Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Zoeken op dit blog

Fanfare

Mueller is klaar met zijn onderzoek naar 'Russische Beïnvloeding' bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

 

Twee jaar lang heeft hij gespeurd, ondervraagd, en potentiële getuigen met een 'crimineel verleden' geprobeerd om te kopen om met relevante beschuldigingen tegen Trump te komen, maar de oogst is 'nul'. 'Zip'. 'Zilch'. Niks. En dat is verschrikkelijk teleurstellend voor alle 'ware gelovigen' die meenden zeker te weten dat die complot-theorie de enige logische verklaring was voor de afgang van Hillary. Hoewel Trump niks ten laste zal worden gelegd in dat 'Rusland'-dossier, nadat de Senaat eerder al concludeerde dat er geen bewijs was voor 'Collusion', wil dat nog niet zeggen dat zijn minister van 'Justitie' nu het volledige rapport in de openbaarheid zal brengen. De verwachting is dat er een 'Readers Digest' komt, en als er al grote delen beschikbaar komen voor publicatie, er altijd nog wel 'geheime bijlagen' zullen zijn, zoals bij het '9/11'-rapport, waar de écht belangrijke informatie verborgen blijft. Daarom zijn er nu al initiatieven om openbaarmaking af te dwingen langs legale weg, en biedt Wikileaks een miljoen voor wie het volledige document 'lekt'. 

 

Tenzij je je ogen in je zak hebt zitten, weet iedereen dat Trump wel 'gekocht' werd, maar niet door 'de Russen'. Hij, noch zijn 'omgeving', hebben er ooit enig geheim van gemaakt dat ze 'in bed liggen' met de entourage van Netanyahu. En Netanyahu en zijn gevolg hebben de grootst denkbare moeite met Poetin. Dat laatste is, mede gelet op de situatie in Syrië, een 'understatement', zoals u vermoedelijk ook wel beseft. 

 

Een onderzoek naar 'Israëlische Beïnvloeding' van de Amerikaanse presidentsverkiezingen is hoe dan ook een onhaalbare kaart. Waar, bij welke president, zou je moeten beginnen? Was er ooit, na Kennedy, één president die niet 'in bed lag' met wie er in Israël op dat moment aan de macht was? 

 

De ironie is, dat het enige aangetoonde contact tussen een formele vertegenwoordiger uit de entourage van Trump, met een ondubbelzinnig herkenbare vertegenwoordiger van het Kremlim, waar de gewezen generaal Michael Flynn belde met de Russische ambasadeur in Washington, eveneens betrekking had op iets wat Netanyahu geregeld wilde hebben. Dat Flynn daarvoor niet vervolgd werd, zou komen omdat hij zo voorbeeldig had meegewerkt aan het onderzoek. Maar ik vrees dat degenen die achter dat onderzoek schuilgaan liever niet zien dat die kwestie breed wordt uitgemeten in de media, terwijl de kans op een veroordeling, van wie dan ook, miniem is. Terwijl je toch lastig kunt volhouden dat het Kremlin in dat geval probeerde Trump in te palmen, als het initiatief van Flynn uitging, of liever: de schoonzoon van Trump die Flynn instrueerde, en de Russen weigerden om hem ter wille te zijn. 

 

Dan was er nog een contact met een 'Russische advocate', maar dat is eveneens een behoorlijk obscuur verhaal dat zich niet echt leent voor strafvervolging. Meer in het bijzonder omdat degenen die Mueller op pad stuurden niet echt zitten te wachten op verklaringen onder ede over de rol van Bill Browder en Christopher Steele in een rechtzaal. Maar ook daar is er geen begin van enig perspectief voor degenen die Trump weg willen hebben, omdat de campagnemedewerkers die op die bijeenkomst in de Trump-Toren afkwamen geen begin van interesse toonden in samenwerking met Natalya Veselnitskaya.

 

Kortom, Mueller heeft na twee jaar minder dan een Russische aanklager op een regenachtige achternamiddag bijeen zou weten te sprokkelen om 'Amerikaanse Beïnvloeding' (of 'Nederlandse') van de Russische binnenlandse politiek te bewijzen. Wat vaag gepruttel over 'Click-Bait'-advertenties met 'controversiële onderwerpen', pro-Trump, maar ook pro-Hillary, en een jonge Russin die het aanlegde met Amerikaanse wapenliefhebbers, is banaal om serieus te nemen.

 

Niet voor de echte doorgewinterde complotdenkers in ons midden, die in elke tram wel ergens een 'Russische spion' als medepassagier zien. En die club overtuig je toch niet. Ze zijn minimaal net zo gevaarlijk als degenen die in elke Moslim in de tram een terrorist zien, maar ook die groep bereik je niet met redelijke argumenten. Waarbij die laatste groep op dit moment nog wel meer reden heeft om zich ongemakkelijk te voelen dan die Russofoben. Die Russofoben zullen ad nausea blijven herhalen dat het onderzoek van Mueller tot twee veroordelingen heeft geleid. Paul Manafort, die financieel zijn zaakjes niet op orde had, en adviseur was van de laatste democratisch gekozen Oekraïense president. En Michael Cohen die de 'lichtekooien' betaalde waarmee Trump het bed deelde terwijl hij getrouwd was. Als alle advocaten die ooit zwijggeld betaalden aan types die dreigden 'dirt' over een bepaalde rijke klant wereldkundig te maken morgen zouden worden opgepakt, was er overmorgen een schrijnend tekort aan juristen in de Verenigde Staten. 

 

Vanaf het startschot van deze campagne tegen Trump heb ik scherpe kritiek geuit op deze insteek. Daarmee identificeerde ik mij, in de ogen van de 'Hillary'-club, en de 'Russofoben', als een 'Trump-supporter'. Simpelweg omdat ze de wereld niet door een andere bril kunnen zien. Je bent 'Voor', of je bent 'Tegen'. Je kunt niet tegen Trump, én tegen Hillary zijn, en claimen dat ze beiden deel uitmaken van de 'Warparty', want dan ben je helemáál verdacht. 'Kremlin-troll'. En dat is onze zwakte. In de nationale politiek niet anders dan in de internationale politiek. Maar als Mike Pompeo, voormalig hoofd van de CIA, en nu minister van buitenlandse zaken, in Trump een door God gezonden Verlosser ziet, die Israël komt redden van de Iraanse dreiging, dan vrees ik toch dat ik mij aan de goede kant van de geschiedenis bevind als ik zeg: Wie zo denkt is gevaarlijk! En dan heb ik het over die hele fanfare, aan beide zijden van het gangpad.

Front

Van het front geen nieuws.

 

Dat wil zeggen, het dringt niet tot ons door. Front? Welk front? Het militaire front. Over enkele maanden vieren we dat het vijfenzeventig jaar geleden is dat de 'geallieerden' in Normandië aan land kwamen, en van daaruit hun opmars door West-Europa begonnen. Wie de 'stranden' in Normandië bezocht om te zien waar al die jonge mannen hun leven gaven, opdat wij in vrijheid konden leven, voelt zich kwetsbaar. 

 

Oorlog in deze tijd is anders. Vanuit een futuristisch paviljoen dat een miljard heeft gekost, bestiert Jens Stoltenberg, voorheen de premier van Noorwegen, een imposant rijk. Hij is niet gekozen, en zijn functie mag dan meer ceremonieel dan operationeel zijn, maar de organisatie beschikt over een enorme expertise op het gebied van destructie en infiltratie. Op het operationele niveau gecompartimentaliseerd, omdat de lidstaten er prijs op stellen de eindverantwoordelijkheid voor de inzet van hun eigen troepen formeel in eigen hand te houden. Wat er tegelijk ook toe leidt dat een land dat formeel onderdeel uitmaakt van de NAVO-bevelsstructuur geheel op eigen houtje 'op avontuur' kan gaan, en zo het collectief in gevaar kan brengen, zonder dat Stoltenberg er iets tegen kan ondernemen.

 

Hier op dit blog doe ik niet moeilijk. Als een groot land als de Verenigde Staten, samen met een stel NAVO-bondgenoten, of tenminste met hun expliciete steun, een land omwoelen met dingen die 'BOEM!' zeggen, het middels een invasie bezetten om indruk te maken, of infiltreren om ervoor te zorgen dat ze in dat land niet langer een eigen koers varen, noem ik het al snel een 'NAVO-operatie'. Zelfs als zonneklaar is dat NAVO-landen bij een oorlog betrokken zijn, maar ze houden zich op de vlakte, zoals in Yemen, zie ik geen reden om het beestje niet gewoon bij zijn naam te noemen. 'Artikel 5', waarin is geregeld dat landen elkaar te hulp schieten als ze worden aangevallen, geldt in deze tijd in de praktijk ook als een groot land zich moedwillig in de nesten werkt, en ze stuiten op verzet.

 

Dat alles laat onverlet dat de 'lidstaten' op gezette tijden wel zo hun verschillen van mening hebben. Dat is als zodanig geen nieuw fenomeen. In de tijd dat ik zelf diende in onze nationale strijdmacht, zat Portugal 'in quarantaine'. Op golven van 'links idealisme' had het land werk gemaakt van het afstoten van haar koloniën in Afrika, en dat zinde de andere NAVO-lidstaten in die tijd helemaal niks. En in onze tijd geldt dat voor Turkije, dat zich na een mislukte coup, waarbij volgens de Turken 'bepaalde NAVO-landen' intensief betrokken waren, profileert als 'Poetin's vriend binnen de NAVO'. En dan hou je niet veel vrienden over binnen de NAVO, in deze tijd. 

