleen maar naar de ‘up-side’ kijken. Als ze té benauwd zijn, komt dat de slagvaardigheid van het bedrijf niet ten goede. Grote risico’s brengen niet zelden grote ‘rewards’. 

 

De ‘risico-analist’ is geen ‘mathematicus’ die middels modellen analyses maakt, maar dergelijke modelmatige analyses wel gebruikt, indien ze beschikbaar zijn. Hij of zij is geen actuaris bij een verzekeraar. Betrokkene moet het gehele ‘plaatje’ kunnen overzien om catastrofes te voorkomen, en niet onnodig op de rem te gaan staan. Het is niet per definitie zo dat het altijd een aparte functie is bij een bedrijf, want sommige CEO’s trekken dat naar zich toe. Maar in grote bedrijven met verschillende ‘takken’, soms na overnames, of bedrijfsonderdelen die ‘legacy’ zijn, maar feitelijk al veel langer ‘stoker op de elektrische trein’, is het beter om iemand die taak toe te bedelen die met een ‘kille blik’ de vinger op de zere plekken kan leggen. Het totaalbeeld gaat niet uitsluitend over nieuwe investeringen, en de risico’s die daarmee samenhangen, maar ook over de kwaliteit van het onderhoud van bestaande bedrijfstakken. Sommige managers bezuinigen daar maar wat graag op, om hun eigen kansen op promotie en vette bonussen te vergroten, om al doende het complete bedrijf in de gevarenzone te brengen als een kettingreactie volgt waardoor ook de goedlopende bedrijfsonderdelen verlieslatend worden.

 

Op dit blog schreef ik over ons land in het verleden wel als de ‘BV Nederland’. Nederland als een bedrijf. Landen met een eigen ‘munt’ hebben uiteindelijk een streepje voor op bedrijven, waar ze zo nodig simpelweg geld bij kunnen drukken als het ergens mis gaat, om zo de zaak te redden. Dat eindigt als een land de controle over het geld kwijtraakt. De huidige situatie is een ‘hybride’ vorm, waar landen die zijn toegetreden tot de ‘Euro’ niet zelf geld kunnen bijdrukken, maar wel kunnen lenen, met een aparte ‘rating’ per land. Migreren we nu naar een Federatie, dan wordt het risico voor ons land eerder groter dan kleiner indien een bedrijfsonderdeel de geest geeft. Ook omdat we kunnen analyseren zoveel als we willen, maar het is ‘Brussel’ dat er een klap op geeft. En vervolgens bij ons langskomt om de ‘vastgestelde bijdrage’ te voldoen. Dat is fundamenteel anders dan in de situatie waarin we deel uitmaakten van een ‘Unie’ die slechts tot taak had de onderlinge handel tussen *soevereine* landen te stroomlijnen, en regels die kostenverhogend werkten te slopen, om zo de concurrentiepositie van Europa als geheel te verbeteren. 

 

Er zijn verschillende landen waar de ‘risico-analyse’ niet goed in orde was, waaronder de grootste landen binnen de EU, die zich ernstig hebben vergaloppeerd in de achter ons liggende jaren. Meer in het bijzonder waar ze de winsten die ze voor zich zagen als ‘Project Oekraïne’ de implosie van Rusland teweeg zou brengen, met de rijke buit die dan kon worden ingeboekt, eigenlijk al hadden uitgegeven. U mag ook volhouden dat ‘niemand dat aan zag komen’, en dat het falen van de ‘risico-analyse’ dus nog véél groter was, gezien het gegeven dat de plannen om Rusland te overbelasten en destabiliseren door Oekraïne en Syrië te gebruiken als pionnen al ruim voor 2022 waren gepubliceerd. Het effect blijft hetzelfde, maar als u mij vraagt wat ernstiger is, dan is het dat laatste scenario, omdat er dan iemand niet zozeer enorme fouten heeft gemaakt, maar domweg zat te pitten, terwijl de risico’s in grote neonletters voor zijn of haar neus op de bureautafel lag. 

 

De Federalisatie van Europa is om tal van redenen geen aanrader, en al helemaal niet voor ons betrekkelijk rijke land, als we niet willen eindigen als de ‘Piggy-Bank’ van Europa en Oekraïne. Maar de structuur die je je zou wensen voor een levensvatbare Federatie is daarbij ook volledig *afwezig*. Er is geen gekozen leider, geen grondwet die zijn of haar macht beperkt, en geen wetgevende volksvertegenwoordiging. Nu doorzetten schept in het *gunstigste* geval een fascistische superstaat, die tot overmaat van ramp expansie in haar ‘genen’ heeft. Maar eerlijk gezegd is de kans in mijn ‘risico analyse’ veel groter dat de hele zaak ‘klapt’, en dat we al doende het kind met het badwater wegkieperen. Het schrijnende tekort aan onderhoud van de ‘Unie’, de onrendabele projecten, de acquisitie van landen die er niet klaar voor waren, en de destructieve wijze waarop de directie zowel de klanten als de concurrentie tegemoet treedt kan onmogelijk goed gaan. De gok is nu dat Rusland uit zal halen, wat in Europa een pseudonationalistische angstreflex op zou moeten leveren, waardoor iedere Europeaan zichzelf wegcijfert, en zijn of haar kinderen aanbiedt voor het front, maar zelfs dán zie ik een Federaal Europa geen deuk in een pakje boter slaan. 

 

Deze ‘risico-analist’ zegt: ‘Uithuilen, en terug naar de basis. Terug naar wat werkte.’ Voordat het sentiment zo anti-Europa wordt dat we rijp zijn voor de overname. Kortom, en ik wens u en uw geliefden oprecht een gelukkig en gezond 2026, maar u zult er wel iets voor moeten doen!

0 comments

Het jaar van Schots en Scheef

Afgelopen jaar triomfeerden de ‘Weetjes’. Snippers van gebroken verhaallijnen waar geen patroon meer in te ontdekken valt. Althans, het menselijke brein heeft grote moeite met het ontdekken van patronen in een pallet van scherven, van ‘fractals’. De meest absurde beweringen deden de ronde. ‘Feiten’ waarvan met het blote oog viel vast te stellen dat het pure fictie was werden massaal ‘gedeeld’, en gebruikt als een ‘gehoorzaamheidstest’. Er vraagtekens bij plaatsen werd in toenemende mate riskant. Er uitroeptekens bij plaatsen, en hardop zeggen dat de ‘Keizer’ geen kleren aan had, werd gevaarlijk. Het belooft helaas weinig goeds.

 

Hardop zeggen dat donkere wolken zich samenpakken boven ons relatieve paradijs, in Nederland, in Europa, en wijzen op feiten die er wel degelijk toe doen, anders dan de ‘feiten’ die opborrelden uit ‘verdachte bronnen’, leidt tot de plaatsing op ‘lijsten’, die gebruikt worden om betrokken ‘Truth Sayers’ te sanctioneren. Waarmee niet gezegd is dat de mensen die langs die weg uit de samenleving  worden verwijderd in alle opzichten gelijk hebben, en nooit zelf onzin verspreiden. Of dat hun idealen beter zijn dan die van u of mijzelf. Het onderstreept slechts dat Plato het bij het rechte eind had waar hij de conclusie trok dat ‘zuivere’ democratie onherroepelijk eindigt in tirannie. En het doet mij pijn dat het er naar uitziet dat we die gifbeker tot de laatste druppel leeg gaan drinken. Waarbij ik mijn hart vasthoudt voor wat er daarna komt. 

 

Mijn focus hier, op dit blog, is de speurtocht naar wie nou willens-en-wetens die ontwikkeling stimuleren, en met welk vooruitzicht? Hoe ziet de ‘Rules Based’ wereld die zij op het netvlies hebben staan, die de ‘Law Based’ versie moet vervangen, eruit? Wat is onze rol daarin? Dat ik mij er niet in thuis zal voelen lijkt op dit moment een zekerheid, maar gelet op mijn leeftijd tel ik feitelijk niet eens meer mee. Sterker nog, als ik begin over mijn eigen perspectief, bestaat de kans dat jongeren mij voor de voeten gooien dat ik niet moet zeuren, want ik heb het goed gehad. Wat ik niet tegen zal spreken. Ik wil echter niet zozeer het onderste uit de kan, noch over mijn graf heen regeren, om het zo maar even plastisch uit te drukken, maar zekere maatschappelijke structuren lijken mij geen evolutionaire verbetering. 

