Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Zoeken op dit blog

Judas

March 24, 2017

Heulen met de vijand is, in ons onderbewustzijn, een ernstiger misdrijf dan openlijk die vijand zijn. 

 

Daar valt iets voor te zeggen. Een ‘Judas’ is gevaarlijk, omdat hij onze weerbaarheid ondermijnt. In de Tweede Wereldoorlog streden ‘we’ tegen de Duitsers. Maar het grootste gevaar kwam van de ‘NSB-ers’, opportunistische verraders, en ‘Burgemeesters-in-Oorlogstijd’ die heulden met de bezetter. Vooral in die laatste categorie vinden we tal van lieden die na de oorlog de keuzes die zij maakten trachtten goed te praten, omdat zij zichzelf zagen als ‘beter’ dan het alternatief. Een ander op die post had veel meer schade aangericht. En het gehucht kon toch niet zonder een burgemeester?

 

Oorlogstijd’ typeren we als een grootschalige, permanente, alles vernietigende strijd van landen tegen elkaar. Omdat het daarbij tegenwoordig niet slechts gaat om de verdediging van grondgebied, en de grenzen van de Natie-Staat, waar een machthebber naar eigen inzicht de scepter zwaait, maar eerder nog om de verdediging van onze ‘waarden’, beschouwen we het als een ‘existentiële’ strijd. En daarom zijn ‘onze’ doden onmetelijk veel belangrijker dan ‘hun’ doden. 

 

Natuurlijk is het volkomen logisch dat we ernstiger geraakt zijn door leed in onze directe omgeving. En als er ergens een aanslag, of ongeluk heeft plaatsgevonden, horen we kort daarna of er ook ’Nederlanders’ bij betrokken zijn. Als dat het geval is, gaat het meer ‘leven’. Ook al kennen we die ’Nederlanders’ helemaal niet. Maar je maakt jezelf niet populair als je er op wijst dat de dood van een ’Nederlander’ als zodanig niets verandert aan de gebeurtenis zelf. Betreft het een ongeval, dan kun je er op rekenen het verwijt te krijgen ‘gevoelloos’ te zijn. Is het een aanslag, dan is er een kans dat je zonder pardon wordt uitgemaakt voor een ’NSB-er’. Want het is ’niet normaal’ dat het je niet raakt.

 

Is een ongeval een misdrijf, dan mag je hopen dat het onderzoek wordt geleid door een ‘gevoelloze’ onderzoeker, omdat die uiteindelijk eerder resultaat zal boeken dan de hysterisch, en paranoïde om zich heen slaande meute. Ik realiseer mij terdege dat mijn ‘gevoelloosheid’ kenmerkend is voor dit blog, waar ik consequent blijf hameren op de noodzaak om bewijs te presenteren, of ten minste vingerwijzingen die een bepaalde verdenking aannemelijk maken. Wat betekent dat ze niet uit de koker van een belanghebbende moeten komen, maar aangevoerd moeten zijn door een onafhankelijke instantie. Tenzij onderbouwd met fotografisch bewijs of geluidsfragmenten. Voorheen was die onafhankelijke instantie, in ons deel van de wereld, ‘de pers’. Of tenminste een groot deel van die journalistieke gemeenschap. 

 

Waaraan je kunt zien dat een land ‘in oorlog’ is, en wie de vijand is, kun je derhalve ook zien door ‘Reverse Engineering’, zoals dat wel genoemd wordt in de industrie, waar een producent tracht te achterhalen hoe een concurrerend product in elkaar is gezet. Probleem van het nemen van je tijd is, dat je niet alleen al snel ‘het moment’ mist waarop mensen beïnvloedbaar zijn, omdat het vaak veel tijd vergt, tenzij iemand er geen geheim van maakt een aanslag of iets dergelijks te hebben gepleegd. Of als een schokkende gebeurtenis aan het licht komt omdat plompverloren alle bewijzen op tafel komen te liggen. 

 

Over aanslagen in Damascus, of een bomaanval door Israël op doelen in Syrië, kun je als regel al snel schrijven, en een oordeel geven, omdat de feiten niet alleen niet worden ontkend door degenen die dood en verderf zaaien, maar zij zichzelf daarover zelfs op de borst kloppen. Wie echter die automobilist was die in Londen willekeurige voetgangers probeerde dood te rijden, en een agent vermoordde, alvorens zelf het loodje te leggen...? We weten niet veel meer dan dat het een crimineel was, die in het Verenigd Koninkrijk is geboren en getogen. En in die zin een 'Judas' dat de geheime diensten hem zagen als een 'randfiguur', die zich zomaar ontpopte als een 'agent' van ISIS. Althans, dat wordt gezegd, maar wat voor bewijs is er? Wat zegt die terreurdaad over zijn beweegredenen, en hoe we dat moeten zien in het ‘Grote Plaatje’? Het Verenigd Koninkrijk steunt wereldwijd terroristen, en landen zoals Saoedi Arabië en Qatar die in hun eigen existentiële strijd gewikkeld zijn met Moslims die een iets andere kijk op de Profeet hebben dan zij. En de man die in eerste instantie werd geïdentificeerd in de media, zou een ‘geradicaliseerde Jamaicaan’ zijn, die echter in de gevangenis zit. Of zou moeten zitten?

 

Dat aspect aan de oorlog waar we op dit moment midden in zitten, is dus extreem verwarrend. Zijn die extremisten nou onze vrienden? Of toch niet? 

 

Veel duidelijker liggen de zaken rond ‘Rusland’. En dat zie je terug in de berichtgeving rond alles wat ook maar met dat land te maken heeft. Zo schreef NRC woensdag over een aan de westerse ‘oppositie’ gelieerde advocaat die van vier hoog van zijn balkon viel. ‘Ongeluk?’, kopte de krant. En: ‘Magnitski’s advocaat ‘valt’ van vier hoog uit zijn flat’. Zeker voor wie alleen de koppen leest van dat soort sensationele berichten, of hooguit de introductie, waarin een ‘redacteur’ schrijft dat dit soort ‘ongelukken’ nogal vaak gebeuren in het Rusland van Poetin, ligt daar weer een stuk 'bewijs' dat we er echt niet omheen kunnen: We hebben urgent meer geld nodig voor dingen die ‘BOEM!’ zeggen! En hoogste tijd om die Poetin op te ruimen, als we de kans krijgen!

