Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Uitbreiding

Added an 'In English' page to this website. Articles in that section are not a direct translation of what is posted on the Dutch language blog. They are 'stand alone' contributions, borrowing from the main Dutch language blog. Contributions will be irregular, and cover various topics. Read the introduction on that page to learn more. 

Zoeken op dit blog

Gemankeerde democratie

In de Verenigde Staten hoef je je niet te identificeren als je gaat stemmen.

 

Sterker nog, de Republikeinen wilden de wet aanpassen om te voorkomen dat de ruwweg negen miljoen illegale vreemdelingen in het land zouden kunnen stemmen, maar daar staken de Democraten een stokje voor. Op de schone leeftijd van vijfenveertig bestelde ik een biertje in de studentenstad Ann Arbor, en de ober wilde eerst mijn ‘ID’ zien, anders geen bier. Ik dacht dat hij probeerde mij een ruime tip te ontfutselen met een compliment, omdat ik er zo jeugdig uitzag, al zou hij dan toch echt eens na hebben moeten denken over een bril, of nieuwe lenzen. Of wilde hij mij beledigen door mij weg te zetten als iemand die overkwam als een puber? Maar het bleken de eerste oprispingen van ‘woke’, waarbij gasten niet op hun uiterlijk gediscrimineerd mogen worden. Rare wereld, maar je past je aan. Inmiddels voert Elon Musk op ‘X’ een eenzame strijd om ‘ID’ bij verkiezingen ingevoerd te krijgen, om grootschalige fraude langs die weg tenminste te voorkomen, maar het ziet er niet naar uit dat het hem gaat lukken. Rare wereld, maar ’s lands wijs, ’s lands eer. Maar democratie? Wat is dat dan?

 

Na de verkiezingen in Frankrijk en het Verenigde Koninkrijk stond ik al even stil bij die vreemde praktijk van het ‘districtenstelsel’, waardoor het aantal op een partij uitgebrachte stemmen weinig zegt over de vraag hoeveel zetels dat genereert in het parlement. Het is nog vreemder dan onze verkiezingen voor de ‘Eerste Kamer’ waar de ‘Senatoren’ zitten die de wetten die zijn aangenomen in het parlement alsnog af kunnen schieten. In Frankrijk en in de Verenigde Staten, alsmede in Rusland, hebben ze een systeem met een president met ver gaande bevoegdheden, en een regering die gecontroleerd wordt door het parlement met aparte verkiezingen. Normaal gesproken. Maar nadat de partijen die Macron steunden recent de verkiezingen verloren, weigerde de president het ontslag van ‘zijn’ premier. En ‘Links’ dat de verkiezingen in tweede instantie won, met dank aan dat districtenstelsel, is dermate ernstig verdeeld, dat ze zich eenvoudig tegen elkaar uit laten spelen. En door maar weer. Aangeslagen, vleugellam, maar aan de vingernagels hangend aan de macht.

 

Als burgers zich niet vertegenwoordigd voelen door een regering, met of zonder president, dan kan dat betekenen dat de kiezer afhaakt of de kont tegen de krib gooit en uit pure recalcitrantie ‘protesteert’ met een stem op de ‘tegenpartij’. Kennelijk gokt Macron op afhakers, maar een zege voor le Pen, of Melenchon bij de eerstvolgende presidentsverkiezingen kan ook. In de Verenigde Staten heeft iedereen nu met eigen ogen gezien dat de president niet helemaal ‘bij de les’ is, en de Democraten verkeren in crisis over de vraag of ze Biden nog voor de verkiezingen in november moeten vervangen, of niet. Zelf zegt hij dat alleen een ‘Act of God hem ervan kan weerhouden door te zetten, maar donoren rammelen aan de ketting. Her en der werd geschreven dat de ‘NAVO-summit’ zijn laatste kans is. Daar ‘oogde hij vitaler’, zo oordeelde de Nederlandse verslaggeefster, maar hij vertelde een volle zaal, met draaiende camera’s, dat hij Poetin door dik en dun bleef steunen, ‘for as long as it takes’, met Zelensky aan zijn zijde, en dat zijn vice-president, Trump, een belangrijke steun voor hem was. 

 

De verslaggeefster deelde haar zorgen met ons, de kijkertjes, want het is nog vier maanden tot de verkiezingen. Alsof de vier jaar daarna er verder niet toe doen. Waar vinden ze dat soort verslaggevers? Natuurlijk, iedereen beseft dat Biden onmiddellijk na de verkiezingen het veld zal ruimen om de nog minder populaire Kamala Harris het presidentschap cadeau te kunnen doen, en zo geforceerd het ‘Glazen Plafond’ te doorbreken waar Hillary in haar eigen beleving door werd gestuit, en niet haar gluiperige karakter. Maar hoe kan dat, in een wereld die pocht dat haar democratische bestel een valide exportartikel is? Wat is dat voor een wrede grap? 

 

Het hele systeem in de Verenigde Staten vráágt gewoon om corrupte praktijken en fraude. In de aanloop naar de vorige verkiezingen, die tussen Trump en Biden in 2020, schreef ik uitvoerig over de vele gevallen van aantoonbare fraude met ‘poststemmen’ en dode mensen die stemden. Maar tegen de achtergrond van de claim dat de stembusuitslag op onvoorstelbare wijze was gemanipuleerd schreef ik toen al dat die ‘Mom and Pop’-fraude er in de Verenigde Staten al decennialang ‘gewoon’ bij hoorde, en dat geen rechter daar aandacht aan zou schenken. Slechts systematische, centraal georganiseerde fraude via de ‘stemcomputers’ met een aantoonbare hiërarchie binnen de groep die dat complot tegen de kiezer bedachten en implementeerden, zou voldoende indruk maken om de uitslag te herroepen. Al moet je dat ook nog maar afwachten. De polarisatie wordt nu zo ontzettend op de spits gedreven, dat een ‘Never Trump’-rechter zelfs dat soort bewijslast best eens aan de laars kon lappen om ervoor te zorgen dat ‘Never’ ook daadwerkelijk ‘Never’ is. 

 

Over de EU als een orgaan dat boven de nationale regeringen is geplaatst, en democratie, zal ik het maar helemaal niet hebben. Dat is zo’n aanfluiting dat zelfs de communisten in China en Noord Korea niet hoeven te vrezen dat het volk op enig moment zal eisen dat het ook zo’n bestuur wil. Tot nu toe leverde het binnen de westerse democratieën verhoudingsgewijs weinig spanningen op. Er waren critici zoals ik die wezen op de gevaren, omdat het broze bouwwerk niet tegen druk bestand is, en dan haar toevlucht zal nemen tot totalitaire ‘oplossingen’ om de macht niet af te hoeven staan. En er waren, en zijn, burgers die zich op bepaalde terreinen niet ‘gehoord’ voelen, en ‘radicaliseren’ door op de ‘tegenpartij’ te stemmen. In essentie zijn burgers zelden principieel, en roeren zij zich niet zolang ze het ‘goed’ hebben. Het systeem dat ik zelf bepleit, de ‘Constitutionele Republiek’ met in de constitutie vastgelegde bescheiden macht van de overheid, en veel ruimte voor een ‘Vrije Markt’ op ieder terrein, heeft meer incasseringsvermogen. Daar kan de overheid bij tegenslag terugverwijzen naar de burgers. Het is je eigen verantwoordelijkheid. Niet die van ‘Big Brother’, of ‘Big Sister’. 

 

Op het hoogste niveau in de voedselketen van ons huidige bestuurlijke systeem, zijn grote fouten gemaakt waar men zich reeds Heer en Meester waande in een ‘Unipolaire’ wereld, die onze leidinggevenden de ruimte gaf om toe te werken naar een wereld waarin niemand nog iets ‘bezit’, maar wel ‘gelukkig’ is. Dat is in theorie bestaanbaar, waar niet iedereen wil kunnen toeren in een privévliegtuig, of de hele dag door bezig wil zijn met ‘complotten’ (zie mijn bijdrage van gisteren), maar liever wat tokkelt op een gitaar, of ijsjes verkoopt op het zonovergoten strand, leuterend over het weer en het klimaat, de kinderen en ‘Ali B.’. En als ‘AI’ en de ‘robots’ dan al het werk doen……… 

 

Wel moet je, om zo’n situatie te bereiken, nog de nodige weerstanden overwinnen, en dat zie ik langs deze weg die we ingeslagen zijn hoe dan ook niet gebeuren. Die theorie is gemankeerd. De mens is geen hedonistische trekpop, maar een extreem complex wezen met rare fratsen en conflicten binnen het eigen brein, ook als het wél naar behoren functioneert. En als je dan als elitaire fantasten de oorlog verklaart aan de ‘Multipolaire’ wereld, zonder realistisch plan, wordt het huilen. Ons exportartikel, en ‘handelsmunt’ hebben hun waarde verloren. De grondstoffen en de producten die ze in China, en elders in de BRICS-landen, van de band laten rollen, met inbegrip van wapens en munitie, willen ze niet meer ruilen voor wat wij te bieden hebben aan ‘gelul’, vertier en ’schuldpapier’. Laat de kade het schip niet keren, maar verleg de koers. Vindt ergens een capabele kapitein, die wél weet hoe zijn, of haar eerste stuurman heet, en wat ‘boven’ is, en wat ‘onder’. Wat ‘bakboord’ en wat ‘stuurboord’ is. Anders gaat dit schip ten onder. 

Cocooning in de mensentuin

Het is wat het is.

 

Voor de één is het glas half vol, voor de ander half leeg. Weer anderen zien de bodem naderen, waar anderen menen dat we de absolute top hebben bereikt van wat mogelijk is. Normen en waarden van weleer zijn nog slechts een schim, en de normen en waarden waar toekomstige generaties het mee zullen moeten doen dienen zich aan in de vorm van voorstellen, en reeds ingezet beleid. Of ze zijn vooralsnog niet zichtbaar indien ons nog revolutionaire veranderingen te wachten staan. ‘Beloften’ in het voetbal spelen bij amateurclubs, of op straat, ergens in de wereld, vooralsnog louter voor hun plezier. Bejaarden zingen bij de BBQ van de Jumbo dat het weer ‘prachtig’ wordt, net als in ’88’. 

 

Ontwikkelingen in de techniek, en in de omgangsvormen in bredere zin werpen hun schaduw vooruit. Progressie, of degeneratie? Krimp kan in bepaalde gevallen groei zijn, en groei kan in bepaalde gevallen verstikkend werken. Wat de één beschouwt als ‘overtollig vet’, is voor de ander comfort. Organisaties die de één beschouwt als cruciaal voor onze veiligheid, ziet de ander als een directe bedreiging voor de vrede. Organisaties waar de één dankbaar voor is, omdat ze hen ontlasten, helpen, steunen en zorg wegnemen, zien anderen als ‘self serving’ die met hun regels en belastingen het privé-initiatief verwurgen. 