 

Daar staat dan tegenover dat Trump, als leider van het 'Vrije Westen', wel oren heeft naar uitbreiding van de NAVO in westelijke richting, nu de expansie richting het oosten even stroef verloopt. Hij ziet in de extreem rechtse Braziliaanse Bolsonaro een puike bondgenoot, en die 'ijzervreter' past inderdaad perfect in het profiel van de organisatie. 

 

Wat wrijving oplevert is niet de intensieve samenwerking met extreem rechtse regimes, en terroristische organisaties, maar de 'marsorder' vanuit 'Washington' om de uitgaven voor militair speelgoed flink op te schroeven, om zo de economie van de Verenigde Staten overeind te houden, stuit ook op onbegrip in sommige lidstaten. De Franse minister van 'Defensie' liet zich daarom onlangs ontvallen dat het artikel waarin de onderlinge solidariteit is vastgelegd 'artikel 5' wordt genoemd, en niet 'artikel F-35', waarbij 'F-35' verwijst naar de gedoemde JSF. Gedoemd omdat zelfs het 'Pentagon' het ding niet wil, en liever een gemoderniseerde versie van de F-15, die uit begin jaren zeventig van de vorige eeuw stamt, aanschaft. 

 

De wrijving binnen de organisatie is daarnaast in toenemende mate zichtbaar op het vlak van de handel. Over en weer worden 'boetes' uitgedeeld en geïncasseerd die een 'vertaalslag' zijn van een ongezonde concurrentie. Trump en de zijnen in 'Washington' oefenen zware druk uit op de EU-lidstaten binnen de NAVO om af te zien van 'Nordstream II', maar afgezien van 'Den Haag' is er op continentaal Europa niet overdreven veel animo om ons op te hangen aan Oekraïne als enige 'doorvoerland' van Russisch gas. En ook de pogingen van Trump en zijn makkers om de EU-landen te dwingen af te zien van Huawei als leverancier van geavanceerde '5-G'-technologie, en andere betaalbare elektronica, valt buiten ons land nog niet in vruchtbare aarde

 

In het verlengde daarvan, en niet persé namens de NAVO, gelet op het schisma dat ik hiervoor beschrijf, waardoor sprake is van een schizoïde organisatie die geweldig met zichzelf overhoop ligt, strijkt Trump zijn 'vrienden' opzettelijk tegen de haren in met zijn standpunt dat de Golan-Hoogte moet worden toegewezen aan Israël, en geeft Trump zijn Venezuelaanse vrienden ruimte om formele diplomatieke posten te confiskeren. Stelt u zich eens voor hoe de wereld er 'post-Trump' uitziet, als hij alleen nog maar 'diplomaten' tegenkomt die hem naar de mond praten? Alsof het een 'Reality Soap' is, en hij de 'Art Director' is. De pruttelende NAVO achter zich aan slepend.

Expert

Lange tijd gebeurt er niks, en dan gebeurt ineens alles tegelijk.

 

Er zijn bepaalde beroepen die worden gekenmerkt door 'lawine-gevaar', waar 'handelingsbekwaamheid' een combinatie is van stalen zenuwen, en een goede training/opleiding. 'Terrorisme-expert' is niet één van die beroepen, zo begrijp ik uit een 'opiniestuk' van Beatrice de Graaf in NRC. De aanleiding voor dat 'opiniestuk' was de kritiek die ze kreeg toen in Utrecht iemand in de tram zijn vuurwapen leegschoot op passagiers, en mensen in de omgeving die te hulp schoten, alvorens een auto aan te houden, om zich daarmee uit de voeten te maken. 

 

Ze was in het programma uitgenodigd om iets te zeggen over 'Christchurch', en 'Utrecht' overviel haar. Om dat verhaal van 'Christchurch' goed voor het voetlicht te kunnen brengen, had ze haar agenda als hoogleraar enkele dagen schoongeveegd. Maar 'Utrecht' was een 'developing story', en ineens zat ze als 'terrorisme-expert' met de mond vol tanden in de uitzending van maandag. In het 'opiniestuk' legt ze uit waarom dat geen blamage was. En dat een 'expert' juist goed bezig is als ze verwarring zaait in zo'n situatie. 

 

Nu begrijp ik ook beter waarom het mis ging toen ze jaren geleden bij Pauw & Witteman keer op keer werd gevraagd om ons bij te lichten over de situatie in Syrië, en de problematiek van de 'Syrië-gangers'. Het zijn dat soort mensen die je subiet moet evacueren als de zaak uit de hand loopt, omdat ze een gevaar vormen voor anderen, en voor zichzelf. Ook voor de analyse achteraf zijn ze feitelijk een blok aan het been, omdat ze geen idee hebben hoe het is om in een 'split-second' te moeten beslissen over leven en dood. 

 

Haar benadering is helemaal 'van deze tijd', en dat maakt dat we geen grip krijgen op een situatie die door mensen zoals zij consequent onnodig nóg complexer gemaakt worden dan ze al zijn. Zoals ik hier van de week al schreef ben ik zelf uit ander hout gesneden. Wellicht 'beroepsdeformatie', maar voor mij zijn termen als 'aanslag' en 'terrorisme' niet behangen met een behoefte om geen slapende honden wakker te maken, of politiek te bedrijven. Op het moment dat iemand een vuurwapen in een volle tram gebruikt om passagiers te doden, terwijl hij uitroept dat 'Allah Groot' is, borrelt niet de vraag bij mij op of hij wellicht tot op hoge leeftijd in zijn bed heeft geplast, een moeilijke jeugd heeft gehad, of dat zijn vriendin het onlangs heeft uitgemaakt. En als iemand een bus vol schoolkinderen in de fik probeert te steken, als 'statement', omdat hij ontdaan is over het aantal mensen dat in de Middellandse Zee verdrinkt, als ze proberen met lekke bootjes Italië te bereiken, noem ik dat ook 'terreur'. En niet anders als een 'Aussie' in Christchurch in een moskee willekeurige gelovigen neermaait. 

 

Bij NRC, en in tal van andere kranten, en bij omroepen, denken ze niet zo. Getuige ook het kattebelletje in NRC over die aanslag op die bus met schoolkinderen in Italië, dat werd afgesloten met een verwijzing naar het aantal avonturiers dat de oversteek vanuit het door ons 'bevrijde' Libië niet heeft overleefd, het afgelopen jaar. Ja? En? Dan gijzel je een bus met middelbare scholieren, bindt ze vast, overgiet ze met benzine, en steek je ze in de fik bij wijze van 'statement'? 

 

Ook interesseert het mij in eerste aanleg bitter weinig of betrokkene zich beroept op de Koran, de Bijbel, de Torah, of een schotschrift van Breivik. Mijn eigen perceptie is dat die verkrampte pogingen om ervoor te zorgen dat mensen blijven hangen in 'hoe afschuwelijk' ze het allemaal vinden contraproductief is. Ze moeten het ook keihard veroordelen, en benoemen conform de gangbare termen die mensen bij de 'groenteboer', op de werkplek, en op verjaardagen gebruiken. En dat het de woede die dergelijke aanslagen los maken uiteindelijk alleen maar vergroot als mensen met 'meel in hun mond' praten. Ik hoor Rutte op de televisie zeggen dat hij zich op de vlakte moet houden, omdat een lepe advocaat het anders op zal voeren als een extra-juridisch oordeel, wat dan tot strafvermindering zou kunnen leiden. Die begrijp ik nog. Maar alle andere stervelingen moeten het beestje bij de naam kunnen noemen, anders gaat het licht uit.

 

Het is goed om mensen er op te wijzen dat ze weg moeten blijven van generaliserende opmerkingen over hele groepen binnen de samenleving. Moslims, Joden, Christenen, seculieren, Hindu's, Russen, Chinezen, Amerikanen, Britten, Duitsers, 'witneuzen', mannen, vrouwen, 'rechts' noch 'links' verdienen het om op één grote hoop te worden geveegd, om vervolgens te worden afgefakkeld, omdat één van hen, of een land waar die mensen in de meerderheid zijn, 'andersdenkenden' naar het leven staat, en zonder enig mededogen offers van hen maakt. 

 

Het is ook goed om lessen te trekken uit je eigen eerdere beslissingen, of beleid, waardoor mensen binnenkwamen die er normen en waarden op na houden die op gespannen voet staan met wat er al was. Of waardoor mensen die er al waren vervreemd zijn geraakt van de gemeenschap, en dusdanig gevaarlijk worden dat ze een directe bedreiging vormen voor hun medemens. Dat vormt op het 'lawine-niveau' een cruciaal onderdeel van de training en scholing die 'handelingsbekwaamheid' genereert. Moffel die informatie weg, en je maakt van een serieus probleem een catastrofe. 

