Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Zoeken op dit blog

Herkansing

July 21, 2017

Hoe zat dat ook alweer met Oekraïne?

 

Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie wordt Oekraïne, voor het eerst, een onafhankelijk land, met een eigen regering die zetelt in Kiev. Net als in Rusland krijgt Oekraïne volop advies van westerse ‘experts’ over de inrichting van het land volgens de modernste inzichten. Dat is op dat moment het dogma van het Amerikaanse roof-kapitalisme, met haar ‘winner-takes-all’ mentaliteit, en weerzin tegen sociale voorzieningen die de ‘vrije markt’ bederven. 

 

Westerse banken en kapitaalkrachtige geldschieters positioneren vertrouwelingen die voor een appel-en-een-ei complete sectoren van de economie ‘opkopen’. Niet zelden wordt daarbij grof geweld gebruikt om ‘verkopers’ te ‘overtuigen’ hun schamele bezittingen over te dragen aan wat later de ‘oligarchen’ zullen gaan heten. In die omgeving blijkt democratie niet echt te gedijen. In Rusland omsingelt Yeltsin het weerbarstige parlement met tanks, gesteund door westerse regeringen die op dat moment nog volop in de ban zijn van hun ‘overwinning’ op het communisme, en het een goede zaak vinden dat dat hele zooitje met geweld wordt opgeruimd. Ze hebben alle vertrouwen in de permanent ‘beschonken’ Yeltsin.

 

In buurland Oekraïne komt er van besturen ook weinig terecht. Obscure kandidaten buitelen over elkaar heen, sluiten coalities, om kort daarna elkaar tot de schoenzolen af te fikken. Net als in Rusland varen de ‘oligarchen’ wel bij deze chaos, waarin lokale bestuurders die van goede wil zijn, niet zijn opgewassen tegen die kapitaalkrachtige lieden die links en rechts politieke invloed kopen. En als dat niet werkt, bestuurders laten liquideren. Van gewetensbezwaren bij westerse politici, en daarmee vergroeide ‘NGO’s’, valt niet veel te merken. Ze varen economisch wel bij het economische regime dat de ‘Harvard-Boys’ introduceren. De ‘Return-on-Investment’ is gezond. Behalve als je Rus bent, of inwoner van Oekraïne. 

 

Als Yeltsin Poetin als zijn kroonprins aanwijst, weigert die in eerste instantie. Maar als hij na enig aandringen toehapt, gaat het ‘Van Jetje’. Binnen de kortste keren brengt hij Tsjetsjenië weer onder controle, waar westerse landen, samen met fundamentalistische dictaturen in het Midden-Oosten, trachten een Islamitische staat van de grond te tillen. Daarnaast ‘vraagt’ Poetin de verzamelde oligarchen om mee te helpen het land weer op te bouwen, en hun kapitaal te gebruiken voor andere dingen dan luxe jachten, ‘bling-bling’, en vastgoed in Zuid-Frankrijk, New York, Parijs en Londen. Degenen die weigeren krijgen te maken met ‘tegenwind’. Westerse politici en ‘NGO’s’ schreeuwen nu ‘moord!’ en ‘brand!’, en laten zich ‘sponsoren’ en fêteren door uitgeweken flitsmiljardairs.

 

Oekraïne moddert verder. 

 

Als de aanpak van Poetin succesvol blijkt, begint het spannend te worden in Oekraïne. De Verenigde Staten en de EU-landen leunen zwaar op het land om te bereiken dat het de economische banden met Rusland verbreekt. Poetin spant zich in voor een ‘en-en’-oplossing, met een perspectief van een welvarend ‘Euraziatisch’ vrijhandelsgebied waar ook China deel van uit zou moeten maken. Het is vooral de Verenigde Staten een gruwel. Maar ook de Europese leiders vinden het een te grote gok. Als het niet lukt om langs democratische weg Oekraïne te laten kiezen voor een breuk met buurland Rusland, opteert ‘Team-Nuland’ met een niets aan de verbeelding overlatend ‘Fuck-the-EU’ voor een gewelddadige machtsovername. 