 

Gisteren vertelde een ‘veertiger’ mij enthousiast dat er nu ‘Games’ zijn die ‘oneindig’ zijn. ‘AI’ schept steeds nieuwe ‘werelden’ tegen de tijd dat wat is geprogrammeerd zijn conclusie bereikt. Het lijkt op het gewone leven, waar elke dag ook grote veranderingen kan brengen, maar dan zonder interactie met wie dan ook. Ook gisteren kwam ik mijn benedenbuurman tegen in de gezamenlijke hal, en ik zei iets tegen hem wat geen waarde had. Gewoon ‘smalltalk’. Hij zag mijn lippen bewegen, en concludeerde dat ik het tegen hem moest hebben, omdat ik vriendelijk naar hem lachte en naar hem keek, maar hij had zijn ‘oortjes’ in, en het volume hoog genoeg om mij niet te horen, waarop hij één ‘pod’ uit zijn oor haalde, en ik kon herhalen wat ik net gezegd had. Waarop hij zijn ‘pod’ weer terugpropte in zijn oor met een gezicht van: ‘Moet je me daarvoor uit mijn wakende coma halen?!?’ Sorry buurman. 

 

Met de terugkeer van Trump als president van de VS werd de reeds bestaande puinhoop in onze Westerse wereld nóg groter. In ons eigen land rolt iedereen over iedereen. Openlijke vijandschap en luidkeels roepen om het buitensluiten van mensen waar men het niet mee eens is zijn de norm. De EU beweegt zich in de richting van ‘Federalisatie’ onder een bar slecht gesternte. Donkere wolken pakken zich samen boven de ‘verzorgingsstaat’, wat na ‘Federalisatie’ onherroepelijk moet leiden tot het plunderen van de ‘reserves’ van die landen die nog wel solvabel zijn. Openlijk, door gericht jatwerk dat doelbewust wordt geïnitieerd door ‘Brussel’, waar niet-verkozen ‘leiders’ het beleid en de boetes opleggen, waar nodig middels een beroep op een ‘noodsituatie’, waardoor het alle bestaande afspraken terzijde kan schuiven, ook al ontbreekt de politiemacht, vooralsnog, om de weerstand van lidstaten te breken. Maar daar wordt aan gewerkt. Het ‘gekozen’ parlement fungeert als een lobbyleger voor nationale belangen en ideologisch gedreven bevliegingen. Het wordt geplaagd door corruptieschandalen, en een ‘gat in de hand’ waardoor miljarden verdwijnen die de EU niet heeft, steeds vaker richting ‘doelen’ die de Europese burgers niet aangaan. Terwijl de schulden oplopen. En enige constitutionele bescherming voor de Europese burger ontbreekt. Nationale wetten zijn meer en meer een wassen neus, met inbegrip van grondwettelijke bescherming, door ‘interpretaties’ van begrippen die je in geen woordenboek of encyclopedie van tien jaar terug kunt vinden. ‘Full Orwell’.

 

Zoals in verschillende bijdragen hier al benadrukt, is de bestuurlijke vorm van een land, noch de omvang, van doorslaggevend belang als we trachten vast te stellen of het land ‘goed’ is voor de mensen die er wonen, en of het een ‘toekomst’ heeft. Noch doet *ons* oordeel over dat land ertoe. Niet dat we dat oordeel voor ons moeten houden als we onze bijdrage leveren aan een dialoog over waar het bij ons naartoe moet. Je mag natuurlijk wel zeggen dat je blij bent dat je in Nederland woont, en niet in Iran, Israël, Rusland, China of de VS. Zelfs als je er nog nooit geweest bent, en je je oordeel baseert op de ‘gekleurde’ berichtgeving waar je aan gehecht bent. Maar maak het niet jouw ‘zaak’ om de mensen daar te ‘helpen’ door sancties op te leggen en het leger er op af te sturen. Al helemaal niet als je die landen nodig hebt om je eigen bootje drijvend te houden. 

 

Kortom, als ik kijk naar Nederland, naar Europa, dan zie ik wel wat we bereikt hebben, maar niet hoe we het denken te kunnen conserveren, of nog verbeteren, op de ingeslagen weg. Sterker nog, ik zie hoe grote groepen in ons eigen land, én in Europa, in ‘Brussel’, het ‘helpen’ van mensen en landen buiten Nederland en Europa een hogere prioriteit geven dan zorgen voor onszelf. Terwijl we landen die onze ‘lifestyle’ subsidiëren met hun productie, waarvoor we betalen met ‘Mickey Mouse’-flappen, sommeren om hun eigen ambities te temperen waar het de welvaartsgroei daar betreft. ‘Om de Planeet te redden’. Of deze of gene ‘minderheid’ te fêteren. Elke poging om te komen tot een inhoudelijke discussie wordt onderschept door het argument dat we ‘Solidair’ moeten zijn. ‘Eenvormig’ en gehoorzaam? Aangestuurd door lieden die ons 24/7 ‘Onzin met een Verlengsnoer’ verkopen? ‘Cijfers’ die geen relatie hebben met de realiteit? Halve waarheden en complete fictie? 

 

Mijn eigen optimum voor enig land heb ik hier al breed uitgemeten. Een solide fundament (constitutie), goed onderhoud, een welvaartsstaat die ‘gedekt’ wordt door de inkomsten, en een prognose die realistisch is, met investeringen die aantoonbaar zullen renderen, waar privé-kapitaal niet in kan voorzien, bij een focus op de behoeften van dat land *zelf*. Tegen de achtergrond van doelgerichte pogingen om de relaties met omliggende landen goed te houden, gebaseerd op wederzijds respect. Op die basis kan een échte Vrije Markt groeien en bloeien, en de ‘Wealth of Nations’ doen toenemen, zonder dood en verderf te zaaien, en kapot te maken wat anderen hebben opgebouwd, en geld te verbranden door er wapens en munitie mee te kopen. 

 

Elk jaar sluiten we af met een terugblik, om te openen met goede voornemens. Ik vrees dat veel van de goede voornemens van onze ‘leiders’ mij de moed in de schoenen doen zinken, waar de lijnen die ze in 2025 hebben uitgezet hun schaduw vooruit werpen. Het is zelfs zo dat ik mij grote zorgen maak over mijn eigen lot, in een wereld waarin sancties, ter ondersteuning van de processen die al in gang gezet zijn, nog verder zullen worden uitgerold, en alle dialoog tussen mensen van goede wil, die nog wél kunnen lezen en schrijven, en niet 24/7 hun ‘oortjes’ in hebben, aangemerkt zal worden als een gevaar. Als dit blog verdwijnt, is dat niet omdat ik er zelf de stekker uit heb getrokken. ‘First they came…….’. En daarna gaat het hard. Reflectie en monumenten achteraf, en ‘Dat nooit weer!’, maar toch. 

0 comments

Samenraapsel of eenheid?

Naar ik hoop heeft u een fijne Kerst gehad?

 

Zelf heb ik het, met dierbaren, vredig gevierd, en genoten van de gemeenschapszin die rond de Kerst doorgaans wat beter tot zijn recht komt. Gisteren was ik in Amsterdam, en ik was niet de enige. Waar ik ging viel geen onvertogen woord. De grote hopen afval in het centrum vormen voor sommigen een bron van ergernis, maar geloof mij, het kan erger. En ik woon er niet, dus is het ook niet direct mijn ‘zaak’. Ik kan die stad mijden als ik wil. Iets soortgelijks waar het de enorme aantallen bezoekers betreft, waarvan ik er zelf dus ook een was. Wij maakten een tocht langs uiteenlopende kunstprojecten in en aan de grachten, in het donker tijdens de koude avond, en niet alles was aan mij besteed, maar er was ook veel fraais.

 

Nederland is een mooi land, waar we zuinig op moeten zijn. Zoals Europa een mooi deel van de wereld is waar we zuinig mee om zouden moeten springen. Helaas lopen de meningen over hoe en wat uiteen. In ons eigen land, en al helemaal in Europa. Niet alleen over wat nou de moeite van het beschermen waard is, en waar er nog ruimte is voor verandering of verdere verfraaiing, maar bovenal over de vraag hoe dat in het vat gegoten zou moeten worden. Tegen de achtergrond van een heuse oorlog waar we feitelijk als Nederland, als Europa, in zijn beland. In zijn ‘gerommeld’. 