 

Dat Beatrice de Graaf in haar stukje stelt dat pas twee jaar geleden duidelijk werd dat er een koppeling was tussen een 'minder voorbeeldig leven' en extremisme, diskwalificeert haar op slag, wat mij betreft. Tientallen jaren geleden las ik al studies van Israëlische en Amerikaanse onderzoekers die in die richting wezen. En ook uit Syrië kwamen volop berichten over 'homo's' en 'criminelen' die zichzelf mochten 'bewijzen' door zelfmoord te plegen. Daarnaast wemelt het van de berichten over criminelen die 'in de gevangenis' waren 'geradicaliseerd'. Het lijkt mij beter als Beatrice de Graaf op zoek gaat naar een ander specialisme binnen de vakgroep 'Geschiedenis', wat haar discipline is. Beter voor haar, en beter voor ons. Maar uiteindelijk ook beter voor degenen die ze blijkbaar probeert in bescherming te nemen. Of moet ik nog even in gedachten brengen dat ze bij Pauw & Witteman stelde dat we 'Syrië-gangers' niet tegen konden houden, en dat ze écht niet bij ISIS terecht zouden komen, terwijl hun wanhopige ouders ten einde raad waren, en in sommige gevallen op eigen houtje actie ondernamen om hun kroost terug te halen van de drempel van de dood.

Toon

De toon is gezet.

 

Reeds voor de vorige 'Kamerverkiezingen' werd het duidelijk dat een 'complexe coalitie' nodig zou zijn om een meerderheid te vormen die voldoende steun had in de Tweede- en Eerste Kamer voor een stabiele regering. Op zoek naar een gezamenlijke noemer bleef men steken bij 'sfeer'. Alle onderhandelingen verliepen steeds in een 'goede sfeer'. En de betrokken politici hielden niet op te benadrukken dat ze er 'samen' uit moesten zien te komen. En dat zij niet in die besprekingen waren aangeschoven om hun eigen agenda erdoor te drukken, maar dat zij er zaten voor het 'landsbelang'.

 

GroenLinks haalde de laatste schifting niet, omdat die club het 'eigenbelang' niet voldoende los kon laten. Maar vermoedelijk maakte men in die kring al de berekening dat de steun voor de regering af zou kalven naarmate de 'Statenverkiezingen' dichterbij zouden komen, waardoor de coalitie zich gedwongen zou zien te capituleren voor hun eisen om in de Eerste Kamer voldoende steun te houden. En zo geschiedde.

 

Nog voor de 'Statenverkiezingen' bracht de coalitie van VVD, CDA, D66 en CU een zoenoffer om te voorkomen dat men elkaar tijdens debatten de maat zou nemen op inhoudelijke thema's. Daardoor was nog voor 'Utrecht' het enige overgebleven thema 'Sfeer'. Aan de ene kant waren daar de 'Sfeer-partijen', met inbegrip van 'GroenLinks', en die stonden tegenover de 'relschoppers'. Wilders, Baudet en Denk. De rest was, in toenemende mate, 'ballast'. Ook de media droegen daar hun steen aan bij. 

 

En toen besloot een inwoner van Utrecht dat het tijd was voor zijn 'fifteen minutes of fame', twee dagen voor de 'Statenverkiezingen'. Omdat de man als jongetje vanuit Turkije naar Nederland was gekomen, en 'Allah is Groot' had geroepen terwijl hij in de tram willekeurige mensen doodschoot, kreeg 'Sfeer' vleugels. Er hing tot dan een beetje een muffe geur omheen. Rutte met zijn 'vaasje'. Maar de voorspelbare reflex bij Wilders en Baudet, terwijl Denk eventjes niet in beeld wilde, maakte dat vriend en vijand van het kabinet alleen nog maar kon praten over de 'Toon van de Campagne'. 

 

In DIT artikel, over de wijze waarop Tulsi Gabbard, kandidate voor het presidentschap in de Verenigde Staten bij de volgende verkiezingen, door haar eigen partij wordt aangevallen omdat ze teveel gefocust is op de inhoud, en haar partijgenoten oproept om door de 'Toon' heen te prikken, wordt duidelijk geschetst wat het gevaar is. Politieke besluitvorming hoort te gaan over de kwaliteit van die besluiten, en niet over het decor. Geheel terecht concludeert de schrijfster van dat artikel dat Trump en zijn tegenstanders elkaar complementeren op weg naar de totale destructie. 

 

Dat is mijn kritiek op de situatie in Nederland ook. Wilders, Baudet en Denk hebben de 'Sfeermakers' nodig, en andersom, om er één grote puinhoop van te maken. Exact het beeld dat ik hier ook steeds schets van de situatie in de Verenigde Staten. Of in het Verenigd Koninkrijk. Het is een perversie van het politieke proces met gruwelijke consequenties. Het pad naar het 'nieuwe feodalisme'. Ik begrijp hoe mensen die hun toevlucht zoeken tot de 'Sfeermakers' die beschuldiging verre van zich zullen werpen. Zij zijn juist erg redelijk! Geen gelegenheid laten ze voorbijgaan om te pleiten voor een open dialoog, ook met tegenstanders! 'Peace in Our Time!'.

Doorgedraaid

Werd die aanslag nou gepleegd door een 'verwarde man', of zijn wij zelf 'in verwarring'?

 

Daarbij verwijs ik niet exclusief naar 'Utrecht', maar naar elke aanslag, in binnen- en buitenland, waarbij twijfel wordt gezaaid door de 'autoriteiten', en/of bepaalde media, over de vraag of een bepaalde gewelddaad nou 'zus' of 'zo' moeten worden 'benoemd'. In het verlengde daarvan hoor ik ook steeds opnieuw dat we ons niet gek moeten laten maken, en dat het 'normale leven' door moet gaan, maar als een politieke groepering de indruk wekt er een electoraal slaatje uit te willen slaan door de 'campagne' voort te zetten, waar de concurrentie noodgedwongen aan de gang moet met het opruimen van de gemaakte rotzooi, waardoor hun coryfeeën tijdelijk niet beschikbaar zijn, reageren de 'autoriteiten' en diezelfde 'commentatoren' geschokt. 

 

Niet alleen dat, maar na 'Christchurch' greep de regering van Nieuw-Zeeland direct radicaal in met vergaande maatregelen om het wapenbezit in dat land zonder verdere discussie terug te dringen, en kwam er openlijke censuur op de verspreiding van 'materiaal' dat is gerelateerd aan die terreurdaad. Intuïtief zeg je: 'Ja, logisch! Je wil geen 'copy-cats'.' Maar als je dat doet weet je één ding zeker: Het zal de vraag voeden wat de 'autoriteiten' hopen te verbergen? Is dat het gruwelijke materiaal zelf? Of bewijslast, 'omdat er meer aan de hand is'? Terwijl de extremisten die in die terrorist een held ontwaren dat materiaal tóch wel weten te vinden. Sterker nog, het zal de publieke discussie over die kwestie reduceren tot een 'Wij-versus-Zij'-verhaallijn, wat na '9/11' niet echt goed heeft gewerkt. En dat is een eufemisme.

 

Wat mij oprecht stoort, is die vreemde reflex om te zoeken naar de 'motivatie' van iemand die op klaarlichte dag een bloedbad aanricht. Al helemaal als leken het op zich nemen om voor onbezoldigde psychiater te gaan spelen. 'Moeilijke jeugd'. 'Getraumatiseerd'. 'Verkeerde vrienden'. Zal allemaal best, maar wat moet ik daarmee? Iets soortgelijks bij 'afrekening in het criminele milieu'. Ja. Nou en? Is het dan niet zorgwekkend soms? Kan ik weer opgelucht ademhalen als dat afgesneden hoofd op de stoep van een 'lounge-bar' niet van een burgemeester blijkt te zijn, maar van een 'bekende van de politie'? Zo werkt het bij mij niet, en ik vrees dat ik niet de enige medelander ben die zo in elkaar zit. 

 

Nadat een terrorist op het Centraal Station van Amsterdam twee Amerikanen neerstak, schreef Jannetje Koelewijn in NRC dat dergelijke gruweldaden in ons land een zeldzaamheid waren, en dat de kalme reactie van de media ertoe had bijgedragen dat iedereen weer was ingedommeld. Dat is riskant, omdat als het aantal 'incidenten' vervolgens toeneemt, je het verwijt zal krijgen dat je mee hebt gewerkt aan onderschatting van het probleem. Misschien moet Jannetje haar oor eens te luister leggen buiten de redactie. Die 'Gaat u maar rustig slapen'-houding werkt eerder als een rode lap op een stier, nu zelfs 'verwarde' types bij nader inzien toch worden 'opgeschaald' naar 'mogelijk iets anders', wanneer 'achtergehouden informatie' alsnog opduikt.

 

Op een ander niveau, dat van de 'opsporingsautoriteiten', is motivatie uiteraard bijzonder belangrijk, omdat het hun primaire taak is dat soort gruwelijke ontsporingen te voorkomen. Daarmee wil ik niet de indruk wekken zo naïef te zijn dat ik meen dat het mogelijk is alle kwaad, en elk risico uit te bannen. Dit stukje is dan ook geen verwijt aan 'Blauw', waar zij met gevaar voor eigen leven op pad worden gestuurd om de 'gekkies' uit de vergelijking te halen voor het uit de klauw loopt. Terwijl hun politieke leiding 'in de weg loopt'. Althans, generaliserend gesproken is dat toch het 'geluid' dat op gezette tijden tot ons komt vanuit de 'Blauwe' hoek. Ze zouden wel op willen treden tegen 'reljongeren' die over hun auto lopen, en hen voor gek zetten op 'YouTube', maar dan krijgen ze 'de politiek' en 'de media' over zich heen, op de voet gevolgd door Spong, of een andere 'televisie-advocaat' die het heerlijk vinden om te 'rellen' in verband met de 'naamsbekendheid' die hen geen windeieren legt.