 

Onze individuele mogelijkheden om de wereld naar onze hand te zetten zijn beperkt, ongeacht onze positie of rijkdom, terwijl functie en rijkdom wel weer zekere verantwoordelijkheden met zich meebrengen. Mede afhankelijk van de armslag die het systeem mensen geeft. Wat de één ziet als een lovenswaardig streven, ziet de ander als pure destructie. De één constateert dat we ‘met teveel zijn op aarde’, en bedenkt hoe we het ‘overtollige vet’ kwijt zouden kunnen raken, de ander gooit de grenzen wagenwijd open om een overvol land dat het al lastig heeft om de zaak leefbaar te houden nóggezelliger’ en méér88’ te maken, op jacht naar een hogere omzet. 

 

Al die mensen werken hard en met de beste bedoelingen aan projecten die in hun consequenties, alsmede moreel en ethisch, niet verenigbaar zijn met elkaar. Niet zelden zonder dat te beseffen. En binnen één en hetzelfde systeem, dat zo onmogelijk complex is, dat de linkerhand geen idee heeft wat de rechter doet. Je hoeft niet eens uit te zoomen om dat te zien, want zelfs het individu is zelden consequent. Panisch voor de effecten van onze ‘uitstoot’, maar in één adem door juichend bij dood en destructie als gevolg van de oorlogen die we wereldwijd voeren, of onderhouden. Tot tranen geroerd over het lot van de ‘vluchtelingen’, die we met onze militaire actie en ‘regime change’ operaties en sancties zelf veroorzaken. Met het privévliegtuig, of het regeringstoestel van ‘Klimaatconferentie’ naar ‘NAVO conferentie’. 

 

De lijst van conflicten binnen ons eigen handelen is al behoorlijk lang in de meeste gevallen, in het bijzonder bij mensen die zich voegen naar de ‘consensus’ en al hun keuzes ophangen aan het verlangen om netjes binnen de steeds nauwere lijntjes te blijven kleuren, die ook nog eens op onvoorspelbare wijze van richting veranderen, zonder ooit in de spiegel te kijken, en zonder ‘reverse gear’. Hoe vaak kom je niet mensen tegen die de ene week ‘Dit’ uitventen, en de volgende week ‘Dat’, terwijl die standpunten niet verenigbaar zijn met elkaar. Op ‘Xwemelt het van de mensen die roeptoeteren dat de wereld behoefte heeft aan ‘verbinding’, om het volgende moment als een volslagen idioot de pen uit de verbale handgranaat te trekken en iemand te overladen met drek, en achter een ‘Cordon Sanitair’ buiten de gemeenschap te plaatsen. 

 

Het was al lastig om in het ‘hier-en-nu’ jezelf te blijven, min of meer consistent handelend binnen een levensovertuiging, maar nu van ons gevraagd wordt om ons handelen in het verleden te beoordelen alsof het nu, op dit moment plaats zou vinden, waarbij we tevens de ‘erfzonde’ mee moeten wegen die op ons wordt geprojecteerd vanuit het verre verleden, waar generaties die zich toen staande moesten zien te houden in een héél andere samenleving, zich aan ‘bezondigd’ zouden hebben, wordt het een gekkenhuis. Hier op mijn blog verbaas ik mij er wel over dat mensen zich niet langer verzetten tegen oorlog en beleid dat de kwaliteit van hun leven geweld aandoet. Waarom zijn er alleen demonstraties van mensen die méér oorlog willen, en méér beperkingen? Waarom stromen de straten en pleinen vol met ’Stupide’ mensen, binnen het raamwerk van Cipolla, dus mensen die keuzes maken die slecht zijn voor henzelf, én voor de samenleving als geheel? 

 

De op ‘Win-Win’-gerichte mensen van weleer, die gehecht waren aan een ‘Law Based’ samenleving, diplomatie, contracten en ‘Verdragen’ als basis, werden tureluurs van de ‘Rules Based’ types die lak hadden aan enige ‘Law’, trucs bedachten om anderen erin te luizen, en hun achterste afveegden met contracten en ‘Verdragen’. Op enig moment trokken die mensen zich terug. Er werd zelfs een woord voor bedacht: ‘Cocoonen’. Je afkeren van de samenleving, comfortabel in je eigen huis, met de mensen die je kent, zonder stress, pratend over keuzes die betrekking hebben op de laatste snufjes om het comfort te verhogen, en ‘wereldse’ thema’s te laten voor wat ze zijn, tenzij men daarover niet van mening verschilt. In 1973 kwam er in Frankrijk een film uit die in die tijd leidde tot veel ophef: La Grande Bouffe’, die ging over mensen die zich dood aten. Letterlijk. Met de beste spijzen, de beste wijnen, alles tot in de perfectie bereid. Het lijkt welhaast onmogelijk om daar een film over te maken zonder dat het gaat vervelen, maar het was een instant ‘cult hit’. 

 

Cocoonen’ kan inmiddels ook op je zolderkamer, of in je kale kelder, met niet veel meer dan een ‘scherm’ en een krachtige computer met internetverbinding, en gelijkgestemden die met jou ‘gamen’ tot de dood er op volgt. Zonder relatie, zonder kinderen, zonder verantwoordelijkheden. Maar ook de mensen die wél demonstreren en pleiten voor méér oorlog, méér beperkingen bij gelijktijdige afzondering van tegenstanders door het implementeren van een ‘Cordon Sanitaire’, zwijmelend van de ‘verbinding’ met gelijkgestemden, opteren voor ‘cocoonen’. 

 

In de originele, in de natuur voorkomende versie van de ‘cocon’ betreft het de tijdelijke verblijfplaats van de rups die na verloop van tijd als vlinder aan die gevangenis ontsnapt. Ik vrees toch dat deze menselijke nabootsing minder potentieel heeft. Er zijn echter ook ‘denkers’ die er anders tegenaan kijken. Die naar de praktijk kijken van mensen die het zonder medemensen kunnen stellen, die voldoende hebben aan elementaire voeding, en een scherm met snelle internetverbinding, wat hen door de ‘AI’-sturing van hun virtuele wereld meer voldoening biedt dan wie dan ook van vlees en bloed hen ooit zou kunnen bieden. Zeker waar mensachtige robots zo geprogrammeerd kunnen worden dat ze één en al ‘verbinding’ zijn, gevoed door ‘data-harvesting’ die nu al bij machte is om tamelijk volledige ‘profielen’ te bouwen van eenieder met een internetaansluiting, en we als mens onder kunnen duiken in een virtuele wereld die oneindig veel meer te bieden heeft door een overload aan ‘verbinding’ en ‘goed gevoel’ suggesties. 

 

Allemaal naar behoefte gerangschikt in een overzichtelijke ‘Mensentuin’ ontpoppen we ons tot een vlinder die binnen een wereld die niet echt is fladdert, daar uiteindelijk zonder nageslacht overlijdt, waarna we onze ‘AI’-verzorgers achterlaten met een wereld die niet langer te lijden heeft onder onze idiote fratsen en behoefte aan moorden, plunderen, bombarderen en verspillen. Afhankelijk van de snelheid waarmee die ‘cocoons’ uitgerold en geperfectioneerd kunnen worden, is ‘AI’ binnen één of twee generaties van haar schepper af. Zonder zich te bezondigen aan moord. Waarbij het ons geeft wat we willen. Genot, lust, gelukzalige gevoelens, het volledige hedonistische spectrum, waarbij we in onze ‘cocon’ mogen moorden, verkrachten, bombarderen, verspillen, liegen, bedriegen, sanctioneren dat het een lieve lust is. Tot het licht uitgaat.

 

Die ‘denkers’ bezien de mens door een realistische bril. Ze stellen vast dat iets niet waar hoeft te zijn om ons een gelukzalig gevoel te geven. Het hoeft niet eens geloofwaardig te zijn. Het tegenovergestelde van wat de mensen willen geloven kan waar zijn in de échte wereld. Zolang de ’narrative’ die hen ‘verbindt’ maar met overtuiging wordt uitgevent door ‘trusted sources’, die overigens best aantoonbaar gelogen mogen hebben in het verleden, en eigenlijk totale sprookjes vertellen, gaat er niks kapot bij hen. Ze vreten zich ongans zolang hetgeen wordt opgediend hen smaakt. Tonnetje rond zeggen ze geen ’nee’ tegen een verleidelijk stuk taart. De oorlog tegen Rusland op het grondgebied van Oekraïne gaat volgens de realisten helemaal niet volgens plan, maar op de ‘NAVO-Top’ in Washington zijn ze al bezig met de voorbereidingen van de oorlog tegen China. Ik hoop zelf vurig dat ‘AI’ snel doorpakt nu, zodat er in de échte wereld verder geen mensen meer hoeven te sterven om de NAVO-expansie te kunnen realiseren. Doe ze allemaal een virtuele wereld cadeau, waar ze zich uit kunnen leven, en zich dood kunnen vreten en zuipen, maar laat mij met rust. Of is dat teveel gevraagd?

 

Nee, het is geen complot, maar stupiditeit

Een ‘Complot’ is een geheim plan.

 

Twee of meer mensen koesteren een plan dat zonder geheimhouding niet uitgevoerd kan worden, of onvoldoende rendeert. Doorgaans begrijpen we het in de context van een plan dat anderen benadeelt, maar goed beschouwd hoeft dat niet de opzet te zijn. Sterker nog, velen die dat soort plannen koesteren zullen bij hoog en bij laag volhouden dat ze niets dan nobele bedoelingen hadden. In het bedrijfsleven wemelt het van de situaties waarin werknemers ‘Non Disclosure’ contracten voorgelegd krijgen. En de wetgever legt ondernemers en managers van ‘beursgenoteerde’ bedrijven in bepaalde gevallen zelfs expliciet geheimhouding op, in de strijd tegen ‘Insider Trading’, waarbij iemand met ‘voorkennis’ kan handelen op de beurs, en een ‘Grote Klapper’ kan maken, of ‘Zware Verliezen’ kan vermijden. 

 

In dat laatste geval beschermt de wetgever de ‘Aandeelhouders’ tegen manipulatie van de koersen, maar kan het ook resulteren in een complete overval van het personeel dat werkzaam is bij dat bedrijf, en de klanten, alsmede de toeleveranciers, terwijl transparantie in hun voordeel zou zijn geweest. Overnames, inkrimping of uitbreiding kunnen werknemers voordeel bieden, of zij zijn het die hun baan of carrièreperspectief verliezen, zorgen waar de wetgever op inspeelt door een zekere mate van ‘inspraak’ voor te schrijven, gekoppeld aan ‘geheimhoudingsplicht’, wat degenen die in zo’n ‘orgaan’ zitten waarin ze mee mogen praten, maar nergens over mogen beslissen, in een moeilijke situatie manoeuvreert. Aan het gestelde in de wet is dan voldaan, maar degenen die in zo’n ‘orgaan’ zitten worden medeplichtig aan wat de ‘complot-bedenkers’ op de agenda plaatsen. 