 

Op het internet wordt snoeihard campagne gevoerd voor een ‘Federaal Europa’. Voor Europa als een land. Naar het voorbeeld van de Verenigde Staten en Rusland, maar vooralsnog zonder een Grondwet die ons zou moeten beschermen tegen willekeur van degenen die, hoe dan ook geselecteerd, leiding geven aan Europa. Dat is een uitzonderlijk slecht idee. Het ‘Europese Parlement’, een machteloze, peperdure lobby, geplaagd door corruptieschandalen, waarvan de leden op en neer reizen tussen Straatsburg, Brussel en de nationale hoofdsteden om instructies voor hun lobbywerk te halen, publiceert propagandamateriaal waaruit zou moeten blijken dat de burgers van Europa dat ‘Federale Europa’ wel zien zitten. Hoe dan? Omdat ze, volgens een ‘peiling’, liever samenwerken dan dat ze er als land alleen voorstaan.

 

Los van het gegeven dat zulke peilingen altijd slechts de mening van een extreem kleine groep burgers weergeven, in Nederland soms niet meer dan een ‘panel’ vol bemoeials die zichzelf hebben aangemeld bij ‘RTL’, of wat voor club dan ook, zijn de vragen als regel zo gesteld dat ze een voorgekookte conclusie rechtvaardigen, die echter nog niet *naast* de bedoeling ligt van de mensen die antwoord gaven. Ik behoorde zelf lange tijd tot een groep ‘nationale geselecteerden’, waar ik mij overigens niet voor had aangemeld, maar op ‘postcode’ voor was benaderd, totdat mijn antwoorden niet meer in te passen waren in de voorgekookte conclusies die men met ‘gezag’ hoopte te verkopen. Als het antwoord van mij al beschikbaar was in het ‘multiple-choice’ aanbod, wat ook steeds minder het geval was. 

 

Zoals veelvuldig benadrukt wil ik ook met heel mijn ziel en zaligheid dat we er in Europa *samen* uitkomen. Maar dat staat haaks op het afkondigen van sancties tegen landen als Hongarije, Slowakije, nu ook Tsjechië, en zelfs individuen binnen de EU die graag meedenken, terwijl we ons op sleeptouw laten nemen door een ‘Coalitie van de Oorlogszuchtigen’. Nog maar eens met *klem* benadrukken dat de NAVO, noch de EU, *formeel* in oorlog is. En dat Oekraïne *geen* lid is. En ook op geen enkel moment in het voortraject aan de gestelde eisen voldeed. *Samen* betekent *niet* dat je een ‘peiling’ uitschrijft, en uit de antwoorden ‘afleidt’ dat er een ruime meerderheid is voor een bestuursvorm die domweg niet anders genoemd kan worden dan fascisme. Een niet-verkozen, in achterkamertjes benoemde, almachtige ‘elite’, die waar nodig bestaande contracten en wetten terzijde schuif en een ‘noodtoestand’ uitroept om geheel naar eigen goeddunken keuzes er doorheen te drukken. Waarbij de burgers en bedrijven ook niet beschermd worden door een constitutie. Met daaronder slechts ‘afvaardigingen’ van de bevolking die de ‘elite’ mogen ‘petitioneren’, maar daar blijft het ook bij. 

 

Laat mij nog eens met klem benadrukken dat de bestuurlijke structuur niet *garant* staat voor nadelige uitkomsten. Een feitelijk fascistische bestuursvorm kan nog steeds bij machte zijn een land op te stuwen in de vaart der volkeren, en de welvaart voor het héle volk vergroten. Net zo goed als een democratische bestuursvorm een land volledig naar de gallemiezen kan helpen. Het is de combinatie van ‘vijandsdenken’ en een fascistische bestuursvorm die extreem zorgwekkend is. Op het moment dat de ‘elite’ drukker is met oorlog en gebiedsuitbreiding, dan met het vinden van wegen om het lot van de bevolking te verbeteren, dreigt er onheil. 

 

Als ik in Amsterdam ben, of in Deventer, Maastricht of Luttelgeest, vallen mij dingen op die mij tegenstaan. Nou en? Het wordt pas een probleem als, bijvoorbeeld, de torenhoge schulden van een stad als Amsterdam op enig moment op *mijn* budget gaan drukken. Wat zéker het geval is indien die stad op allerlei vlakken een ‘voortrekkersrol’ ambieert, en opeist, waarvoor het de rekening bij de centrale overheid neerlegt. Terwijl het inkomstenbronnen voor de stad wegduwt, hoe dan ook gemotiveerd. 

 

Dat identieke patroon gaat ook op in Europees verband. Nederland is een ‘net-contributor’ in Europa, waar een land als Polen mooi gebruik van maakt om ruzie te zoeken met de buren, zowel de Russen als Oekraïne en de Duitsers overigens, en de subsidie wegsluist naar dingen die ‘BOEM!’ zeggen. Tot volle tevredenheid van ‘Brussel’, zowel de ‘Commissarissen’ als de ‘Secretaris’ bij de NAVO, die voorheen premier van ons land was, en zijn glijbaan naar die functie heeft gesmeerd met gemeenschapsgeld, waarbij hij zo nu en dan veinsde geen ‘actief geheugen’ meer te hebben om te ontkomen aan het nemen van de verantwoordelijkheid. ‘Samen’? 

 

Historisch blijkt enige situatie waarin de verschillen worden uitgegumd, en er een eenheid wordt geforceerd om een vijand het hoofd te bieden, dat diplomatie en compromisbereidheid oneindig veel beter waren geweest. In elk geval voor de overgrote meerderheid. Slechts waar landen uiteindelijk niet direct getroffen worden door het oorlogsgeweld, valt de schade te overzien. Generaliserend gesproken is het nagenoeg altijd beter om de ‘Vrije Markt’ zijn reinigende werk te laten doen, in een omgeving met een bescheiden aantal (Grondwettelijke) beperkingen, met een kleine overheid op afstand van de burger, vrij van de ambitie, en de mogelijkheden, om het gebied nog uit te breiden, en vrij van de behoefte om voor andere landen een ‘Gids’ te zijn, die betaald dient te worden door de gemeenschap. 

 

Iedereen heeft de mond vol over ‘verbinding’, waarbij het leger al klaar staat om in te grijpen indien opponenten niet te bewegen zijn om de voeten van de ‘elite’ te kussen, en dienst te nemen in het leger. ‘Verbinding’ vergt dat je de dialoog met elkaar aangaat, en niet elkaar 24/7 beschiet met jouw ‘standpunten’, jouw ‘memes’, om er ‘klapvee’ bij te zoeken. 

0 comments

Het Kerstreces

Tijdens de Kerstdagen geen bijdragen, in principe.

 

Het was, opnieuw, een heel bewogen jaar, en de beweging is nog niet gestopt. De kans is groot dat ik tussen Kerst en Oud-en-Nieuw wel weer ‘stof tot nadenken’ met u wil delen. Maar voor nu alvast prettige Feestdagen, en houd het heel!

 

Jake.

0 comments

Over mensen met een migratie-achtergrond

In de na-oorlogse jaren was het politieke landschap behoorlijk stabiel.

 

Naast de ‘Liberalen’ (Rechts), had je de ‘Socialisten’ (Links), en er tussenin het ‘confessionele’ blok van de Christelijke partijen. Velen ontleenden hun politieke voorkeur nog aan de ‘familie-traditie’, en in sommige families werd het de jonge telgen kwalijk genomen als ze daarvan afweken. De stembusgang was niet vrijwillig, maar bij wet verplicht. Vanuit dat perspectief was het ‘star’, al verschilde het per familie, per gezin, hoe er met meningsverschillen werd omgesprongen. Zo kon het voorkomen dat alle leden van een gezin ‘braaf’ op die ene partij stemden, terwijl ze ‘thuis’ vol overgave discussieerden over de koers die ‘hun’ partij diende te varen. Intern debat werd dan aangemoedigd, maar je liep niet over. 