 

Het is een bizarre wereld waarin wij leven. Niemand die ik ken snakt naar een 'politiestaat'. Maar daar koersen we wel op af. Afgelopen week was de burgervader van Haarlem op de televisie, samen met zijn politieke leidsman, Buma. Zoals de hele wereld inmiddels weet, wordt die man 24/7 bewaakt, en slaapt hij op een 'geheime locatie', omdat hij bedreigd wordt. Buma prijst hem, omdat hij op zijn post blijft, en doorgaat met zijn 'normale leven'. Hoezo 'normaal'? In Rotterdam werd onlangs een middelbare scholiere bedreigd, en die ging door met haar 'normale leven', zonder 'geheim adres' en een peloton ME-ers in haar kielzog, en die heeft het niet overleefd. Definieer 'normaal'?

 

In de aanloop naar '9/11', en 'Boston', werden de 'autoriteiten' in de Verenigde Staten gewaarschuwd voor dreigend onheil. In het geval van 'Boston' werden ze concreet gewaarschuwd voor de uiteindelijke Tsjetsjeense daders. Maar het lukte niet om dat onheil te voorkomen. Vervolgens werd er intensief gesteggeld over een onderzoek naar die aanslagen, en werd een deel van het gemankeerde '9/11'-rapport geheim gehouden, omdat daar in stond dat de Saoedische vrienden die terreurcel de nodige hulp hadden gegeven. 

 

Zoals regelmatige lezers al weten, ben ik erg van het 'voorkomen is beter dan genezen'. Reden waarom ik mij ook heb vastgebeten in dat dossier over die fatale 'MH-17' vlucht, en de vraag waarom er niets is gedaan met de 'in your face' waarschuwingen die er lagen over de onveilige situatie in het luchtruim ter plaatse. Waarschuwingen die u en mij niet ter ore komen, maar wel de 'autoriteiten' die tot taak hebben onheil te voorkomen. Als dat dan mis gaat is dat tragisch, maar zoals gezegd besef ik ook dat je niet alle boeven uit de vergelijking kunt halen, en zal er vast wel eens iets door de mazen van je net glippen. Maar als je vervolgens alles in het werk stelt om te regelen dat de gemaakte fouten uit beeld blijven, laad je al snel de verdenking op je dat je 'in het complot' zit. 

 

Als die dader in 'Utrecht' eruit ziet als een Jihadist, getuigen op de televisie vertellen dat hij 'Allah is Groot' riep terwijl hij zijn magazijn leegschoot, bekend wordt dat zijn broer rondhangt met Salafisten die de strijd in Tsjetsjenië tegen het seculiere 'regime' in Moskou steunen, er een berucht filmpje van 'Geen Stijl' opduikt waarop hij zich minachtend uitlaat over democratie, en het OM 'uitgaat van terrorisme', durf ik het wel aan om te zeggen dat die moordpartij niet het werk was van een 'verwarde man'. Althans, niet in die zin dat betrokkene geen begin van besef had dat wat hij deed strafbaar was. Zaai daar dan ook geen verwarring over. Want dan komt er een moment waarop de bevolking niet langer 'in verwarring' is, maar 'doorgedraaid', en dan zijn de rapen gaar!

Tombola

Waarom verstaan mensen elkaar zo slecht?

 

In 1924 schreef een auteur die twee decennia later een 'huishoudnaam' zou zijn, in gevangenschap, een obscuur boekje. In klare taal zette hij uiteen wat hem voor ogen stond. Het oorspronkelijke boek was geschreven in het Duits, maar een jaar later werd het ook in ons land uitgegeven als 'Mijn Kamp'. Twintig jaar later stierven miljoenen onschuldige burgers in de kampen die zijn volgelingen in lieten richten om zijn droomwereld te vervolmaken. 

 

Hoewel het onsmakelijke boek een niet onaanzienlijke oplage haalde, waren de meeste mensen die later zouden bemerken dat zijn idealen consequenties hadden die, alles bij elkaar opgeteld, rond de 85 miljoen mensen het leven zou kosten, voor een goed begrip van wat hen boven het hoofd hing aangewezen op de 'signaalfunctie' van de pers, en de politiek. En die faalde opzichtig. Hoe kon dat?

 

Communicatie is in onze tijd een 'wetenschap'. Ik zet dat met opzet tussen aanhalingstekens, omdat ik meen dat het een dwaling is. Het is evident dat communiceren een vaardigheid is, en dat de één er beter in is dan de ander. Zou het een studie zijn die specialisten voort zou brengen die ons op tijd zouden kunnen waarschuwen voor gevaren die ons bedreigen, door het ontleden van 'gecodeerde' boodschappen die verstopt zitten in de communicatie van ambitieuze types, dan zou het nog enige meerwaarde hebben. Maar het omgekeerde is het geval. Ambitieuze types worden door specialisten geïnstrueerd hoe ze het best hun werkelijke bedoelingen kunnen 'verpakken'. 

 

Liegen zonder onwaarheden te vertellen. De 'kunst van het weglaten'. Moedwillige deceptie, waardoor het publiek het idee heeft dat een politicus of bestuurder ergens 'werk' van maakt, terwijl hij of zij juist de poorten wagenwijd openzet voor datgene wat de burger het meest vreest. De 'voordeur' wordt opzichtig gebarricadeerd, maar de 'achterom' wordt van het slot gehaald. 

 

De reden dat die geboren Oostenrijker eigenlijk geen strobreed in de weg werd gelegd, totdat het te laat was, kwam niet omdat de 'specialisten' in die tijd niet konden lezen. Of omdat hij zijn bedoelingen in wollige taal had verstopt. Het kwam eerder omdat men elders op het politieke niveau niet afwijzend stond tegenover zijn ambities. Buiten de 'linkse' types en Joden om, die als een bezetene op de trom sloegen om te waarschuwen. Maar dat soort 'onrusstokers' hadden de wind tegen. Die auteur was derhalve wel kristalhelder, maar de 'specialisten' hielpen bij het optrekken van een mist, door te beweren dat je zijn teksten niet letterlijk moest nemen. Die waren slechts bedoeld om 'momentum' te creëren, en ze hadden bewondering voor de wijze waarop hij dat deed. Daarvoor was dat bijna het exclusieve domein van 'linkse' oproerkraaiers, Joden en communisten, en op deze manier werd terrein teruggewonnen. Toch?

 

Na de Tweede Wereldoorlog sloegen de overlevenden het gruis uit hun coiffure, en riep iedereen: 'Dat nooit weer!' En waar communicatie voor die alles verwoestende oorlog het exclusieve domein was van schrijvende dromers, krantenuitgevers en filmmakers, aangevuld met kunstenaars die de boodschap beeldend begeleidden, kregen we er nu 'wetenschappers' bij, en werd 'journalistiek' een studie. Het had perverse gevolgen.

 

Om in deze tijd iemand te treffen die zegt wat hij wil zeggen, is bijna schokkend. Overal waar iemand opduikt die ongezouten zegt wat hij of zij denkt, duiken hele hordes 'specialisten' op om hem of haar neer te sabelen. In die zin is het een spiegelbeeld van wat ik in de aanhef schreef, over die Oostenrijkse delinquent. Eenieder die niet spreekt in omfloerste 'geheimtaal' wordt beschouwd als een gevaar voor mens en maatschappij. En waarom is dat een gevaar? Omdat een groeiende groep mensen zich belazerd weet door wat zij zijn gaan beschouwen als een 'elite' die ze niet kunnen vertrouwen, omdat die welliswaar keurig de 'juiste dingen zeggen' om stemmen te winnen, angst weg te nemen, en de burger hoop te geven, maar als de mist is opgetrokken, blijkt hun omgeving radicaal te zijn gewijzigd op een manier die hen niet voor ogen stond toen ze in dat stemhokje stonden.

 

Dat heeft de weg vrijgemaakt voor een heel nieuw fenomeen. De politicus en activist die opzettelijk gevaarlijke kolder proclameert, belooft ernaar te zullen handelen, en dat ook doet als hem of haar de ruimte wordt geboden. Die geflipte Oostenrijker was gestoord, maar binnen zijn zieke beeld van mens en maatschappij handelde hij wel consequent en logisch conform zijn openlijk verkondigde idealen. Niet alleen dat, maar hij maakte er nooit enig geheim van dat hij niet het eerste begin van schroom voelde opkomen om andersdenkenden met wortel en tak uit te roeien. 'Sieg Heil!' Waar we nu mee te maken hebben is andere koek. Dat zijn lieden die het 'communiceren' tot doel hebben gemaakt, zonder visie. 

 

Ze worden achtervolgd door de handenwringende, gelikte, in manipulatieve technieken gepokte en gemazelde 'elite' die hun 'hoog opgeleide vaardigheden' gebruiken om het volk in slaap te wiegen, terwijl ze de achterdeurtjes open zetten, en de buit verdelen. En dan komt daar ineens een groeiende groep 'Jokers' uit de 'Batman-films' die alles en iedereen de stuipen op het lijf jagen, maar ook een magnetische aantrekkingskracht blijken uit te oefenen op de murw gebeukte massa's die elk houvast missen in die potdichte mist die hen omhult.

 

Dat is het nachtmerrie-scenario. Vredig in je wiegje in slaap gezongen, en dan duiken daar de demonen op, waardoor je gillend en klam van het natte zweet wakker wordt. En iedere hulp om je te kalmeren met beide handen aangrijpt, ook al blijkt het de 'Candy Man'. 