 

Nou heeft die advocaat het overleefd, en praat hij alweer met het verplegend personeel. Daarbij belandde onze held naast de resten van een gloednieuwe Jacuzzi, die hij samen met de medewerkers van een transportbedrijf omhoog takelde naar zijn appartement toen de lier het begaf. De enige reden om hier ‘nieuws’ in te zien dat niet in een Nederlandse krant mag ontbreken, is het gegeven dat de man een advocaat is in dienst van de schatrijke Bill Browder. Kleinzoon van de voormalige leider van de Communistische Partij in de Verenigde Staten, en de grondlegger van het Amerikaanse sanctiebeleid dat een eind moet maken aan het bewind van Poetin. Ver vóór de coup in Oekraïne. Dus een 'visionair' en een gevierd man in NRC-kringen.

 

Iets soortgelijks bij de naar Oekraïne gevluchte communist Voronenkov, die in Rusland gezocht wordt wegens corruptie, en samen met zijn 'bodyguard' in Kiev op klaarlichte dag werd doodgeschoten. Communisten die zichzelf op ‘ingenieuze’ wijze verrijken doen het goed in die kringen. En Porochenko was er als de kippen bij om de moord in de schoenen te schuiven van die vermaledijde Poetin. Dus het kan niet die penoze zijn waar hij zich mee inliet, en waardoor hij in Rusland, én internationaal gezocht werd? Tuurlijk niet.....

 

Toch is de enige reden dat het in het geval van Rusland duidelijker is uit welke hoek de wind waait, het gegeven dat Rusland een land is. Dat maakt het makkelijker om het vijandsbeeld op te poetsen, en van u te eisen dat u de inwoners van dat land verkettert, en de oorlog tegen dat land steunt. Zo niet, dan bent u een ’NSB-er’. Maar wie zich niet zo gemakkelijk laat meeslepen, en vraagt hoe dat land een existentiële bedreiging voor ons vormt, en waarom we beter af zijn met types als Bill Browder, moet de angst om het hart slaan. En wie het verband ziet tussen die Russofobie en onze pogingen om landen die Moslim-extremisten betalen, bewapenen, trainen en coachen, moet zich realiseren hoe de vork écht in de steel zit. En dat je ervoor zou moeten passen om als een ‘Burgemeester-in-Oorlogstijd’ gewoon ‘je ding’ te blijven doen, omdat een ander zelfs minder goed zou zijn dan jij. 

 

Voor Nederlanders was het in de Tweede Wereldoorlog duidelijker dat je geen ‘Burgemeester’ moest willen zijn die de namenlijsten met Joden en Communisten doorgaf aan ‘de Duitsers’. Maar voor een Duitser lag dat veel ingewikkelder. Zijn land was niet letterlijk bezet. Dan vergt het meer intellectuele arbeid om te zien waar je meegaandheid uiteindelijk toe zal leiden. En dan ben je geen ‘Judas’ als je weigert, maar een ‘verzetsheld’.

Potsierlijk

March 23, 2017

De anti-Russische hysterie begint potsierlijke vormen aan te nemen.

 

Zoals het met donaties betaalde ‘Russia-Insider’ schrijft, blijkt nu ook dat Rusland banden heeft met Poetin. De vraag die aan de chef van de NSA werd voorgelegd, over banden tussen ‘RT’ en de Russische overheid, getuigt vooral van de totale wereldvreemdheid van ‘volksvertegenwoordigster’ Terri Sewell. Net als de BBC, de NOS en de BRT krijgt RT geld van de Russische overheid. In de Verenigde Staten is dat ongebruikelijk. Daar betalen ze alleen direct voor de exclusief op het buitenland gerichte propagandazenders, zoals ‘Radio Free Europe’, ‘Radio Liberty’ en ‘Radio Farda’. 

 

Daarnaast maakt de Amerikaanse overheid volop gebruik van complexe manieren om haar ‘opinie’-stukken in de ‘Legacy Pers’ te krijgen. Via door de CIA geparachuteerde ‘hoernalisten’ in binnen- én buitenland. En als er één uit de school klapt, valt die kort daarna dood neer. Daarnaast maakt de Amerikaanse overheid volop gebruik van ‘Thinktanks’ die de ‘Legacy Media’ voorzien van kant-en-klare ‘opinie’-stukken en toegang tot geselecteerde ‘bronnen’. 

 

Kranten zoals NRC staan van voorpagina tot en met het ‘Cultureel Supplement’ vol met dergelijke propaganda. Grote internationale ‘Media’-bedrijven, zoals het Belgische ‘Mediahuis’, dat goede kans maakt ook de Telegraaf in te lijven, naast NRC, spelen daarbij een sleutelrol. Zeker nu de commerciële exploitatie van kranten en televisienieuws in de verdrukking komt, door de oprukkende invloed van media die zich primair bedienen van het Internet. Zoals ‘RT’. 

 

Wat echter vooral tot nadenken stemt, is dat de gekozen president van de Verenigde Staten geen toegang (meer) heeft tot die machtige propagandamachine. De ‘Veiligheidsdiensten’, geselecteerde politici, en leiders van bepaalde multinationals spelen ‘Eerste Viool’. En behalve dat dit leidt tot een stortvloed aan anti-Russische propaganda, en wilde beschuldigingen over ‘Russische invloed’, moet ook die gekozen president het ontgelden. Kijk uw krant, of televisienieuws er maar op na. En als u toch begint te bladeren, kijk dan ook even of u DIT bericht ergens tegenkomt over het ‘per ongeluk’ afluisteren van Trump in de aanloop naar zijn acceptatie van het presidentschap.  