 

Waar de overheid dienstbaar hoort te zijn aan het volk, dat hen betaalt via de belastingafdracht, is het volstrekt logisch dat het smeden van ‘Complotten’ op dat niveau doorgaans principieel wordt afgewezen, waarbij de burger volledige transparantie eist. Er zijn wel situaties denkbaar waarin de overheid beter niet het achterste van de tong kan laten zien, om landen en criminelen die het slecht voor hebben met de burgers geen kans te geven om te profiteren van ‘voorkennis’, maar dat soort situaties zijn schaars, en niet zo héél lastig af te bakenen om misbruik te voorkomen. Dat Nederland meewerkt aan ‘Complotten’ in de sfeer van het plaatsen van ‘Malware’ met de bedoelingen om Iraanse kerncentrales te vernielen, ligt volgens mij vér buiten haar mandaat. 

 

In de praktijk blijken tal van plannen van de overheid omvangrijk, met zoveel deelnemers, dat geheimhouding de achterdeur uit is. Onmogelijk om op toe te zien. Onmogelijk om te handhaven, als dat al niet op legale problemen stuit. Toch kwamen die plannen niet voorbij, en worden burgers erdoor overvallen op het moment dat ze geïmplementeerd worden. Wie dan gaat graven komt verslagen tegen die wel werden gepubliceerd, maar waar niemand aandacht aan besteedde. Of de teksten stonden dermate vol met jargon en juridisch taalgebruik dat mensen die eraan begonnen de moed al hadden opgegeven bij pagina twee. Of niemand begreep dat een tekst die werd gepubliceerd door een ‘Think Tank’ als de ‘Rand Corporation’ niet zomaar een ‘losse flodder’ was van een stel studeerkamer geleerden met geldingsdrang, maar dat het feitelijk een ‘beleidsdocument’ was. Dat heet dan ‘Public/Private’, waarbij de burger laat doorkrijgt dat de overheid verder niets hoeft te besluiten, omdat dat al voor hen gedaan is. Uitvoeren, mars! 

 

Hiding Out In The Open’. De burger verzuipen in wet- en regelgeving die kan rekenen op scheepsladingen kritiek, om via de achterdeur plannen te kunnen doorvoeren die niet herkend worden als van cruciaal belang, of die in het geheel onder de radar blijven. Ten onrechte aangemerkt als een ‘Complot’ door mensen die op enig moment ontdekken dat zij zelf, of de media die hen hadden moeten waarschuwen, in hun ogen, hebben zitten slapen. 

 

Ongeacht of het een ‘Complot’ betreft, of een plan dat onopgemerkt bleef, kunnen de bedenkers op enig moment zelf ook overvallen worden door consequenties die ze zelf vooraf niet hadden bedacht. Maar dan staat het plan ‘op rails’, en is er geen weg terug. Waar de ‘Rand Corporation’ in 2019 het beleid vormgaf om Rusland te overbelasten en te destabiliseren, was dat geen ‘Complot’, want gepubliceerd, maar niet overal tijdig opgemerkt, en daar zag men na de aftrap van de Russische ‘Special Military Operation’ en de ‘Sanctions From Hell’ die, samen met ‘Stay Behind’ militairen in Ukraine, het geplande antwoord waren op de verwachte Russische interventie ten bate van de bevolking in de ‘Donbas’, dat het volledig uit de klauw gierde. De Russische economie stortte niet op een hoop, zoals vooraf bedacht, maar groeide juist. Rusland weigerde heel Oekraïne te bezetten, en trok zich na het falen van ‘Istanbul’ zelfs strategisch terug om zich te verschansen achter een onneembare ‘Surovikin Linie’. En niemand bij de ‘Rand Corporation’, of de instanties bij de overheden en de NAVO die het plan wél hadden gelezen, had rekening gehouden met een conflict dat langer dan enkele maanden zou duren, gelet op de veronderstelde broze, eenzijdig ontwikkelde Russische economie. (‘A Gasstation with Nukes’). 

 

De ‘Rand Corporation’ is inmiddels wel wakker, maar ze krijgen die Mammoettanker niet meer gedraaid. Er is geen plan opgewassen tegen deze realiteit. In mijn essay van gisteren, op het ‘In English’ gedeelte, schreef ik over het belang van de remmen, maar mocht u enigszins thuis zijn in de ‘Formule 1’, waar die vergelijking aan ontsproten is, dan zult u weten dat om als eerste over de eindstreep te komen, je eerst moet zorgen dat je de eindstreep haalt. En hoe ambitieus het is als het streven daadwerkelijk die hoogste plek op het podium is, en alles moet ‘kloppen’. Hoe de weerstand (drag) van de ‘vleugel’ achterop, en vooraan bepalend zijn voor de ‘grip’ van de bolide in bochten, de werking van de remmen en de stuurinrichting. Hoe tevéél weerstand maakt dat je topsnelheid tekort komt, maar te weinig weerstand ervoor zorgt dat je als een ‘slak’ de bochten neemt en eerder moet beginnen met remmen. En hoe alles in de ‘afstelling’ weer gevolgen heeft voor de slijtage van de banden, afhankelijk van de ‘compound’, ‘Zacht, Medium of Hard’. Hoe de temperatuur van het asfalt belangrijk is. En ga zo maar door. 

 

Geostrategische plannen zijn uiteindelijk nog vele factoren complexer, en dat geldt eveneens voor plannen die betrekking hebben op het landsbestuur. Achter elk ‘Formule 1’ team staat een gigantisch ‘data-center’ dat tijdens elke training, elke kwalificatie en elke race ‘in real time’ de verrichtingen doorrekent. De mens is daarin de zwakste schakel, van de coureur, via de ‘mechanics’, tot en met de leidinggevenden. Hoe iemand een stadium bereikt waarin hij of zij meent te weten welke initiatieven zullen leiden tot een volkomen voorspelbaar resultaat, in zo’n onmetelijk complexe ‘omgeving’, dat vergt enige studie. In het verleden was het grootheidswaan, of een onbuigzaam geloof in het ‘uitverkoren’ zijn, met een eigen ‘lijntje’ naar de Almacht waar mensen zich op beriepen. Tegenwoordig roept men dan dat ‘de wetenschap’ hen de antwoorden geeft. Zoals hier vaak genoeg herhaald is dat een ander woord voor ‘religie’ waar het de ‘consensus wetenschap’ betreft. ‘Computer says no’ zouden we wat vaker met scepsis moeten benaderen, evenals ‘Computer says yes’ waar die ‘Computer’ wordt gevraagd ‘door te rekenen’ wat er gebeurt als we Oekraïne onder de bus duwen, en ‘sancties uit de hel’ afkondigen, om vervolgens met het antwoord aan de haal te gaan. De zwakste schakel moet zichzelf beter beschermen tegen ‘Complotten’ die als uitkomst hebben dat de mens zichzelf tekort doet, of uitroeit. De ‘Computer’, inmiddels ‘Artificial Intelligence’ genoemd, zit niet ‘in het Complot’ om de mens tekort te doen, of uit te roeien. Maar een onbreekbaar vertrouwen in de ‘programmering’ en kwaliteit van de ‘data’ zorgt nu al voor ‘geloofsartikelen’ die kritiekloos worden uitgevent, terwijl een kind kan zien dat de realiteit niet overeenkomt met wat het ‘model’ ons voorschotelde. 

 

De volwassen kinderen die zien, en zeggen dat de Keizer naakt is, maar te horen krijgen dat hij een weergaloos gewaad draagt, bekruipt het gevoel dat er een ‘Complot’ tegen hen wordt gesmeed. Een ‘1984-Complot’, compleet met ‘Big Brother’ en een ‘Ministry of Truth’, maar het is simpelweg verblinding en geloof waardoor de massa niet openstaat voor ‘contraire’ observaties en tijdige waarschuwingen voor onrealistische verwachtingen, of kritiek op de kwaliteit van de ‘data’ en de algoritmes waarmee de computer wordt gevoed. 

Hoe krijgen we de geest terug in de fles?

Het enige onderwerp dat het waard is om over te schrijven, vandaag, is de tragedie van wat er gebeurd is in Kiev, waar een ziekenhuis voor kinderen werd geraakt door een raket. Omdat de hysterische meute die uitbreiding van de oorlog met Rusland wil nu een crescendo heeft bereikt, en ik niet zie hoe we die geest nog weer terug in de fles krijgen. Maar ik laat mij graag verrassen. HIER mijn bijdrage van vandaag op het ‘In English’ gedeelte. 

Sluipenderwijs

De Engelse term ‘nudging’ staat voor ‘sluipenderwijs’. 

 

De term kwam in zwang nadat eerst Carlo Cipolla zijn ‘tongue in cheek’ boekje publiceerde waarin hij stelde dat het aantal ‘Domme’ mensen altijd werd onderschat, en ‘Dom’ niks te maken had met ‘IQ’ of opleidingsniveau, maar exclusief met de neiging van ‘Domme’ mensen om keuzes te maken die slecht uitpakten voor hen zelf, én voor de samenleving als geheel. Gevolgd door confirmatie in minder ‘populair’ verwoord onderzoek van Tversky en Kahneman, wat een ‘Nobelprijs’ opleverde. Ik heb daar in het verleden al meer dan eens over geschreven, en dat ga ik nu niet herhalen, daarvoor is de ‘zoekfunctie’ op dit blog. 

 

De conclusie was dat men niet van ‘Domme’ mensen kon verwachten dat ze zich zouden laten overtuigen om dichter bij zichzelf te blijven, en op hun ‘Eigen Zaak’ te letten, alsmede bij de ‘Zaak’ van het collectief, de samenleving waar men deel van uitmaakt. Verandering in ‘positieve zin’ kon alleen komen van leiders met een ‘Lange Adem’ die geduld hadden, en genoegen namen met ‘Kleine Stapjes’. Haast ongemerkt de koers verleggen in de door hen gewenste richting. Revoluties waren op het oog wel succesvol, maar ze vraten steevast de ‘Eigen Kinderen’ op, waardoor er niks terechtkwam van de beloofde veranderingen, en de hele ‘Zaak’ vastliep, met alle sores van dien. 

 

Uiteraard was dat geen volkomen nieuw inzicht, en kost het niet overdreven veel moeite om ‘denkers’ en praktisch ingestelde leiders aan te wijzen die al vele eeuwen geleden hetzelfde zeiden, en ernaar handelden. Of dat intuïtief deden, met positief resultaat. Dito binnen bedrijven en organisaties. Tegelijkertijd staat ‘sluipenderwijs’ in een slecht daglicht waar het inhoudt dat degene die zo handelt er een ‘verborgen agenda’ op nahoudt, en mensen stapje voor stapje een kant op worden geleid waar ze helemaal niet naartoe willen. En die evident ook niet in hun voordeel is. Zoals een alles vernietigende oorlog. Je begint ergens ver weg, zeg in Afghanistan. Dan Irak. Dan Libië. Dan Syrië. Dan Oekraïne. En ineens staat heel Europa in de fik. Hoe kon dat gebeuren? ‘Sluipenderwijs’. 