 

Van mijn kant benadruk ik daarom dat je niet slechts moet lezen en luisteren, maar ook zo nu en dan over je schouder moet kijken naar wat ervan terecht is gekomen. Een partij die terrorisme bestrijdt door terreurorganisaties hulp toe te schuiven, kun je maar beter niet de sleutels van je huis geven. En als een politicus in beeld verschijnt om te pleiten voor meer mogelijkheden om criminelen hun geld af te pakken, mag je best de vraag stellen waarom dat voorrang zou moeten krijgen boven het simpelweg bestrijden van criminaliteit, zodat die 'zware jongens' niet toekomen aan 'geld verdienen'. En waar al dat 'afgepakte geld' dan terechtkomt? In de schatkist waar die politici hun hobby's uit betalen, en 'douceurtjes' voor hun vrienden uit halen? Dan ben je toch een 'maffia-baas'? Een 'Top-crimineel'? Schone handen, maar 'zwart' geld, onttrokken aan de gemeenschap. 

 

Dus voor u morgen een hokje rood kleurt van een partij die goede sier maakt met een 'vaasje', een aandoenlijke kleuter, een groene wei, een prachtig loofbos, of een ander 'emo'-symbool dat u geen begin van houvast biedt over wat ze met u voor hebben, zou ik nog even over mijn schouder kijken. Libië? Syrië? Oekraine? Pensioenen? Flexibele arbeidsmarkt? Lerarentekort? Studieschulden? Zorg? Afgevulde banken? Verdoezelde criminaliteit? Extra JSF's? 

 

Gedrag is ook communicatie, en in deze tijd betrouwbaarder dan gesproken of geschreven teksten en verleidelijke 'hoog opgeleide' spotjes van professionele mist-makers. Maar blijf toch ook maar weg van die 'Jokers' die over het hele speelveld dansen, en u uitdagen hen een kans te geven om u te bewijzen dat politiek als een 'tombola' leuk is, omdat het nooit saai zal worden. Juist in een tijd waarin de 'Jokers' er in slagen de aandacht voor massale acties rond de pensioenen te doen verstommen. Want we moeten de zaak wel bij elkaar houden! Succes morgen!

Esalen

Met het aantreden van Gorbatsjov als hoogste partijbons in de Sovjet-Unie, ging de ijzige wind van de 'Koude Oorlog' liggen.

 

In de beleving in ons deel van de wereld was de 'Val van de Muur' niet zozeer de bezegeling van een proces, maar een capitulatie. Wie echter nog eens terugblikt naar wat er in die jaren gebeurde, ziet dat het een proces was. Een onderbelichte rol in die ontwikkeling werd gespeeld door het 'Esalen Institute', dat twee jaar geleden de deuren sloot. Het 'Peace, Man!'-gedachtengoed dat ook zo nadrukkelijk zichtbaar is in de idealen die George Soros propageert. Idealen die ik met hem deel, en met mij velen die opgroeiden in de tijd van protesten tegen de oorlog in Zuid-Oost Azië, en het 'Koude Oologs'-denken. 

 

Maar dan de praktijk.

 

Gorbatsjov kreeg een mes in zijn rug, en werd middels een 'soft-coup' vervangen door de alcoholist en 'clown' Jeltsin. Er kan geen twijfel over bestaan dat 'de Amerikanen', met oud-CIA topman George Herbert Walker Bush als president, er de hand in hadden. Twee jaar later zit ik met een reisgenoot in Sumatra van het schitterende Toba-meer te genieten, als Jeltsin in Moskou het leger op het parlement afstuurt, en de tanks het gebouw in brand schieten. Het was voor mij een deprimerend spektakel, en ik sprak de vrees uit dat we aan de vooravond stonden van de 'Derde Wereldoorlog'. Een vrees die al was opgeborreld toen diezelfde Bush zijn vriend Saddam Hoessein, uit de tijd dat Saddam Iran namens de VS op de nek sprong, een mes in zijn rug stak. 

 

In bepaalde 'complot-kringen' stelt men onomwonden dat die hele vredesbeweging één groot 'CIA-complot' is, en dat alles en iedereen die ooit interesse toonde in die 'Human Potential Movement' een 'geheim agent' is. Maar Joan Baez, Aldous Huxley en Carlos Castaneda op één lijn zetten met de organisatie die de 'Bay of Pigs'-invasie in Cuba organiseerde, wil er bij mij niet in. Wel is er een curieuze 'interesse' binnen die geheime diensten voor uiteenlopende 'geestverruimende middelen', zoals bekend. Voor de handel, om geld te verdienen buiten het 'budget' om, zoals tijdens de 'Iran-Contra-Affaire', toen de voornoemde George nog vice-president was, en als magisch middel om de bevolking te 'helpen' voor de juiste politieke richting te kiezen, zoals bleek uit het experiment met LSD in Zuid-Frankrijk

 

Het is eerder een kwestie van een 'gedeelde belangstelling' die voor een perverse symbiose heeft gezorgd, die finaal ontspoord is, en daarom een accute bedreiging voor de wereldvrede vormt in onze tijd. Waar de 'vredesbeweging' op uit was, was het ontwikkelen van 'vreedzame methoden' om 'regime change' te bewerkstelligen. En daar had de CIA wel oren naar, mits de uitkomst goed was voor hun klantenkring. En dat waren niet de 'hippies', maar eerder 'Wallstreet'-bankiers, zoals George Soros. Nog altijd zeg ik daarmee niet dat die 'andere George' in dienst is bij de CIA, maar ze zitten elkaar niet in de weg, als u begrijpt waar ik hen wil. Best mogelijk dat die 'andere George' (Soros) het idee heeft dat hij de CIA in zijn zak heeft, terwijl de CIA denkt dat ze Soros 'in the pocket' hebben. Of wellicht is er inderdaad wel degelijk een vervlechting die verder gaat dan het 'operationele niveau' waar die twee elkaar complementeren, en smeden ze samen plannen. Maar de vrede is er zeker niet bij gebaat, zoveel is wel duidelijk.

 

Vergeet even 'complot', en kijk naar de consequenties van '9/11'. Een groep terroristen, in meerderheid Saoedische staatsburgers, kaapt een stel vliegtuigen om zich daarmee in de symbolen van Amerikaanse macht te boren. Een Saoedi die formeel uit de gratie is in eigen land, maar ooit op de loonlijst stond van de Saoedische geheime dienst, waar een derde 'George', Bush jr, nauw mee samenwerkt, krijgt de schuld. Terwijl Bin Laden afreist naar zijn schuilhut in Pakistan, waar hij een curieuze selectie 'links-leunende' boeken verslindt, voor iemand die geacht wordt een diep gewortelde haat te koesteren tegen alles wat ook maar naar 'links'- en 'werelds'-gedachtengoed riekt, ontfermt Bush II zich over de verovering van Afghanistan. Kort daarna gevolgd door het inlijven van Irak, waarbij Saddam 'live' wordt opgeknoopt. 

 

Zoals bekend, hoop ik, hadden Dick Cheney en zijn vrienden, die Bush II aan een touwtje hadden, het oog op Afghanistan laten vallen vanwege een pijpleiding die olie en gas naar Pakistan en India moest voeren, vanuit Turkmenistan, dat 'onafhankelijk' was geworden tijdens die 'soft-coup' in Moskou. De constructie begon dan eindelijk in 2018, maar het gaat niet van een leien dakje. En nu Pakistan en India elkaar weer 'ouderwets' de hersens inslaan, is dat project niet geboren onder een gelukkig gesternte, maar in de 'studeerkamer' van Condoleezza Rice toen ze nog voor Chevron werkte. In de praktijk bleek het lastiger dan op papier. Die misser werd extra pijnlijk toen het bedrijf dat die pijpleiding aan moest gaan leggen in de belangstelling van 'de Chinezen' kwam te staan, wat de eerste rimpelingen waren in dát 'dossier'. 

 

Die vriendenclub was ook klaar met Saddam, omdat die op het punt stond olie te gaan verkopen voor Euro's, inplaats van Dollars. Met '9/11', of 'Weapons of Mass Destruction' had het allemaal weinig of niets te maken, en de hofleverancier van de aanslagplegers, Saoedi Arabië, werd in dit hele project bondgenoot. Ook al was toen al bekend dat de aanslagplegers door Saoedische autoriteiten geholpen waren. 

 

Beide avonturen liepen uit op een catastrofe. De 'Esalen-groep', om het zo maar te noemen, kon je lastig betichten van sympathie voor de Taliban of Saddam Hoessein, maar in die kringen vond men het een gemiste kans dat de Amerikaanse overheid niet had ingezet op het gebruik van de 'vreedzame technieken', en zo de 'Hearts and Minds' van de bevolking had weten te winnen. Dus toen Cheney en zijn bende plaats maakten voor Obama, kregen de 'soft-coup'-mensen de kans om hun gelijk te halen. 

 

Nou moet je onder 'soft-coup' niet verstaan dat die geweldloos is. Of dat het betekent dat militairen er buiten worden gehouden. De truc is het organiseren van een 'humanitaire crisis', waardoor de imperialistische strijdmacht zich kan voordoen als 'bevrijders'. Dat bracht ons Libië, Syrië, en Oekraïne. Ook allemaal nog steeds voor olie en gas, productie of doorvoer, en in het geval van Libië en Syrië betrof het bovendien 'bondgenoten van het eerste uur' na '9/11', toen Bush II nog de indruk wekte dat de 'War on Terror' tot doel had Moslim-extremisten de wind uit de zeilen te nemen. Die werden echter schaamteloos gerecruteerd om in Libië en Syrië het vuile werk op te knappen. Waar de Verenigde Staten in Oekraïne ook zonder begin van gêne in bed dook met openlijke neo-nazi's om de controle over het gas uit Rusland naar Europa te bemachtigen.