 

Tot nog toe nog steeds geen spoor van bewijs voor banden tussen Trump en zijn campagneteam, en ‘de Russen’, behoudens contacten met formele vertegenwoordigers, zoals een ambassadeur en journalisten, waarbij verder geen verdenking van ‘foul play’ is. Maar u krijgt dagelijks voorgeschoteld dat het bewijs zou zijn geleverd, en op zeker moment ga je het geloven. Zo werkte Goebbels ook. Herhalen, herhalen, herhalen……..

 

Inmiddels zijn we zo diep gezakt, dat er zelfs geen orkaan van woede opsteekt als Oekraïne een gehandicapte zangeres die namens Rusland aan het ’Songfestival’ mee zou doen, te toegang tot dat politieke circus ontzegt, omdat ze op de Krim heeft opgetreden. De ‘Organisatie’ heeft daarop niet furieus gedreigd het hele potsierlijke evenement te zullen schrappen als die maffe Oekraïeners niet bij zinnen komen. Nee, ze overwegen om te ‘bemiddelen’. 

 

Vorig jaar stonden ze nog toe dat de uiteindelijke bebaarde winnares een stuk politieke propaganda ten gehore bracht, wat in strijd is met de formele regels. En nu dit. Eigenlijk kun je er zo langzamerhand alleen maar om lachen, zo ontzettend triest wordt het. Laat je roze tasje en de glitters dit jaar maar in de kast liggen tot de ‘Parade’. In ‘Kiev’ valt niks te vieren als de openlijke censuur en intense haat in dat land ook al de muziekwereld in het vizier heeft.

Herkansing

March 22, 2017

De ‘approval rating’ van Trump is niet om over naar huis te schrijven. 

 

Er zijn mensen die dat toejuichen. Binnen en buiten de Verenigde Staten. De hypocriete ontsteltenis die in de ‘Legacy Media’ rondklotste toen Trump voor de verkiezingen stelde de uitslag niet zonder meer te zullen erkennen, heeft een extreem cynisch vervolg gekregen. 

 

Grootste probleem voor Trump is, dat hij de mensen die hem gekozen hebben niet tevreden kán stellen. Ze stemden op hem, omdat ze Hillary, en de ‘War-Party’, niet vertrouwden. En geen fiducie hadden in het economische beleid van Obama, dat onder president Hillary zonder enige twijfel zou zijn doorgezet, wat neerkomt op ‘Alle Ballen op de Banken’! En laat die geldpers maar loeien! 

 

Hoewel Trump opzichtig een scheepslading bankiers en andere extreem kapitaalkrachtige meeliggers in bestuurlijke functies heeft benoemd, is zijn insteek anders. Meer ‘klassiek’ Keynes. Met grote investeringen in projecten die door de overheid worden gefinancierd, wat de werkgelegenheid moet aanjagen. Maar omdat veel tijd, en biljoenen Dollars verloren gingen na 2008, bij pogingen om gebruik te maken van de ‘multiplier’, wat dicteert dat je de banken al je geld moet geven, zodat die meer uit kunnen lenen, en de economie vanzelf weer op gang komt, is dat nu het paard achter de wagen. 

 

Daarbij kiest Trump er ook nog eens nadrukkelijk voor om de grootste werkgever in het land extra te spekken, ook al is er geen vraag meer naar die producten als hij zijn isolationistische politiek door zou zetten. En dan heb ik het over de wapenindustrie in de breedste zin. U kent mijn zuiver economische bedenkingen, waarbij ik Adam Smith als mijn getuige aanroep, die stelde dat dergelijke uitgaven een last waren voor de economie, als ze uitstijgen boven de kosten die gemaakt moeten worden om een land te verdedigen. 

 

Vergeleken bij Hillary leek Trump welhaast een ‘duif’. Kritisch over de NAVO. Complimenten voor Rusland, dat tenminste effectief ISIS en Al Qaida bestrijdt. En met oog voor de noodzaak om die terroristische organisaties met voorrang te bestrijden, en alles uit de kast te trekken om te voorkomen dat ze in de Verenigde Staten aanslagen zouden kunnen plegen om zich te wreken. Maar daarvoor heb je al die dingen die ‘BOEM!’ zeggen niet nodig. En ook niet om de ‘dreiging’ van Rusland het hoofd te bieden, nu dat land haar militaire uitgaven drastisch terugschroeft, en niet meegaat in die nieuwe wapenwedloop, maar vertrouwt op haar nucleaire arsenaal. En investeringen in de échte economie, en verbetering van de infrastructuur. 

 

Mede door zijn diepgewortelde affiniteit met de Staat Israël, verzet Trump de bakens. En dat kan snel uit de hand lopen! Want Israël wil kostte wat kost voorkomen dat ISIS en Al Qaida in Syrië worden uitgeschakeld. U kent vermoedelijk de beelden al van gezellig keuvelende Israëlische grenswachten en verpleegkundigen met hun extremistische vrienden. En als u naast uw ‘Atlantische Suffertje’ ook elders het nieuws volgt, weet u dat Israël met enige regelmaat aanvallen op doelen in Syrië uitvoert die tot doel hebben ISIS en Al Qaida te beschermen. Toen daarbij in de buurt van Palmyra Russische militairen in de vuurlinie terecht kwamen, gaf Poetin blijkbaar toestemming aan de Syriërs om hun luchtafweer in te zetten

 

Dat verleidde Liberman, de rechts extremistische Israëlische minister van oorlog, ertoe om te dreigen met de vernietiging van de Syrische luchtafweer. Daarmee komt een treffen tussen Rusland en Israël met rasse schreden dichterbij. En Trump kan het zich niet veroorloven om dan aan de kant te blijven staan, als hij dat al zou willen.

 

De ironie is, dat Israël, dat als enige land uitgesproken in haar nopjes was met de verkiezing van Trump tot president van de Verenigde Staten, nadat 'de Russen' hem voor de verkiezingen al hadden laten vallen, volgens de FBI, Trump nu electoraal kunnen redden door hem te dwingen te doen wat Hillary op de agenda had staan. Netanyahu is blij met nóg een land dat een muur wil bouwen, en ‘apartheid’ een tweede kans wil geven. Hij stuurt er op aan de belegerde Amerikaanse president te redden door te escaleren in het Midden-Oosten. Niet dat de aanhang van Trump zich daardoor weer achter ‘hun’ president zal scharen. Maar de ‘War-Party’ zal in dat geval oproepen tot ’nationale eenheid’. Vandaar dat Trump zich alsnog meer en meer ontwikkelt tot een inmiddels klassieke ‘oorlogs-president’. Zo’n verschuiving in loyaliteit, en het laten vallen van de kiezers die hem aan de macht brachten, begint een beproefd recept te worden in het westen.