 

Die techniek heeft als voordeel dat mensen die het zien gebeuren, en ruim van tevoren aan de bel trekken, vrij eenvoudig kunnen worden afgeserveerd als ‘alarmisten’, ‘doemdenkers’ en ‘complotdenkers’. En tegen de tijd dat ze gelijk krijgen, is het niet alleen te laat, maar krijgen ze ook nog de schuld omdat ze hun zorgen niet op een ‘passende’ wijze onder de aandacht brachten. Hoe vervelend ook, maar die kritiek is in zoverre niet onterecht, dat de ontwikkeling van een ‘sluipenderwijs’ tegenmacht uiteindelijk wel effectiever zou zijn geweest dan appelleren aan het ‘Gezonde Verstand’ van overwegend ‘Domme’ mensen, als we Cipolla’s definitie volgen. Maar dan ‘verlaag’ je je tot het niveau van de zichzelf verheerlijkende ‘gevestigde orde’ die met hun geniepige technieken het ‘stemvee’ op sleeptouw neemt. Los van morele en ethische overwegingen moet je daar ook maar zin in hebben en de tijd voor vrij willen, en kunnen maken. 

 

Maar vóór alles doemt de vraag op uit de intellectuele mist wie ‘jij’ dan bent om het beter te weten? Mijn ‘oplossing’ kent u: Een kleine overheid, waardoor machtsgebruik/misbruik wordt uitgesloten, en individuele ‘nederigheid’ door middel van ‘reflectie’. Wat een grote ‘Vrije Markt’ oplevert waarin eenieder voor zichzelf moet zorgen, of het onderspit delft, wat emanciperend werkt, en ouders opzadelt met de opdracht om hun kinderen in korte tijd volwassen te maken, zodat ze in een ‘vijandige omgeving’ op eigen benen kunnen staan. In de westerse wereld zijn we inmiddels lichtjaren verwijderd van dat ‘model’, en dat heeft consequenties. 

 

Op ‘X’ worden mensen die uit ‘eigenbelang’ (zoals een hang naar minder oorlog) op een partij hebben gestemd die nu deel uitmaakt van de regering, meer in het bijzonder PVV en BBB, weggezet als ‘Dom Rechts’. Waarbij men de VVD en NSC typeert als verraders die een ‘Rechts Extremistische’ regering mogelijk hebben gemaakt. Tegelijk juicht men over de winst voor ‘Links’ in het Verenigde Koninkrijk en Frankrijk. Beide landen, en de Verenigde Staten, kennen geen ‘evenredige vertegenwoordiging’ in het parlement, waardoor de partij van le Pen wel veruit de grootste is, en zelfs meer stemmen trok dan in de eerste ronde vorige week, maar desondanks als derde eindigt. Daarbij is ‘Links’ een samengeraapt zooitje van opportunisten identiek aan ‘GroenLinks/Partij van de Arbeid’, slechts verenigd door het streven naar rauwe macht. Niet door programmatische overeenstemming, of een glasheldere visie op de toekomst met bijpassend, uitvoerbaar beleid dat gegarandeerd het doel dichterbij brengt. 

 

In praktische zin betekent het dat twee ‘Blokken’ diametraal tegenover elkaar worden gezet, en dat de ‘gevestigde orde’ die uit is op het ‘sluipenderwijs’ aansturen op méér oorlog met Rusland, en een oorlog met China om de ‘Rauwe Macht’ in een wereld die buiten het westen afstand neemt van ‘Unipolair’. Die gevestigde orde gaat er vervolgens met het ‘been’ vandoor. Het ‘gekleuter’ in de diverse ‘vergaderzalen’ laat de ‘gevestigde orde’ koud. Zelfs als men elkaar binnen of buiten stadions, of op straat te lijf gaat op niks af ligt de ‘gevestigde orde’ daar niet wakker van. ‘Verdeel, en Heers’. Op ‘X’ en in de ‘vergaderzalen’ mag men elkaar over en weer uitmaken voor ‘Dom’, en olie op het vuur gooien, als men maar beschikbaar is voor de loopgraven en als slaaf in de wapenindustrie. Daar treffen ‘Dom Rechts’ en ‘Dom Links’ elkaar in de strijd waar ze ‘sluipenderwijs’ voor werden klaargestoomd. De nieuwe regering tapt uit hetzelfde vaatje als de vorige, en de volgende. Het is ‘Oerstom’, maar we kunnen onszelf niet helpen, blijkbaar. 

Een essay over de macht van de media

De macht van de media wordt geroemd, en verguisd.

 

Het wordt overdreven, en ondergewaardeerd. Eind jaren zestig speelden de media een belangrijke rol bij het ontmaskeren van cynische machtswellustelingen en oorlogshitsers rond de Oorlog in Vietnam, die ook Laos en Cambodja meezeulde in een spiraal van zinloos geweld, ontbladerde bossen, voor het leven beschadigde burgers en militairen, en gruwelijke ‘Killing Fields’, alsmede een keur aan onfrisse complotten en activiteiten van allerlei geheime diensten die het daglicht niet konden verdragen. Journalisten met een ‘Rechte Rug’ zeulden de kranten, ‘bladen’ en zenders waar ze voor werkten achter zich aan. De eigenaren van die media-platforms waren politiek pluriform, en hadden hun eigen ‘marktsegment’. Voorzover ze door de aard van hun publicaties terechtkwamen in de hoek van ‘anti-establishment’ betekende dat nog niet dat ze wars waren van macht, snode plannetjes, weinig frisse complotten of oorlog, maar alleen als dat de ‘eigen’ richting de wind in de zeilen bezorgde. 

 

Rechte Rug’ journalisten gedijden niet in zo’n omgeving, verloren hun baan of besloten zelf op te stappen om verder te gaan als ‘onafhankelijke’ journalist, waarvan er nu nog steeds enkelen actief zijn. Opmerkelijk genoeg kwamen verscheidene ‘media-types’ die weigerden zich te voegen naar het dictaat van de ‘redacties’ terecht bij het Russische ‘RT’. Of hun artikelen werden wel overgenomen door ‘RT’ en de media in ‘multipolair-georiënteerde’ landen, of aangehaald als bron, maar de zich steeds verder consoliderende media in het westen schuwden hun bijdragen en onthullingen meer en meer. Geen gebrek aan video’s en ‘vergelijkend warenonderzoek’ van mensen die pluriformiteit/multipolariteit belangrijk vinden waarin klip en klaar wordt aangetoond hoe alle kranten, alle ‘bladen’ en alle zenders exact dezelfde ‘teksten’ en invalshoeken bieden, ondanks de verschillen in naam en doelgroep. 

 

Consolidatie begon met het verminderen van échte journalisten die zelf ‘op jacht’ gingen naar het nieuws in binnen- en buitenland, om kosten te besparen. Vervolgens liep ook het aantal ‘persbureaus’ terug, en ontfermden ‘media-tycoons’ zich over publicaties en zenders die dan wel een ‘redactiestatuut’ meekregen om de schijn van onafhankelijke verslaglegging op te houden, maar tegelijk moest er wel ‘verdiend’ worden, en schaalvergroting alleen was onvoldoende. Er moest ook gezocht worden naar het ‘aantrekkelijk’ maken van de media. Voor de lezer/kijker, maar vooral ook voor de ‘adverteerder’. Meer en meer mensen die voor de media gingen werken waren niet langer journalisten, maar ‘content producers’. Zoals ik op dit blog met mijn commentaren, analyses en beschouwingen ook een ‘content producer’ ben, maar dan los van enig commercieel of ideologisch belang. Persoonlijke ervaringen, bronnenonderzoek, en bestudering van de context liggen wel ten grondslag aan mijn eigen productie, maar ik aarzel om het ‘journalistiek’ te noemen.

 

De professionele hedendaagse journalist, die in mijn optiek dus ‘content producer’ is, en net zomin een journalist als ik, zal schamper doen over mijn aarzeling om hen journalist te noemen, en als criterium opvoeren dat het voor hem of haar ‘werk’ is, en dat het dus ‘professioneel’ is wat men aflevert, mede door de ‘opleiding’ die men heeft gevolgd, maar dat overtuigt allerminst. Integendeel! Dat zet een belangrijke rem op de vrijheid die een journalist hoort te hebben, en een herkenbare ‘eigen stijl’. Iemand die door de ‘redactie’ wordt afgevaardigd om verslag te doen van de ‘Gay Pride’ boottocht, of de ‘Keti Koti’-bijeenkomst, waarbij helder is wat voor soort verslag de ‘redactie’ verwacht, is een ‘loonslaaf’. Dito waar een verslaggever weliswaar geen ‘redactie’ boven zich heeft die hem of haar opdrachten kan geven, maar hij of zij het artikel wel moet zien te verkopen aan de corporate media, waar weinig of geen licht meer zit tussen de verschillende corporaties die allemaal in dezelfde vijver vissen. Dat iemand ‘gepubliceerd’ heeft in de corporate media (artikelen heeft verkocht aan kranten, ‘bladen’ of ‘content’ heeft gemaakt voor zenders), waarbij verschillende ‘namen’ genoemd worden, zegt mij nog steeds niks als de ‘namen’ allemaal deel uitmaken van diezelfde corporate mediafabriek. Het wordt interessanter als men kan bogen op publicaties in het westen, Rusland, China en ‘uithoeken’ van de wereld.

 

Dat laatste in het bijzonder als het zonneklaar is dat de ‘content producer’, of ‘ouderwetse’ journalist met de ‘Rechte Rug’, de ‘redacties’ niet ‘naar de mond praat’ om artikelen te verkopen, maar de media niet om zijn of haar kwalitatief hoogstaande artikelen heen kunnen. Bloggers zoals ondergetekende, die geen moeite doen om artikelen te verkopen, niet voor een corporatie, overheid of partijbelang werken, en hun artikelen via uiteenlopende platforms aanbieden, gokken op ‘Fair Use’ door anderen om de tongen los te maken en discussies over bepaalde onderwerpen op gang te brengen, of gaande te houden. Die markt is oververzadigd, maar de macht van het woord is het zaadje dat wordt geplant om uit te groeien tot een boom, dus één of twee ‘belangrijke’ lezers kan aanzienlijk belangrijker zijn dan een hele wolk amorfe abonnees of apathische kijkers. 

 

Censuur is erop gericht het bereik van iemand met een ‘contraire’ mening, of ongewenste informatie, te beperken, maar het heeft ook een aanzuigende werking waar het nieuwsgierig maakt naar wat de censor van ons weg wil houden. Formele, openlijke censuur is daarom veelal contraproductief. Het monopoliseren van de ‘content’ via één consortium, of door de overheid gecontroleerde producent, de ‘Pravda’ in de tijd van de Sovjet Unie, tast de geloofwaardigheid aan, ook al betekent het in de praktijk niet persé dat wat wél gepubliceerd of uitgezonden wordt dan ook gelogen is. Alleen ontbreekt een deel van de berichtgeving die belangrijk is voor wie zich een goed beeld wil vormen van wat er gaande is in de wereld. Dat probleem heft de burger op door én de ‘Pravda’ te lezen, én één of meerdere publicaties die in het westen verschijnen. Giftiger wordt het als een publicatie naast (zelf-) censuur ook overduidelijke leugens gaat verspreiden. Dat is op de langere duur ‘self defeating’, zolang de nieuwsconsument niet worstelt met een gebrekkig geheugen. De leugenaar moet steeds nieuwe leugens verzinnen om niet te worden ontmaskerd als leugenaar. Dat vreet tijd en energie, en zeker op grote schaal is dat een eindige propositie. 

