Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Uitbreiding

Added an 'In English' page to this website. Articles in that section are not a direct translation of what is posted on the Dutch language blog. They are 'stand alone' contributions, borrowing from the main Dutch language blog. Contributions will be irregular, and cover various topics. Read the introduction on that page to learn more. 

Zoeken op dit blog

Aan mij heeft het niet gelegen

Dat was helemaal niet mijn bedoeling!

 

Anders dan veel kritische volgers van wat er in onze hedendaagse wereld gebeurt, ga ik a priori uit van de 'Goede Bedoelingen' van mijn medemensen, tenzij het cynisme en de zelfzuchtige criminele intenties, of de blinde haat er duimendik bovenop liggen. Dan nog ben ik bereid mee te denken over de oorzaken. Hoe kan het dat iemand zo geworden is? Tegelijk richt ik ook de blik naar binnen om te ontdekken waar die tolerantie, die bereidheid om te accepteren dat mensen geen 'Kwade Bedoelingen' hebben, vandaan is gekomen. Het is evident geen onverschilligheid, anders zou ik hier niet elke dag een artikel schrijven over actuele gebeurtenissen, en wat er beter kan. Het is verleidelijk om te pronken met een 'nobele inborst', superieure kennis door zelfstudie, of met een perfecte opvoeding. 

 

Maar wat is dat dan, een 'perfecte opvoeding', en hoe ver reikt onze kennis op dit gebied nou helemaal? Ik ben mijn ouders dankbaar voor de opvoeding die ze in de aanbieding hadden, die kennelijk goed aansloot bij waar ik 'behoefte' aan had, in die tijd, maar geen gebrek aan ervaringen waar iemand anders compleet aan onderdoor gegaan was, vrees ik. Zeker als je ze verlegt naar deze tijd, waarin zowel de normen als waarden volkomen anders zijn dan destijds. Door te accepteren dat anderen, mijn ouders en andere autoriteiten, 'Goede Bedoelingen' hadden en hun best deden, en ik niet meer kon eisen, ook al paste het slecht op wat ik liever had gezien, zeker op het moment zelf, overleefde ik mijn jeugd zonder trauma's. Er kwamen geen kardinale, levensbedreigende situaties voorbij, maar een ongeluk zit altijd in een klein hoekje. Het gevolg van teveel, of te weinig aandacht, of verkeerde aandacht. De concrete voorbeelden zijn verder van geen betekenis in dit verband, maar ik moet het zo inleiden om tot de conclusie te komen dat die tolerantie uiteindelijk een combinatie was van een bepaalde aanleg, en een dynamische overlevingsstrategie, met her en der inspirerende momenten. Oftewel, ik heb geluk gehad. 

 

Waar ik in het verleden schreef over tolerantie benadrukte ik dat die niet opgelegd en afgedwongen kan worden, omdat het dan geen tolerantie meer is. Je kunt het gedrag van mensen wel aan banden leggen, en de ruimte die rest benoemen als 'tolerantie', maar dat heeft geen betrekking op hoe de mensen het beleven. Zelfde woord, andere betekenis. Daar gaat het over een bedachte limiet, vastgelegd in een wet, die wel, of in het geheel niet aansluit bij het bevattingsvermogen van de burger, en zijn of haar bereidheid om die 'Rode Lijn' te accepteren. Ik lees ineens overal op 'X' dat 130 op de snelweg niet 'kan', vanwege 'Natura 2000'. Er kan geen 'grammetje stikstof' bij. Maar 'Natura 2000' is gewoon een afspraak, en je kunt andere afspraken maken als je daar goede argumenten voor hebt. 

 

Voorstanders van die 'Natura 2000'-limiet spreken onmiddellijk een banvloek over je uit, maar in meerderheid zijn het hypocrieten waar je niet aan hun 'NAVO-Top' mag komen, te houden in Nederland, waarbij alleen al de president van de VS met een complete vloot Jumbo-vliegtuigen naar ons land komt, deels voor zijn helicopter en 'The Beast' pantserlimousine met enorme 'SUV's' voor zijn beveiligers, en één voor hemzelf en zijn entourage, de 'Air Force One' genoemd, terwijl een 'Zoom-Conferentie' een optie zou zijn met een oneindig veel lagere 'footprint' waar het de stikstof-uitstoot betreft. En dan zwijg ik nog maar over onze oorlog tegen de Russen op het grondgebied van de Oekraïne en Rusland zelf, patrouilles met marineschepen in de Zuid-Chinese Zee, en de explosieve groei van de wapenindustrie, met bijbehorende behoefte aan 'oefenterreinen'. En wat denk je dat de blokkade van snelwegen bij protestacties allemaal aan extra stikstof uitstoot genereert? Of het totaal aan 'vluchtelingenwerk' met dat complete circus dat er omheen hangt? Of LNG per schip aanvoeren van de andere kant van de wereld, inplaats van gas via een pijplijn die we zelf hebben opgeblazen, met de grootste 'man-made' natuurramp in de historie als gevolg? Wat zegt u? 'Dat is anders……?' Want? Als ik dat niet begrijp dan ben ik 'dom'? Heeft u een spiegel in huis?

 

Onveranderlijk stuit je op een muur van onwil als je langs die weg wijst op inconsistenties, of uitkomsten die haaks staan op de 'Goede Bedoelingen' waar iemand mee loopt te pronken. Anderen zijn op 'X' nog steeds lyrisch over Sigrid Kaag, uit de tijd dat D66 nog een veel grotere partij was, en Kaag als minister van financiën mocht leveren, die daarvoor minister van buitenlandse zaken was geweest, namens de 'onderwijspartij'. Ze is vertrokken naar de 'belastingvrije' VN waar ze 'Gaza' in haar portefeuille heeft, en wat heeft ze daar zoal bereikt dan? Is er al zicht op de omvang van het Zwarte Gat dat ze achterliet in de schatkist? Heeft iemand de 'hocus pocus'-deken waarmee dat Gat is afgedekt al weg durven trekken? Waarom bungelt Nederland nu ergens onderaan in het 'debielenklasje' waar het lezen en rekenen betreft, als één van de rijkste landen ter wereld, op papier? Natuurlijk, ze had 'Goede Bedoelingen'. En ze kon het niet alleen. 

 

Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, maar hoe raakt dat nou aan mijn openingsargument, en hoe 'coping' bij mij de tolerantie heeft doen toenemen? Wat is de boodschap? De boodschap is dat er een grens zit aan onze tolerantie, aan onze eigen, individuele tolerantie, en wie daar overheen gaat, wie die 'Red Line' passeert, krijgt problemen, zoals we nu in Oekraïne ervaren. En dat het onveranderlijk de 'overcontrolling' medemensen zijn die tot op het bot intolerant zijn, ook al zeggen ze zelf van niet, omdat het precies zo moet gaan als zij willen, die voor problemen zorgen. Problemen voor anderen, in het bijzonder waar ze niet overzien wat de consequenties zijn van hun eigen keuzes, ze afhankelijk zijn van anderen, en ze alle invloeden onmogelijk kunnen beheersen, maar ook voor zichzelf. Verbittering en blinde rancune gegarandeerd. En dan breekt de pleuris uit. Het ligt nooit aan hen. Het is de fout van Poetin en zijn trollen! (Of welke voodoo-pop dan ook).

Is dat wel zo'n goed idee?

Goed idee; doen we niet.

 

Eenieder met de ambitie om het eigen leven vorm te geven, komt bijna dagelijks uitdagingen tegen. Op het eerste gezicht een buitenkansje, maar dan denk je er nog eens goed over na, en dan blijkt het toch niet zo'n positief verhaal. Of de risico's zijn, bij nader inzien, toch te groot. De ene keer leidt dat op termijn tot teleurstelling, als achteraf blijkt dat je het toch beter wél had kunnen doen, terwijl je de volgende keer je Goede Gesternte op je blote knieën bedankt dat je zo verstandig was om er vanaf te zien. 

 

Het begint al bij de 'partnerkeuze'. En wat voor ons privé-leven geldt, geldt ook voor hele landen. 'Tot de dood ons scheidt' mag vanzelfsprekend klinken als we ons 'Ja-Woord' geven, verblind door visioenen van louter positieve momenten, maar dan ben je enkele decennia verder, en mondt het uit in een 'vechtscheiding', een 'Brexit' of 'Oekraïne'.

 

Als Elon Musk alleen maar beren op de weg had gezien bij elke nieuwe uitdaging, was er nooit iets uit zijn handen gekomen. Nou was hij natuurlijk niet die pionier die eigenhandig de eerste Tesla in elkaar knutselde in zijn schuurtje, zoals de grondleggers van 'Apple', maar dat is het punt niet. Een ondernemer loopt risico als een investering flopt. En het kan op duizend-en-één manieren mis gaan. Verreweg de meest ergerlijke manier is ingrijpen van fantasieloze overheidsfunctionarissen die zelf geen 'Skin in the Game' hebben, en al hun fouten afdekken door de belastingen te verhogen, geld bij te drukken, of het te lenen van toekomstige generaties. Verreweg de meest risicovolle investering van Musk tot nu toe, was zijn beslissing om 'Twitter' te kopen, omdat hij kon weten dat hij de fantasieloze overheidsfunctionarissen, die al jarenlang druk waren met de implementatie van censuur op de 'platforms', lijnrecht tegenover zich zou vinden. 

 

Ursula von der Leijen propageert nu via 'spotjes', en op een 'conferentie' in Copenhagen, dat ze na 6 juni, als haar machtsbasis in het 'Europarlement', de 'Warparty/Uniparty', het samenwerkingsverband van de 'gevestigde partijen', niet volledig is weggevaagd, zal inzetten op 'pre-bunking'. Dat is iets dat je moet begrijpen als een 'vaccin-voor-de-hersenen', die na 'vaccinatie' niet meer in staat zullen zijn om 'desinformatie' te verspreiden, al zouden ze willen. De redenatie is dat 'de-bunking', het bestrijden van de 'desinformatie' zelf, neerkomt op 'genezen', en dat je beter kunt voorkomen dat iemand 'ziek' wordt. In die wereld gaat 'X', zoals Musk het platform nu in de markt zet, niet renderen, dat lijkt mij helder. Althans, niet als een 'Free Speech' platform. 