Uitverkoop

March 21, 2017

Pal nadat met Spekman de laatste arbeider uit de top van de PvdA is weggezuiverd, doet professor Plasterk namens de ‘hoger opgeleide elite’ in de partij het licht uit. 

 

De professor die als minister vooral opviel omdat hij de ‘veiligheidsdiensten’ en politie, die onder zijn verantwoordelijkheid vielen, niet in de hand had, wat het aanzien van de PvdA in écht ‘linkse’ kringen geen goed deed, wil dat de resterende PvdA-ers in de Tweede Kamer zich onderwerpen aan de ‘R2P’-partij bij uitstek, onder leiding van het ‘kijkcijferkanon’ Jesse Klaver. Spekman was altijd al de ‘schaamlap’ in de PvdA. Een opzichtige poging om ‘Henk en Ingrid’ binnenboord te houden, terwijl de ‘Atlantische’ vleugel het beleid van Pechtold en Klaver vorm gaf in het kabinet. 

 

Waar Plasterk de ‘surveillance-state’ optuigde, Asscher de arbeidsmarkt ontwrichtte, Dijsselbloem de sociaal zwaksten in Griekenland het vel over de oren trok, en het duo Timmermans/Koenders wereldwijd oorlogen aanwakkerden, en de handelsrelaties met belangrijke partners buiten Europa en de Verenigde Staten frustreerden, viel er voor ‘Henk en Ingrid’ niet veel meer te halen bij die partij. 

 

Dat ‘Henk en Ingrid’ vatbaar zijn voor de suggestie dat het ‘de Polen’, ‘de Roemenen’, en ‘de Moslims’ zijn die hun bestaan bedreigen, maakt dat zij niet zagen dat het altijd al die academische elite in de ‘Partij van Drees’ was die hen naar het leven stond. Die actief participeerde in het op gang brengen van stromen vluchtelingen, het openen de buitengrenzen van Europa, het uitdelen van cadeautjes aan 'failed states' als Oekraïne en Turkije, het optuigen van een Orwelliaanse ‘Big Brother’, en het slechten van de wetten die in ons land, en Europa, de ‘werker’ beschermden. Terwijl men steeds meer geld overhevelde naar ‘opleidingsinstituten’ die jonge mensen opleiden voor de werkloosheid, of de baan ‘beneden hun niveau’, terwijl ze verzuipen in de schulden. 

 

Dat er zoveel ‘zwevende kiezers’ waren komt door de beperkte keuze, met een overstelpende drukte in het ‘politieke midden’, waar zelfs ‘Lieve Emile’ naar blijft lonken. Iedereen wil er zijn voor ‘Elke Nederlander’, zoals Pechtold daags na de verkiezingen van de voorpagina van NRC verkondigde. De ‘Rattenvangers van Hamelen’ kunnen we de lijsttrekkers beter noemen. En nu de ongepolijste Hans Spekman, met de tranen in zijn ogen, zijn vertrek heeft aangekondigd, terwijl de ‘achterban’ voor de helft vindt dat hij beter niet tot oktober kan wachten, is het gedaan met de ‘Arbeiderspartij’. Al voor de verkiezingen kwamen ‘coryfeeën’, zoals de goed voor zichzelf zorgende Wouter Bos in beeld, die alvast gehakt maakten van de kansen van de PvdA om zich staande te houden. 

 

Bos, die de banken redde tijdens de kredietcrisis ten kostte van de ‘ruimte’ voor de ‘werkende klasse’, en daarna zichzelf als ‘partner’ bij een KPMG parachuteerde, en vanuit die functie een ‘baan’ wist te bemachtigen als ‘bestuursvoorzitter’ van het VU-Medisch Centrum, waar hij vooral opzien baarde door sneeuwkettingen voor zijn skivakantie te declareren. Het heeft geen zin je daar achteraf druk over te maken, of de man iets te verwijten. Je had hem domweg de kans niet moeten bieden. Niet door nóg meer ‘maakbaarheid’ via wetgeving, maar door mensen te kiezen met een geweten. Ik heb makkelijk praten nu, omdat die ‘Piratenpartij’ waar mijn stem naartoe ging niet eens in de Tweede Kamer zal zitten. En wie weet was ik ook teleurgesteld als hun eerste actie na de verkiezingen zou zijn geweest Jesse Klaver om onderdak te vragen. Maar wat Plasterk hier flikt, door de achterban die trouw bleef en níet overliep naar GroenLinks of D66, omdat er toch geen verschil meer is met de PvdA van Plasterk en die andere regenten, een mes in de rug te steken, is verraad. 

Oogkleppen

March 20, 2017

Hoe het anti-Kiev-kamp alsnog dramatisch verloor’.

 

Dat was de kop boven de column van NRC-redacteur Hubert Smeets, oprichter van ‘Raam-Op-Rusland’, en enthousiast pleitbezorger voor alles wat Poetin ten val kan brengen. Het is tekenend voor het verknipte realiteitsbesef in die kringen, waar men de Tweede Kamerverkiezingen vertaalt naar een revisie van het eerder vorig jaar gehouden referendum. Waarbij men er gemakshalve vanuit gaat dat degenen die toen tegen dat ‘Associatieverdrag’ stemden, nu ‘dus’ op partijen moesten stemmen die toen ook tegen dat ‘Verdrag’ waren. 

 

Zelf ben ik een duidelijk voorbeeld van iemand die nadrukkelijk tegen dat ‘Verdrag’ was, en is, maar nooit zelfs maar heeft overwogen om op de partijen te stemmen die daar toen hun schouders onder hebben gezet. Met inbegrip van de partijen die uit die ‘beweging’ moed putten om te trachten een zetel in het parlement te bemachtigen. En ik weet absoluut zeker dat ik niet de enige ben!