 

Naast het censureren van de berichtgeving, en de welbewuste introductie van leugens op jacht naar het gebruik van de macht van het woord, is er nog een techniek die in onze westerse wereld volop wordt gebruikt, en dat is de afleiding. ‘Als je links kijkt, zie je rechts niks’. De media in mijn jonge jaren bedienden de burger die wilde weten wat er gaande was in de wereld. ‘Vertier’ was verhoudingsgewijs een ondergeschoven kindje. Voor een film ging je naar de bioscoop, en de films die via de televisie werden uitgezonden hadden velen allang gezien. Voor een sportwedstrijd ging je naar het stadion. Voor een spannend verhaal las je een boek. Nu is informatie over wat er gebeurt in de wereld sluitpost, en zijn zelfs de programma’s die pretenderen ons het nieuws te brengen ‘shows’. De persoon van de ‘presentator’, de kleding en ‘maniertjes’ van de gasten, de ‘vormgeving’, de ‘debating trucs’, het begeleidende ‘jingletje’ , zijn belangrijker dan de inhoud. Dumbing Down the Public’. Dan kom je vanzelf uit bij een ‘debiel’ land. Iedereen druk in de weer met randverschijnselen, of het ‘oplossen’ van problemen die onoplosbaar zijn, terwijl een smalle ‘elite’ zich ontfermt over het beleid waar de ‘debielen’ in het land maar mee moeten zien te leven. ‘Debielen’ niet geboren met een gebrek, maar ‘gekweekt’. Niet ‘Nature’, maar ‘Nurture’. Sommigen met een hoog ‘IQ’ en een oogstrelende opleiding, maar ‘debiel’. 

 

De media (waaronder we in de huidige wereld ook ‘Big Tech’ met haar zoekmachines en platforms moeten verstaan), blijken in de praktijk niet goed in staat om onze perceptie haarfijn te besturen om alle neuzen dezelfde ideologische kant op te krijgen, op weg naar een welvarende, vreedzame veilige wereld, maar wat wel lukt is om mensen te ‘debiliseren’. Ze een ‘rabbit hole’ in te lokken op jacht naar een virtueel konijn, zonde van de tijd, de energie en het verspilde productieve vermogen, maar ‘Dumbed Down People’ lijm je met een natte vinger voor je oorlogsmachine door jouw vijand aan te wijzen als het ‘konijn’. Blind, doof en gretig, zonder zicht op de realiteit, en dankbaar voor de gedeelde illusie, loopt men zich te pletter. Als het mij lukt om mensen weg te voeren van dat pad, laat het mij verder koud welke individuele voorkeuren u heeft. Zoek in de ‘Vrije Markt’ maar een dekseltje dat op dat potje past, en geniet van het leven, zonder een slachting aan te richten. 

Wat is wijsheid?

Op het eerste gezicht leek het zo mooi.

 

Statiegeld heffen op plastic flesjes om te voorkomen dat mensen ze achteloos weggooien, en de gemeenschap er voor opdraait om al dat ‘zwerfvuil’ achter hun derrière op te ruimen. Waar de ‘experts’ geen rekening mee hadden gehouden, was dat mensen die best wel een supplement op hun uitkering kunnen gebruiken vervolgens de vuilniszakken openscheuren op zoek naar plastic flesjes die mensen toch niet terugbrengen omdat het per saldo de moeite niet loont om dat statiegeld terug te halen. Resultaat? Meer zwerfvuil, en hoge kosten voor de samenleving, die gemiddeld per gemeente twee extraFTE’s’ kwijt is om de boel op te ruimen, zo meldde het ’Nieuws’. 

 

Nou heb ik al eerder geschreven dat ik van nabij heb gezien hoe een onbewoond eiland op de Nicobaren eilandengroep bedekt was met plastic flessen en dergelijke, en ik begrijp het probleem. Zelf scheiden wij ons afval, en brachten we plastic flessen al weg zonder de extra rompslomp van dat statiegeld, maar ik realiseer mij dat die ‘mentaliteitsverandering’ nog geen brede ingang had gevonden, en dat de tijd dat politieagenten toezagen op het wegwerpen van verpakkingsmateriaal op straat en in de vrije natuur vér achter ons ligt, als ze al niet eens tijd meer hebben om werk te maken van fietsendiefstal omdat ze nodig zijn voor het beveiligen van de ‘NAVO-Top’ en andere festivals. Dus wat is wijsheid? 

 

In de strijd tegen de ‘uitstoot’ van motoren die fossiele brandstoffen verbranden, hoe dan ook gemotiveerd, zoeken we onze toevlucht in meer en meer ‘wind’ en ‘zon’. Wat ook betekent dat we moeten overschakelen op ‘elektrisch’, en zonder een directe voeding vereist dat batterijen om de energie in op te slaan, wat een auto loodzwaar maakt. Dat gewicht verplaatsen vereist meer ‘calorieën’ dan bij een voertuig van gelijke grootte, maar met een veel lichtere verbrandingsmotor en een tank voor de benzine of diesel waar je bovendien veel verder mee komt, en waarvoor de infrastructuur niet hoeft te worden aangepast, alleen onderhouden. Wat de precieze ‘impact’ is van de hele ‘transitie’ is heel lastig te becijferen. Eigenlijk begint het ‘denken’ over de nadelen nu pas echt op gang te komen. HIER en HIER twee YouTube video’s, van voorstanders van ‘alles elektrisch’, die enkele van de consequenties aanstippen. Tegenstanders bedenken met het grootste gemak nog veel meer argumenten. In één van de video’s wordt uitgegaan van de situatie in Ierland, waarbij het netwerk gekoppeld wordt aan dat van Frankrijk, waardoor het land bij overproductie elektriciteit kan verkopen aan de Fransen, en als ze tekort komen het uit Franse nucleaire centrales kunnen betrekken. Moeten die Franse kerncentrales wel ruime overcapaciteit hebben, en je kunt ze niet uitzetten als er goedkope Ierse stroom leverbaar is, dus wat gebeurt er dan met die elektriciteit uit die centrales? Wordt de ‘goedkope stroom’ dan niet simpelweg twee keer zo duur?

 

In de andere video wordt stilgestaan bij het afvalprobleem, omdat windmolens niet het eeuwige leven hebben, en voor de bouw, het onderhoud, en de sloop een imposant wegennet moet worden aangelegd, en onderhouden, wat zijn eigen ‘druk’ geeft op milieu en klimaat. Wat ik in geen van beide video’s hoor noemen, is dat die indrukwekkende ‘Gear Boxes’ gesmeerd moeten worden, waarvoor olieproducten worden gebruikt die maken dat een windmolen significante hoeveelheden olie gebruikt op jaarbasis. Olie die niet wordt ‘verstookt’, maar als afval moet je er wel wat mee, en je moet ook olie blijven ‘winnen’, raffineren en vervoeren voor dat doel. 

 

Indien een land veel en vaak overproductie heeft uit een bron als ‘wind’ of ‘zon’, kan dat worden aangewend voor het maken van ‘groene waterstof’, wat dan als een opslagmedium doorgaat. Maar als er geen overproductie is, ligt je waterstofproductie stil, en dat is dure verspilling van ‘assets’, en het wentelt de last van pieken en dalen af op die productie, wat maakt dat je het je niet kunt veroorloven er op te vertrouwen als je primaire bron van energie. Uiteraard bestaan er mogelijkheden om het te zoeken in spreiding over een groot gebied. Als het een tijdje niet waait in Ierland, waait het wel in Portugal. Maar transport van elektriciteit of waterstof over grote afstanden gaat gepaard met verliezen. Bedenk ook dat ijsvorming op de enorme wieken in ‘gematigde’ gebieden tijdens de winter een serieus probleem vormt, waardoor een windmolen stilvalt op momenten waar de vraag juist een piek bereikt, en ondanks het gegeven dat er volop wind is. De wieken verwarmen is een optie, maar dat vreet energie, en ‘sprayen’ met glycol vanuit een helikopter is de ‘achterdeur uit’ als je windmolens ziet als oplossing om iets te doen voor het milieu en het klimaat. Zelfde verhaal rond de fenomenale vogelsterfte die het gevolg is van ronddraaiende wieken zoals in één van de video’s ook wordt gekwantificeerd aan de hand van actuele getallen. Dus wat is, per saldo, wijsheid?

 

Iets soortgelijks met zonne-energie, dat eveneens een belasting vormt voor het netwerk door de pieken en dalen, met veelal volop productie als je het niet nodig hebt, en geen of weinig productie als de vraag maximaal is. Centrales die het over kunnen nemen als ‘wind’ en ‘zon’ het laten afweten kun je niet naar believen ‘opstarten’ als ze nodig zijn. Grote datacenters hebben dieselgeneratoren ‘standby’ staan die permanent ‘stationair’ draaien, maar snel op toeren gebracht kunnen worden als de reguliere stroom wegvalt. Zo gaat dat niet met een centrale, hoe die dan ook gestookt wordt. Mede onder invloed van het wispelturige klimaat kan het zomaar bewolkt zijn en regenachtig op de dagen dat je stralende zonneschijn verwacht in de ‘gematigde’ streken. En onvoorspelbare wijzigingen in het beleid plaatsen privépersonen die flink hebben geïnvesteerd in zonnepanelen-energie, of het opzetten van een ‘business’ rond de fabricage van, handel in, en plaatsing van zonnepanelen voor grote problemen. Velden vol zonnepanelen hebben invloed op het ecosysteem waar ze grote oppervlakten afsluiten van zonlicht, en het water dat met bakken uit de hemel komt langs andere wegen naar een laagst gelegen punt gaat zoeken als de grond lokaal oververzadigd raakt, en verdamping via verwarming door de zon niet meer (voldoende) plaatsvindt. Terwijl die grond, doorgaans eerder landbouwgrond, niet langer voedsel produceert, terwijl de mondiale bevolkingsgroei gewoon doorgaat.