 

U zult begrijpen dat ik zelf niet zo héél lang hoef na te denken over dat 'briljante' plan. Goed idee; doen we niet. Maar het gros van de mensen begrijpt het probleem niet, of ervaart een wereld die geregeerd wordt door de 'Thought Police' als een warm bad. Verzorging, van de wieg tot het graf. Ik kan van mijn kant duizenden voorbeelden aanslepen van 'desinformatie' verspreid door de overheid zelf, of bakken vol keuzes waar best nog wel even wat beter over nagedacht had kunnen worden, waaronder het streven om de EU vorm te geven zoals die nu is ingericht, wat niets uitstaande heeft met democratie, en waarin een Grondwet om de burger te beschermen tegen ambtelijke willekeur en 'gerechtelijke dwalingen' ontbreekt. En de keuze om de EU de vrije teugel geven bij het streven naar expansie, als slaaf van een 'Atlantische' alliantie die direct, of indirect, betrokken is bij alle oorlogen in de hele wereld. 

 

Bij de Dames van 'GoedeMorgenNederland' zaten vanochtend drie leuterkousen die een lans braken voor een 'Europese Defensie'. Nog vóórdat de F-16 werd aangeschaft, kunt u nagaan hoe lang geleden dat was, betoogde ik dat we beter een Europees toestel konden kopen dan iets uit de Verenigde Staten. Ten eerste was dat goed voor de Europese economie, en hielden we de kennis en vaardigheid in 'eigen huis', maar ik had daarnaast al twijfel over onze 'partnerkeuze', en je moest er niet aan denken dat je ineens geen onderdelen of munitie meer kon krijgen, of nieuwe toestellen voor degene die verloren waren gegaan, als de nood het hoogst was. Daarnaast waren de aanvoerlijnen lang en kwetsbaar. Die strijd verloor ik glansrijk, en daarna regelde Frans Timmermans nog dat we ook de JSF aanschaften, een te zwaar, te complex, schofterig duur toestel, vol met kinderziektes, en niet in staat om zonder bij te tanken de vijandelijke linies te bereiken, als je daarbij uitgaat van Rusland als mogelijke vijand. En Amerikaans, dus 'post-Trump', of 'post-Kennedy' zou het zomaar kunnen zijn dat ze regelrecht naar het Aviodome kunnen. 

 

Let wel, in die tijd, in de vroege jaren zeventig, was de EU nog de EEG. Denemarken, Ierland en het Verenigde Koninkrijk kwamen er in 1973 bij. Griekenland, Spanje en Portugal waren nog geen lid. Er was nog geen 'Europese Commissie', geen 'Europees Parlement'. En de nationale legers concentreerden zich nog op defensie. Niemand had het over een 'Europees Leger'. Mijn argumenten waren integer en logisch onderbouwd voor de destijds bestaande situatie. Ik was geen voorstander van een 'Europees Leger', en zeker geen collectief expeditieleger dat zich tot ver buiten de eigen grenzen zou bemoeien met oorlogen en mee zou werken aan het uitlokken ervan door voorstellen die tot doel hadden ze te vermijden resoluut van tafel te vegen, omdat het ons 'recht' zou zijn uit te breiden in oostelijke richting, en tot in de Zuid-Chinese Zee te dreigen met wapengekletter. 

 

Mevrouw Ouwehand van de partij die meer opheeft met dieren dan met mensen vond het een goed idee om een 'Europees Leger' te formeren, maar wilde de inzet van de nationale eenheden wel alleen mogelijk maken als het nationale parlement akkoord ging. Dassen van de pro-Ursula partij reageerde daar niet direct op, want dan had hij de slapende honden van mevrouw Ouwehand wakker gemaakt, maar deed heel sluw een onderhands tegenvoorstel, waarin hij stelde dat het allemaal natuurlijk wel goed 'geborgd' moest zijn, maar dat kon wel middels passende wetgeving waarbij het 'Europarlement', de 'Warparty/Uniparty' de autoriteit krijgt om er een klap op te geven, en daarna was het wat hem betrof 'Bommen Los!'

 

Dat mevrouw Ouwehand er geen kaas van heeft gegeten valt haar niet aan te rekenen, maar als de pleuris uitbreekt, kun je niet met een gemankeerd 'Europees Leger' ten strijde trekken, waarin cruciale onderdelen ontbreken die zich bevinden in landen die niet meedoen. Ze vindt het dus een goed idee, denkt er verder niet over na, en gaat akkoord. Terwijl, als ze er drie mu-seconden over had nagedacht, of hoorde hoe Dassen haar aan het 'Gaslighten' was, ze meteen in blinde paniek had moeten uitroepen: 'Doen we niet!'

 

Nou is het een illusie, vrees ik, om te hopen dat de 'Warparty/Uniparty' op 6 juni zoveel zetels verliest dat ze controle kwijtraken, en anders vinden ze er wel weer wat op. Maar blijf nou niet thuis op die dag, omdat dat hele 'Europarlement' een peperdure aanfluiting is, en gooi uw stem niet weg door te kiezen voor een 'schat' die goed is voor de honden, de naaktslak en de wolven, maar denk er even over na. Laat de 'Luis in de Pels' zo groot worden dat 'pre-bunken', het 'vaccineren' opdat u op enig moment uw kinderen uit staat te zwaaien als ze vertrekken naar het front, niet haast ongemerkt passeert. Want daar krijgt u spijt van!

Het is echt allemaal mensenwerk

Gisteren stond ik al even stil bij de volgende verkiezingen, die op 6 juni voor het 'Europarlement'.

 

Bij de introductie van 'Europese verkiezingen' voerde ik, samen met anderen, actie tégen die verkiezingen. Op grond daarvan identificeerden anderen mij als 'extreem links', waar 'Euroscepsis' in die tijd eerder een 'linkse' hobby was dan iets waar je bij een 'rechtse-' of 'centrumpartij' gehoor voor vond. Mijn argumenten toen waren exact dezelfde als mijn argumenten nu. Een parlement heeft pas zin als je een Grondwet hebt, en een transparante, democratische wijze om vanuit de 'volkswil' te komen tot een overkoepelende regering, die door het parlement gecontroleerd dient te worden. Maar nu ben ik daardoor 'extreem rechts', omdat 'links' zich compleet in heeft laten pakken en voorop loopt in het promoten van het bestaande autoritaire model dat van de 'achterkamertjes-politiek', en elkaar in de marge op niks af bestrijdende 'machtsblokken', aan elkaar hangt. 

 

Het beleid wordt bepaald door niet-gekozen, omhoog gevallen, of in eigen land uit de gratie geraakte 'favorieten' en hun anonieme entourage van lobbyisten, waarbij de 'machtsblokken' op niks af strijden om herkend te worden als het 'Beste Jongetje In De Klas'. Het is ronduit pathetisch. En om die reden staat dat 'Europarlement' terecht te boek als een dump voor uitvreters die vallen voor het 'Grote Geld' en de 'perks'. Wat echter niet wil zeggen dat het dús totaal nutteloos is om op 6 juni nar de stembus te gaan, of dat alle 'Europarlementariërs' besmet zijn door datzelfde graaivirus. Integendeel! Er zitten beslist hardwerkende volksvertegenwoordigers tussen die als 'luis in de pels' uitstekend werk doen. Die door hun status toegang krijgen tot dossiers waar ze anders naar konden fluiten. Gisteren lichtte ik toe waar ik zelf op ga stemmen, in de hoop dat die vrouwen van 'Meer Directe Democratie' zich ontpoppen als 'luis in de pels' indien we ze een kans geven. 

 

Op dit blog herhaal ik op gezette tijden de 'dooddoener' dat keuzes consequenties hebben. Gewenste gevolgen, en 'bijwerkingen'. Zeker in de politiek is het zo dat je als kiezer doorgaans verleid wordt door bepaalde beloften, en nadat de stemlokalen gesloten zijn slaan de 'lijsttrekkers' dat 'doorgerekende' boek vol beloften dicht, begint het 'wheelen en dealen', en wordt het een tombola. Ieder voor zich moet dan maar bepalen of er voldoende over is gebleven van het programma waar men voor koos bij de laatste verkiezingen, en ik ben zeker niet ontevreden over de partij waar ik in november mijn stem op uitbracht, maar 'Europa' is een ander 'beest'. En een 'regeringspartij' is in Europa toch minder goed bij machte om dat te doen waar ik op mik. Daarnaast ben ik nog steeds ook op zoek naar een partij die open staat voor vrede, en die niet aan de leiband van de NAVO loopt. Zonder dat die partij al op voorhand meewerkt aan de eigen marginalisering, door te dwepen met 'Trumpiaanse', of 'Farage' achtige politiek. 

 

De intelligentie, en rust die nodig is om op een effectieve manier de 'Warparty/Uniparty' te identificeren als de bron van conflicten, en niet de oplossingen, moet je in het sterk gepolariseerde Nederland met een kaarslichtje zoeken. Alle 'gevestigde' partijen, aan beide zijden van het politieke spectrum, zoeken het in 'Framing', waar helemaal niemand wijzer van wordt. Hier op mijn blog zal ik, ook na 6 juni, mijn best blijven doen om constructief bij te dragen aan een veel realistischer benadering van het politieke speelveld, en benadrukken dat die bovenmatige focus op de wereld buiten Europa, en blinde ambitie om Europa als 'EU' nog verder uit te breiden, zelfs tot buiten geografisch Europa als het aan 'Brussel' ligt, niet alleen kansloos is als je het beheersbaar wilt houden, maar bovendien peperduur, en dodelijk in zijn consequenties waar het leidt tot meer en meer bloedvergieten. 