 

Van mij weet u, of kunt u weten, dat ik een ‘strategische’ kiezer ben. Geen ‘zwevende’ kiezer, maar een kiezer die kijkt naar het totale landschap, en op grond daarvan een ontwikkeling graag bevordert, of afremt. Ik weet het: ‘Wat doet die ene stem er nou toe?’. Maar dan kun je net zo goed thuisblijven, en dat doen velen dan ook sinds stemmen niet meer verplicht is. Dus na 1970. Mijn grootouders, van vader’s en moeder’s kant, waren klassieke ‘Liberalen’, dus Rechts. Mijn vader was vermoedelijk een strategische kiezer, net als ik, maar anders dan ik hield hij zijn kaken stijf op elkaar als we hem vroegen waar hij op had gestemd, of zou gaan stemmen. Dat was ‘geheim’, en volgens hem was dat met een goede reden. 

 

Ten eerste was het goed als wij zonder last onze eigen voorkeur zouden bepalen, omdat het ons dwong ons te verdiepen in de verschillen tussen de verschillende partijen/stromingen. En ten tweede leerde de geschiedenis dat er steeds weer tijden waren waarin onfrisse lieden op grond van bekende politieke keuzes kwamen tot beroepsverboden en erger. Mijn moeder zat er anders in, die stemde PSP, omdat ze na een wereldoorlog die haar tienerjaren had verpest en grof geweld van de Nederlandse militairen in Indonesië, waar ze geboren was, tijdens de ‘politionele acties’ *helemaal* klaar was met dat geweld. En de oorlog in Vietnam bevestigde haar nog eens in die keuze. Tegelijk had ze affiniteit met het ‘Liberale’ denken over vrijheid, en gelijkheid, destijds dus Rechts, want op Links dweepte men met de ‘Dictatuur van het arbeidersproletariaat’, en zelfs waar de sociaaldemocraten de scherpe kantjes daar enigszins vanaf hadden geslepen, bewezen die politionele acties, waar een door sociaaldemocraten geleide regering voor tekende, voor haar dat het niet goed zat in die kringen. Mijn moeder migreerde niet, maar de PSP werd verkocht aan ‘GroenLinks’, waar ook de CPN, de Nederlandse tak van de ’Stalin-getrouwen’, en de ‘Politieke Partij Radicalen’, een afsplitsing uit de confessionele stroming in zaten. 

 

Alle fusies, afsplitsingen en populistische nieuwkomers woelden het politieke landschap om. Discussies werden niet langer ‘binnenskamers’ gehouden, maar kwamen ‘op straat’ te liggen, of ze werden onderdeel van de ‘functie-elders’ discussies voorafgaand aan de ‘coalitievorming’, waardoor er na veel soebatten en koehandel een regering uit de hoge hoed kwam waarin helemaal *niemand* zich nog herkende, behoudens de puur door macht gedreven ‘insiders’. Met de komst van de ‘Politieke EU’, die stap voor stap, en soms met grote sprongen tegelijk, de beleidsruimte voor enige regering wegnam, werd stemmen een tamelijk nutteloze bezigheid voor wie heldere voorkeuren had op beleidsterrein. De ‘Commissie’ die in feite meer en meer de dienst uit ging maken had geen democratische legitimatie. Uit een groep ‘kandidaten’ werd door ‘regeringsleiders’ een keuze gemaakt, en nationale verkiezingen werden daardoor meer en meer een ‘Miss-Verkiezing’. Kiezers gingen niet meer naar de stembus om te helpen het beleid in ons eigen land richting te geven, maar om een politicus ‘in het zonnetje’ te zetten die daardoor, wellicht, ooit, ergens op het pluche in ‘Brussel’ terecht zou komen. ‘Ja, het is een klootzak, maar het is wel *onze* klootzak!’ Nou, gefeliciteerd……….

 

Naast groepen mensen die compleet afhaakten, groeide het aantal ontevreden Nederlanders gestaag. Ze waren ontevreden over het gebrek aan invloed. Ze kwamen uit alle geledingen van het politieke spectrum, maar naarmate de ‘protestpartijen’ waar zij op stemden groter werden, kregen ze het stempel ‘Rechts’ opgedrukt. Of, liever nog, ‘Extreem Rechts’. Omdat ze ‘nationalistisch’ waren. Maar als je er goed over nadenkt is dat vreemd. Zeker, Karl Marx, die niks moest hebben van ‘Vrije Ondernemers’ en ‘Kleinburgers’, had visioenen van een ‘Internationale’ die alle arbeiders ter wereld verenigde, dictatoriaal geleid door hun geselecteerde revolutionaire voorhoedes. En dat was ‘Links’. Maar hoezo was ‘Internationaal’ op zich ‘Links’, en ‘Nationaal’ dan ‘Rechts’? Dat hadden we te danken aan de ‘Nationaal Socialisten’, een stroming die zich fanatiek afzette tegen ‘Links’, alhoewel ze ideologisch gezien daar wel de meeste overeenkomsten mee had, zoals HIER uit de doeken gedaan. 

 

We hebben sterke behoefte aan een nieuwe kijk op politiek. De centrale vraag is dan hoeveel autonomie hoort een land te hebben, en te verdedigen? Wilt u geen enkele invloed hebben op de keuzes die in Nederland gemaakt worden, dan zit u goed bij de ‘Pro-EU’ en ‘Pro-NAVO’ partijen. U hoort het wel als ze wat van u nodig hebben. Slaap lekker verder. Het is echter een verkeerde voorstelling van zaken om de kiezers die van de gevestigde politieke bolwerken gemigreerd zijn naar de uiteenlopende ‘protestpartijen’ weg te zetten als ‘Extreem Rechts’, of ‘Extreem Links’, want die mensen willen gewoon hun stem terug. Ze willen invloed uitoefenen op hun eigen leefomgeving via politieke partijen die hen *duidelijke* keuzes geven, en niet meer beloven dan ze waar kunnen maken. 

 

Op zich zijn die mensen doorgaans niet tegen samenwerken met andere autonome landen. En ik maak mij sterk dat velen van hen ook nog wel bereid zijn om een deel van die autonomie af te staan aan een centraal gezag, indien we het hebben over een collectief vastgelegde constitutie. Die ‘dictator’ die ervoor moet zorgen dat bestuurders hun boekje niet te buiten gaan. Waarin onze vrijheden zijn vastgelegd op een wijze die glashelder is. Waaronder de opdracht aan bestuurders die onder die noemer vallen om hun ambities om méér collectiviteit naar zichzelf toe te harken buiten de deur van de vergaderzaal te parkeren. 

 

De tragiek van ‘Europa’ is dat we eigenlijk goed op weg waren, maar ons uiteindelijk *tóch* de kaas van het brood hebben laten eten door linkmichels die weinig of niks met democratie hebben, en die grossieren in het bedenken van structuren om hun eigen macht en verdienmodel nog uit te bouwen. ‘Nieuwe Europeanen’, die met bootladingen tegelijk worden aangevoerd, wordt wijsgemaakt dat die ‘Pro-EU’ en ‘Pro-NAVO’-partijen het ‘neusje van de zalm’ zijn op het gebied van democratie, omdat ze hen beschermen en bevoorrechten. En mochten ze problemen hebben om zich aan te passen, en ze slopen de bus naar Ter Apel, hoeven ze niet te wanhopen, want hun beschermheiligen zullen ervoor zorgen dat de bus voor hen verder gratis is. En gelet op dat probleem van het toenemende geweld, zijn er nu in Amsterdam ook gratis vechtsport-cursussen voor vrouwen, zodat ook vrouwen de buschauffeur kunnen bedreigen, en partners (m/v) met één karateslag naar de andere wereld kunnen helpen. Ook handig in de opvoeding, en als soldaat aan het front in de strijd met de Russen. 

 

Je zal maar gevlucht zijn naar Europa om te ontkomen aan al het geweld om je heen, en erachter komen dat het hier beloond wordt, en dat ze er cursussen in geven die gratis zijn. Terwijl ze met belastinggeld, gestolen tegoeden en piraterij IS en Nazi’s in andere landen steunen. En dat je met sancties en censuur wordt getroffen als je daar vraagtekens bij zet. Waarmee ik overigens absoluut niet tegenspreek dat er in die ‘protestpartijen’ ook volop onfrisse types zitten die net zo goed niks hebben met democratie, of iets wat op een constitutie lijkt, maar wiens schuld is dat? Als je de EU zo inricht dat een constitutie en democratie er niet toe doen, en als organisaties ‘infiltranten’ gebruiken om partijen die pleiten voor een terugkeer naar de tijden van soevereiniteit ‘zwart’ te maken, zoals bij de jongerenorganisatie van de AfD is gebeurd, dan verzeil je vanzelf in een wereld waarin iedereen ‘Eigen Rechter’ speelt, en de rechter zelf geen enkele houvast heeft aan de wetten. 