 

Historici mogen uitzoeken of de Europese ministers die daags voor de feitelijke coup nog een akkoord tekenden tussen de gekozen president, en de ‘straat-oppositie’ die het land al maanden verlamde, gesponsord en gecoacht door ‘Team-Nuland’ en Europese ‘Atlantici’, wisten dat een gewelddadige machtsgreep in de maak was. Maar hoe dan ook, ze hielden daarna hun mond. En hoe je het ook wendt, of keert, dat is bedenkelijk. Niet alleen vanuit een moreel en ethisch standpunt, maar het gedogen van een ondemocratische ‘Regime-Change’ operatie in je achtertuin zet het hek open voor soortgelijke ontwikkelingen ‘thuis’. 

 

De Europese leiders trapten wel op de rem toen het door ‘Team-Nuland’ geïnstalleerde regime duidelijk maakte dat het de Russisch-talige minderheid in het land direct de oorlog wilde verklaren. Maar dat was vooral voor de ‘Bühne’. Men vond het ‘slechte PR’. Uit alles wat daar op volgde bleek dat men als zodanig geen probleem had met die agenda. Maar het moest ‘thuis’ in Europa ook verkoopbaar zijn. 

 

Op het semi-autonome schiereiland van de Krim, waar een ruime meerderheid etnisch gesproken Rus was, omdat het schiereiland door de eeuwen heen altijd Russisch grondgebied was, maar in de jaren zestig door de Oekraïense Sovjet-leider Chroetsjov uit prestige-overwegingen ‘administratief’ werd ingedeeld bij Oekraïne, bepaalde de bevolking vervolgens per referendum dat men liever deel wilde uitmaken van de Russische Federatie, dan zich te schikken in de Russofobische oekazes van ‘Team-Nuland’ in Kiev. Russische troepen waren al op het de Krim, waar Rusland militaire bases had ‘geleased’ van Kiev. Ze zagen toe op een ordelijk verloop van de stemming in het referendum, terwijl elders in Oekraïne de eerste doden vielen bij de door Kiev aangewakkerde pogroms. Kort daarna vielen in Odessa bij zo’n gewapend treffen tussen etnische groepen achtendertig doden, toen Russofobische neonazi’s een vakbondsgebouw in de fik staken, en wie wilde vluchten uit het brandende gebouw in koelen bloede werd afschoten. 

 

De neonazi’s en extreem nationalistische, racistische, door het westen gesteunde kliek in Kiev leek geen partij voor de etnisch Russische minderheid in het industriële oosten van het land, waar het geld wordt verdiend dat traditioneel in Kiev wordt uitgegeven. ‘Verkiezingen’ waar de etnisch Russische bevolking geen stem in had, brachten chocolade-oligarch Porochenko aan de macht. Dat etnische Russen niet participeerden had verschillende oorzaken. Enerzijds was de Krim al afgescheiden. En vele etnische Russen in het oosten van het land waren de grens over gevlucht, waardoor ze niet konden stemmen, zelfs als ze dat hadden gewild. Op andere locaties werden nooit stembureaus geplaatst, omdat het er te ‘onrustig’ was. En etnische Russen boycotten de verkiezingen die onmogelijk anders konden worden getypeerd dan als ‘doorgestoken kaart’, waar hun kandidaten zich niet verkiesbaar mochten stellen. Vergelijk in deze bijvoorbeeld de afwijzing van de verkiezingen in Syrië door westerse landen, omdat niet alle inwoners hun stem uit konden brengen. En de situatie daar was bij de laatste verkiezingen toch echt nog wel een tandje heftiger!

 

Nadat Porochenko op het pluche was gehesen, begon de burgeroorlog. Porochenko beloofde alle ‘terroristen’ uit het oostelijke deel van het land te zullen verdrijven. Hij kreeg daarbij volop steun van westerse landen, die materiaal en adviseurs stuurden voor het militaire offensief. Maar het werd een enorme deceptie. Dat Rusland tenminste ‘toestond’ dat de etnisch Russische bevolking in het oostelijke deel van het land de wapens en mankracht kreeg om zich te verweren, dat staat niet ter discussie. Maar na een felle burgeroorlog die velen het leven kostte, en de economie van het toch al armlastige land krakend tot stilstand deed komen, delfde Kiev het onderspit tegen een gemotiveerde minderheid. 