 

De wereld is groter dan Nederland, groter dan 'Europa', groter dan het 'Atlantische' verbond, maar je mag niet verwachten dat je als 'Europarlementariër' de wereld naar je hand kunt zetten. Het moet 'dichter bij huis', 'nederiger', en zonder geldverslindende ambities en 'Bridges to Nowhere', zoals ik gisteren schreef. Houd het compact, en bescherm de burger tegen onpersoonlijke 'beleidsorganen' ver van huis. In de VS herdenken ze nu George Floyd, die om het leven kwam toen hij werd aangehouden wegens het betalen met een vals biljet van twintig Dollar, en hij zich tegen die aanhouding met fysiek geweld verzette. Een (zwarte) Amerikaanse advocate uit New York schreef op 'X' dat Floyd het niet had verdiend om te overlijden, door de 'greep' die de politieagent toepaste. En dat 'Black Lives Matter'. 

 

Alle levens, van alle mensen, doen ertoe. Het pad dat George Floyd koos, via drugsgebruik en 'dealen', waardoor zijn sportcarrière doodbloedde, was geen veelbelovend pad. De blanke agent en hij hadden een 'historie', dat kwam er nog bij. De assistentie waar de agent om had gevraagd liet op zich wachten. En de toegepaste 'greep' was welliswaar geleerd op de opleiding voor politieagent, maar gevaarlijk, zoals bleek. En wie weet wist Floyd oprecht niet dat het biljet vals was, maar hij had de schijn tegen door de 'akkefietjes' in zijn leven tot dan toe. Ik ben geen Amerikaanse politicus, maar als ik de keuze had gehad om bijna honderd miljard uit te geven, dan was het niet naar méér oorlog in de wereld gegaan, zoals het 'Congres' recent na lang aarzelen goedkeurde, maar had ik dat geld nuttiger besteed aan maatregelen die mensen als Floyd de aantrekkelijke keuze zouden bieden om weg te blijven van de drugs en het criminele circuit. Je kunt een Dollar, of een Euro, maar één keer uitgeven. Doe er dan ook wat nuttigs mee. Steek het geld niet in 'Project Oekraïne', 'Project Georgië', 'Project Gaza' of 'Project Taiwan'. 

 

De afgelopen dagen was ik druk met het 'scannen' van oude dia's, waaronder die van een vakantie in de Verenigde Staten in 1982. Een rondrit waarbij ik ook door San Francisco kwam. Ik heb het daarna, bij volgende bezoeken, zien verpauperen, waardoor het nu nog slechts een afzichtelijke schaduw is van wat het toen was, een bruisende metropool aan de vooravond van een 'digitale doorbraak' met 'Silicon Valley' nabij, waar het geld tegen de plinten klotste. Ten tijde van de protesten tegen de oorlog in Vietnam was het ook niet overal even rimpelloos, maar nu is het echt troosteloos, kansloos. En het is op geen stukken na de enige stad waar je niet langer veilig over straat kunt. Er zijn steden waar het nog ontstellend veel erger is. Publiek geld besteden aan oorlog, 'regime change', en megalomane projecten die moeten leiden naar een 'transitie' zonder blauwdruk van het elementaire netwerk dat ervoor nodig is, laat staan een solide infrastructuur die er klaar voor is, gaat ons de kop kosten als we niet snel bij zinnen komen. 'Opwarming van de aarde?' Haal de schaatsen maar uit het vet voor de nucleaire winter met dit stelletje beunhazen! En dát is, anders dan die 'opwarming', dan écht puur mensenwerk! 

 

Meer Directe Democratie

Als de regering verkeerde keuzes maakt, en het parlement gaat in meerderheid akkoord, heb je als burger het nakijken.

 

Dat is een open deur, en iedereen heeft zijn of haar eigen favoriete voorbeelden. De 'Fyra'. Gas in Groningen. Toeslagen. Mondkapjes. Deelname aan de oorlog in Irak, en Afghanistan. Weggegooid geld, of erger. Achteraf wemelt het altijd van de mensen die het 'al gezegd' hebben. Maar de ene keer kan niemand zich dat herinneren, en de volgende keer blijkt iemand wel tegen een zekere keuze te zijn geweest, maar niet om de redenen die uiteindelijk leidden tot het falen en de miljardenstrop. Deels omdat een bepaalde keuze gaat over extreem complexe kwesties waarvan slechts een enkeling het totale project kan overzien. 

 

En dat gaat dan over de 'technische' kanten van een keuze. Wereldwijd wemelt het van de voorbeelden van 'geaborteerde' projecten, die technisch solide waren, maar economisch nooit konden renderen. Of een onwillige gemeenschap, of actiegroep, zorgde voor een verbod op de ingebruikname. Critici van een 'Grote Overheid' zijn dol op aansprekende voorbeelden, en verzamelen de plaatjes van 'Bridges to Nowhere'. De communistische 'Plan-economie' genereerde volop voorbeelden van mislukte projecten, ook al werden ze voltooid, en geen gebrek aan kritiek op China waar ze complete steden uit de grond stampten, waar niemand woont, omdat er geen werk is. Waar dat het directe gevolg is van sancties en tarieven die andere landen opleggen, kun je lastig zeggen: 'I told you so!'

 

Zekere investeringen die 'dragend' zijn voor een bepaald project, zoals woningen en infrastructuur, renderen pas als de bedrijven zich er hebben gevestigd, en als die wegblijven, is die hele investering een verliespost. Tenzij creatieve ondernemers een manier vinden om van de nood een deugd te maken. Als ze in de VS en Europa die Chinese elektrische auto's niet willen hebben, welke 'markt' kunnen ze dan ontwikkelen? Rusland, Azië, Afrika, Zuid-Amerika. Eerder vertoond met Huawei, en Russische producten die werden getroffen door sancties en zelfs een opgeblazen pijpleiding waar de NAVO-landen voor tekenden. Om dat land te straffen. Of straften ze nou zichzelf? 

 

Mijn moeder ving mij altijd op als ik enthousiast thuiskwam met een 'zekerheid'. Van wie had ik dat gehoord? Of had ik dat zelf bedacht? En als ik dan vertelde dat deze of gene 'expert' het verkondigde, zei ze meesmuilend: 'En hij kan het weten, want hij heeft een fiets met een bel!' Ze had nog nooit van Stanley Milgram en zijn 'behavioristische' experimenten gehoord, of Elias Canetti's 'Massa en Macht' gelezen, maar ze wist hoe 'authority bias' werkte, en hoe makkelijk mensen achter bepaalde ideeën aanlopen als degene die ze verkondigt aanspraak maakt op kennis die hij of zij helemaal niet heeft.

 

Om teleurstelling achteraf te voorkomen is het derhalve zaak om enige afstand te bewaren, en 'contrair' te leren denken. We zijn allemaal vatbaar voor 'impulsaankopen', en dat kan geen kwaad als je geld als water hebt. Goed voor de 'werkgelegenheid'. Al zorgt het voor productie die objectief bezien beter achterwege had kunnen blijven. Wat ook weer zorgt voor een groeiende afvalberg, een aanslag op schaarse grondstoffen, en slecht is voor milieu en klimaat. Al bestaat er altijd de kans dat iemand anders er nog een nuttige toepassing voor vindt. 

 

Vorige week bezocht ik een negentiende eeuws kasteel, van buiten gerestaureerd, maar van binnen grotendeels nog een bouwval na een bombardement in de Tweede Wereldoorlog. De familie die dat kasteel had laten bouwen bezat er in de regio nog twee, én een huis in Parijs, waar ze het grootste deel van het jaar doorbrachten. Het waren 'regenten' met politieke taken, betrokken bij het wel en wee in de regio die ze vertegenwoordigden, maar waar ze eigenlijk slechts zichtbaar waren middels hun kastelen, uitgebreide landerijen, en de stallen vol paarden en rijtuigen, wat 'werk' genereerde. Ook voor kunstenaars en ambachtslieden. Dat de Nazi's het kasteel vorderden zal wellicht ook te maken hebben gehad met de Duitse Joodse bankier, daar in Duitsland als eerste telg van een overigens onbekende stamboom in de adelstand verheven door een dankbare lokale vorst die de leningen die hij verschafte goed kon gebruiken, die de schoonvader was van de grondlegger van het kasteel, waardoor zijn kinderen volgens de Duitse rassenwetten ook Joods waren. In elk geval gooiden de westerse geallieerden er een bom op, waardoor het na de oorlog nog dertig jaar leeg stond. 

 

Is het nou weggegooid geld als de Franse overheid dat kasteel weer laat restaureren? Ik vind zelf van niet. Maar voor iemand die liever ziet dat het geld wordt gestoken in meer bommen voor Oekraïne, en een 'regime change' operatie in Georgië, Rusland, China, of noem maar op, ligt dat ongetwijfeld volkomen anders. Tegelijk worstel ik met de vraag of 'cultuur' een legitiem bestedingsdoel is voor enige overheid, of dat er 'principieel' geen cent gemeenschapsgeld naartoe mag. Dat veel 'striktere' standpunt begrijp ik ook, want tal van 'cultuuruitingen' vind ik zelf weggegooid geld. Maar wel nog steeds oneindig veel beter dan bommen voor Oekraïne en miljarden naar 'regime change' operaties. Of 'mondkapjes'. De 'Fyra'. En noem maar op. 

 

Deze mijmeringen leiden mij niet naar een 'partijprogramma', of een 'regeerakkoord', maar naar de vraag wat we mogen verwachten van 'behoorlijk bestuur'? Waar wordt het onfatsoenlijk jatwerk? Zijn de miljarden die we pompen in 'NGO's' die tot taak hebben wereldwijd regeringen van autonome landen te destabiliseren goed besteed? Mijn antwoord weet u wel, als u hier al langer leest wat ik te melden heb. Maar geen gebrek aan mensen die oprecht menen dat het kan helpen om oorlogen te voorkomen, ondanks de waardeloze 'track record', waar die eerder in tegenovergestelde richting wijst. Als een 'Eurocommissaris' die formeel ook mij vertegenwoordigt de premier van Georgië belt, en hem waarschuwt dat als hij zijn plannen doorzet om van onze 'NGO's' te eisen dat ze laten zien van wie ze al dat geld krijgen, hem zomaar hetzelfde kan overkomen als Fico in Slowakije, die onlangs werd neergeschoten door iemand die het onacceptabel vond dat Slowakije geen wapens en geld gaf aan 'Project Oekraïne', dan weet ik één ding zeker: Op die 'Eurocommissaris' ga ik zéker niet stemmen op 6 juni!