 

Sterker nog, ik beschouw mijzelf allerminst als ‘anti-Kiev’, in de uitleg van Smeets, die meent dat mensen die toen tegen dat ‘Verdrag’ stemden een soeverein Oekraïne niet zien zitten. Integendeel! Ik beschouw mijzelf als een grotere vriend van Oekraïne dan Smeets en de zijnen ooit zullen zijn. Zelfs Porochenko windt er geen doekjes meer om, en geeft toe dat het een staatsgreep was die door Victoria Nuland werd voorbereid om haar ‘Team’ in Kiev aan de macht te helpen. Het maakte van dat land een ‘failed state’, met een elite die haar geld op rekeningen elders parkeert.

 

Ontevreden inwoners van het ‘bevrijde’ land kregen van Condoleezza Rice de vermanende woorden dat ze maar eens in Liberia moesten gaan kijken, waar mensen het veel slechter hebben, voordat ze gaan zeuren. En bedankt Hubert! En Frans Timmermans! En Van Baalen! En Verhofstadt! En Steinmeier! En……..

 

Hubert Smeets is een ‘One Issue’ redacteur in een ‘Atlantische’ krant. Niets is de man te dol, als het Rusland maar destabiliseert. En vandaar dat hij de verkiezingen in ons land slechts door die bril kan zien. Maar je kunt net zo goed zeggen dat de partijen die aan de macht waren toen dat ‘Verdrag’ werd bekokstoofd in Brussel, met de inspirerende stem van Koenders en Rutte, en Timmermans op het Brusselse pluche, de helft van haar zetels kwijtraakte bij de laatste verkiezingen. Zo ontspoort elke dialoog. 

 

Dat een machtsgreep in ‘Kiev’, met behulp van extreem nationalistische, neonazistische groeperingen die autonome strijdgroepen onder eigen bevel etnische Russen en de politieke oppositie, alsmede de waarnemers van de OVSE laten uitmoorden, de bevolking in het oosten van het land, en op de Krim, in het verkeerde keelgat zou schieten, was vooraf al volstrekt duidelijk. Zoals iedereen die zich ook maar enigszins had verdiept in de situatie in Libië en Syrië, of Afghanistan en Irak, kon voorzien dat de gewelddadige verwijdering van het centrale gezag zou leiden tot chaos, economische rampspoed, vluchtelingen en hongersnood. 

 

Mensen met een hart, én een functionerend stel hersens, verloren niet nu, in maart. Ze gingen naar de stembus toen hen werd gevraagd het proces in Oekraïne te steunen waardoor de bevolking daar gegijzeld wordt ten bate van een geostrategische agenda die heel Europa bedreigt. En ze 'verloren' toen de Tweede Kamer die stem terzijde schoof, en deed wat de NAVO van hen verlangde. Het leverde GroenLinks een 'voorkeursstem' op van vluchtende 'Atlantische' PvdA-ers, maar per saldo verloor voormalig 'links' catastrofaal. 

 

Rusland snijdt diep in de uitgaven voor dingen die ‘BOEM!’ zeggen, op het moment dat de Verenigde Staten en Europese NAVO-landen hun toch al astronomische budgetten tot absurde proporties opblazen. U mag dat uitleggen zoals u wil, maar in mijn beleving klopt het niet als onze ‘Atlantische’ vrienden zeggen dat Rusland op het punt staat ons te overrompelen. Het omgekeerde lijkt eerder het geval. En laat goed tot u doordringen dat Rusland er geen geheim van maakt dat het in dat geval direct nucleair zal escaleren, omdat het geen andere opties heeft. 

 

Het dumpen van ongeëvenaarde hoeveelheden geld in de aanschaf van wapens, en de training van militairen, in een tijd waarin de geldpersen al overuren draaien, is vér voorbij onverantwoordelijk. Tenzij men van de hele wereld één groot Liberia wil maken. Of met oogkleppen op achter de ‘One Issue’ - fanaten aan rent die door hun ‘Raam’ alleen nog maar ‘Rusland’ zien.

Trainwreck

March 19, 2017

Erdogan staat op het punt de vluchtelingenstroom nieuw leven in te blazen.

 

In Europa wordt op verschillende niveaus koortsachtig vergaderd om te bepalen wat daarop ‘ons’ antwoord moet zijn. U kent mijn standpunt als u hier al langer mijn bijdragen leest: Stoppen met het produceren van vluchtelingen en ‘failed states’. 

 

Het probleem is, dat onze politieke leiders de beschuldiging dat zij verantwoordelijk zijn voor de chaos in steeds grotere delen van de wereld, verre van zich werpen. Sterker nog, ze claimen  dat ze juist alles uit de kast trekken om orde te scheppen, maar dat een keur aan tegenstanders er een puinhoop van maken. Ze hebben louter goede bedoelingen. En als het ergens uit de hand loopt, is dat niet hun schuld. Er was sprake van een misverstand. Of er ging ergens ‘technisch’ iets mis. 

 

Na een bomaanval op een moskee in Syrië kreeg Rusland de schuld. De Russen wezen de verantwoordelijkheid af, en wezen naar de Verenigde Staten. Nederlandse media brachten vervolgens het bericht dat nabestaanden in het ‘rebellengebied’ bij nader inzien toch de Verenigde Staten verdachten, maar dat de Amerikanen in een ‘andere provincie’ actief waren geweest, en het dus toch wel de Russen, of de Syrische luchtmacht geweest moest zijn. En dan zie ik in NRC een minuscuul berichtje over die aanval. Toch de Amerikanen. Maar het doelwit was een bijeenkomst van Al Qaida aan de overkant van de straat. 