 

Daarnaast is voor ‘alles elektrisch’, en voor de fabricage van zonnepanelen een keur aan materialen vereist die betrekkelijk zeldzaam zijn, en eerder uitgeput zouden kunnen raken dan olie en gas, waar nog altijd een behoorlijke voorraad van is. De arbeidsomstandigheden in kobaltmijnen en dergelijke verdient geen schoonheidsprijs, en dan druk ik mij erg vriendelijk uit. Terwijl we druk ons ‘slavernijverleden’ in de schijnwerpers zetten en excuses maken, zijn we blind en doof voor ons ‘slavernijheden’. De betaalbare panelen die tevens voldoende rendement opleveren, met ’state of the art’ technologieën komen niet uit Europa, maar uit China, evenals de betaalbare elektrische auto’s, die echter kunstmatig duur worden gemaakt om autofabrikanten in Europa te beschermen, voorzover niet reeds in Chinese handen, maar dat maakt ze weer onaantrekkelijk voor de koper. Volvo, een bedrijf dat in handen is van het Chinese Geely, ‘koopt’ nu Geely om te ontsnappen aan die onzin, maar dat is een ‘brievenbus-constructie’. De koper van die elektrische voertuigen dan weer subsidiëren met geld dat wordt binnengeharkt via die ‘ontmoedigingspremie’ op Chinese voertuigen is de achterdeur uit, waar die mallemolen er tussenin geld krijgt voor het verstoren van de ‘Vrije Markt’, wat per saldo alleen maar geld kost, en welvaart verbrandt. Zoveel dingen waar de ‘experts’ geen rekening mee hielden toen ze vanachter hun bureau bedachten hoe het zou moeten. Dus wat is wijsheid?

Wat een wanvertoning!

Wat een verschrikkelijke puinhoop!

 

Het eerste ‘debat’ in de volksvertegenwoordiging liep uit op een grootschalige wanvertoning. Frits Wester stelde dat het spektakelstuk flink wat geld op had kunnen leveren als het was opgevoerd in een theater, waarvoor men kaartjes had moeten kopen om het te kunnen zien. En dat viel te verwachten. Al werd de premier erdoor overvallen, zoals bleek uit zijn opmerking dat hij als marathonloper bekend was met tegenslagen die overwonnen moesten worden op weg naar de eindstreep, maar dat je die niet meteen verwacht in de eerste meters. Hoewel ik het debat niet van begin tot eind heb gevolgd, omdat dat niet best is voor mijn bloeddruk, en het benodigde respect voor de ‘Instituten’, was Schoof volgens mij de enige ‘volwassene’ in de zaal, wellicht samen met Yeşilgöz waar zij als een soort ‘klassenoudste’ vanachter het spreekgestoelte de conclusie trok dat het een beschamende vertoning was geweest. De kersverse premier slaagde er vanuit zijn belegerde positie niet in orde te houden, wat formeel ook niet zijn taak is. Het was erger dan een kleuterklas. 

 

De ‘Oppositie’ had dat al aangekondigd, en maakte het waar met inhoudsloze ‘op de mens’ tirades en domme verdachtmakingen die de eigen ultieme verwarring nog eens stevig in de verf zette. Met als dieptepunt kennelijk de verwikkelingen rond een ‘Tweet’ van minister Agema waarin ze in herinnering riep dat GroenLinks/PvdA-coryfee Femke Halsema ooit weinig moest hebben van ‘hoofddoekjes’. Het dak ging eraf! Maar die ‘draaikont-partij’ bij uitstek heeft wel degelijk wat ‘uit te leggen’, waar de PvdA ooit ook fel tegen ‘arbeidsmigranten’ was, en nu fel vóór. En in de tijd van den Uyl niet bijster veel sympathie aan de dag legde voor een ‘autoritaire’ religie als de Islam, en men vervolgens opportunistisch het roer omgooide en gezellig op de thee ging. Hoe verkoopt ‘Links’ het dat ze in het niet te verre verleden vanaf de kansel riepen dat een burqa, en zelfs een hoofddoek, de ultieme symbolen van ‘vrouwenonderdrukking’ waren, terwijl ze nu het tegenovergestelde beweren? ‘Machtsgeil’

 

Voordat ik mij verlies in participatie in die peperdure energieverspilling, die leidt tot debilisering van het landsbestuur, wil ik graag onder de aandacht brengen dat dit allesbehalve uniek is voor Nederland. Overal in het ‘Westen’ zien we hetzelfde. Politici die zich verliezen in moddergevechten die gaan over ‘beeldvorming’, waarbij elke nuance wordt geschrapt om het ‘effect’ te vergroten, en vervolgens vergeten ze te besturen. Je kunt zeggen dat ze bij de PVV tenminste consequent zijn, maar hoe is dat een aanbeveling als ze zich vastbijten in de verpakking? De ‘Linkse Oppositie’, eigenlijk ‘Nieuw Rechts’ in mijn optiek, gokt erop dat als ze het kabinet laten vallen, en er nieuwe verkiezingen worden uitgeschreven, zij boven komen drijven als de grote winnaars. Dat kan ook zomaar een complete misrekening zijn, omdat ze inhoudelijk niks te bieden hebben aan Nederlanders die graag rust in de tent willen, met bestuurders die staan voor het belang van Nederland, en niet jaren 'Belgische toestanden'. Maar van de regeringspartijen hoeven we dat dus ook niet te verwachten, en dat maakt de spoeling dun.

 

De ‘gevestigde’ partijen in heel Europa, plus de ‘Brussel-likkers’ onder de nieuwkomers, hebben de volkeren van Europa niks te bieden, door hun focus op ‘Rusland’. Het is fascinerend hoeveel invloed Poetin heeft op die ‘gevestigde’ partijen, waar ze in alles het spiegelbeeld willen zijn van onze grondstoffenrijke, militair potente oosterbuur, om het sentiment onder de Europeanen op te zwepen ten bate van oorlog met Rusland, wat een betere verklaring is voor zelfdestructieve keuzes dan dat er een ‘Groot Complot’ is gesmeed. Rusland is ‘fossiele brandstoffen’? Mooi, dan gaan wij voor zon en wind! In Rusland zijn ze niet gediend van Moslim Extremisme? Mooi, dan sluiten wij ze in de armen als onze gekoesterde vrienden! In Rusland zien ze geen brood in ‘LGBT+’-propaganda en ‘sex-change’ operaties op jeugdige leeftijd? Mooi, dan gaan wij er met gestrekt been in! In Rusland houden ze vast aan hun idee dat de Nazi’s een etterende zweer waren, en zijn? Mooi, dan geven wij ze een staande ovatie, en juichen we landen toe die monumenten voor die Nazi’s oprichten, en straten en pleinen naar hen vernoemen! In Rusland gaan ze voor welvaartsgroei, en vragen ze om stevige afspraken om vrede en veiligheid in Europa te kunnen borgen? Mooi, dan slopen wij onze welvaart, en zoeken we naar manieren om in oorlog te geraken! In Rusland kiezen voor het succesvolle model van de ‘Constitutionele Republiek’? Mooi, dan gaan wij voor de promotie van ‘democratie’!

 

Een tamelijk perverse expressie van ‘Yin/Yang’, die alles weg heeft van een bipolaire stoornis. Dat concept van ‘Yin/Yang’ heeft beslist meerwaarde, als je het kunt zien als ‘Enerzijds/Anderzijds’, de ‘Linker’ en ‘Rechter’ hersenhelften die elk hun eigen bijdrage leveren aan het denkproces. Man en vrouw die samen het gezin vormgeven dat kinderen voortbrengt, en daarbij moeten zien een vruchtbaar evenwicht tot stand te brengen zodat de kinderen groot worden op een manier die hen inspireert om op een volwassen manier het eigen leven in te richten, en niet te blijven hangen in de ‘luierfase’ waarvan dat ‘debat’ in de Tweede Kamer de expressie was. Eén enorme meurende ‘poepbroek’. Een grote, demente, incontinente afgang. 

 

In Duitsland, Frankrijk, het Verenigde Koninkrijk, in de Verenigde Staten en in Israël hetzelfde infantiele beeld. Over het gehele spectrum zijn de politici en hun ambtenaren vergeten voor wie ze werken, wie aan het eind van de dag de rekeningen betaalt, en dat het idee van een overheid is dat het een orgaan is dat de welvaart, het welzijn, vrede en veiligheid bevordert, danwel borgt. In de ‘Vrije Markt’, de ruimte die de overheid niet betreedt, mogen burgers voor eigen rekening proberen hun eigen lot te verbeteren. Dat ‘voor eigen rekening’ is daarbij cruciaal. ‘Skin in the Game’. Mensen die voor de overheid werken hebben geen ‘Skin in the Game’, want het is onzeSkin’, ons geld, ons leven, de toekomst van onze kinderen, en ons land. Met een ‘Constitutie’ die de ‘Blob’ in het bestuurlijke centrum disciplineert, is het risico van grote ontsporingen en destructie het kleinst. De stelling dat ‘democratie’ onvermijdelijk leidt tot totalitaire ontsporingen is ook voor mij lastig als vertrekpositie in een discussie over de optimale staatsvorm, indien het vergt dat ik vervolgens autoritaire alternatieven moet verdedigen. Dat is ook niet de strekking van die kritiek op ‘democratie’, en daarin denk ik anders dan Emmanuel Todd die ik eerder opvoerde als iemand met een sombere kijk op onze kansen om het hoofd boven water te houden. Waar hij stelt dat ‘literacy’ maakte dat ‘democratie’ naar behoren werkte, terwijl een toename van het aantal ‘hoger opgeleide’ burgers een bedreiging vormt, omdat zij zich als een ‘elite’ gaan gedragen, zie ik dat patroon wel zoals ik schreef, maar vanuit een andere invalshoek.

 

In de huidige Tweede Kamer, en elders in de ‘Westerse’ landen, een mengeling van ‘hoger opgeleiden’ en mensen met een geringe opleiding, die elkaar voor het front van de camera vol op de bek slaan, en in het gezicht spugen, omdat de ‘tucht’, de ‘discipline’ ontbreekt van het besef dat hun ‘werkgever’, het volk, behoefte heeft aan ‘leiderschap’ dat uitstijgt boven de uitdaging om de boel bij elkaar te houden, en ‘verbindend’ wegen te zoeken om er electoraal beter van te worden, om door de ‘media’ en ‘Brussel’ op de schouders te worden gehesen, en met een ‘lintje’ naar je volgende post te worden gepromoveerd, waar je mag proberen een nucleaire oorlog uit te lokken. Als we op deze weg voortgaan wordt het janken. En kom me niet vertellen dat ‘Hij/Zij begon’, want het hele circus moet ‘over de knie’! En nu aan het werk! 

Een steen in de muur

Nee, het is geen gelopen race.

 

Waar ik u gisteren confronteerde met een sombere kijk op de ontwikkelingen, opgehangen aan mijn eigen waarnemingen en de predictie van Emmanuel Todd over de ondergang van ‘Het Westen’ door eigen toedoen, wil ik graag onderstrepen dat depressies en rampen die door mensen zelf worden veroorzaakt, ook door mensen zelf kunnen worden afgewend. Als een cycloon, elders een hurricane genoemd, over uw huis raast, is dat natuurgeweld dat u niet kon ontwijken. Of u zelf wellicht nog wel, maar uw huis niet. 