 

O, wacht. Die man is daar benoemd, net als zijn collega 'Commissarissen', en ik heb helemaal geen invloed op de vraag of hij terugkomt, of vervangen wordt, en door wie. Gekozen politici als Fico in Slowakije, Kobakhidze in Georgië, Orban in Hongarije, Poetin in Rusland, Vučić in Servië en tot 2014 Yanukovych in Oekraïne hebben daardoor nog geen streepje voor in de ogen van degenen die ons geld beheren. Waarvan zij overigens vinden dat het niet ons geld is, maar dat van hen, omdat zij het drukken. Zij controleren de 'Centrale Bank'. Waarmee ik zelf overigens nog niet de ogen sluit voor het gegeven dat het volk fouten kan maken. 'Hitler werd ook gekozen', zeggen we dan. Dus hoe ziet 'behoorlijk bestuur' eruit? Hele volksstammen lopen weg met de 'Commissarissen', terwijl ze de door mij hiervoor genoemde, gekozen politici, collectief afserveren als autoritaire, zelfs dictatoriale tirannen waarvoor hun moeder hen altijd gewaarschuwd heeft. Andere moeders dan de mijne, blijkbaar. Die van mij was pacifiste, en stemde PSP. Maar dat deed de oprichter van 'Raam op Rusland' ook, nu fanatiek pro-NAVO en pro-Oekraïne, met inbegrip van de meer rechts-extremistische, gewelddadige elementen. En de PSP ging op in wat nu 'GroenLinks' is, waar dat pacifistische element niet meer in terug te vinden is. Wat zou mijn moeder nu gestemd hebben, als ze nog geleefd had? Ik denk dat ze een voorkeur had gehad voor 'Meer Directe Democratie' met Hester Bais. Ik ook. Maar anders gemotiveerd. En dat kan natuurlijk. Zeker binnen het concept van die partij. 

Een wereldomspannend vredesinitiatief

We verdienen beter.

 

Niet u of ik persoonlijk, maar de wereldpopulatie als geheel. Op gezette tijden vragen mensen mij wat mij bezielt om hier elke dag een artikel te publiceren, en soms zelfs twee, ook één in het Engels. Is dat niet zonde van mijn kostbare tijd, omdat ik er toch niks mee verander? Dat laatste valt te bezien. Ik heb geen macht om de zaken grondig aan te pakken, maar meer invloed dan iemand die stilzwijgend de eigen weg vervolgt en het allemaal maar laat gebeuren. Hoe een idee, een gedachte die uiteindelijk grootse resultaten voortbrengt zich verspreidt, dat weet je niet. Er zijn wetenschappers die daar onderzoek naar doen, en hun bevindingen toepassen om mensen te beïnvloeden, via door de overheid bekostigde 'NGO's' en andere structuren, maar uiteindelijk kan de publieke opinie zomaar links, of rechts uit de flank gaan. 

 

De gedachte dat lethargie en je mond houden beter is zien we terug in religieuze stromingen waar men predikt dat de mens wikt, maar God beschikt. Anderzijds is het evident dat als we allemaal 'kakelen' en 'influencen', en niet luisteren naar dat waar anderen mee komen, we precies dat bewijzen, dat we niet veel verder komen dan wikken. Geïnstitutionaliseerde machteloosheid. Een leven als vee, als schapen in de wei. Waarbij een 'groot bereik', en volop navolging, met bijbehorende exorbitante verdiensten, niet betekent dat je een objectief positieve bijdrage levert aan de (mondiale) samenleving als geheel. 

 

Er wordt gewerkt aan een initiatief om te komen tot een wereldomspannend vredesinitiatief. Dat is niet die aanfluiting in Zwitserland die op het programma staat waar de aanwezigen zich zouden moeten buigen over een vredesplan voor Oekraïne, dat op voorhand kansloos is, omdat er niet mét Rusland wordt onderhandeld, maar óver Rusland. Ik heb geen idee wat de initiatiefnemers voor ogen staat, maar het is weinig realistisch. Enig plan voor vrede moet niet alleen 'rechtvaardig' zijn, maar ook uitvoerbaar. Waarbij die term 'rechtvaardig' niet verwijst naar enig universeel concept in een wereld die grotendeels 'Rules Based' is, en lak heeft aan 'Law Based', aan bindende contracten, die ze volproppen met 'kleine lettertjes' die dienen als 'escape clauses', waardoor het op zijn best niet veel meer is dan een soort 'intentieverklaring', die ook gelogen kan zijn, of het 'woord van eer', zoals ik dat twee dagen geleden toelichtte. 

 

Bij elk conflict in de wereld zijn er altijd verschillende partijen betrokken die elk met een eigen 'verhaal' op de proppen komen om te onderbouwen waarom zij behoren te 'winnen'. Het ene 'verhaal' klinkt geloofwaardiger dan het andere 'verhaal'. Als je de oorsprong van het conflict legt in de tijd dat verre voorouders 'tot slaaf' werden gemaakt, en je extrapoleert dat naar het heden om te verklaren waarom je meent dat jou 'onrecht' is aangedaan dat gecorrigeerd dient te worden, heeft u aan mij een slechte. En als een wethouder van Zaanstad, net als die van Amsterdam, mensen die onderaan bungelen in de samenleving 150 Euro per maand cadeau doen, voor een periode van twee jaar, waarvoor ze slechts een aanvraag hoeven in te dienen, dan is dat een kristalhelder voorbeeld van 'Rules Based', nog geheel los van de vraag wie die 150 Euro suppletie dan op moeten hoesten? 'Ambtelijke willekeur'. Ik trek de 'Goede Bedoelingen' niet in twijfel, al zal een 'electorale overweging', zo kort voor 6 juni, ook wel door zijn hoofd geschoten zijn, maar langs die weg bereiken we geen vrede in de samenleving, dat lijkt mij helder. 

 

Op dit blog heb ik getracht duidelijk te maken hoe we aan die oorlog in Oekraïne gekomen zijn, en op welke moment er kansen lagen om die te voorkomen. Kansen die we hebben laten liggen, niet zagen, of opzettelijk om zeep hielpen, omdat we het idee hadden dat er meer in zat voor onze 'klanten', en/of voor onszelf. Maar nu is het oorlog. Wat nu? Oorlogen eindigen als één van de strijdende partijen verslagen is, of als er een vredesakkoord wordt gesloten, of als die als een nachtkaars uitgaat. Voorkomen is niet gelukt. Maar wie zijn hier de strijdende partijen? 

 

Onze media en politici hameren erop dat het een lokaal conflict is tussen Rusland en Oekraïne, waarin wij het eerder door ons middels een doelgerichte 'regime change' actie in 2014 ingelijfde deel van Oekraïne 'steunen', en niet meer dan dat. Zo begon de oorlog in Vietnam ook. Met een gezochte escalatie via een 'False Flag', de beschieting van een Amerikaans oorlogsschip in de Golf van Tonkin die nooit plaatsvond, nadat eerder alleen 'adviseurs' waren ingezet, die overigens al wel actief deelnamen in de strijd tussen 'Noord' en 'Zuid', en de 'Vietcong' die in het 'Zuiden' de 'rebellen' vertegenwoordigden. De volgende dag vlogen de B-52 bommenwerpers boven Hanoi, om de hele boel vanaf grote hoogte in de as te leggen, en de afloop is bekend. Maar op miraculeuze wijze herpakte het westen zich als collectief, en won het de 'Koude Oorlog' door de sponsoring van Al Qaida en andere Moslim extremisten in Afghanistan, waardoor de Sovjet Unie implodeerde. En niet alleen door die oorlog. Het hele systeem in dat enorme rijk, met haar kostbare 'satellieten' in de vorm van de landen van het 'Warschau Pact', als erfenis van de Tweede Wereldoorlog, de afspraken die gemaakt waren in Jalta, op de Krim, was hoe dan ook niet levensvatbaar. 

 

We kwamen terecht in een geheel nieuwe, 'Unipolaire' wereld. Die had potentie, indien we zo verstandig waren geweest die 'Law Based' te maken, met een soort mondiale 'Grondwet' conform de gedachte van de 'Founding Fathers' die zagen wat het risico van 'Rules Based' en 'Democratie' was, waar dat wel moest leiden tot 'Mob Rule'. Maar de keuze viel toch op 'Rules Based', omdat het de machtigen meer armslag gaf de wereld middels de 'Warparty' te 'vervolmaken' conform hun 'Roof-Kapitalistische' principes, zonder dat ze ergens verantwoording over af hoefden te leggen. Geen gebrek aan bijdragen waarin ik heb getracht u te laten zien wat het verschil is tussen een 'Constitutioneel' systeem, en een 'Democratie', en waarom een 'Constitutioneel' systeem geen ruimte biedt voor 'positieve discriminatie' en cadeautjes van 150 Euro per maand voor een periode van twee jaar vanuit de staatskas. Of compensatie voor mensen die vele generaties geleden 'onrecht' menen waar te nemen in de samenleving waardoor zij nu op achterstand staan. 

 

Wij zien het (in meerderheid) niet, maar de Russen en de Chinezen zien ons als de drijvende kracht achter oorlogen en conflicten, waar wij verontwaardigd alle beschuldigingen van ons af werpen, want wij hebben louter en alleen 'Goede Bedoelingen'. Dat schisma zorgt ervoor dat alle 'praatjesmakers' bij ons denken dat ze ongestraft in Oekraïne kunnen escaleren, terwijl de Russen, en de Chinezen, die oorlog zien als een 'existentieel conflict' tussen Rusland en de NAVO. Dus wat willen we? Doorzetten tot we verloren hebben, als NAVO, want die kant gaat het wel op, omdat we de productiecapaciteit missen van de wapensystemen en munitie die nodig zijn voor een 'War of Attrition', en de Russen en Chinezen de grondstoffen en productiemiddelen hebben, en daarmee een beslissende voorsprong. En de steun voor de Dollar en Euro die nu in rap tempo verdwijnt, waardoor we ons de 'hofhouding' niet meer kunnen veroorloven, terwijl de kunde en kennis die nodig is voor dit soort oorlogen ontbreekt. We zwemmen in de 'kakelkippen' en 'influencers' waardoor de 'PR-war' tenminste nog voldoende 'gelovigen' in het westen bereikt, maar elders in de wereld zitten we al naakt te paard. 