0 comments

Het begint met een leugentje om bestwil

Het is niet nodig, en ook niet nuttig, om elkaar ’24/7’ te bombarderen met ‘De Waarheid’.

 

Al helemaal niet als die ‘Waarheid’ een sterk gekleurde, zeer persoonlijke mening betreft, of een gecomprimeerd oordeel over een complexe materie. Een zekere ‘magie’ smeert de relaties tussen mensen, waar frictie leidt tot oververhitting en voortijdige slijtage, niet zelden met breuk tot gevolg. Maar het mag geen ‘fabriek’ worden. En het wordt gevaarlijk indien we onszelf afsluiten, of als we worden afgesloten, van waarachtige gebeurtenissen, en we terechtkomen in een sprookjeswereld met een buitensporig ‘afbreukrisico’. 

 

In de aanloop naar de ‘kredietcrisis’ waren er mensen die op hoge toon waarschuwden, maar de ‘massa’ denderde gewoon door, vertrouwend op de ‘experts’ die ons voorhielden dat de bomen tot in de Hemel groeiden. Die ‘experts’ verkochten u geen welbewuste leugens, als regel, hoewel die er ook tussen zaten, maar ze waren gewoon geen ‘expert’. Tegelijk moeten we dat plakplaatje van de ‘expertise’ ook nuanceren, en niet klakkeloos overstappen op het treintje van degene die het ‘de vorige keer’ bij het rechte eind had. Dito waar het gaat over vraagstukken van ‘oorlog en vrede’, en nog zo ontzettend veel andere onderwerpen met een praktisch oneindig aantal variabelen. 

 

Verschillende mensen die de ‘kredietcrisis’ aan zagen komen, waarschuwen voor nieuw onheil. Professor Steve Keen is een prominent voorbeeld, en op zijn YT-kanaal luidt hij de noodklok. Michael Burry, destijds ‘Fund Manager’ van ‘Scion-Capital’, werd wereldberoemd via de film ‘The Big Short’, op Wiki getypeerd als een ‘Biographical Comical Drama’. Wat er precies ‘komisch’ was aan die film kan ik u niet vertellen, maar ik keek er wellicht met andere ogen naar. Burry was eigenlijk te vroeg, waardoor zijn fonds jarenlang met flinke verliezen te kampen had, maar de ‘kredietcrisis’ werd zijn redding. Het maakte hem, en anderen die kapitaal in zijn fonds hadden gestoken, schat-Hemeltje rijk. Maar Burry moest wel de beleggers in zijn fonds met een ruk aan de noodrem dwingen om hun geld niet uit het fonds te halen. Achteraf hoorde je hen niet klagen, en menigeen zal zichzelf op de borst hebben geslagen omdat ze zo slim waren geweest om hun geld bij ‘Scion’ onder te brengen. Zo gaan die dingen. En inmiddels waarschuwt Burry dat er een ongekende crash aan zit te komen, omdat de hele ‘beurs’ één grote ‘Bubbel’ is, en is hij met een miljard Dollar ‘short’ gegaan om daarvan te profiteren. Maar ook hier was hij er vroeg bij, en waarschuwt hij al langer tegen onverantwoorde investeringen in ‘AI’, ‘Bit-Coin’ en andere ‘hypes’ en ‘waardepapier’ dat drijft op leugens. 

 

Je medemens ‘beschermen’ door te zwijgen over risico’s van een dergelijke omvang is in mijn optiek crimineel, en kan niet worden geschaard onder het kopje ‘bestwil’. In het verlengde daarvan zag ik een bericht op ‘NU.NL’ langskomen waarin de demissionaire geheim agent die nog even premier is, het Nederlandse volk geruststelt, omdat het *niks* gaat merken van de renteloze lening van negentig miljard Euro die ‘Europa’ aan Oekraïne geeft, waar ons land voor een evenredig deel garant voor staat. Dat is gelogen, en bij ‘NU.NL’ hebben ze geen journalisten die de kwaliteit hebben om hem daarop aan te spreken. Hoe groot de schade voor de Nederlandse burger uiteindelijk zal zijn, is lastig te voorspellen, maar we ‘hangen’ minimaal voor de rente, zo'n drie miljard per jaar voor de hele EU. Daar moeten we niet meteen dramatisch over doen, maar als het geld uiteindelijk niet terugkomt, omdat Oekraïne de oorlog verliest, de ingeplande Russische ‘herstelbetalingen’ er nooit komen, en Oekraïne in een ‘default’ terechtkomt, wordt het wel serieus. En indien die ‘doemdenkende’ mensen die eerder de spijker op de kop sloegen in 2008 het nu opnieuw bij het rechte eind hebben, wordt het een ‘perfect storm’. Die negentig miljard is namelijk niet het totale bedrag dat we ‘uit hebben staan’ in Oekraïne. Dan hebben we het over honderden miljarden. 

 

Nou kan ik mij voorstellen dat Schoof bij zichzelf denkt: ‘Als Oekraïne verliest, en die Bubbels barsten, dan zeurt niemand meer over die negentig miljard, of de ondemocratische wijze waarop het er doorheen is geramd door niet-verkozen Commissarissen, want dan komt de Hemel naar beneden’. En dat is ook zo. Dat er dan drie landen de dans ontspringen aangaande dit specifieke bedrag, Hongarije, Slowakije en Tsjechië, zal amper een voetnoot zijn. Schoof en zijn collega’s uit de ‘Coalitie van de Oorlogszuchtigen’ gaan ervan uit dat niet Europa verzuipt als de bom barst, maar dat Rusland eerder bezwijkt, waarna de landen die ‘hun verantwoordelijkheid namen’ de kans zal worden geboden om maximaal te profiteren, terwijl die drie die niet meededen dan ook het nakijken hebben. 

 

Is het realistisch om te denken dat Rusland vastloopt in Oekraïne, en onder de lasten zal bezwijken? Dat is geen vraag die je voor moet leggen aan ‘experts’ die niet veel meer zijn dan ‘consensus-verkopers’, maar ik ga hier mijzelf niet promoveren tot de ‘wijsneus’ die het beter weet. Alleen lijkt het mij extreem onwaarschijnlijk. Daarbij baseer ik mij op alle informatie die ik te pakken kan krijgen over wat er allemaal passeert in de wereld, in het *volle* besef dat zekere ontwikkelingen mij kunnen ontgaan, en dat er *altijd* gebeurtenissen zullen zijn die niemand kon voorzien. In de aanloop naar de kredietcrisis waarschuwde ik zelf voor naderend onheil, en nam ik voor mijzelf ook passende maatregelen, evenals voor het klappen van de ‘Dot-Com’-bubbel, maar dat verheft mij nog niet tot expert, of ‘goeroe’. Gisteren kwamen de YT-videos voorbij met fragmenten uit de vijf uur durende ‘vraag-en-antwoord’-sessie waarbij de Russische president vragen van journalisten, waaronder westerse journalisten, en aanwezige belangstellenden beantwoordde. Het oogde ‘vertrouwd’ voor wie die jaarlijks terugkerende, toch echt unieke sessie al eerder zag. Ik zag bij Poetin geen stress, en hij gaf degelijke, inhoudelijke antwoorden op de vragen, waarvan er sommigen knap ‘vijandig’ waren geformuleerd. Kijk ik naar ontmoetingen van Europese leiders met de pers, nooit meer dan kortstondige sessies vol ontwijkende antwoorden, en ramvol ‘leugentjes om bestwil’, dan oogt dat toch beduidend anders. 