 

Venezuela lag al op de plank, net als Iran. Maar door de 'Russische tegenwind' kwamen die projecten bij Trump op het bordje te liggen. De 'soft-coup'-strategie van de 'Esalen-jongens' werkt dus ook niet vlekkeloos, om het maar vriendelijk te zeggen. En Venezuela begint nu een serieus 'hoofdpijn-dossier' te worden. In DIT stuk wordt geanalyseerd wat er mis ging. En dat nu zelfs in de 'Mainstream' media, eerder enthousiast pleitbezorger van de 'Soros-oplossing', om het zo maar even te noemen, twijfel ontstaat. En zoals ik gisteren al schreef, beseft ook Soros dat hij het 'momentum' aan het verliezen is. De 'Neoconservatieve' beulen die door Trump op oorlogspad zijn gestuurd om hem de scalp van Maduro te brengen, krijgen het nog niet voor elkaar. En dat is niet te danken aan de schrandere Maduro, maar omdat een groeiend aantal landen zich afkeert van het idee dat de wereld er beter van wordt als we de Verenigde Staten omarmen als 'Ruler-and-Master' van het universum. 

 

Ook in de Verenigde Staten zelf is de rek er een beetje uit. De 'duiventil' van Trump maakt het hoe dan ook lastig om iets van beleid op te zetten, maar waar de 'Warparty' (Democraten én Republikeinen) daar de hand in heeft, omdat ze hem niet vertrouwen, is er ook geen begin van enig zicht op een 'uitdager'. Niet dat er gebrek is aan kandidaten, maar de 'Esalen-mood' die vooral door de 'Democraten' is opgezweept om Trump te neutraliseren, garandeert een buitengewoon onrustige aanloop naar de volgende verkiezingen, met zoveel 'azijn' in de campagnes van de kandidaten die hopen Trump te mogen vervangen, dat ik niet kan zien hoe dat een kandidaat voortbrengt die de rust gaat herstellen.

 

Wat opmerkelijk is, dat is het gebrek aan bereidheid van de Zuid-Amerikaanse vazallen om 'Big Brother' in 'Washington' te redden nu 'Project Venezuela' dreigt te stranden. Zelfs de extreem rechtse 'klanten' die door 'Washington' aan de macht zijn geholpen in Colombia en Brazilië staan niet te popelen, of worden door hun eigen militairen teruggefloten. Ik denk dat Duque en Bolsonaro  zelf het probleem niet zijn, maar dat de leiders van hun strijdkrachten beducht zijn voor een 'nieuw Vietnam'. Oftewel 'vlam in de pan', waardoor een offensief tegen Venezuela uitmondt in revolutie in hun eigen landen, van Vuurland tot aan de grensmuur tussen Mexico en de Verenigde Staten, met alle gevolgen van dien voor hun 'zaken'. 

 

De vorig jaar overleden Amerikaanse hoogleraar Gene Sharp stond aan de wieg van het ontwikkelen van de methoden die door Soros-adepten en de Amerikaanse overheid, in diverse samenstellingen, zijn gebruikt om recalcitrante landen, die hun olierijkdommen niet af wilden staan, of weigerden de weg vrij te maken voor pijpleidingen, danwel 'Wallstreet' in de weg zaten, uit de vergelijking te halen. Dat de man is overladen met complimenten als 'vredesstichter' is op zijn minst prematuur. Ik twijfel er geen moment aan dat mijn reisgenoot op die trip naar het Toba-meer van mening is dat ik er falikant naast zat met mijn predictie over een 'Derde Wereldoorlog'. Zelf ben ik er van overtuigd dat zelfs zonder verder escalatie historici mij gelijk zullen geven, en zullen concluderen dat het beleid na het instorten van de Sovjet-Unie getypeerd kan worden als een 'permanente oorlog', niet anders dan wij in Nederland spreken over de 'Tachtigjarige oorlog'

 

Het grote gevaar is dat die oorlog eindigt met een grote nucleaire lichtflits.

Stoïcijns

'Christchurch' en 'Urk' zijn cadeautjes voor de 'Soros-stroming' in de politiek.

 

Maar voordat u nu denkt dat ik Soros ervan beschuldig de hand te hebben in dat bloedbad in Nieuw Zeeland, en die rellen in Urk, moet ik u toch even nadrukkelijk uit de droom helpen! Dit stukje wordt geen 'Rush Limbaugh'-cover. Met verwijzing naar mijn vorige bijdrage wil ik graag nog eens onderstrepen dat ik sterk het gevoel heb dat niemand de 'regie' heeft over wat er allemaal aan onheil passeert, al kost het geen enkele moeite om een 'pad terug' in kaart te brengen na enige aanslag, om vervolgens bij associatie complete volksstammen aan te wijzen als 'medeschuldigen'.

 

Dat is een verwijt dat je Geert Wilders kunt maken, maar net zo goed zijn tegenstanders. Bij het analyseren van gebeurtenissen in de wereld ontkom je niet aan generalisaties. Ook ik benoem op gezette tijden 'de Verenigde Staten', 'het Verenigd Koninkrijk', of 'Rusland' en 'China' als entiteiten die dan gepresenteerd worden als een eenheid. Terwijl we maar naar de complete chaos in het 'Verenigd Koninkrijk' hoeven te kijken om te weten dat die lezing absurde fictie is. Dito waar ik in mijn bijdragen verwijs naar de 'Warparty', als een versmelting van 'Washington-Democraten' en 'Washington-Republikeinen' die samen optrekken om van de wereld één rokende puinhoop te maken, samen met hun 'Atlantische' vrienden aan deze kant van de oceaan.

 

Zo is Soros nadrukkelijk, en zonder schroom, de aanjager van een zekere stroming in het politieke landschap. Hij voedt die stroming met zijn eigen geld, en het geld dat hij weet los te peuteren van overheidsinstanties, en 'wetenschappers', die sympathiek staan tegenover zijn 'agenda'. Waarbij 'geld' staat voor meer dan die 'flappen' uit de pinautomaat, of 'enen en nullen' op uw bankrekening. Het is een soort morele 'Grey Goo'. En als er iemand beseft dat hij de controle dreigt kwijt te raken, dan is het Soros wel. Maar zoals hierboven al even aangestipt, is er in het 'Verenigde Koninkrijk' ook geen politicus meer te vinden die boven het rumoer verheven, confident de lijnen uitzet. Dus laat dat 'Verenigd' maar weg. En de 'Warparty'? Ach ja……..

 

Dus welke kant wil ik dan wél op met deze beschouwing?

 

Het zou mij een lief ding waard zijn als we gewoon weer 'normaal' gingen doen, met een focus op eenvoud en behapbare problemen. Meer 'Rembrandt', en minder 'de Koning'. Meer muziek, en minder atonale 'herrie' die je niet kunt 'begrijpen' zonder pillen. Maar dat is glad ijs, omdat 'normaal' niet bestaat. Het is een semi-wetenschappelijk constructie die we terug kunnen voeren op het 'sociaal-Darwinisme'. De pseudo-wetenschappelijke leer die belooft de wereld beter te maken via de statistiek, om het maar even 'hard' te spelen. Het is zéker niet mijn bedoeling om mensen die smelten bij het zien van een 'de Koning', en paars van de pillen compleet in trance genieten van atonale muziek, hun pleziertje af te nemen. En zo heb ik ook niet de minste behoefte om Soros-adepten hun dromen over een harmonieuze wereld te ontzeggen. Maar kijk even om je heen……..

 

We leven in een tijd, en een maatschappij, waarin mensen al in paniek onder de banken duiken als er een vliegtuig van de KLM in formatie met een viertal straaljagers over de hoofdstad vliegt. Om even later verder te kakelen over onze gekoesterde wensdroom om van Europa één groot safaripark te maken, waar de wilde dieren vrijelijk rond kunnen lopen. En dan heb ik het niet alleen over wolven en beren, maar ook over terroristen, en burgers die elk begin van fatsoen missen, en menen het volste recht hebben om het leven van een ander te vergallen, teneinde hun 'politiek correcte mening' aan ons op te dringen. En dan heb ik het niet over demonstraties 'op neutraal terrein', of stakingen. 

 

In NRC dit weekend een 'uitleg' over twee artikelen in de krant die elkaar volledig tegenspreken. In het ene artikel werd gesproken over onderzoek dat aantoonde dat er sprake was van 'toenemende klimaat-scepsis' in ons land, en in het andere artikel werd verwezen naar onderzoek dat aantoonde dat die scepsis is afgenomen. Het blijkt dat beide onderzoeken 'WAAR' zijn, om het maar in de termen van de 'Nepnieuws'-onderzoekers te presenteren. Hangt er vanaf hoe je je onderzoek inkleedt. Zullen we dan afspreken dat we dat soort 'onderzoek' niet meer doen? En er in elk geval geen belastinggeld aan besteden? Ook niet indirect? Want voor je het weet halen mensen zich allerlei dingen in hun hoofd. Zo kan Rosanne Herzberger er in diezelfde krant met haar ruim bemeten verstandelijke vermogens niet bij waarom de media zoveel aandacht geven aan 'klimaat-ontkenner' Baudet, terwijl 'iedereen' in Nederland juist gewonnen is voor het idee dat we urgent de stekker uit ons land moeten trekken om te ontkomen aan de verdrinkingsdood. 