 

Doe ons dit niet aan! Keer terug naar de realiteit. Zoek een vreedzame oplossing, en een blijvende structuur voor het oplossen van conflicten voordat ze uitlopen op een gewapend treffen. Het dient geen enkel doel om door te gaan met die poging om een groot vierkant blok door een snel kleiner wordend rond gat te rammen. Gebruik je verstand als je op een plek zit waar je wél de macht hebt om verder bloedvergieten te voorkomen. Ik heb die macht niet, en ambieer die ook niet. Maar laat het een meme worden die zich als een olievlek verspreidt, en de mensheid meer perspectief biedt dan het 'Unipolaire' 'Rules Based' alternatief waar de westerse wereld op uitgekomen is. 

Waartoe dient een prognose?

Een goede prognose kan veel leed voorkomen.

 

In 2019 haalde de instantie die de nationale parken in de Verenigde Staten beheert de borden weg waarop stond dat er vanaf 2020 geen gletsjers meer zouden zijn. Onjuiste prognose? Of waren maatregelen die werden genomen om de opwarming van de aarde te voorkomen zo effectief dat we nog enkele jaren respijt hebben weten af te dwingen? Wie het weet mag het zeggen. 

 

Een prognose over naderend onheil roept op tot actie om dat onheil af te wenden. Als dat lukt weten we niet of de prognose anders bewaarheid was, want wellicht was er ook niks gebeurd als we gewoon niks hadden gedaan. In bepaalde gevallen klinkt een prognose eerder als een dreigement. Toen Poetin in 2007 tijdens de 'Security Conference' in München stelde dat oorlog dreigde als de NAVO door zou gaan met haar uitbreiding in oostelijke richting, meer in het bijzonder als de NAVO pogingen in het werk zou stellen om Oekraïne en Georgië op te slokken, had Rusland nog niet de militaire capaciteit om dat in te vullen. Het was ook weinig concreet. Derhalve aanvaard ik het als een prognose. Temeer daar hij het koppelde aan het voorstel om aan de onderhandelingstafel tot een oplossing te komen, teneinde zo'n ontknoping te voorkomen. 

 

Door het antwoord dat hij kreeg, binnen enkele maanden, toen de NAVO zowel Oekraïne als Georgië in het vooruitzicht stelde dat die landen lid konden worden van de NAVO, veranderde de prognose in een hard resultaat. Nog geen definitieve uitkomst. Laat staan dat we al konden voorspellen wie die krachtmeting zou gaan winnen. Voorzover je daar van kon spreken, want hoe is dat winst, opnieuw een zinloze oorlog in Europa? 

 

Ofschoon Rusland van haar kant verdere provocaties door de NAVO-landen, die ook meteen met sancties begonnen te strooien, niet pareerde, begon het wel aan de ontwikkeling van een strategie, met bijbehorend materiaal, om een conflict te kunnen winnen. Wat Rusland en China naar elkaar toe bracht, waar ook China te maken had met een opdringerige NAVO. 

 

Hoewel de NAVO, meer in het bijzonder de 'Think Tanks' die aan de 'Warparty' gelieerd zijn, wel plannen ontwikkelden voor een confrontatie, gingen die onveranderlijk uit van het idee dat Rusland een 'Benzinepomp met nucleaire wapens' was, economisch kwetsbaar, en niet erg weerbaar met een budget voor militaire uitgaven waar menig NAVO-land de neus voor ophaalde. En dat alles om 'oude meuk' te onderhouden, en ervoor te zorgen dat die kernwapens niet weg zouden roesten. Zelfs de uitgaven van een industriële kolos als China was in 2020 kleiner dan dat van de 'overige' NAVO-landen, buiten de VS om, die er als een Tyrannosaurus Rex bovenuit torent. 

 

Die plannen van die 'Think Tanks' waren niet meteen prognoses, maar strategische opties. Dus niet een antwoord op de vraag hoe een confrontatie uit zou pakken, maar welke opties de NAVO haar positie als Hegemon veilig te stellen. Dat de NAVO ook kopje onder kon gaan was uitgesloten. De NAVO kon zich ook best een foutje veroorloven, zonder dat het meteen bedreigend werd. Hier op mijn blog schreef ik wel over de onmacht van de NAVO-landen om de 'Vrede' te winnen, in Irak, Libië, Afghanistan, maar dat had geen betrekking op de militaire slagkracht. 

 

De NAVO ging in 2014 een flinke stap verder dan die eerdere uitnodiging in 2008, nadat de gekozen president eerder in 2010 neutraliteit voor Oekraïne, tussen de 'machtsblokken' in, bij wet vast had laten leggen, en dat vervolgens ook invulde door een koers te varen die het land in staat moest stellen om van twee walletjes te eten. Victoria Nuland en een circustent vol politieke 'hotshots' uit Europa en de VS zweepten de gemoederen in Kiev op met de expliciete bedoeling om Oekraïne in te lijven als haar proxy, buiten bereik van Rusland, buiten bereik van de 'BRICS'. Hoewel die 'Kleuren Revolutie' toen wel lukte, waar hij eerder in 2004 weliswaar de door het westen gesteunde kandidaat aan de macht had gebracht, maar dat uitliep op een teleurstelling bij de daaropvolgende verkiezingen, is het de vraag of Team Nuland vooraf begreep dat de Krim zou vertrekken, en de Donbas een probleem zou worden waar ze uiteindelijk de tanden op stuk beet. Het plan voor de coup van 2014 ging verder dan dat van 2004, en moest de weg terug definitief afsnijden. 

 

Werkte de NAVO met een prognose? Begrepen ze hoe Rusland zou reageren, en wat de gevolgen zouden zijn voor Oekraïne? Ik denk van wel. Zonder de Krim en zonder de Donbas was het eenvoudiger om een pro-westers regime te installeren dat niet bij de eerstvolgende verkiezingen weer weg zou zijn. Na die geregiseerde verkiezingen, waarbij het 'betrouwbare' deel van de bevolking mocht kiezen tussen een chocoprins en een gaskoningin, beiden corrupt, maar pro-westers en anti-Russisch, moest een burgeroorlog de oplossing bieden. Onder dreiging van militair geweld zou het pro-Russische deel van de bevolking op de vlucht jagen richting Rusland, en dat 'Gasstation met Nukes' eieren voor haar geld kiezen, en 'Klaar was Victoria'. Maar dat laatste onderdeel van de operatie mislukte jammerlijk, omdat de 'rebellen' met Russische steun geen partij waren voor wat er restte van het leger van Oekraïne, voorzover niet overgelopen naar de 'rebellen', ondanks NAVO-steun. 

 

De Russen stuurden daarna aan op een vergelijk via een federatieve natie, inclusief de Donbas, maar exclusief de Krim, dat zich bij Rusland had gevoegd na een referendum. Dat werd het 'Minsk-akkoord'. Als de NAVO zich daar bij had neergelegd, was Oekraïne deze oorlog bespaard gebleven, en had het kunnen profiteren van de handel tussen China en Rusland enerzijds, en Europa anderzijds. Maar de NAVO had andere plannen, en zoals Merkel, Porochenko, en Hollande, alsmede Zelensky naderhand bevestigden zagen ze 'Minsk' slechts als een adempauze. Voordat de wedstrijd in 'blessuretijd' alsnog beslist zou worden in het voordeel van de NAVO na wat 'omzettingen'. Over de strategie voor dat laatste half uurtje heb ik al veel geschreven, maar hield de NAVO rekening met het risico dat het wederom in tranen zou eindigen? 

 

Lag er een gevalideerde prognose? Hoe komen de NAVO 'Think Tanks' aan hun prognoses als het gaat over dit soort intense, wereldomspannende conflicten? Zie HIER hoe dat werkt, en schrik je de tandjes. Zelfde 'Think Tank' had ook al een uitgewerkte prognose klaarliggen voor Covid, zes maanden voor de uitbraak, vertellen ze ook trots in die video. Waarbij we in ogenschouw dienen te nemen dat Dr. Anthony Fauci al voorzag dat Trump tijdens zijn ambtsperiode te maken zou krijgen met een wereldomspannende pandemie, uiteindelijk veroorzaakt door een 'Gain of Function'-product dat hij zelf 'in de markt' had gezet via opdrachten aan de Eco-Health Alliance van zijn vriend Dr. Peter Daszak, terwijl Bill Gates met zijn bedrijven al druk was met het ontwikkelen van een revolutionair, extreem lucratief vaccin, dat echter niet bleek te vaccineren. 

 

Als iets het gevolg is van een plan of strategie, spreek je niet meer van een prognose voorzover de consequenties exact zo zijn als voorzien. Maar er zijn altijd 'Unknown Unknowns', om Donald Rumsfeld maar aan te halen. Tegenvallertjes hier en daar waardoor je bij moet sturen, maar de uitkomst staat vast. De eindoverwinning is 'In The Pocket'. En als je nu kijkt naar de NAVO in Oekraïne, dan zie je de worsteling met de 'Unknown Unknowns', waardoor het allemaal wat tegenzit, maar iedereen heeft er nog steeds het volste vertrouwen in dat de eindoverwinning 'In The Pocket' is, het duurt alleen wat langer. 

 

In 2014 was Rusland de NAVO te slim af, en maakten ze korte metten met het leger van Oekraïne en hun NAVO-adviseurs. Vervolgens presenteerde Rusland in 2018 een hele reeks revolutionaire wapensystemen die de NAVO hadden moeten afschrikken. Op grond daarvan kwam ik, voordat de strijd in februari 2022 werd 'opgeschaald' naar wat de Russen de 'Special Military Operation' noemden, tot de prognose dat de NAVO beter eieren voor haar geld kon kiezen, en dat dat al helemaal gold voor Oekraïne. Waarmee ik nog niet claim dat ik per maand de stappen kon uittekenen die nog gezet moesten worden. Ik hoopte met mijn prognose veel leed te voorkomen. Is niet gelukt. 