 

Natuurlijk zijn ‘indrukken’ soms bedrieglijk, en wemelt het van de ‘misinformatie’ in de media, sociale én gevestigde. De ‘Krediet-Crisis’ begon met ‘gerommel’. Bear Stearns die in de problemen kwam en omviel door twee ‘hedgefunds’. Stress bij andere banken en fondsen, ook in Europa. Maar toen Lehman Brothers omviel, was het op een haar na het einde van ons complete financiële systeem. Bij oorlogen zie je dat soms ook, als het een ‘uitputtingsoorlog’ is. Lange tijd lijkt het een ‘bevroren’ situatie, en dan ineens stort één van de twee partijen in, en is het over. Mijn analyse staat in geuren en kleuren op dit blog, in twee talen, en ik heb consequent afstand genomen van de lezing dat Poetin uit zou zijn op het veroveren van Oekraïne. Sterker nog, ik heb steeds volgehouden dat het voor Rusland uiteindelijk een ‘Plan B’ was, vooraf ingecalculeerd, en gedisciplineerd uitgevoerd, met de bedoeling de ‘vijand’ uit te putten, tot die als vanzelf omviel. Waarbij Oekraïne niet de ‘vijand’ was, maar de NAVO-landen. En dat de Russische bewering dat ze met één arm op hun rug vochten, correct was. Een analyse die volkomen haaks staat op wat de ‘experts’, de ‘consensus verkopers’ zeggen. 

 

Dat voert mij terug naar de mensen die ik volg waar het over de economie gaat. Er was een reden waarom Burry te vroeg was met zijn beleggingen die uitgingen van een forse crash. ‘Fondsmanagers’ hebben allemaal zo hun eigen strategie. Burry is een ‘ouderwetse’ belegger die de jaarrekeningen van bedrijven regel voor regel napluist. Zo kwam hij erachter dat er ‘rommel’ werd verkocht in de hypotheekmarkten. Maar het duurde veel langer dan hij dacht voordat het tot een climax kwam. De ‘leugentjes om bestwil’ hielden knap lang stand. Keen zit er anders in. Die pluist geen jaarrekeningen na. En hij is (voorzover ik weet) geen belegger. Hij heeft een eigen ‘model’ ontwikkeld dat simpelweg beter is dan wat de ‘consensus economen’ gebruiken, omdat daarin wél plek is voor de rol van geld. Meer in het bijzonder krediet, verstrekt door banken aan privé-personen en bedrijven, wat ervoor zorgt dat die (commerciële) banken zich bezighouden met ‘geld creatie’, omdat de uitgeleende bedragen grotendeels niet gedekt zijn door enigerlei vorm van bezit van de bank. Door verschillen in de wetgeving is het effect bij een ‘crash’ per land verschillend, waar je in de VS weg kunt lopen van je huis, de sleutels in de bus van de bank kunt droppen, zonder dat jij als ‘huiseigenaar’ verantwoordelijk bent voor de ‘restschuld’. Maar ook in ons deel van de wereld, waar dat anders geregeld is, kun je van een kale kip niet plukken. 

 

In een extreem complexe omgeving loont het nog steeds om jaarrekeningen van landen in oorlog na te pluizen, en dan zie ik niet hoe Rusland eerder zal bezwijken dan de EU-lidstaten. Sterker nog, ik heb geen idee hoe die NAVO-landen erbij komen dat hun strategie uiteindelijk zal werken. En ik kijk met stijgende verbazing naar de keuzes die ze maken, die in mijn optiek vooral erg schadelijk zijn voor die landen zelf. Ik kwam vorige week een juichboodschap tegen van een Finse politicus, omdat door de sancties twee Russische ijsbrekers nu niet konden worden gebouwd door werven in Finland. Ja? En? Dan bouwt Rusland ze toch zelf? Me dunkt dat ze bewezen hebben dat ze daartoe in staat zijn! Ondertussen juicht ook iedereen over de aanvallen op olietankers van de ‘schaduwvloot’. In meerderheid schepen die niet onder Russische vlag varen, maar wel olie geproduceerd in Rusland vervoeren naar landen die lak hebben aan de sancties. Door die aanvallen worden *die* landen afgeknepen van de betaalbare olie die hen zicht biedt op economische groei. Maak je vrienden mee! En breek mij de bek niet los over wat dat voor gevolgen heeft voor het Heilige Klimaat en het Milieu. Gaat het ervoor zorgen dat Rusland op enig moment haar oorlogsinspanningen zal moeten staken? Nee. Want het land is een autarkie. *En* het vervoert olie en gas over land naar afnemers, in het bijzonder China, feitelijk het enige land dat er voor Rusland écht toe doet. En andersom. 

 

Een interessant gegeven is dat Rusland, dat tot 2007 nou niet direct beschikte over een moderne strijdmacht, in betrekkelijk korte tijd enkele hypermoderne wapensystemen wist te produceren die in de NAVO-landen, voorzover bekend, niet bestaan. Daar vloeide het geld weg naar de ene na de andere ‘omstreden’ oorlog, die allemaal klauwen met geld hebben gekost, en ‘missers’ als de JSF. Een ‘manusje van alles’, en daardoor te lomp, te zwaar, te duur en extreem onderhoudsgevoelig. Een Zweedse website claimde dat de Saab Viggen de JSF ‘onaangenaam’ had verrast als beter, wat ik niet kan staven, maar ik kan mij er wel wat bij voorstellen. Bedenk tevens dat China onder geen beding wil dat Rusland verliest in Oekraïne, of dat het slachtoffer wordt van een geslaagde regime change operatie, waarna de NAVO oprukt tot aan haar grenzen. Als alles wat de NAVO-landen en haar proxies ondernemen schadelijk is voor henzelf, het hen in een kwalijk daglicht stelt waar ze afzijdige landen gijzelen met hun sancties en aanvallen op de ‘schaduwvloot’, terwijl ze *zelf* opschalen naar een oorlogseconomie, in een wereld waarin ze geen toegang hebben tot betaalbare energie, of grondstoffen, dan heb ik geen bril nodig om daar een oordeel over te vellen. Wat mis ik?

0 comments

Het land van de weetjes

Volgens de ‘Van Dale’ is ‘hallucineren’ het ‘woord van het jaar’.

 

Dat was een serieus ‘nieuwsbericht’, voorafgegaan door een stukje waarin Dick Schoof zijn ambtsgenoten in de ‘Coalition of the Willing’ napapegaaide over gestegen kansen voor vrede in Oekraïne. Nou hoop ik het van ganser harte, maar ik vrees dat Schoof en zijn collega’s hallucineren. Om te beginnen had hij het over een ‘wapenstilstand’ die dan zou moeten uitmonden in een vredesakkoord, en daar gaat Rusland hoe dan ook niet mee akkoord. Vervolgens sprak hij de bereidheid uit om troepen te leveren die zouden moeten toezien op de ‘wapenstilstand’, en om daarna een ‘Artikel 5’-garantie aan Oekraïne te geven, dat we Rusland de oorlog zullen verklaren indien het vredesakkoord geschonden zou worden. Ook iets waarmee de Russen hoe dan ook niet akkoord gaan. 

 

Natuurlijk, het is absoluut mogelijk dat Schoof en zijn ambtsgenoten niet hallucineren, maar dat ze gewoon keihard staan te liegen. Dat ze opzettelijk ‘misinformatie’ verspreiden om u te laten hallucineren. Ze zouden er normaal gesproken niet mee weg komen als journalisten hun werk naar behoren zouden doen. Maar die zijn als de dood dat ze de verdenking op zich laden dat ze twijfelen aan het ‘bevoegde gezag’. Mocht u interesse hebben in hoe een door de wol geverfde analist tegen de ontwikkelingen aankijkt, neem dan even de tijd voor DEZE video, waarin twee mensen die van het analyseren van geostrategische ontwikkelingen hun beroep maakten, de kansen voor Europa en Oekraïne tegen het licht houden.

 

‘Van Dale’ koos voor ‘hallucineren’ omdat ‘AI’ bij tijd en wijle antwoorden produceert die geen raakvlak hebben met de realiteit. En mensen die dergelijke antwoorden klakkeloos overnemen, ‘hallucineren’. Dat vind ik een lastig te verteren interpretatie van het woord ‘hallucineren’. Wie voorgelogen wordt, door ‘AI’ of Dick Schoof, Mark Rutte, Kaja Kallas of Maarten van Rossum, en verzuimt de juistheid te controleren, komt weliswaar in een sprookjeswereld terecht, maar bij ‘hallucineren’ gaat het volgens mij eerder over ‘vrije associatie’, al dan niet onder invloed van ‘geestverruimende substanties’. En voordat u ‘los’ gaat, omdat ik het zelf ook bij het verkeerde eind kan hebben: Ja, dat is beslist mogelijk, maar dat is ook de reden dat ik mensen voortdurend vraag om mij niet blind te ‘volgen’. Ik heb de waarheid niet in pacht, en datzelfde geldt voor mensen die ik hier met enige regelmaat opvoer als expert. Ik ben zuinig op die kwalificatie, expert, of autoriteit, omdat iemand wel een ‘track-record’ moet hebben waar dat uit blijkt. En waar een expert het mis had, moet hij of zij kunnen onderbouwen waarom dat was. Een diploma, of plek aan tafel in een praatprogramma, volstaat niet.