 

Na een mislukte eerdere poging om bloedvergieten te voorkomen, met een akkoord in Minsk (Minsk I), werd opnieuw een akkoord gesloten in de Wit-Russische hoofdstad. (Minsk II). Merkel en Hollande stonden namens de EU garant. Maar bijna drie jaar later weigert Kiev nog altijd de stappen te zetten die daar werden afgesproken. Het westen accepteert die ‘vertraging’, waarbij wordt verwezen naar de moeizame politieke verhoudingen in de volksvertegenwoordiging van de ‘rompstaat’. Maar zoals hierboven uitgelegd, spreekt die volksvertegenwoordiging helemaal niet namens een land. Als ze dat land weer terug willen, is invulling van dat akkoord domweg een eerste vereiste.

 

De steun voor de regering in Kiev, en het enthousiasme voor de EU en de Navo in Oekraïne is ondertussen danig bekoeld. En dat is een eufemisme! Het betekent zeker niet dat Russofobische strijders en politici in dat land nu opeens het licht zien. Maar de realisten en minder racistisch of revanchistisch gemotiveerde burgers geloven niet meer in die beloofde Heilstaat onder de paraplu van ‘Washington’ en ‘Brussel’. Beiden hebben ook het geld, en het politieke krediet bij de eigen bevolking verspeeld met sancties en leugenachtige chicanes over de gunstige effecten voor de economie van Oekraïne en Europa, en de opsteker voor de strijd tegen corruptie waar die coup voor zou zorgen, in dat enorme land met zijn vruchtbare grond en industriële potentie. 

 

Tegen die achtergrond is het minimaal een opmerkelijk initiatief dat Alexander Zachartsjenko nu de Republiek ‘Malorossija’ (Klein Rusland) heeft uitgeroepen als opvolger van Oekraïne. Met Donetsk als hoofdstad, en Kiev als cultureel centrum. Het is geen nieuwe uitvinding, maar een verwijzing naar een eeuwenoude aanduiding voor het gebied. In de context van ‘Minsk II’, en het verlangen van het westen om het land in te lijven in haar ‘invloedssfeer’, is het echter ‘vloeken in de kerk’. Maar is er nog wel een ‘invloedssfeer’ in die zin? Is er nog geld, en ‘politiek kapitaal’ om die verovering van Oekraïne, en daarna van Rusland, tot een succes te maken, als het betekent dat Europeanen daarvoor moeten bloeden? 

 

Het is niet zozeer de militaire bijdrage van ‘Moskou’ aan de etnisch Russische bevolking in het oosten van Oekraïne die hier roet in het eten gooit. Maar meer het groeiende besef dat het hele imperialistische project van de ‘New American Century’ op losse schroeven staat, en dat het verbond van China en Rusland wel degelijk levensvatbaar is, dat mensen op hun achterhoofd doet krabben. Blijven we sleuren aan dat dode paard? Of liften we mee op die nieuwe ontwikkelingen? Een voorstel voor een nieuwe staat die ‘inclusief’ is, en alle burgers in dat land nieuwe kansen biedt op een herstart, zal zeker ook in dat wat we nu aanduiden als Oekraïne, menigeen als muziek in de oren klinken. Europese politici die nu de kansel beklimmen om zich tegen ‘Malorossija’ uit te spreken, laden de verdenking op zich dat ze geen ‘inclusieve’ oplossing willen. Het is een uitgestoken hand. Sla je ‘m weg? Of neem je ‘m? Ik zeg dat we het ons niet eens kunnen veroorloven daar nog over na te denken.

Onbetaalbaar

July 20, 2017

Geld maakt niet gelukkig?