Verschil tussen 'Law Based' en 'Rules Based'

Wat is het verschil tussen ‘Law Based’ en ‘Rules Based’?

 

Kort gezegd zie ik het zo: In een ‘Law Based’ omgeving weet je vooraf wat de consequenties zijn als je de ‘wet’ overtreedt. Het is de wereld van de ‘Red Lines’. Van de contracten en bindende afspraken, van ons ‘woord van eer’. In een ‘Rules Based’ omgeving is dat allerminst duidelijk. Daar beslist iemand, of een groep, ad hoc over een sanctie op basis van woede of frustratie, er vanuit gaand dat de ander had kunnen weten dat een bepaalde handeling hem of haar, of de groep boos of gefrustreerd zou maken. Waar ik eerder schreef over een ‘kleine overheid’ met een beperkte macht, en een grondwet als basis, zoals ik die ervaren heb in mijn jonge jaren, wijdde ik ook uit over hoe daarnaast ‘zuilen’ in de samenleving eigen leefregels hadden, waarbij respect voor elkaar fatsoen voortbracht. Ongeschreven regels om te ‘leven, en te laten leven’. De overheid stond in dat model voor ‘Law Based’, de ‘zuilen’ waren ‘Rules Based’. 

 

Law Based’ is, in elk geval op papier, beter waar de ‘wet’ voor alle burgers in gelijke mate geldt. Niks gedogen, niet discrimineren, niet interpreteren. Zo’n systeem moet noodzakelijk beperkt zijn, anders word je gek door het totale gebrek aan vrijheid, en de systematische onderdrukking van iedere creativiteit en eigen verantwoordelijkheid. In de praktijk is er echter ook nog de ‘pakkans’. De ‘wet’ kan wel voor iedereen gelijk zijn, maar als degenen die belast zijn met de opsporing voor sommigen in de samenleving een oogje dichtknijpen, terwijl ze anderen direct in de boeien slaan en afvoeren, ben je weer terug in een ‘Rules Based’ omgeving. 

 

De westerse samenleving is, om uiteenlopende redenen, in de ban gekomen van ‘Rules Based’, terwijl het haar systeem verkoopt als ware het ‘Law Based’. Alleen in een ‘Law Based’ omgeving kun je spreken van een ‘Rechtsstaat’. Iedereen gelijk voor de wet, en onschuldig totdat het tegendeel bewezen is in een rechtbank, op basis van bewijslast. De term ‘Rechtsstaat’ zegt verder niets over wat middels een wet strafbaar gesteld moet zijn, en wat niet. ‘Rules Based’ is Kermis. Las Vegas. Een Schiettent. Theater. Kerk en religie. 

 

Dat mensen behoefte hebben aan leefregels die verder gaan dan wat in de wet vastgelegd is, dat zal per individu anders zijn. Zelf heb ik aan respect en fatsoen genoeg, naast dat wat ik graag in de wet geregeld zie, maar dat moet dan slechts betrekking hebben op het voorkomen van moord en doodslag, diefstal en wederrechtelijke vrijheidsberoving, om maar enkele voor de hand liggende thema’s te benoemen, terwijl die wet mij tevens dient te beschermen tegen ‘Mob Rule’, de onvoorspelbare, wispelturige vervolging op grond van de ‘waan van de dag’, doorgaans aangezwengeld door de pers, en/of de ‘sociale media’, en mijn vrijheid moet borgen om geluk na te streven zolang ik daarmee anderen niet opzettelijk, en aanwijsbaar, fysiek schade toebreng. Emotionele schade laat ik daarbij buiten beschouwing, ook om de vrijheid van meningsuiting niet de gijzelaar te laten worden van ‘Mob Rule’. 

 

Nadere beperkingen van de individuele vrijheden, zoals geborgd in de wet, zijn mogelijk in evidente noodsituaties, waaronder een ‘verklaarde’ oorlog. 

 

Dat ik mij persoonlijk wel kan vinden in zekere leefregels, en er in de praktijk ook naar leef, betekent nog steeds niet dat ik ze vastgelegd wil zien in de wet, die voor iedereen geldt, in gelijke mate. En het wordt alleen maar nog véél erger als we vastleggen in de wet dat iets niet mag, dat iets strafbaar is, maar vervolgens doen we er niks mee, of alleen in die gevallen waarin een ‘autoriteit’ het op de heupen krijgt. Het zogeheten ‘gedogen’. Of waar groepen worden uitgezonderd middels discriminerende bepalingen. 

 

Als je naar beleidsmakers en wetgevers luistert, dan hoor je hoe ver ze zijn afgedreven van ‘Law Based’, en waarom de ‘rechtsstaat’ nog slechts een vijgenblad is om de vulgaire opwinding van een ‘Mob Rule’ praktijk aan het zicht te onttrekken. Zonder schroom vertellen ze ons dat ze wetten en sancties gebruiken om gedragsverandering te initiëren, waarbij men er allerminst voor terugschrikt om groepen als groep te straffen. In mijn jonge jaren kon men mij niet bozer krijgen dan in die situaties waarin een leerkracht besloot dat de hele klas na moest blijven, omdat een beperkt aantal leerlingen zich had misdragen. ‘Mob Rule’. Zelfs waar ik zelf één van die leerlingen was die zich hadden misdragen, was ik op slag alle respect voor die ruggengraatloze slappeling van een leerkracht kwijt. Maar nu is dat de norm in onze wereld. Hele landen worden getroffen door ‘sancties’, en veelal zonder geloofwaardige reden. De VS legt een invoertarief van 104% op elektrische auto’s uit China op, met als argument dat China vals speelt, waarvoor ze verder niets hoeven te bewijzen, of de uitspraak van een overkoepelende organisatie hoeven af te wachten, omdat ze de controle hebben over elke internationale organisatie, die geheel naar eigen inzicht uitspraken doet, conform de belangen van degenen die er aan de touwtjes trekken, cq de salarissen betaalt. Waarop Biden die straf verdedigt door voor de camera zonder enige schaamte te roepen dat de VS op dat gebied (en elk ander gebied dat hij benoemt) ‘wereldleider’ moet blijven. Wat ze allang niet meer zijn, waar Tesla alleen in naam nog een Amerikaans bedrijf is, dat tal van componenten in andere landen laat maken, en wereldwijd fabrieken heeft. 

 

Zoals die beleidsmakers en wetgevers, en hun overkoepelende organisaties, internationaal lak hebben aan ‘Law Based’, en uitgaan van ‘Rules Based’, doen ze dat in de landen waar ze de macht hebben ook. Het zet internationaal de zaak op scherp, maar intern in hun eigen landen ook. Tot nu toe komen ze er mee weg, omdat de welvaart voor het eigen volk ‘oogstrelend’ was, in verhouding tot elders in de wereld, en omdat de individuele ergernis over doorgedramde leefregels bescheiden bleef tot ongemak. Maar met die welvaart is het niet meer zo vanzelfsprekend dat die op niveau blijft, met dit beleid, en de ergernis schuift richting pijngrens. Wel of geen subsidie; wel of geen toeslag; wel of geen regeling; wel of geen saldering; wel of geen vrijheid van meningsuiting; wel of geen recht op vreedzame demonstratie…….

 

Mag ik eenieder die nog blij is met onze ‘Rules Based’ samenleving, omdat ze voor zichzelf een positief saldo zien, vragen nog eens goed naar het systeem te kijken, vóórdat het krakend bezwijkt, en uitmondt in totalitaire experimenten, en nóg meer oorlog en v’an ‘bovenaf’ geleide revoluties’? 

De Internationalisten 2

Hopelijk heb ik met mijn vorige bijdrage voldoende duidelijk gemaakt wat ik versta onder ‘Internationalisten’.

 

Concreet betreft het een klasse ‘Bestuurders’ die zich heeft ontworsteld aan het landsbelang, met de ambitie om op ‘Mondiaal’ niveau de lakens uit te delen. Ze zijn economisch niet nuttig, in die zin dat ze niets produceren, niets transporteren, niets verhandelen en niets creëren wat door producenten in de ‘markt’ gezet kan worden, of anderszins evident van nut is (militairen, politie, brandweer et cetera) om de economische activiteit te borgen. 

 

Het is cruciaal dat u begrijpt dat ik allerminst alle mensen met een bestuurlijke taak weg wil zetten als uitvreters, zoals zekere nihilisten en extreme (roof) kapitalisten het op hun netvlies hebben staan. Een ‘overheid’ is economisch gezien wel ‘overhead’, maar indien die op haar taak berekend is, en begrijpt dat het geld verdiend wordt door te produceren, te transporteren en te verhandelen, kan een kundige bestuurder faciliteren, waardoor die drie pijlers in de economie beter renderen, en de welvaart in een land stijgt, of de winst van een bedrijf hoger uitpakt. De problemen ontstaan daar waar dat nut dubieus is, of zelfs aantoonbaar een ‘drag’ vormt. ‘Regelgeving’ om de productieve sectoren geld afhandig te maken waar uiteindelijk niemand wijzer van wordt, behalve de ‘regelgever’, of daaronder hangende ‘subsidieslurper’. 

 

Bij herhaling heb ik verwezen naar video’s waarin wordt uitgelegd wat er zo geniaal was aan de keuzes die de Founding Fathers in de Verenigde Staten maakten, waar zij kozen voor een ‘Constitutionele Republiek’ met een goed onderbouwd argument om weg te blijven van een ‘Democratie’. Omdat zuivere ‘democratie’ noodzakelijk ontaardt in tirannie, en dat het individu daartegen beschermd moet worden door een solide ‘grondwet’, en gelijkheid van alle burgers voor de wet. ‘Internationalisten’ doen het zonder. Ze laveren tussen de klippen door op zoek naar de ruimte die zij in kunnen vullen met hun eigen machtspolitiek en gelegenheidsallianties. En ze legitimeren hun macht op onnavolgbare wijze, waarbij ze transparantie schuwen als de zwarte dood. 