 

Ruimhartiger met haar berichtgeving was Trouw, dat zich beroept op het oordeel van ‘Bellingcat’. Nou ben ik beslist geen fan van die met de NAVO vergroeide ‘onderzoekers’. En zie ik in deze berichtgeving geen doorbraak, maar de bevestiging dat ‘Atlantische’ lobbyisten er veel aan gelegen is om Trump af te houden van zijn ‘onzalige’ plannen om in Syrië Al Qaida en ISIS aan te vallen, inplaats van Assad en zijn bondgenoten. Pogingen van ‘de Russen’ om in de Veiligheidsraad een reeks zelfmoordaanslagen in Damascus veroordeeld te krijgen stuitten afgelopen week op het ’Njet’ van de westerse landen met een permanente vertegenwoordiger. Iemand die zichzelf in een mensenmassa opblaast met een bomvest, is in de ogen van onze leiders niet per definitie een terrorist. En de organisatie die hem of haar op pad stuurt is dan ook geen terreurbeweging. Blijkbaar. 

 

Een ander incident, dat helemaal niet op de radar verschijnt in de ‘Legacy Media’, is een aanval van de Israëlische luchtmacht op posities van het Syrische regeringsleger en haar bondgenoten, die in een felle strijd met ISIS verwikkeld zijn. Syrië schoot terug met geleide raketten, en onbevestigde berichten meldden dat één Israëlisch gevechtstoestel zou zijn neergehaald. De steun van Israël aan ISIS en Al Qaida is geen geheim meer. En Israël reageerde furieus omdat ‘Damascus’ terugschoot. Netanyahu en de zijnen zullen er wel goed over nagedacht hebben, maar ik kan er niet bij. 

 

In hoeverre Europese leiders welbewust militaire en diplomatieke initiatieven steunen die op termijn dodelijk zullen zijn voor de levensvatbaarheid van een democratisch bestuurd Europa, kan ik u niet vertellen. Er zijn beslist naïeve politici en militairen die hun ‘Russofobie’ met de paplepel ingegoten kregen, die zich voor dit karretje laten spannen, en denken dat ze bezig zijn met het verdedigen van onze waarden en normen. Maar er zitten ook cynische en opportunistische types tussen, die slechts oog hebben voor wat hen een plekje op het pluche zal bezorgen. En ‘journalisten’ en ‘redacties’ die moeten denken aan hun advertentie-inkomsten, en hun ‘bronnen’ moeten strelen om primeurs te kunnen scoren. Het is, wat de Amerikanen noemen, een ‘trainwreck’. Als de machinist in slaap valt, of met zijn rug in de rijrichting gaat staan, is de hele trein gedoemd.

Turbo

March 18, 2017

In ijltempo keren de ‘Nieuws’-zenders terug naar de ‘normaal’, nu de verkiezingen achter de rug zijn.

 

Noodweer, en ‘YouTube’ materiaal met veel ‘hits’. Iets over pedoseksuele ‘rappers’ in Suriname, scheepsladingen kinderporno op het internet, ‘de Russen’ die in Syrië een moskee gebombardeerd zouden hebben, hoewel het de Amerikanen waren die actief waren in de regio. En Trump die liegt over afluisteren, omdat ‘Senatoren’ daar geen bewijs voor kunnen vinden, en de Engelse geheime dienst, waarvan wordt gefluisterd dat die erbij betrokken zou zijn, ontkent. Dus is het niet gebeurd. 

 

Ook buiten Nederland keren de media (‘Legacy’ en ‘Alternatief’) terug naar hun geijkte thema’s, nu een ‘Nexit’ verder weg lijkt dan ooit. En als dat de opmaat is voor wat we in Duitsland en Frankrijk mogen verwachten, wat waarschijnlijk lijkt, dan is het ‘Atlantische’ Europa voorlopig gered. En met de Schotten die een nieuwe poging gaan wagen zich af te splitsen van het Verenigd Koninkrijk, om bij de EU te kunnen blijven, ziet de toekomst voor ‘Europa’ er ineens weer zonniger uit dan een week geleden. Vanuit het perspectief van dat wat we dan de ‘elite’ noemen in dit verband. De ‘Bilderbergers’. De ‘Deep State’. Geef het maar een naam. Maar mensen die wars zijn van ‘fout populisme’, zoals Rutte het gedoopt heeft. 

 

Hoewel ik zeker niet tegen ‘Europa’ ben, kinderporno een serieus probleem vind, en ik daarom de vrolijke filmpjes uit Suriname, met ‘relaxte rappers’ die hun vrijlating vieren met een smaakvolle maaltijd thuis, geen journalistieke parel vind, zit ik zelf nog altijd op een ander spoor. 

 

Er is alle reden om je ernstig zorgen te maken over Trump als president. Maar niet om de redenen die in de ‘Legacy Media’ breed worden uitgemeten. Zoals de tegendraadse Amerikaanse ‘underground’ journalist Fred Reed terecht opmerkt, is het ‘gedoe’ over Mexicanen een ’non-issue’. Waarmee hij zich echter niet schaart onder de vlag van de ‘Hillary-getrouwen’. Bij hem gaat niet de vlag uit als er weer ergens een rechter de plannen van Trump om het vrije grensverkeer een halt toe te roepen torpedeert. Of als er ergens weer een LGBT-thema tot conflict wordt verheven. Of als studenten en docenten hun ’Safe Space’ verdedigen. 

 

Het dringt niet tot ‘De Politiek’ door, maar de steun in Nederland voor het ‘politieke midden’ is geen steun voor ‘Meer Europa’ in de zin van een grotere invasie van hun privé-leven, meer regelgeving die simpelweg kolderiek aandoet, en die louter werkverschaffing is, bij voortgezette afbouw van hun democratische rechten, en de omarming van ‘foute types’ in de wereld als ‘onze vrienden’. En dat is een ernstig afbreukrisico voor partijen die de uitslag van deze verkiezingen in Nederland, en eerder die in de Verenigde Staten, verkeerd interpreteren. Nederlanders willen weer terug naar ‘Normaal’, maar dat is niet het ‘Normaal’ van Rutte en andere ‘Atlantische’ voormannen, en -vrouwen, die het interpreteren als een wens om terug te keren naar de ‘Koude Oorlog’, en die ondertussen de sociale chaos verder uitbouwen door een stortvloed aan ‘maakbaarheid’-regelgeving, en iedereen zijn eigen ambtenaar.