 

De Franse president haalde zich de woede op zijn hals van de Opperbevelhebber van de strijdkrachten door stevig te schrappen in het defensiebudget. Toen die generaal zijn onvrede uitte, benadrukte Macron op weinig subtiele wijze dat hij de koers uitzet, als president. En dat het leger best mee mocht praten, maar geen veto-recht had. Of woorden van gelijke strekking. En omdat Macron dat ‘voor het front van de troepen’ zei, vond de Opperbevelhebber het nodig zijn ontslag aan te bieden, wat direct door Macron werd geaccepteerd. 

 

Laten we zeggen dat dit voor de ‘Atlantici’, die blij waren dat Macron de verkiezingen won, wel even slikken is. In die kringen had men zijn aankondigde voornemen om Frankrijk economisch weer gezond te maken duidelijk anders begrepen. Overigens zag ik dit zelf ook niet aankomen, zeg ik er dan eerlijk bij. Al helemaal niet in de context die hij erbij gaf. Hij wil de sociale voorzieningen en het lokale bestuur ontzien, en bezuinigt op Defensie, Buitenlandse- en Binnenlandse Zaken. Slim als hij de verwachtte arbeidsonrust die na de vakantie voorzien wordt voor wil zijn, en de organisatoren van die onrust de wind uit de zeilen wil nemen.

 

Anderzijds zijn ontevreden militairen traditioneel een ‘hoofdpijn-dossier’ in elke democratie, omdat militairen zo nu en dan de neiging hebben zich gewapenderhand van het bestuurlijke centrum meester te maken, als de gekozen vertegenwoordigers hen niet bevallen. Om dat te vermijden zal Macron moeten zien te voorkomen dat geruchten gevoed worden over militairen die sneuvelen als gevolg van slecht materiaal, of een tekort aan dingen die ‘BOEM!’ zeggen, waar deze militairen gevraagd wordt hun leven in de waagschaal te stellen in het landsbelang. De voor de hand liggende keuze is dan om die militairen thuis te houden. Het aantal missies te beperken. En Macron lijkt daar zeker toe bereid, waar hij ook al heeft laten doorschemeren die uitzichtloze strijd om Assad te wippen in Syrië op te willen geven. 

 

In Nederland speelt iets soortgelijks. Ontevreden militairen die kampen met een tekort aan ‘alles’, volgens eigen zeggen. Waardoor zij op ‘missie’ gevaar lopen. Dus? Dus moet Nederland minder voor ‘missionaris’ spelen, en onzinnig, peperduur ‘speelgoed’ als die JSF, afbestellen. 

 

In de Verenigde Staten geen gebrek aan geld voor de militairen. Dat land geeft autonoom meer uit aan dingen die ‘BOEM!’ zeggen dan de rest van de wereld bij elkaar. Als we de paramilitaire organisaties, ‘Black Budgets’ en door de overheid betaalde ‘Militaire Research’ door ‘DARPA’, met een budget van drie miljard per jaar, er bij optellen. Het levert ‘cutting edge’ wapentuig op. En binnenkort zijn mensen van vlees en bloed niet eens meer nodig om oorlog te voeren. Toch zijn er ook in dat land steeds meer ontevreden militairen. Maar dan vooral omdat ze de politieke keuzes niet begrijpen. In het bijzonder waar hen bijvoorbeeld wordt gevraagd om terroristen te trainen, die in Jordanië vervolgens hun eigen trainers vermoorden

 

Daarbij mag de NAVO wel een futuristisch nieuw hoofdkwartier hebben in Brussel dat velen het gevoel geeft dat ‘Darth Vader’ er de hoogste baas is, maar als de lidstaten de geheime militaire bases van bondgenoten op onlangs veroverd Syrisch grondgebied in de openbaarheid brengen, en elkaar openlijk in de haren vliegen (HIER en HIER), terwijl geen land nog vertrouwen heeft in die ‘Russische spion’ in het ‘Witte Huis’, die de lijnen uit zou moeten zetten, dan is geld je probleem niet, als je militair bent. 