 

Ieder van hen claimt ‘Goede Bedoelingen’ te hebben. U kunt het daar mee eens zijn, of niet, en ze kunnen die ‘Goede Bedoelingen’ gebruiken als uithangbord, terwijl ze de poten onder uw en mijn stoel vandaan zagen, en dood en verderf zaaien op grond van een geheel andere ‘agenda’ dan hun publieke imago doet vermoeden, maar er is geen hogere autoriteit die hen ter verantwoording kan roepen, en geen grondwet die u en mij beschermt tegen hun willekeur. Zelfs niet als het land nog wel over een échte, nog niet uitgeklede, door jurisprudentie, en spaghetti-wetgeving verwrongen grondwet beschikt. De gangbare weg richting de top van de voedselketen verloopt via een nationaal electoraal proces, danwel een carrière in het ambtenarenapparaat van een nationale ‘overheid’, of iets in de ‘consensus wetenschap’. Het geheel wordt geschraagd door ‘financiers’ en ondersteund middels een doorwrocht ‘Public Relations’ apparaat, verkocht als ‘de Pers’. 

 

Hoe komt een land als Georgië aan een Franse president? Geboren en getogen in Frankrijk. Carrière in de Franse diplomatieke dienst. Opgeleid door de grondlegger van Al Qaida, de Poolse Amerikaan Zbigniew Brzeziński, eerder ambassadeur bij de NAVO namens Frankrijk. En in 2005 met wederzijds goedvinden van de toenmalige regering van Georgië, en de Franse regering, een dubbele nationaliteit gekregen om na vijftien jaar president te kunnen worden van Georgië, en het land de EU en de NAVO binnen te loodsen. Daarnaast hebben we dan Saakashvili die ook door Brzeziński werd gecoacht nadat hij een ‘Superstar’ was geworden in de Verenigde Staten, die echter in eigen land struikelde en viel nadat hij een oorlog tegen ‘afvallige provincies’ begon, in het jaar waarin de NAVO hem voorspiegelde dat zijn land NAVO-lid kon worden, waarop hij van de Russen een pak slaag kreeg, en de inwoners van Georgië hem uitkotsten. Hij dook vervolgens weer op in Oekraïne, na de coup van Victoria Nuland en consorten, als gouverneur van Odessa onder Porochenko. En nu de regering in Georgië een wet heeft aangenomen die van ‘NGO’s’ vraagt om openbaar te maken van wie ze geld krijgen als hun buitenlandse donoren meer dan 20% van hun budget fourneren, staat Tblisi vol met nutteloze ‘Europese leiders’ die in eigen land niks te doen hebben, omdat Brussel daar de dienst uitmaakt. Zoals Rutte ook drukker is met Oekraïne en andere ‘brandhaarden’ dan met Nederland. ‘Internationalisten’. 

 

Geen ‘globalisten’ in de betekenis zoals ik die in mijn bijdrage van gisteren heb neergezet, als voorvechters van een wereldwijde ‘Vrije Markt’, want daar gruwen ze van. Middels sancties, diefstal van tegoeden en oorlog, bij voorkeur door proxies het vuile werk op te laten knappen als nuttige idioten, trachten ze de hele wereld op te knippen in machteloze achterbuurten die ze vanuit hun centrale positie in de wereld van het ‘Grote Geld’ middels verdeel-en-heers eenvoudig kunnen uitbenen. Kaya Kallas, uit Estland, is in haar eigen land niet nodig omdat de instructies uit Brussel komen, zoals de meeste EU-landen zich inmiddels met huid en haar hebben overgegeven aan Brussel, zowel de Europese Commissie, als de NAVO die daar ook gevestigd is, maar overal waar er gesproken wordt over de proxy-war van de NAVO tegen Rusland staat ze, immer breed lachend, vooraan met pleidooien voor méér oorlog, net zolang tot Rusland ook is opgeknipt in behapbare brokken. Ik zie haar, samen met Kasja Ollongren, als lid van het achtergrondkoor in de band van Anthony Blinken en saxofonist Bill Clinton, covers spelen van Neil Young, maar ik vrees toch dat die ‘Internationalisten’ geen steek verder komen. En ons geen dienst bewijzen, om het maar zachtjes uit te drukken.

 

Wat we nodig hebben om te ontsnappen aan deze verwurging, is een terugkeer naar aloude diplomatie. Maar net zoals we militair niet waren voorbereid op de oorlog die nu in Oekraïne woedt, omdat de militaire strategen verdwaald zijn in de ‘Internationalistische’ jungle, kun je ook lang zoeken naar diplomaten die nog de kunst verstaan van het onderhandelen om thuis te komen met een ‘Win-Win’-oplossing. Wat we de wereld insturen als vertegenwoordigers krijgt de opdracht mee dat ze niet thuis hoeven komen voordat ze een ‘We Win, They Loose’ oplossing hebben gevonden. Die kruik gaat te water tot hij barst. En het komt mij voor dat we dat moment naderen. Niet mijn schuld. Ik ben slechts de boodschapper. 

De Internationalisten 1

De term ‘globalisme’ verwijst primair naar een onlosmakelijke, complexe, wereldwijde ‘markt’.

 

Via het principe van de ‘Vrije Markt’ halen handelaren hun goederen en diensten daarvandaan waar de productie, met daar bovenop de kosten voor transport, en kosten voortvloeiend uit ‘regeldruk’ (belastingen), het laagst zijn, waardoor ze hun eigen winst, en/of marktaandeel vergroten. De producenten, en de transporteurs concurreren met elkaar door de prijs/kwaliteit-verhouding te optimaliseren. Goedkoop is soms duurkoop, maar dat is aan de handelaar en de klant om te bepalen. 

 

Naast objectieve criteria om de waarde van een product of dienst te bepalen, zijn er subjectieve criteria, de ‘beleving’, waar reclamemakers handig op inspelen. De producenten van ‘regeldruk’, de politici, de beleidsmakers, de actiegroepen, de vertegenwoordigers van lokale ‘belangen’, zijn zelf in laatste instantie ook klant, en in die capaciteit geïnteresseerd in de hoogste kwaliteit tegen de laagste kosten. Maar omdat ze hun eigen inkomen weghalen bij de producenten, de handelaren en de andere klanten, via een weelde aan ‘regeldruk’ die deze groepen geld kost, kunnen ze hun eigen inkomen ‘compenseren’ via de controle die zij uitoefenen over de beleidsmakers. 

 

Naast de ‘regelgevers’ die niets van waarde produceren, niets transporteren, niets verhandelen, en niets creëren, zijn er in enig land nuttige mensen die hun geld krijgen van de ‘overheid’ vanuit het geld dat richting staatskas vloeit. Per land is dat anders geregeld. Adam Smith stelde dat de welvaart van een land hoger wordt indien de ‘overheid’ klein blijft en weinig kost. Maar bepaalde taken kunnen alleen door een ‘overheid’ worden georganiseerd vanwege alle afspraken die nodig zijn, en omdat een ‘overheid’ vrij is om zich niks aan te trekken van winst of verlies. De beslissingen die zij nemen kunnen objectief ‘verlieslatend’ zijn, maar dan nog wel worden beargumenteerd als een nuttige en nodige investering. Daar zal altijd discussie over zijn. Een land heeft militairen, politie, brandweer nodig die per saldo geld kosten, maar op een beredeneerbare manier ook geld opleveren. Militairen schrikken weinig scrupuleuze leiders van naburige landen af, en daar profiteert elke burger van. De politie vat boeven in de kraag, en schrikt boeven af, en die veiligheid is nuttig en nodig, en voorkomt dat iedereen ‘eigen rechtertje’ gaat spelen, waardoor niemand meer weet waar hij aan toe is. De brandweer mag dan een groot deel van de tijd druk zijn met klaverjassen, maar als er ergens brand uitbreekt heb je hen nodig om de schade beperkt te houden. 

 

In een land als Nederland moet er een ‘overheidsorgaan’ zijn dat zich toelegt op de waterhuishouding, en dat ‘orgaan’ moet voldoende budget hebben. Vervolgens kom je bij onderwijs en zorg. ‘Overheidstaak’? Of commercieel? Openbaar vervoer. ‘Overheidstaak’? Of commercieel? Cultuur? “Overheidstaak’? Of laat de ‘Vrije Markt’ het maar uitmaken? Groenvoorziening. ‘Regelgevers’? Of laat ze dat lokaal maar uitzoeken? Kinderopvang. Taak van de ‘overheid’? Of verantwoordelijkheid van de ouders? Zoveel zielen, zoveel vreugd. Voor elk standpunt is wel een groep te vinden die meent dat het vanzelfsprekend een taak is voor de ‘overheid’, terwijl anderen fel van leer trekken omdat we wel genoeg belasting betalen. In mijn optiek is de burger gebaat bij heldere beslissingen. We doen het wel, of we doen het niet. Niet half, en met subsidie, of ‘partnerships’ tussen ‘overheid’ en ‘bedrijfsleven’, want dat is ontstellend duur.

 

Door de ‘globalisering’ verdween de productie uit Nederland, en uit andere ‘rijke landen’ waar de kosten simpelweg te hoog waren. We verdienden nog geld aan het ‘organiseren’ van de productie en het transport, en ‘niche producten’ die door handige reclamejongens in de ‘markt’ werden gezet als veruit superieur aan wat ze in Japan, China of India produceren. Maar meer en meer verschoof het accent richting een wel héél aparte vorm van ‘dienstverlening’, die eigenlijk gewoon ‘belasting’ genoemd moet worden, waarbij de producenten, transporteurs en handelaren werden geconfronteerd met ‘kosten’ voortvloeiend uit ‘regeldruk’ en ‘wetgeving’, opgezet om segmenten van de samenleving in rijke landen te beschermen. De ‘overheid’ legde zich, samen met ‘financiële instellingen’, en actiegroepen toe op het vinden van manieren om geld te verdienen aan wat anderen produceren, transporteren of verhandelen, waarbij het moest lijken alsof het ‘noodzakelijke kosten’ waren. Om de kwaliteit te beschermen. Om zekere rechten te beschermen. Om de kosten te controleren. Om de prijzen te kunnen controleren, zelfs achteraf. Alles opzichtig volledig in strijd met het hele principe van een ‘Vrije Markt’. 