 

Toen ik in NRC las dat de ‘Werkgevers’ aan zouden sturen op ‘Groen’ beleid, wat suggereert dat Jesse Klaver aan zou moeten schuiven, om D66 te helpen, begreep ik ook meteen waarom ze daar een slepende formatie verwachten. ‘GroenLinks’ heeft een flink deel van de aanhang van de PvdA geabsorbeerd, en is daardoor op veertien zetels terechtgekomen. De aanhang die is overgelopen, komt uit de ‘R2P’-vleugel van de PvdA. De échtlinkse’ kiezer zat al bij de SP. Waardoor die PvdA nu een ‘romp-partij’ is voor een academisch geschoolde bestuurlijke kliek zonder ideologie of visie. Aangevuld met restjes gekoesterde ‘allochtonen’ en andere ‘minderheden’ die hun carrière te danken hebben aan de partij.

 

Los van de vraag of een coalitie met ‘GroenLinks’ haalbaar is, is het niet wat de kiezer wil. Sterker nog, het is een ferme klap in het gezicht van de kiezer. Die kiezer is niet tegen ‘duurzaamheid’, of aandacht voor het milieu. Maar ‘R2P’ hangt de Nederlandse kiezer de keel uit. Ook al is die kiezer slecht geïnformeerd over wat er gaande is in al die landen waar Nederland militair actief was, en zien we in ons land niet dat extreem-rechts in Oost-Europa publiekelijk het Nazi-verleden verheerlijkt, omdat de ‘Legacy Media’ het voor ons verborgen houden. Toch krijgen ze er voldoende van mee om te weten dat het stinkt. 

 

Zoals ik gisteren schreef, is het erg naïef om van een regering waarin VVD, CDA, D66 en CU zitten, met wisselende steun uit de Tweede Kamer, waar de oppositie dan sterker verdeeld zal zijn dan ooit, wonderen te verwachten. Dat is een ‘hard-core Atlantische’ regentenfabriek. Partijen vol met ‘Ministers van Defensie’ en ‘Generaals Buiten Dienst’. Ook niet wat de kiezer wil. Maar sleep ‘GroenLinks’ dat kabinet binnen, met die versterkte ‘R2P’-vleugel van de PvdA, en die partijen plegen ritueel zelfmoord. Dat risico is er al met de geldingsdrang van D66, maar met die ‘Turbo’ van ‘GroenLinks’ erop zie ik zo’n kabinet de eindstreep niet halen. Temeer daar Klaver zich terdege zal realiseren hoe het afliep met de PvdA in de achter ons liggende regeerperiode.

Pappa

March 17, 2017

Pechtold belooft in een advertentie op de voorpagina van NRC er de komende vier jaar te zullen zijn voor alle Nederlanders.

 

Ja pappa.

 

Voor mij onderstreepte het mijn weerzin tegen de koers van D66, en tot op zekere hoogte de Nederlandse politiek in het algemeen. Ik begrijp dat het goed bedoeld is. Net als de bevrijding van Libië, Syrië, Afghanistan, Irak en Oekraïne. Maar waar de Tweede Kamer in meerderheid meende mij daar een plezier mee te doen, zeg ik: Laat maar!

 

Waar komt toch die doorgeslagen behoefte vandaan om van Nederland een ‘gezellig’ land te maken? Klitten en kleven, en saamhorigheid, terwijl we elkaar in felle debatten slechts ogenschijnlijk de maat nemen om kiezers te overtuigen. In mijn optiek kan het helemaal geen kwaad als een politicus duidelijk zegt voor welke belangen hij of zij staat. En dat iemand die zich daar niet in herkent, maar een andere partij moet zoeken. 

 

Pechtold, ‘Atlanticus’ en ‘Poetin-hater’ tot ver over zijn oren, kán er helemaal niet zijn voor mij, de komende vier jaar. En daarom heb ik welbewust ook geen D66 gestemd, waar ik dat bij eerdere verkiezingen nog wel eens deed. Het D66 van vroeger, is nu die ‘Piratenpartij’ waar ik deze keer op heb gestemd. Die partij haalt de kiesdrempel niet, dus heb ik in ons land veel te weinig meeliggers om dat frisse democratische geluid en die tolerantie van weleer weer gehoord te krijgen in de Tweede Kamer. Dat is teleurstellend, maar ik verzeker u dat ik er wel mee leer leven. 

 

In mijn optiek is het zo, dat er véél te weinig aandacht wordt besteed aan de inhoud, en verschillen tussen partijen. In de campagne vecht men wat oude vetes uit, en maakt men elkaar aan de lopende band verwijten. Commentatoren wegen woorden op goudschaaltjes, en vergelijken ze met woorden die andere lijsttrekkers tijdens eerdere campagnes spraken, om te achterhalen of het ‘zetels’ kan gaan kosten. Innovatieve acties, zoals Klaver en zijn ‘volle zaal’, trekken de aandacht van de media. Maar waar stáán al die mensen nou voor? 

 

Op 1 februari stond ik stil bij het fenomeen ‘zwevende’ kiezer. Voor ‘Peilers’ die de uitkomst willen beïnvloeden ideaal, omdat ‘peilingen’ geen ‘feiten’ zijn, en zij alleen worden ‘afgerekend’ op de dag dat er gestemd wordt. Waardoor ze ‘trends’ kunnen inbouwen. Zonder mijn eigen ‘peiling’ te houden, stelde ik dat ‘middenpartijen’ het vermoedelijk goed zouden doen. En toen moesten de ‘debatten’ nog beginnen. Die zullen ongetwijfeld wel ‘lokale’ verschuivingen teweeg gebracht hebben, zoals waar Buma op de avond voor de verkiezingen door Pechtold de hoek van Balkenende in werd gesleept, waar Buma alleen maar meewarig ‘Aaaaah……. zei, omdat Pechtold met ‘oude koeien’ liep te zeulen. Het ‘Grote Plaatje’ was voor mij anderhalve maand geleden al duidelijk. 