 

Ja, dat Baudet een zekere 'flair' heeft, dat speelt mee. Voor mijzelf is dat overigens een afknapper, zoals ik ook bij 'corpsbal' Jetten en 'showman' Klaver grote weerstand voel, en het geraffineerde 'one-liner' repertoire van Wilders bij mij ook alleen maar argwaan oproept. Des te meer reden om eens goed te luisteren naar wat die politici zeggen, en beloven. Toch? Want, Rosanne, je moet niet stemmen op iemand die 'stoïcijns' is, zoals je in je column bepleit, maar op iemand die het beste voor heeft met jou, en ons land. Toch? 

 

Hoogleraar Leo Lucassen uit Leiden is ook 'onderzoeker', en grijpt in een 'opiniestuk' zijn kans om Baudet en Wilders in verband te brengen met 'Christchurch'. Hij is een karakteristieke, en openlijke 'Soros-adept', die eenieder die de man, en zijn volgelingen, verwijten maakt in de hoek zet als 'Nazi'. Dan stopt de discussie, zoals bekend. En dat lijkt mij in zijn geval ook de vooropgezette bedoeling. En dat is tragisch. Want waar Lucassen zich druk maakt over types die 'raszuivere' landen nastreven heeft hij beslist een punt. Maar kijk even uit het raam, Leo. Wat zie je? Welke landen komen in beeld als je door die lens naar de wereld kijkt? Israël. Saoedi Arabië. En dat zijn? Onze 'bondgenoten'. In oorlogen die voor een tsunami aan vluchtelingen hebben gezorgd. 

 

Op het moment dat iemand zich uitspreekt tegen massa-immigratie, zegt hij of zij niet dat die arme sloebers dood kunnen vallen, of 'slechte genen' hebben, waardoor ze minderwaardig zijn. En waar ze in Israël en Saoedi Arabië 'hun' stukje van de globe willen reserveren voor mensen met één mono-culturele beschouwing van de totale 'Schepping', is dat niet noodzakelijk ook de boodschap van iemand die meent dat het verstandig is de 'buitengrenzen' van een land naar behoren te bewaken, en duidelijke regels op te stellen voor wie ons hier wil komen opzoeken. De zorg voor veiligheid, en het behoud van welvaart, anders dan 'rekenkundig' in de vorm van 'Groei van het Heilige GDP/BNP', met lieden zoals Soros die daar de vruchten van plukken, is niet onfatsoenlijk. Stel het dan ook niet voor als een immorele keuze. 

 

Dus blijf ik stoïcijns volhouden dat Soros en zijn volgelingen zich vergissen. En dat je geen 'anti-semiet' en 'Vriend van Poetin' bent als je 'Europa' vrij en welvarend wilt houden, opdat we mensen elders kunnen helpen door een lichtend voorbeeld te zijn, en waar mogelijk hulp te bieden door het aanknopen van handelsbetrekkingen, en 'noodhulp-zonder-voorwaarden-vooraf'. Dus niet zoals de eis dat Guaidó wordt aangesteld als president, hoewel hij niet eens meedeed aan de onlangs gehouden verkiezingen voor die functie in 'zijn' land. En nee, 'noodhulp' is niet het 'op zwart' zetten van een land. Want als we doorgaan op deze weg, dan ziet het er duister uit voor ons

 

Weet u wat leuk zou zijn? Als we op zoek gingen naar integere politici, wars van hypes en trendy gimmicks, die hun prioriteiten juist hebben opgelijnd, en hun verkiezingsprogramma niet hebben toegeschreven naar Soros' 'Kieswijzers'. En nogmaals: Ook een multimiljardair heeft recht op zijn of haar eigen mening, en dromen over een wereld vol harmonieuze mensen. Maar ik heb het volste recht, vooralsnog, om te stellen dat iemand die zijn vermogen bijeen harkte door het Britse Pond onderuit te schoffelen, en vervolgens de 'Aziatische Tijgers' af te schieten, terwijl hij de haat voor 'Russen' aanwakkert, en massa-immigratie organiseert, niet míjn 'Big Brother' is. En dat maakt mij niet tot een aanhanger van Breivik of die Australische racist die in New Zeeland een bloedbad aanrichtte.

Landsbelang

In de tweede helft van de vorige eeuw, vanaf eind jaren zestig, regende het onthullingen over onfrisse praktijken van overheden.

 

Het voedde het idee dat we het slachtoffer waren van een groot 'complot'. Regeringen werden erdoor in het nauw gebracht. Waar ze probeerden zich te verweren, wezen ze erop dat die geheime projecten nuttig en nodig waren, omdat de vijand niet stil zat. Niet alleen dat, maar die vijand was zelf nog vele malen erger. Dat gold zowel voor binnenlandse-, als buitenlandse machten. 

 

Waar ik afstand neem van het concept van één groot, alles overstijgend complot van 'Vrijmetselaars' of andere illustere semi-geheimzinnige genootschappen, kan anderzijds niet ontkend worden dat geheime diensten in bepaalde gevallen gebruik maakten van die 'Gesloten gemeenschappen' vol met 'hoogwaardigheidsbekleders'. Notoir in dit verband is de 'P-2' loge in Italië, die rechtstreeks verbonden was met de 'Gladio-organisatie', wat een NAVO-operatie was. Oorspronkelijk opgezet als 'Stay Behind' verzetsgroepen die geactiveerd konden worden als 'de Russen' kwamen, en de NAVO in Europa het onderspit zou delven. Maar ingezet in vredestijd om de Italianen te 'motiveren' zich af te keren van 'links', door middel van het plegen van aanslagen, die vervolgens 'links' in de schoenen werden geschoven.

 

Mede door dat akkefietje groeide in 'het westen' de druk op bestuurders om de democratische controle op te voeren. Er kwamen wetten en toezichthouders. En regelingen voor 'klokkenluiders'. In de wereld van de journalistiek groeide het idee dat men de voorhoede was van het 'landsbelang'. Enerzijds betekende dat 'openheid', en de jacht op bestuurders en overheidsinstellingen die zelf de eigen wetten aan hun laars lapten. Anderzijds wilde men ook niet weglopen voor de verantwoordelijkheid, en het besef dat geheime operaties soms nuttig en nodig waren om te voorkomen dat misselijkmakende sujetten en 'vreemde mogendheden' het land schade toebrachten. 

 

Politici die na een intensieve campagne de zegen kregen van het volk, bemerkten dat de wetten en regels die zij zelf hadden toegejuichd, om het bestuurlijke proces 'transparanter' te maken, hen in de weg zaten. Geheel los nog van het gegeven dat het bereiken van consensus in eigen gelederen niet zelden een bijzonder tijdrovende zaak was, terwijl de bestuurlijke termijn beperkt was. Om het proces aan te jagen, en in bepaalde zaken een doorbraak te forceren, ging men op zoek naar opties om dat te realiseren. 

 

Het 'Ei van Columbus' was de 'NGO'. 

 

Formeel een organisatie die niet was gelieerd aan enige overheid, zoals de naam al zegt. Maar in de praktijk afgevuld met 'partijgenoten', al dan niet in een draaideurfunctie, waardoor ze het ene moment nog 'bestuurder' zijn, en het volgende 'activist'. Waarbij ze de 'dossiers' meenamen. Via directe subsidie, of 'sponsoring' van draagkrachtige 'partijgenoten', die daarvoor langs andere wegen werden 'gecompenseerd', zodat het niet opviel, werd een steeds groter deel van het politieke besluitvormingsproces in de praktijk 'geprivatiseerd'.

 

Een 'NGO' valt niet onder de wetten die betrekking hebben op de 'openbaarheid van bestuur', en dat geeft hen een ruimte die zelfs de geheime diensten in de Koude Oorlog niet hadden. Die privatisering van het politieke besluitvormingsproces kreeg vervolgens gezelschap van 'Thinktanks', met als voordeel dat die niet hoefden te vijnzen dat ze een organisatie waren die voor de wil van 'het volk' stond, maar onverholen konden leunen op hun status van 'deskundige', na een selectieproces waarbij 'transparantie' sluitpost is. 

 

De volgende stap in deze ontwikkeling was de creatie van 'adviesbureaus' die direct werden opgezet en bemensd door 'Inlichtingendiensten', zoals 'Cambridge Analytica', die tot taak kregen overheden bij de hand te nemen, en niet te verzaken bij het propageren van 'de boodschap'. Omdat 'Cambridge Analytica' Trump in het zadel hielp, werd daar naderhand de stekker uitgetrokken. Maar we mogen niet vergeten dat die ene firma slechts één tentakel is van een enorme 'octopus' die zich buiten de directe controle van welke overheid dan ook bevindt, en iinig is verweven met ieder aspect van de overheid. En niet alleen in de 'Angelsaksische wereld', maar daar ligt wel het zwaartepunt. 