 

In naam bleven die ‘Internationalisten’ nog voorstanders van een ‘Vrije Markt’, maar in de praktijk waren ze de communisten al ver voorbij. De communisten dachten ook aan een wereldomspannend systeem op basis van hun communistische ideaal, maar in de praktijk kwamen ze niet verder dan gepruts binnen de eigen landsgrenzen, wat vooral héél veel ‘overheid’ opleverde, en corruptie, en geen ‘markt’. Dat werkte niet, al moet gezegd dat omringende landen waar men op kapitalistische grondslag werkte ook niet echt meewerkten. De ‘Internationalisten’ zijn geen producenten, geen transporteurs, en ze verhandelen niets, maar ze zijn zo verwaand om te denken dat ze onmisbaar zijn in de wereld als een ‘Mondiale Overheid’. En waar nodig gebruiken ze sancties, en geweld om de slaven in het gareel te trappen. Ze geven ook geld uit alsof er geen morgen is. Triljarden aan schuld waarmee ze hun eigen luxe leventje bekostigd hebben, en op de één of andere manier zagen wij, in de landen die zich mondiaal zo manifesteerden, niet dat we druk bezig waren ons eigen graf te graven. Een gemeenschap, lokaal of mondiaal, kan maar een zekere hoeveelheid ‘regeldruk’ aan, en als de ‘overheid’ daar overheen gaat, zoeken de benadeelden eerst naar wegen om de ‘overheid’ te besodemieteren, maar op zeker moment slaat de vlam in de pan, en volgen er wanordelijke revoluties. 

 

Om de producenten, de transporteurs, de handelaren te ‘disciplineren’ maken de ‘Internationalisten’ gebruik van de NAVO, die op haar beurt weer gebruik maakt van ‘huurlingen’ en ‘nuttige idioten’ in landen die als ‘proxies’ worden gebruikt om het de producerende, transporterende en handelende landen lastig te maken, en te voorkomen dat ze een eigen, concurrerende ‘overheid’ opzetten die zich weinig of niks aantrekt van de ‘Mondiale Overheid’. Daar hebben we nu het eind van de lijn bereikt. Krijgen we nu ons verstand terug, en proberen we een goede uitweg te vinden door het gesprek aan te gaan? Of gaan we die slaven een lesje leren, en blijkt dan dat we naakt te paard zitten, omdat we niks meer produceren, niet meer weten hoe we iets moeten transporteren of organiseren, terwijl onze leiders vooral vol zitten met gebakken lucht en ‘PR-stunts’? Dat laatste, kennelijk. Waarom? Geen idee. 

Over Gaza

Tot nu toe heb ik weinig geschreven over Gaza, en dat heeft een reden.

 

Er is geen gebied in de wereld waar de Realiteit zoveel geweld wordt aangedaan. Nagenoeg iedereen die erover publiceert leeft in zijn eigen ‘Bubbel’, die weinig, of niks (meer) te maken heeft met de realiteit. Oorzaken en gevolgen buitelen over elkaar richting het afvoerputje, en ‘Stakeholders’ maken keuzes die ze objectief niet kunnen verantwoorden, gelet op hun verantwoordelijkheden en mogelijkheden. Neem de aanleg van een $320 miljoen kostende pier om hulpgoederen naar Gaza te brengen. Waarom niet via de weg? Of met landingsschepen, als je dan toch persé vanuit zee wil ‘stunten’, na eerst al met vliegtuigen vanuit de lucht goederen te hebben afgeworpen? Omdat Israël de grensovergangen ‘gesloten’ heeft? WTF? Opzij, we komen eraan……

 

Zou Netanyahu in dat geval het vuur openen op Amerikaanse en Europese hulpkonvooien, denkt u? Waarom heeft hij die vliegtuigen dan niet uit de lucht geschoten? Waarom blaast hij die pier niet op? Omdat al zijn wapens uit de Verenigde Staten en Europese NAVO-landen komen, en als hij die kwijtraakt is het gedaan met Israël. Maar het buitenland-beleid van de Verenigde Staten wordt gedicteerd wat in de kringen van Realisten de ‘Donor Class’ heet. Cruciaal om te beseffen dat we het niet hebben over ‘De Joden’. HIER legt John Mearsheimer uit hoe dat zit, en wat de rol is van meer ‘fundamentalistische’ Christenen, die niet zelden nog stukken fanatieker zijn dan de Joden die met hun geld en invloed Israël overeind houden. Ook met betrekking tot wat er in de Verenigde Staten, en in Europa, speelt met betrekking tot de reactie op demonstraties. 

 

De Verenigde Staten kan deze aderlating voor haar toch al in hoge nood verkerende wapen- en munitie-industrie missen als kiespijn, zoals u zult begrijpen, gelet op ‘Project Oekraïne’, waar het ook helemaal niet goed gaat. Wat autonoom weer talloze ‘complot theorieën’ voedt rond de timing van de aanval van Hamas op Israël, waardoor een toch al onmogelijk complexe situatie helemaal een grabbelton wordt. Wat belangrijk is om zicht te houden op de essentie, is dat Israël op enig moment zelf aan de wieg stond van Hamas, dat een tegenwicht moest bieden voor ‘Fatah’, de seculiere (socialistische) Palestijnse organisatie die onder Yasser Arafat uiteindelijk een akkoord sloot met Rabin en Peres over vrede en een ‘Twee Staten Oplossing’. Hamas is een Soennitische extremistische organisatie gelieerd aan de van origine Egyptische ‘Muslim Brotherhood’, die ook nauw verweven is met het door de Amerikanen opgekweekte Al Qaida, en onze vrienden die in Libië en Syrië werden geronseld om het vuile werk op te knappen voor de NAVO, terwijl ook strijdgroepen in de Kaukasus en China ermee zijn gelieerd, met steun van de NAVO-landen in hun ‘hybride’ oorlog tegen Rusland en China. Op de Golan lapt Israël regelmatig IS-strijders op die het op Syrisch grondgebied opnemen tegen Assad, de Russen en ‘adviseurs’ van Iran. 

 

Netanyahu sprak in de Knesset openlijk uit dat hij Hamas steunde teneinde een ‘Twee Staten Oplossing’ te voorkomen, wat zijn ideaal van een ‘Groot Israël’ praktisch onmogelijk zou maken. Anwar Sadat, die vrede sloot met Israël in ‘Camp David’, werd door een factie van de ‘Muslim Brotherhood’ vermoord, terwijl Rabin in Israël door een Israëlische ‘Kolonist’ van het leven werd beroofd. Hoe die extremisten, waar ik Netanyahu ook toe reken, menen bij te dragen aan de verwezenlijking van een door hen gekoesterd ideaal is wel in kaart te brengen. De Realist in mij concentreert zich vervolgens op de vraag of dat haalbaar is? Wat uiteraard met zich meebrengt dat je je een beeld moet vormen van hoe de weg naar dat ideaal er dan uit zal zien. Zoals ik vandaag op het ‘In English’ gedeelte schreef, ben ik ‘van huis uit’ goed gemotiveerd tegen oorlog en bloedvergieten om je doel te bereiken, maar een moralistisch appèl gaat hier al helemaal niet (meer) werken, omdat strijdende partijen zich hebben ingegraven, en al decennia hun toevlucht zoeken tot wapengekletter. 

 

In elke oorlog, in elk gewapend conflict, hebben de strijdende partijen twee tegenstanders waar ze rekening mee moeten houden. Om te beginnen uiteraard de partij, of partijen waarmee ze in oorlog zijn, en daarnaast het eigen volk en de bondgenoten. Heeft het eigen volk nog zin in die oorlog? Zijn de bondgenoten het al zat? En als de wil er wel is, maar de capaciteit om de oorlog vol te houden schiet tekort, wat gebeurt er dan? Productiecapaciteit van wapens en munitie, maar ook de zuiver economische en territoriale consequenties. Israël is, al veel langer, intern tot op het bot verdeeld, met enerzijds de Joden, en Israëlische Palestijnen, die helemaal geen ‘Groot Israël’ willen, en in vrede willen leven met hun buren. En anderzijds de ‘Kolonisten’ en de ‘Donor Class’ in de Verenigde Staten, en sommige Europese landen, die plannen smeden om de Palestijnen te verdrijven uit wat zij beschouwen als ‘Het Historische Land van Israël’. Als er iets gaat veranderen, dan is het in die balans, want wat de Palestijnen willen, of hun bondgenoten, dat is van een mindere betekenis, vooralsnog. Al zien we daar ook iets ontstaan wat, zeker op termijn, de nekslag kan zijn voor Israël, waar het tot nu toe lukte om de Soennieten tegen de Shiieten op te zetten, en de religieuze groepen tegen de seculiere leiders, maar daar is nu een opvallende kentering zichtbaar. 

 

Zelfs na ‘7 oktober’ en de daaropvolgende massaslachting in Gaza, zie ik nog wel minuscule openingen om een dramatische ontknoping te voorkomen, maar dan moet iedereen in de wereld weglopen van de ‘Donor Class’ en de extremisten, wat voor de NAVO ook buiten dat oorlogsgebied grote consequenties heeft, waar die organisatie niet buiten haar ‘proxies’ kan om de nagestreefde expansie handen en voeten te geven. Een terugkeer naar een Realistische benadering en diplomatie betekent het einde van de NAVO, en op dit moment is de ‘vector’ nog eerder in tegenovergestelde richting. Maar tegen de supporters van de NAVO zoals die zich heeft ontwikkeld na de implosie van de Sovjet Unie en het Warschau Pact zou ik willen zeggen: Haal je kop uit het zand, want dit gaat ‘m niet worden.

View older posts »