 

Waar NRC op de dag van de verkiezingen de kiezers voorhield dat ‘Den Haag’ rekent op een lange formatie, denk ik dat ze zich vergissen. Die drukte in het ‘midden’ maakt dat de verschillen tussen de VVD, het CDA, D66 en Christen Unie verwaarloosbaar zijn. Het zijn bovendien redelijk stabiele partijen, waar kamerleden niet zo snel over zullen lopen, of voor zichzelf zullen beginnen. En zo’n coalitie wordt niet geplaagd door het ‘PvdA-aura’, met haar ‘R2P’-agenda. Niet dat die vier partijen wars zijn van ‘oorlogje-spelen’. Integendeel! Maar het is toch makkelijker als de ‘knuffel-geluiden’ en onrealistische wensdromen niet tot in de ministerraad doorklinken, als je wilt voorkomen dat het vuurtje onder de PVV weer opvlamt. Laat die ‘rakkers’, Klaver, Roemer, Wilders, Asscher en de 'splinters', elkaar maar afmaken in de Tweede Kamer, terwijl ‘pappa’ regeert. Dat is het volgens mij wat Pechtold bedoelt. 

 

Het resultaat van die rolverdeling zou wel eens kunnen zijn dat de minder belaste ‘rakkers’ in de coulissen zich ontworstelen aan de supervisie van hun ‘ouders’, terwijl ze hun wilde haren wat kwijtraken. En dat er weer meer oog komt voor de ‘inhoud’, waardoor ik die ‘Piratenpartij’ waar ik op gestemd heb nog niet afschrijf. Want met de inhoud is niks mis. Alleen die naam……. Dat is nog teveel ‘rakker’.

Meedoen

March 16, 2017

De grote winst van de verkiezingen, is de opkomst.

 

Links en rechts verloren, en het 'midden' won, in de ogen van de meeste analisten. Alhoewel je toch de vraag moet stellen wie of wat er nou nog typisch links, typisch rechts, of overduidelijk voor het midden staat in Nederland. 

 

Klaver, Pechtold en Rutte pakten het 'Amerikaans' aan, met flinke budgetten voor reclame op de televisie, en een strak geregisseerd evenement voor een volle zaal alsof Klaver meer een popster is dan een politicus. Roemer profiteerde (opnieuw) niet van de afgang van de PvdA. En zoals het er nu naar uitziet, ligt een kabinet van VVD, CDA, D66 en CU nog het meest voor de hand. Een natte droom voor de 'Atlantici'. 

 

Zo'n 'oorlogskabinet' kan rekenen op onovertroffen budgetten voor dingen die 'BOEM!' zeggen, terwijl een ontketende Jesse Klaver vanuit de oppositiebanken het kabinet zal ophitsen om overal ter wereld die krijgsmacht in te zetten. Die formatie kon wel eens sneller afgerond worden dan de meeste analisten vooraf durfden te dromen. 

 

De partij waar mijn stem naartoe ging, duidelijk niet 'Atlantisch', niet voor het avonturisme van GroenLinks, voor een solide en democratisch Europa, en voor een sociaal sterk Nederland, haalt (opnieuw) de kiesdrempel niet. Mijn stem ging echter niet verloren, want die zal hier blijven klinken. Ik vrees dat dat meer dan ooit nodig zal zijn in de jaren die voor ons liggen.  

 

PS: Omdat ik op reis was, en enigszins moest improviseren, zag deze bijdrage er eerder vandaag anders uit. De opmaak is nu aangepast aan de 'huisstijl', maar de inhoud is ongewijzigd.

Principieel

March 15, 2017

Vandaag mag u stemmen op de partij van uw keuze.

 

Er zijn nog altijd landen waar maar één partij, of dynastie is, en waar de machthebbers niet gediend zijn van deze vorm van representatie. Impliciet of expliciet vinden zij ook mensen in ons land aan hun zijde, waar velen niet de moeite nemen om naar de stembus te gaan. Ze zien wel. 

 

Ook als ze niet openlijk zo'n defaitistische houding aannemen, maar uiteenlopende argumenten aanvoeren die zouden 'bewijzen' dat stemmen geen zin heeft, neemt dat niet weg dat ze zich willens en wetens uitleveren aan het lot. De spreekwoordelijke dobber op de golven. En als de vis bijt, verdwijnen ze onder de oppervlakte. Ze komen weer boven als iemand hen aan hun haren uit het water trekt, omdat die trek heeft in vis. Ook het jongste argument, dat je je stem aan 'jongeren' moet geven, omdat die de toekomst hebben, en jij bent afgeschreven, is mij teveel 'Pia Dijkstra'. Pilletje erin, wegwezen……….

 

Natuurlijk weet ik ook dat die ene stem van mij niet het verschil gaat maken. En dat als ik 'strategisch' kies, voor een 'Grote Partij', ik mijzelf voor de gek houd als ik daarmee hoop mijn eigen idealen terug te zien in de Volksvertegenwoordiging. Vandaar dat ik deze ronde, zoals eerder uitgelegd, op de 'Piratenpartij' ga stemmen. Die partij die voor geen enkel debat werd uitgenodigd, ontbrak in het 'overzicht' in uw krant, en enthousiast werd doodgezwegen in de praatjes van de geijkte 'politieke commentatoren'. En ja, ik realiseer mij dat ik daardoor het risico loop dat mijn stem 'verloren' gaat, als ze de 'kiesdrempel' niet halen. Maar stem je op een 'Grote Jongen', dan gaan er ook stemmen verloren als 'snijverlies' bij de verdeling van de zetels. En als die 'Grote Jongen' jou niet echt vertegenwoordigt, wat heb je dan gewonnen?

 

'Strategisch' stemmen heb ik ook wel gedaan. Om een bepaalde partij, of politieke stroming aan voldoende stemmen te helpen om bij de 'formatie' niet te worden buitengesloten. Of een politicus die ik écht niet (meer) zag zitten als premier van ons land in de oppositie te krijgen. Maar dan moet je al wel een redelijk idee hebben welke coalitie er dan uit de bus komt als de partij van jouw (opportunistische) keuze mag regeren. En daar is nu helemaal geen zicht op. Dus stem ik principieel.

View older posts »