 

Laten we niet vergeten dat ‘AI’ in principe een feilloze ‘database’ is, voorzover de ‘data’ onomstreden zijn. In Duitsland sluit Volkswagen, voor het eerst in achtentachtig jaar een fabriek, in Dresden. En de Duitse industriële productie is twintig procent lager dan in 2018. Als je ‘AI’ vraagt wat daarvoor de redenen zijn, krijg je beslist een logisch klinkend antwoord. Iets met ‘pandemie’. Iets met tarieven van Trump. Iets met Chinese concurrentie. Maar als ‘AI’ integer is, dan zal het programma ook wijzen op de spectaculair gestegen productiekosten als gevolg van dure energie, duurdere materialen, beide het gevolg van de sancties tegen Rusland, de dure ‘duurzame’ energie, de ‘regeldruk’ die bedrijven klauwen met geld kost, afkomstig van ‘Brussel’, en de krapte op de arbeidsmarkt omdat er in Duitsland vooralsnog meer te verdienen valt als ongeschoolde ‘Influencer’, ‘gender-deskundige’, ‘talkshow-host’, dan als productiemedewerker in een autofabriek. En dan mag ook niet onvermeld blijven dat ‘technische opleidingen’ uit de gratie zijn geraakt, wat tot schaarste op die ‘markt’ leidt, wat zich tevens vertaalt in problemen bij toeleveringsbedrijven, waaronder de fabrikanten, installateurs en onderhoudspersoneel van ‘robotica’. Maar dat is ‘politiek ongewenst’, en mocht ‘AI’ daar juist de nadruk op leggen, dan wordt het door de jury van de ’Slimste Mens’ afgedaan als ‘fout’. 

 

Onze Nederlandse samenleving hangt aan elkaar van de ‘Belspelletjes’, ’Televisiespelletjes’ en ‘Triviant-weetjes’. Zelf ben ik nog van ‘Voor de Mammoet’, zoals dat dan heet, toen de structuur van het onderwijs, maar ook de inhoud, en de eisen die gesteld werden aan leerlingen, heel anders waren. Aan het begin en aan het einde van de ‘HBS’ had je één schriftelijk examen, bij het eindexamen gevolgd door een mondeling voor de meeste vakken, en dat was het. Geen boek op tafel. Geen rekenmachine. Destijds zette ik daar wel vraagtekens bij, want als je iets goed ‘op kon zoeken’, of als je handig was met een rekenmachine, dan ging je productiviteit toch omhoog? En was dat niet het streven? 

 

Nou schreef ik recent nog over een tijdverdrijf waarbij ik mijn vrouw, als ik rijd, en we naar de muziek luisteren, vraag wat er met deze of gene ‘band’ of zanger(es) gebeurd is sinds die ‘hit’. Dat is nou typisch iets wat je volgens mij *niet* als parate kennis met je mee moet dragen, omdat het geen enkele ‘toegevoegde waarde’ heeft. Ik kan zelf ‘kaartlezen’, maar veel ‘moderne’ mensen weten alleen hoe ze de ‘app’ moeten gebruiken die hen van ‘A naar Beter’ brengt, en dan compleet met ‘actuele verkeersinformatie’ die je op een kaart wel kunt schudden. Maar dat ‘kaartlezen’ zorgt voor ’spatiale bewustwording’ die niet onbelangrijk is bij het doorgronden van complexiteit. Om kort te gaan, stijgt mijn achting voor iemand niet als hij of zij ‘De Slimste Mens’ wint, of elk spelletje ‘Triviant’, want dat betreft triviale kennis, die je niet paraat zou moeten hebben, omdat het zonde is van de geheugenruimte. 

 

Het komt mij voor dat veel medemensen zich voor laten liegen door politici, omdat ze hen niet serieus nemen. Ze bezien hen als deelnemers aan een televisiequiz, waar verkeerde antwoorden geaccepteerd zijn, en ook niet meteen betekenen dat je het spelletjes gaat verliezen. Een slonzige geschiedenisleraar in een zwart corduroy ‘arbeiders-pak’ met een overbemeten ego is de ‘jury’, en die rol vervult hij ook in de ‘praatprogramma’s’ waar hij voor gevraagd wordt. En zo leuteren we alles aan elkaar vast. In *iedere* nieuwsuitzending, en zelfs in het ‘Weerpraatje’, komen er ‘Weetjes’ voorbij die zonder context leiden tot hallucinaties bij de kijkers. Het CBS had ‘berekend’ dat er voor het eerst meer Nederlanders van 65 jaar en ouder waren, dan van 21 en jonger. Maar als je er op wijst dat er te weinig babies worden geboren, waardoor demografische verschuivingen in beeld komen waar we eens goed over na moeten denken, dan ben je een ‘rechts-extremist’ indien je het beziet tegen de instroom van grote groepen mensen met een geheel andere cultuur, andere religie, en andere loyaliteiten. Voor de ‘weetjes-bevolking’ is dat bedreigend, omdat het feitelijk accurate informatie met elkaar verbindt, waardoor jij ineens kunt ‘kaartlezen’, terwijl zij niet verder komen dan de ‘Tom-Tom’ programmeren met de bestemming, en kiezen uit de routes op grond van een beperkt aantal criteria. Over vijfentwintig jaar doen ze mee aan een ‘inbelspelletje’, en dan weten ze nog precies dat in 2025 het CBS berekende dat, voor het eerst, de groep ouder dan 65 groter was dan de groep jonger dan 21, en daarmee winnen ze dan honderd Euro. Als die nog bestaat, tegen die tijd. 

0 comments

Anders nog iets?

In mijn tijdlijn op ‘X’ word ik doodgegooid met berichten over hoe blij Europeanen wel niet zijn met de EU.

 

Statistieken, individuele getuigenissen, rapporten van ‘onderzoekers’. Geen gebrek aan uitzinnige vreugde en pure tevredenheid. Omdat ik zelf nogal kritisch schrijf over de EU zou u de indruk kunnen krijgen dat ik uitgesproken ontevreden ben. Wat dan weer in schril contrast staat met mijn ‘getuigenissen’ aangaande mijn privéleven, waarin ik juist stel dat ik uitermate tevreden ben. We hebben allemaal onvervulde wensen, maar mijn grootmoeder placht altijd te zeggen dat er ook altijd ‘iets te wensen over moest blijven’. Waarbij zij er op doelde dat een ‘gezonde ambitie’ je de energie geeft om te investeren in het bereiken van je dromen, wat per saldo, linksom of rechtsom, de hele samenleving ten goede komt, zolang het geen uitgesproken destructief verlangen is. 

 

Het komt de samenleving echter niet ten goede als je wel *eisen* hebt, maar er zelf niets voor wilt doen. Mijn tijdlijn op ‘X’ puilt ook uit van de ‘toetsenbord-ridders’ die grossieren in eisen aan *anderen*. Een of andere Britse ‘Sir’, op ‘X’ zichtbaar als Rt Hon Sir Grant Shapps, voormalig minister van Oorlog, ‘Energy and Net Zero’, ‘Business’, Binnenlandse Zaken en Transport, heeft evident nergens kaas van gegeten, maar dat heeft zijn carrière alleen maar geholpen. Op kosten van de belastingbetaler heeft hij zich in de kijker gespeeld, na eerder vooral te zijn opgevallen wegens ‘copyright infringement’ via zijn ‘Web Publishing Business’, en een soort ‘piramidespel’ waarbij hij goedgelovige bezoekers verdiensten van $20.000 in twintig dagen in het vooruitzicht stelde, indien ze bij hem een ‘toolkit’ bestelden die ‘slechts’ $500 kostte, waar natuurlijk niks van waar was. Afijn, die meneer is, hoe kan het ook anders, buitengewoon gecharmeerd van steun aan Oekraïne. Hij droomt wellicht nog van het bezit van een eigen gouden toiletpot. 