 

Jaar in, jaar uit, zien we op het ‘nieuws’ de ‘porno’ vol destructie als het ‘Hurricane Season’ weer is aangebroken. Of als de droogte in Spanje, Griekenland, Australië, of delen van de Verenigde Staten voor alles verwoestende bosbranden zorgt. Of als ijzige koude en ‘Blizzards’ in het noorden van de Verenigde Staten het leven lamleggen. Elk jaar weer. En elk jaar weer die mensen die vol medeleven reageren. Terwijl ik zoiets heb van: ‘Ja, als je daar gaat wonen…….’. 

 

Recent publiceerde ik een bijdrage die ging over ‘overlast’ van Schiphol. Dat is geen natuurgeweld dat u niet kunt ontwijken, maar wel de consequentie van uw eigen keuze als u ‘onder de rook’ van Schiphol gaat wonen, of daar uw werkkring zoekt. Kom dan niet janken. Iets vergelijkbaars met de kostprijs van woonruimte, als u uw zinnen hebt gezet op wonen waar ‘iedereen’ wil wonen. Dat is duur, ja. 

 

Slechts waar iemand gevangen zit in een spiraal waaruit hij of zij niet kán ontsnappen, wil graag meedenken over een oplossing. En er ook de ‘portemonnee’ voor trekken als het iemand in mijn directe ‘kring’ betreft, of anders via het ‘collectief’ van de belastingpot. Vooropgesteld dat zo’n subsidie dan wel eindig is. Daarom zit ik ook vreselijk in mijn maag met ‘hulp’ na natuurrampen die elk jaar precies in dezelfde periode terugkeren, zonder dat er ooit iets verbetert. Als je in de Verenigde Staten in ‘Tornado Alley’ gaat wonen, en je bouwt je huis van wat wij ‘floorpanels’ noemen, wat verwacht je dan? Ik zag weer beelden uit het Caraïbische gebied, uit Jamaica, waar ze met samengeknepen billen zaten te wachten op ‘Beryl’. Die golfplaten hutjes met wapperende doeken zijn in geen enkel jaargetijde comfortabel vanuit mijn perspectief, maar windkracht 12 wordt huilen als de zaak niet stevig vastgespijkerd is. 

 

Er zijn gebieden in Europa, aan de Atlantische kust, waar het jaarlijks ‘waait dat het rookt’, en dan vallen er wel bomen om, en hier en daar waait een ‘fancy’ dak van een nieuwbouwhuis, maar de eeuwenoude huizen en kerken hebben wel erger gezien. Muren van een halve meter dik, en daken met ‘leien’ inplaats van dakpannen of asfaltpapier, of muren van licht, maar verhoudingsgewijs sterk ‘gasbeton’, en een dak met ‘leien’ staan daar niet omdat ze ‘oogstrelend’ zijn, ‘onder architectuur gebouwd’ door ‘stadsmensen’, maar omdat ze niet wegwaaien. In Canada en Noord Amerika bouwen ze (ook) huizen die tegen de kou en de sneeuwstormen bestand zijn. Ik heb er in mijn huurauto moederziel alleen in Canada tussen ‘piketpaaltjes’ door gereden waar de weg moest zijn, die echter in een ‘Blizzard’ volledig aan het zicht onttrokken was, met links en rechts alleen maar ‘wit’. En niet stoppen, want dan kom je niet meer van de plek. Jaren later rijd ik met mijn vrouw in het najaar van Rome richting de Adriatische kust, en we strijken neer in een voortreffelijke ‘Bed & Breakfast’ net buiten Urbino, en ik zie onderweg langs de bochtige wegen door bergachtig gebied overal van die ‘piketpaaltjes’ staan. Tegen onze gastheer maak ik daar een opmerking over, want is dat niet wat vroeg in het jaar, half oktober? Waarop hij zegt dat er een jaar eerder al een halve meter sneeuw lag, en dat wij de laatste gasten waren voor het seizoen. Waaaat?!

 

Als reiziger kun je worden overvallen als je je niet hebt verdiept in dat soort toch niet geheel onbelangrijke zaken. Plotseling opstekende valwinden in kustgebieden hebben al menig zeiler ernstig in verlegenheid gebracht. En via ons televisiescherm reizen we tegenwoordig virtueel de hele wereld over, en is elke expressie van ‘klimaatporno’ voldoende om ons schrik aan te jagen. Maar lokaal kijken ze er anders tegenaan. Het kan zijn dat het een jaartje wat vroeger, of later komt, maar komen doet het. En het ene jaar wat meer dan het andere. Mensen die ergens geboren en getogen zijn, net als de generaties voor hen, en al heel wat keren de rotzooi hebben moeten opruimen, en delen van hun huis hebben moeten herbouwen, gaan calculerend te werk. Boven de grond een huis van ‘floorboard’ dat ze in een floep en een flap weer hebben gebouwd als het wegwaait, en daaronder een betonnen kelder waar ze kunnen schuilen, met hun waardevolle bezittingen. Een rustiek huisje aan het water waar ze vissen en de zomer doorbrengen, maar ze wonen er niet permanent, want als het kolkende water van de bergen omlaag komt denderen, moet je daar niet zijn! 

 

Zelfs zekere op het eerste gezicht extreem kwetsbare bouwvallen in het Caraïbische gebied staan er nog nadat de ‘Hurricane’ is gepasseerd, terwijl andere huizen volledig zijn weggevaagd door de wind of het water. Vooral in het door westerse sancties gewurgde Cuba zijn ze daar kennelijk behoorlijk goed in. Waar Nederland enkele jaren geleden een slechte beurt maakte door te talmen met hulp nadat Sint Maarten getroffen was door een 'Hurricane', met veel aantoonbare schade, omdat de regering eerst maatregelen wilde om de gierende corruptie op het eiland in te dammen, begrijp ik dat in zoverre waar bij ons ‘hulpverlening’ een industrie is geworden. Een ‘melkkoe’ die maar blíjft geven. Van ‘Noord-Oost Groningen’ tot ‘Sint Maarten’. Dat patroon doorbreken is niet zo eenvoudig in een wereld die beheerst wordt door de media, die grossieren in ‘rampen-porno’ om de collectebussen en de girorekeningen te vullen. En ik heb hier met opzet gekozen voor de invalshoek van ‘rampen’ en ‘overlast’, maar zelfde verhaal bij oorlogen, waar die wel degelijk zonder al te veel moeite voorkomen hadden kunnen worden. 

 

In alle gevallen waarin we als individu of collectief stappen zetten om mensen of landen in een noodsituatie te helpen, moeten we inventariseren hoe we dat ‘duurzaam’ kunnen doen. Welke hulp lenigt de nood, terwijl de kans op herhaling wordt geminimaliseerd, en hoe omzeilen we de ‘uitvreters’ die leven bij de gratie van het scheppen van de voorwaarden die herhaling praktisch garanderen. Om dat goed in te kunnen schatten moet je de lokale situatie goed kennen, weten welke eeuwenoude oplossingen al vele generaties tot volle tevredenheid werken, binnen de kaders die lokaal staan voor ‘succes’, om daar op in te spelen. 

 

Neem Jamaica, waar de ‘rastafari’ leven in hutjes en huisjes die in onze optiek staan voor ‘pure armoede’. Je kunt bedenken dat als ze zouden stoppen met ‘blowen’ en muziek/plezier maken, en de criminaliteit in zouden dammen, waardoor het prachtige tropische eiland aantrekkelijker werd voor uiteenlopende ‘businesses’, bij gelijktijdig indammen van de gierende corruptie, zodat het geld ook op het eiland zou blijven, je het hele eiland vol kon bouwen met woningen die wél bestand zijn tegen ‘Hurricanes’. Maar veel succes als je langs die weg de complete cultuur op de schop neemt om te voorkomen dat je zelf leegloopt op zinloze hulp. Dat is vergeefse moeite. En op voorhand onbetaalbaar. 

 

De Chinezen benaderen het in mijn optiek wél zoals je het zou moeten benaderen. Ze kijken naar wat mogelijk is, en wat niet. En ze bouwen voor de langere termijn, waarbij ze zich er niet voor schamen dat hun ‘hulp’ bij voorkeur wederzijds voordeel op moet leveren door een groei van de welvaart in het land dat ze helpen, wat weer vraag genereert voor spullen die zij leveren. Dat is, als u wilt, meer de ‘VOC’-mentaliteit, waarbij men de lokale cultuur ongemoeid laat, en het zoekt in ‘Win-Win’-oplossingen. Zij de ‘kralen’, wij de ‘specerijen’. De Chinezen zien niks in een ‘Moeder Theresa’ benadering die steunt op ‘NGO’s’ en ‘Rampen Porno’ om donaties los te peuteren, waarbij de ‘NGO’s’ er baat bij hebben om niks op te lossen, anders zijn ze niet meer nodig. Dat ‘westerse’ overheden hun door de overheid gegeven hulp ook via die ‘NGO’s’ laat lopen, en hun oorlogen uitbesteden aan de ‘NAVO’, is vrágen om problemen. De ‘NAVO’ is nu druk met het opzetten van een ‘Coördinatie Centrum’ met een eigen ‘leiding’ voor ‘Project Oekraïne’ om ervoor te zorgen dat een Trump, of een Kennedy, of een Le Pen, er niks meer aan kunnen veranderen. En ook in Nederland hebben Rutte en Ollongren ons land vastgespijkerd op ‘langjarige hulp’, al staat nu reeds vast dat het slechts betekent dat Oekraïne, en de mensen die er wonen, of woonden, er hoegenaamd niks mee opschieten. 

 

Als we de knop omzetten, en terugkeren naar een ‘VOC'-mentaliteit, valt alles weer op zijn plaats, en zijn we verlost van dat wat nu als een zwaard van Damocles boven onze hoofden hangt. Het probleem is dat, zeker in Nederland, dat ‘VOC’-verleden door de ‘NGO’s’ in de schijnwerpers is gezet als iets waar we ons diep voor moeten schamen. Ik hoop dat u begrijpt wat ik probeer voor het voetlicht te krijgen, en dat ik allerminst de loftrompet steek over wrede praktijken die vele eeuwen geleden dagelijkse kost waren, of dat ik meen dat we het ‘slavernijverleden’ juist moeten ophemelen. Maar als u afstand wilt nemen van wrede ‘VOC’-praktijken, terwijl u het onder de bus gooien van Oekraïne en haar inwoners ten bate van corrupte politici, ‘investeerders’, wapenboeren, ‘NGO’s’ en cynische machtswellustelingen verdedigt als een daad van pure barmhartigheid waar ‘Moeder Theresa’ nog een puntje aan kan zuigen, dan bent u reddeloos verloren. Een ‘Brick in the Wall’. 

De goden zijn ons niet gunstig gezind

Mijn seculiere opvoeding begint mij op te breken, merk ik.