 

Tegenover het Brits/Amerikaanse 'Cambridge Analytica' stond het eveneens Britse 'Orbis Business Intelligence' van Christopher Steele, die volgens Mark Urban nauw samenwerkte met Skripal, die in zijn woonplaats onwel werd na te zijn vergiftigd met 'novichok'. Steele was de 'handler' van Hillary Clinton, die de 'Pulp-Fiction' schreef over Trump die 'het' deed met 'de Russen'. Nou wil het 'toeval' dat Urban direct is verbonden met de geheim agent die Skripal ronselde als Russische dubbelspion. Die geheim agent is onderdeel van de organisatie van Steele, en een ander semi-publiek genootschap, dat werkt onder de naam 'Integrity Initiative'. In een diepgravende analyse van de vraagtekens die er nog steeds zijn omtrent hetgeen Skripal en zijn dochter is overkomen, zette de voormalige Britse ambassadeur, en tegenwoordig aan Wikileaks verbonden mensenrechtenactivist Craig Murray alles nog eens op een rijtje

 

De ultieme vraag is of we nog wel kunnen spreken over enige politieke vertegenwoordiger die we hiervoor aansprakelijk kunnen stellen? Zijn zij niet zelf ook het slachtoffer van het monster dat ze hebben geschapen? In DIT artikel wordt een poging gedaan om te voorspellen hoe 'Integrity Initiative' zich over ons denkt te ontfermen na de 'Brexit'. Ik vrees oprecht dat er in Europa, met inbegrip van het Verenigd Koninkrijk, en in de Verenigde Staten, geen politicus te vinden is die het idee heeft hier aan de touwtjes te trekken. Voorzover ze zich er bewust van zijn dat ze deze ontwikkeling, conform het hierboven geschetste beeld, zelf in gang hebben gezet, of hebben uitgebouwd, of er tenminste van hebben geprofiteerd, zijn ze de controle al geruime tijd volledig kwijt. 

 

Waar de media niet zelf zijn 'ingevangen', zijn ze niet meegegroeid met hun tijd. Hun focus is nog altijd die politicus aan het hoofd van de regering. Ze staan stijf van de adrenaline als ze een minister of president kunnen betrppen op 'overspel', een zoekgeraakt bonnetje, een misplaatste hand of opmerking, of een onjuiste declaratie. En terwijl ze zich een appelflauwte typen om de details van die controversiële 'blikvangers' in geuren en kleuren aan u voor te toveren, wordt hun huis leeggehaald. Je kunt het ze niet echt kwalijk nemen. Ze zijn zo geconditioneerd op de 'journalistenschool'. 

 

Het bovenstaande is geen bewijs voor een alomvattend complot, maar van een levensbedreigende kardinale bestuurlijke blunder. Dat hersenloze gedrocht dat de chaos schept dat ons verzwelgt, mist elk begin van compassie, of centrale leiding. 'I have sen the enemy, and he is us'.

Stembus

Hoe motiveer je de kiezer om volgende week, en over twee maanden opnieuw, naar de stembus te gaan?

 

Al enige decennia breken 'deskundigen' en politici zich daar het hoofd over. De laatste initiatieven die als wapen in de strijd worden gegooid, zijn de 'verkiezingsshow' om jongeren te lokken, en 'stemmen in de kroeg'. Daarnaast worden er steeds nieuwe 'thema's' ontwikkeld. Liefst 'thema's' die tot de verbeelding spreken, maar in de uitvoering vaag kunnen blijven. Nu is dat het 'Klimaat'. 

 

Het spektakel werd ingeleid met een 'Klimaat-optocht' van scholieren die 'lekker stout' spijbelden. Onder de deelnemers velen die nog niet mogen stemmen, maar van hun ouders moeten eisen dat die een keuze maken voor een 'Klimaatpartij'. 

 

Hoe het uitpakt als je een politieke visie terugbrengt tot 'Kretologie', zien we bij de 'Brexit'. De uitkomst van het referendum dat David Cameron had uitgeschreven, was glashelder. Het vervolg is totale chaos in binnen- en buitenland. En dat gaat met dit thema uiteraard ook gebeuren. Ik ken helemaal niemand die het hoe dan ook geen laars interesseert of de generaties na ons nog een aarde hebben met een atmosfeer die nog enige zuurstof bevat. En zeker in een land als Nederland beseft iedereen wat het gevaar is van een 'stijging van de zeespiegel'. Maar daar gaat de hele discussie niet over. Die gaat erover of we een 'Klimaatakkoord' van Parijs, waar de grootste vervuiler, de Verenigde Staten, met veel bravoure uit is gestapt, en verder niemand zich aan lijkt te gaan houden, behalve de Chinezen en de Russen, en het 'Urgenda-vonnis' uit moeten voeren. 

 

Tot wat voor perverse maatregelen dat leidt is een terugkerend thema op dit blog. Wat tragisch is, omdat ik daarmee in de ogen van 'Groen-Nederland' de indruk wek dat het 'Klimaat' mij gestolen kan worden. Maar hoe we het ook wenden, of keren, het is volslagen bezopen om nagelnieuwe centrales te sluiten, om vervolgens 'Bruinkool-stroom' uit Duitsland te importeren. Want die fictie van stroom uit Noorwegen, lekker schoon opgewekt met waterkracht, is een doortrapte leugen. Ze hebben niet eens genoeg voor hun eigen behoefte. 

 

Wat mij daarbij mateloos irriteert, is het rabiate vluchtgedrag van politici als duidelijk wordt wat hun plannen voor gevolgen hebben. Nadat Rob Jetten had lopen pronken voor de binnenkort vervroegd te sluiten 'Hemcentrale' in Amsterdam, kreeg hij zure reacties van de werknemers, via wat er over is van de vakbond in ons land. Inplaats van dat hij nog wat kolen op het vuur gooit, en die 'huilebalken' de les leest, omdat hij handelt in het landsbelang, en die tweehonderd Nuon-medewerkers wat hem betreft spreekwoordelijk dood kunnen vallen, belt hij laf de Ondernemingsraad om het uit te praten. Wat valt er uit te praten? Neem je verantwoordelijkheid, Jetten!

 

Bij 'Goedemorgen-Nederland' brabbelde hij iets over een 'kolenfonds', en omscholing van die 'kolenboeren' naar 'iets met groene stroom'. Weer een project dat de arbeidsmarkt verstoort, de kosten door het dak jaagt, en vooral werk biedt aan de 'overhead' die dat moet gaan 'begeleiden', en 'controleren', na vergaderingen en rapporten vol aanbevelingen en voorgestelde 'werkmethodieken', begeleid door 'communicatie', waarbij ook de 'buitenwereld' niet vergeten mag worden. En loeislecht voor het milieu, al die 'overhead'! Die 'Bullshit' banen. 

 

We gaan nu ook een 'CO2-heffing' krijgen voor bedrijven. Wie denkt u dat het geld daarvoor op mag hoesten? De klant. Dat bent u. Want als die 'heffing' de concurrentiepositie van het Nederlandse bedrijfsleven schade berokkent, dan komt er zonder enige twijfel wel weer een 'regeling' ten laste van de belastingruif, net als bij die sancties tegen Rusland. Ik zeg niet eens dat u daartegen zou moeten protesteren, want zonder dat bent u domweg uw baan kwijt, mét hogere rekeningen, en rest er voor u straks een 'Buma-Basisbaan'. Luiers van bejaarden verschonen, het park schoffelen, of het kantoor van Buma dweilen, in ruil voor 85% van het minimumloon. En haal het niet in je hoofd om de huur van je flatje te delen met een door Jetten naar Nederland gesleurde Pool, want voor je het weet kijk je tegen een boete van 83.000 Euro aan. Heeft Jetten's partijgenoot Ollongren geregeld op een achternamiddag

 

Ook daar: Natuurlijk kan het niet zo zijn dat iemand een 'sociale huurwoning' krijgt toegewezen, en die vervolgens voor méér verhuurt, om zich daarna terug te trekken op de Bahama's met een Mojito. Maar 'Den Haag' is volkomen losgeweekt van de 'Nul-Uren'- en 'Nep-ZZP'-praktijk die het gevolg zijn van hun prachtige plannetjes die nu 'af' zijn, en waar ook niemand van begreep dat dit de bedoeling was toen het thema 'Modernisering van de Arbeidsmarkt' was. 

 

Zo'n ander thema dat ons op het verkeerde been zette, was 'Mensenrechten'. Man! Wat waren we vóór! Wie kon er nou tégen 'Mensenrechten' zijn? En voor je het wist, was het 'bommen los'! En kwamen de vluchtelingenstromen op gang. Gruwelijk slecht voor het klimaat en het milieu, die oorlogen, maar dat was dan meteen mooi het volgende thema!

 

En herinnert u zich de 'Zorg' nog als thema? Uit de tijd dat we nog een 'ziekenfonds' hadden, en ziekenhuizen? En artsen die een dure eed aflegden om ervoor te zorgen dat je langer bleef leven, of je anders hielpen 'inslapen'? Het kon beter! Gewoon 'privatiseren'……….. Met als gevolg dat de artsen nu meer tijd kwijt zijn met administratie en klikken over patiënten dan met een consult. En waar ik mij uit mijn jonge jaren nog de arts herinner die soms ongevraagd op de koffie kwam, uit belangstelling, om te horen hoe het er nu mee ging, moet je nu al met een dwarslaesie en veertig graden koorts op bed liggen willen ze je thuis bezoeken. Geen onwil van hun kant, maar druk, druk, druk. Met de administratie. Heeft u daar voor gestemd? Ik niet. Dus wie dan wel? 

 

Achterin de zaal staat een stembus met draaiende motor, en die vertrekt na de verkiezingen naar 'Den Haag'. Als u instapt bent u verzekerd van een avontuurlijke rit. Het wordt beslist anders dan in de folder staat, zoveel is zeker.

View older posts »