 

Op ‘X’ heb ik nog wel geprobeerd om tot een dialoog te komen, maar dat is bij dat type mensen hoe dan ook onbegonnen werk. Je moet het toch proberen, nietwaar? Vandaag heb ik hem dan toch maar gevraagd of het niet iets voor hem was om dienst te nemen in het leger van Oekraïne, want wat ze echt serieus tekort komen, is soldaten. En ze halen in Oekraïne zelf mannen die ouder zijn dan hij van de straat om, tegen hun wil, te sterven voor onze hartewens om de NAVO uit te breiden met met dat land, en Rusland uit te putten. Afgelopen week kwam er een Britse militair om in Oekraïne, en dat was niet de eerste, maar omdat er verslaggevers in de buurt waren voor het componeren van een artikel over die eenheid, haalde het deze keer de pers. Er is dus best plek voor hem.

 

Wat ook de pers haalde, was een terreuraanslag in Australië, op het iconische ‘Bondi Beach’, waar een vader en een zoon ‘los’ gingen op een feestende groep Joden. Een ongekend heldhaftige Ahmed al-Ahmed uit het Syrische Idlib vluchtte niet weg, maar verliet zijn kraam waar hij versnaperingen verkocht aan de strandgangers, en overmande één van de twee schutters. Hij werd zelf twee keer geraakt door kogels. Ahmed al-Ahmed was enkele maanden geleden naar Australië geëmigreerd vanuit Syrië, kennelijk kort nadat de NAVO zijn land had ‘bevrijd’ door een terrorist uit Idlib aan de macht te brengen, die inmiddels overal met alle égards wordt ontvangen, tot in het Witte Huis aan toe. Een ‘akkefietje’ in Syrië, bij Palmyra, eerder bevrijd van IS door de Russen, die er de vernielde monumenten restaureerden en er een concert organiseerden om dat te vieren, wat in het westen volledig werd geboycot, ‘want Assad’, kostte drie Amerikanen het leven. Althans, twee Amerikaanse militairen en een tolk. De daders van ‘Bondi Beach’ en ‘Palmyra’ zijn ‘geïdentificeerd’ als behorend bij, of sympathiserend met ‘Islamitische Staat’, net als de huidige president van Syrië. En een groep die werd opgezet door Israël om in Gaza Hamas uit te moorden, en geen probleem als er daarnaast ook onschuldige Palestijnen het tijdelijke met het eeuwige verruilen. En dan hebben we daarnaast uiteraard nog de ‘bevrijders’ van Libië, die door de NAVO ten tijde van Obama, en het zoveelste kabinet-Rutte, in het zadel werden geholpen, en daar nu heuse slavenmarkten hebben. En de groepen die door de NAVO worden gesteund in de Kaukasus om Putin te ‘overbelasten’, en de met ‘Islamitische Staat’ samenwerkende ‘Oeigoeren’ in het westen van China waar onze NAVO ook al zulke warme banden mee onderhoudt. 

 

Freek de Jonge verzuchtte in zijn laatste show, die ik in mijn vorige bijdrage beschreef, dat ‘Links’ er niet aan te pas kwam (in Nederland), omdat men in die kringen niet dacht in termen van ‘Macht’. Het curieuze is natuurlijk dat menige Nederlander die met lede ogen toeziet hoe ’Nederland’ en ‘Europa’ naar de gallemiezen worden geholpen door types als Frans Timmermans, als machtige Eurocommissaris’ niet verkozen, en bij verkiezingen geen succes, maar door Freek blijkbaar op handen gedragen, in hun ogen de ‘vleesgeworden’ machtswellustelingen en gewetenloze opportunisten zijn die het voor Nederland verzieken. Het beleid dat vanuit ‘Brussel’ op ons neerdaalt wordt door *hen* gekenmerkt als ‘Links’, alhoewel de mensen die onderaan bungelen in de samenleving, overigens veelal ‘nieuwe Nederlanders’, er geen voordeel bij hebben. Was het niet *juist* het streven naar macht waardoor dat tweede kabinet Den Uyl er niet kwam, en Wim Kok weliswaar won, maar net als ‘sociaal-democraten’ elders ons land verpatste aan de ‘banken’ en de ‘aandeelhouders’?

 

Voor het goede begrip herhaal ik nog maar eens dat ik zelf in de omgang met mijn medemensen in Europa zelden of nooit problemen heb, maar dat neemt niet weg dat ik niet alleen besef dat er medelanders zijn die zich buitengesloten voelen, maar dat dit als regel niet de mensen zijn waarmee ‘niet te praten valt’, indien je ze uit dat ‘Cordon Sanitaire’ haalt. Het zijn niet de ‘toetsenbord-ridders’ die graag fikkie stoken, en waarmee inderdaad niet te praten valt, net zomin als met de gasten in ‘praatprogramma’s’ die alleen maar zichzelf willen presenteren, en die niet luisteren, maar gehoord en gezien willen worden. Het volume van de communicatie zegt niets over het bereik. Mensen moeten het lezen, horen, nieuwsgierig worden, maar dat vereist, zoals ik schreef waar ik Plato, Freud en Jung erbij sleepte, een vorm van educatie die niet meer in de aanbieding is. Dat is als zodanig niet de ‘schuld’ van deze of gene, maar het gaat ons wel de kop kosten. Hoe bereik je dat mensen hun ‘verstand’ weer terugkrijgen? Door een ontluisterende ramp of oorlog die voorkomen had *moeten*, en ook had *kunnen* worden. Maar dat is achteraf. En als je dan het slachtveld overziet, en de vraag stelt *waarom* het niet werd ondervangen, en of er dan geen mensen waren die tijdig waarschuwden, dan blijkt dat die mensen er niet alleen wel degelijk waren, maar dat een ruime meerderheid van de bevolking al dacht: ‘Hier klopt iets niet!’ Je kunt geen mensen die ‘Islamitische Staat’ een warm hart toedragen, of die zich openlijk manifesteren als Neonazi’s, aan de macht helpen en bewapenen, en denken dat het vast wel goed af zal lopen. 

 

Je kunt niet voorrang geven aan bijzaken, en denken dat de ‘automatische piloot’ de grote lijnen wel in de gaten houdt. Je kunt niet in een onmetelijk complex systeem als het mondiale klimaat gaan ‘micro-managen’, in de hoop dat je ‘blijk van goede wil’ vrucht zal dragen. Je kunt niet ‘regelen’ dat de prijs van energie finaal door het dak gaat, afgezet tegen wat die energie in andere landen kost, en denken dat je concurrerend zal blijven. Je kunt van een succesvolle ‘Vrije Markt’ geen tot de tanden toe gewapende militaire grootmacht maken door de introductie van een ‘vijandsbeeld’ en dwangmaatregelen die worden opgelegd door de ‘Grant Shapps’ die Europa rijk is. Als je in de winkel staat, en de verkoper vraagt: ‘Anders nog iets?’, dan moet je zelfverzekerde antwoord zijn: ‘Nee, anders had het al op mijn boodschappenlijstje gestaan!’ Burgers moeten, uit pure zelfbescherming, weerstand leren bieden aan de verleiding om spullen te kopen waar ze helemaal niks aan hebben, van politici die het ook niet kunnen leveren. Als ze je die worst voorhouden van $500 voor een ‘toolkit’, met $20.000 binnen twintig dagen, dan zou je de politie moeten kunnen bellen om die laaienlichters uit de vergelijking te halen. ‘Anders nog iets?’ Nee. Ik wil vrede, en de vrijheid om te handelen, te reizen, en mijn ideeën onder woorden te brengen, beschermd door een heuse constitutie. En medelanders die er net zo in zitten als ik, in die zin dat ze de dialoog opzoeken, en met voldoende gezond verstand om te begrijpen dat terroristen knuffelen en oplichters bewieroken, vanuit een verwrongen beeld van hoe je je doelen zou kunnen bereiken, niet de goede weg is. Europa moet weer snel *minder* beloven, *minder* hooi op de vork nemen, anders zie ik het somber in. Méér een wereld voor de Ahmed al-Ahmed’s, en geen kansen voor de Rt Hon Sirs.

0 comments

View older posts »