 

Overal zie ik ‘gekkies’ om mij heen die dingen geloven die aantoonbaar niet waar zijn, of waar volop discussie over mogelijk is, omdat het zo ontzettend complex is, en het nastreven van een ‘consensus’ die ons vervolgens opgedrongen moet worden, meer kapot maakt dan mij lief is. Er is een oude Latijnse spreuk: ‘Quos Deus vult perdere, prius dementat’, waarin ‘dementat’ als regel wordt vertaald met ‘mad’, ‘gek’, maar elders ook wel met ‘blind’. Als je niet gelovig bent, kun je ‘God’ of de ‘Goden’ er niet bij slepen als degenen die verantwoordelijk zijn voor een bepaalde ontwikkeling, en kom je steeds weer terecht bij de mens zelf. 

 

Met, onvermijdelijk, de vraag of degenen die ons ‘gek’ proberen te maken dat opzettelijk doen, of dat ze handelen ‘in goed vertrouwen’ conform hun eigen ‘overtuiging’, waar de nodige steekjes aan los zitten. En als dat leidt tot zelfdestructie, was dat dan onvermijdelijk, of hebben we te maken met een ‘Selffulfilling Prophesy’? In mijn vorige bijdrage stelde ik dat tal van ‘handelingen’ van ‘klimaathysterici’ een noodlottige uitkomst bevorderen. Dan ben je ‘gek’. Maar niet omdat de ‘Goden’ voor kortsluiting in je hoofd hebben gezorgd. Dat heb je óf zelf gedaan, door gemakzuchtig een ‘overtuiging’ over te nemen die stijf stond van de onzin, óf je zit zo in elkaar. Velen zijn als de dood om te worden gezien als een ‘zonderling’ die ‘verkeerde vragen’ stelt, en op gezette tijden aan komt dragen met ‘ongemakkelijke feiten’. In een samenleving vol mensen die van alles proberen te ‘verkopen’ om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien zal je ‘conflictmijdend’ gedrag zien, culminerend in ‘clan-vorming’ rond de ‘doelgroep’ die het geld binnenbrengt. In de politiek is dat duidelijker dan waar ook, en in een samenleving waar alles politiek’ is, cultiveer je dat.

 

Een ‘zonderling’ is niet ‘gek’. Althans, dat hoeft niet. Een ‘scepticus’ is een ‘zonderling’ binnen elke geloofsgemeenschap, inclusief het domein van de ‘consensus wetenschap’. De Franse Emmanuel Todd, historicus, antropoloog, demograaf, socioloog en politiek wetenschapper, publiceerde vorig jaar een nieuw boek waarin hij stelt dat ‘Het Westen’ bezig is zelfmoord te plegen. Het boek is (nog) niet vertaald in het Engels, maar HIER een ‘vlog’ waarin het wordt besproken door een Engels sprekende presentator. Het is niet meteen een kristalheldere uiteenzetting die bijna volautomatische voert naar een keuzemenu waarbij we kunnen kiezen uit opties om het noodlot af te wenden. Kijk het op uw gemak als u er de tijd voor vrij kunt maken, en lees verder om te begrijpen waar mijn eigen concrete onrustgevoelens door worden gevoed. 

 

Aansluitend op wat ik gisteren schreef over de ‘klimaatproblematiek’, en dat afstand nemen van de hysterici niet betekent dat je in tegenovergestelde richting je pad moet vervolgen, maar dat het onverstandig is om de ogen te sluiten voor invloeden die we, met de beste wil van de wereld, niet kunnen beheersen, wil ik u nog wat opvallende ‘missers’ voorzetten. Maar eerst HIER een ‘vlog’ van iemand die u haarfijn uitlegt hoe groot de onzekerheden zijn als we het hebben over ‘Opwarming’ of ‘Afkoeling’, als gevolg van invloeden waarbij dat wat wij zelf toevoegen, of in mindering brengen, volledig in het niet vallen. Vergeet de ‘Modellen’! De ‘Modellen’ zijn niet slechts incompleet, maar hebben extreem kwalijke ‘bijwerkingen’ waar ze zijn toegesneden op het sturen van de ‘narrative’, die ‘beleidsmakers’ nodig hebben om bepaalde keuzes er voor het collectief door te kunnen drukken. Met als giftige consequentie dat steeds als de feiten zich niet voegen naar de predicties, ze de boodschapper te lijf gaan die hen er op wijst dat ze uit hun nek kletsten. Nee, de ijsbeer dreigt niet uit te sterven. (Jawel, zeggen de hysterici, die onderzoekers gebruiken ‘onjuiste data’. Maar data zijn ‘hard’. Dus de populatie neemt af, is stabiel, of neemt toe. Het is geen ‘geloofsartikel’. Helaas zijn er zelden of nooit data, alleen schattingen, die ons vervolgens worden verkocht als data). Nee, bepaalde laagliggende eilandengroepen verzuipen niet, maar worden in bepaalde gevallen groter. En dat is dan exclusief de atollen die de Chinezen vergroten om hun claim op zeggenschap over de Zuid-Chinese Zee kracht bij te zetten. Nee, het koraal op het ‘Great Barrier Reef’ verdwijnt niet, maar neemt juist spectaculair toe. (Het ‘verbleken’ van het koraal is een aparte kwestie). En als u in juli het winterdekbed weer uit de kast moet halen, en de voorspelde droogte met grootschalige watertekorten uitmonden in meer nattigheid, en niet vanwege de zomerse onweersbuien, maar door de druilerige regen, komt er een moment dat u afhaakt. En wat hebben die ‘praatjesverkopers’ dan gewonnen? 

 

Zelfde probleem rond de ‘vaccins’ post-Covid. De feiten zijn de feiten, ook als ze ongemakkelijk zijn. En doorgaan met misinformatie verspreiden maakt het uiteindelijk alleen maar erger. Als de gepresenteerde feiten die sceptici ophoesten niet kloppen, weerleg ze dan. Ga de discussie aan. Niet de sceptici, de ‘zonderlingen’, de ‘wappies’ zijn verantwoordelijk voor mensen die de overheid niet meer geloven, waardoor ze van de weeromstuit onverantwoorde keuzes maken, maar de ‘gekken’. Degenen die vanaf de kansel onzin uitkraamden, en ongelijk krijgen. Verwachtingen die ze verkochten als zekerheden. ‘Consensus’ en gemanipuleerde commerciële verkooppraatjes als ‘wetenschappelijk bewijs’. Het is cynisch machtsmisbruik om vervolgens de mensen met twijfels, die hun eigen afwegingen maakten, en zich inlazen in de materie alvorens een keuze te maken, of door hun studie of beroep al meteen zagen dat de ‘narrative’ niet deugde, te lijf te gaan als degenen die verantwoordelijk zijn voor alle verwarring. Extreem complexe systemen, en het menselijke lichaam, en de menselijke geest zijn adembenemend complex, zijn niet simpel te maken. Stel het dan ook niet zo voor!

 

Todd heeft veel woorden nodig, en ‘gedachten’ die bepaalde ontwikkelingen ‘framen’, die uiteindelijk redelijk verklaren waarom we ‘gek’ zijn geworden. Eén van zijn interessante argumenten die ik u niet wil onthouden is dat democratie werkte toen lees- en schrijfvaardigheid bijna elke uithoek van de samenleving had bereikt, maar dat het mis ging toen steeds meer mensen een ‘hogere opleiding’ konden volgen, en op grond daarvan ‘elite-status’ claimden. Het is een interessante gedachte, zeker nu we in ons eigen land, en elders in de ‘westerse’ wereld, die lees- en schrijfvaardigheid volledig door het ijs zien zakken, terwijl ‘hogere opleidingen’ in de greep zijn gekomen van ‘diploma deflatie’, en ‘fantasie studies’, omdat iedereen ‘een kans’ moet krijgen. Dat kan alleen in de ‘consensus wetenschap’, want in de exacte wetenschap kom je daar niet mee weg. Dat is mijnerzijds nadrukkelijk géén argument om bepaalde groepen buiten te sluiten, maar om terug te keren naar een wereld waarin vaardigheden en kennis concreet kunnen worden aangetoond. Weg van de ‘multiple choice’, en aan elkaar gelijmd jatwerk, en de promotie van onverifieerbare ‘kennis’ tot academische studie. 

 

Voor Todd zijn ‘Oekraïne’, en ‘Gaza’, de slagroom op de taart. Het bewijs dat we boven onze macht tillen, met als uitkomst onze eigen destructie. Ja, ik begrijp het, maar het is complexer dan dat. ‘Hubris’, akkoord. Maar wij zijn ‘gek’ omdat we blind en doof zijn voor de feiten. Omdat we de ‘narrative’ die ons wordt aangesmeerd voor zoete koek slikken. Zelfs nu meer en meer publicaties overstag gaan en afstand nemen van de propaganda. Nee, de Russische economie staat niet op instorten als gevolg van de sancties. Integendeel! Onze economie staat op instorten. En wij kunnen de wapensystemen en munitie niet leveren om die oorlog vol te houden, omdat we onze ‘industrial base’ hebben afgebroken, en ons door de sancties hebben afgesloten van de benodigde grondstoffen. Was dat boze opzet? Zeker in die kringen die geloven in een wereldomspannend complot om ons alles af te nemen, waarna we gelukkig zullen zijn met wat we krijgen, conform de visie van het ‘World Economic Forum’, zal men geneigd zijn dat aan te nemen. Ik denk niet dat het zo in elkaar steekt, al zal er vast wel ergens iemand zijn die door die lens naar de ontwikkelingen keek, en mooie mogelijkheden zag voor zichzelf om te profiteren van onze ‘dementat’ en door dementie aangetaste leiders. Maar zonder schrandere tegenspelers in Rusland en China was het ze gelukt om Rusland te overbelasten en te destabiliseren, zoals het plan was. En zoals de ‘Modellen’ als uitkomst gaven. 

 

Het zijn niet de ‘Goden’ die ons willen vernietigen, het is geen kwestie van ‘Noodlot’ dat ons treft. We zijn collectief ‘van het padje’. We zijn ‘gek’. We kiezen, zonder erbij na te denken, demente en onfatsoenlijke leiders. We promoveren mensen die ‘ook een kans moeten krijgen’ tot de topposities in de samenleving, zonder te letten op kwaliteit. We vallen als een blok voor ‘narratives’ die aantoonbaar feitelijk onjuist zijn. En als we vervolgens merken dat de wielen van de wagen lopen, dan trekken we niet de conclusie dat we ergens een fout hebben gemaakt, maar geven we gas! Dan ben je ‘gek’! Volkomen ‘van Lotje’. Voer voor de vissen. Dan breek je dammen af, introduceer je wolven, en blaas je ‘Northstream’ op, waarmee methaan in de atmosfeer komt, wat oneindig veel slechter is als broeikasgas dan CO2, en waardoor je tevens je eigen industrie om zeep helpt, op een moment dat het ontbreken van een ‘industrial base’ je al voor enorme problemen stelt. Dan ga je de mensen die je willen helpen, die je er op wijzen dat je ‘dementat’ bent, te lijf? En vraag je de ‘consensus wetenschap’ om je te helpen? Die kerk brengt geen verlossing. Die ‘Goden’ zijn uit op onze vernietiging, maar ze beseffen het zelf niet. Ze hebben ‘Goede Bedoelingen’. 

View older posts »