 

Macron is niet de enige die voorrang geeft aan sociale voorzieningen en het versterken van het lokale bestuur, met het oog op de gunstige effecten die dat heeft op de economie. Ook Poetin reduceerde de uitgaven voor dingen die ‘BOEM!’ zeggen in het nieuwe budget, in de wetenschap dat een nieuwe wapenwedloop de korte weg is naar een nieuw failliet van dat land. Net nu het haar zaakjes weer goed op orde heeft weten te krijgen. En China binnenkort Europa zal vervangen als belangrijkste afnemer van gas, waardoor Rusland ongevoelig wordt voor sancties op dat gebied. En Europa met de Joker van dat Amerikaanse beleid blijft zitten, en straks aan peperduur, middels de zwaar verontreinigende, dure techniek van 'fracking' verkregen Amerikaans ‘LNG’ vastzit. Wat weer een flinke hypotheek legt op de uitgaven die overheden in Europa zich kunnen veroorloven, zonder zich in het vlees te snijden. 

 

Zoals eerder opgemerkt in vorige bijdragen, betekent het bestaan van een ‘Petrodollar’, en de Amerikaanse munt als ‘wereldhandelsmunt’, dat de Verenigde Staten naar hartenlust geld bij kunnen drukken, zolang dat systeem overeind blijft. Daar ziet het echter niet naar uit. De laatsten die het zinkende schip verlaten lopen daarbij het grootste risico. Nu is er nog plek in de reddingsboten. Straks rest nog slechts het zwemvest, of het wrakhout. Hoe harder de ‘Atlantische’ media roepen dat Trump een ‘trekpop’ van Poetin is, hoe groter het gat in de romp wordt. 

 

Dat brengt mij bij de conclusie dat de Verenigde Staten een aanzienlijk groter risico lopen om te worden opgezadeld met militairen die de macht grijpen om ‘orde op zaken’ te stellen, uitgenodigd door een steeds hysterischer wordende pers, dan Frankrijk of Rusland, waar men de uitgaven juist omlaag brengt. Het is verleidelijk om te schrijven dat die ‘Atlantische’ media zelf vermoedelijk op de loonlijst van de FSB staan, en moedwillig dat militair machtigste land, waar de bomen die vruchten voortbrengen die ‘BOEM!’ zeggen het hele land overwoekeren, de afgrond in helpen. Maar ik ben er vrij zeker van dat Poetin, noch Macron, daar op zitten te wachten. Het zou ze een lief ding waard zijn als de Verenigde Staten bij nader inzien toch liever een normaal land willen worden, inplaats van wereldwijd opererende 'politieagent', annex 'brandstichter'. 

 

Verstandige politici zijn onbetaalbaar.

Ontwrichten

July 19, 2017

Het laatste fluitsignaal van de ‘Tweede Wereldoorlog’, was tevens de aftrap van de ‘Derde’.

 

Door historici en commentatoren aangeduid als de ‘Koude Oorlog’, was die op verschillende plaatsen allesbehalve ‘Koud’. In uiteenlopende ‘conflictgebieden’, van Korea, via Vietnam, Laos, Cambodja, het Midden-Oosten, Afrika en Zuid-Amerika vielen miljoenen doden. Hele volksstammen raakten huis en haard, en geliefden kwijt. In vele landen zette dat een enorme rem op de economische groei, waar uiteenlopende ‘stromannen’ het geld dat werd verdiend uitgaven aan wapens, ‘adviseurs’, en de bijbehorende propaganda en corruptie om zich concurrenten van het lijf te houden.

 

Om te doorgronden hoe al die oorlogen, ‘Warm’ en ‘Koud’, in elkaar grepen, is het cruciaal om je te realiseren dat het geen epische strijd was tussen ‘goed’ en ‘kwaad’. Of tussen duidelijk gemarkeerde ideologische stromingen. Sommige mensen kunnen domweg niet buiten oorlog. Ze vinden altijd wel een excuus. En ze worden daarbij geholpen door mensen die er leuk aan verdienen. Daarbij zijn het lang niet altijd de grootste schreeuwers, die oproepen tot de ‘gewapende strijd’, die ervoor zorgen dat het vuur niet dooft. Zij zijn het ‘kanonnenvoer’. Ongeacht of je hun strijd sympathiek vindt, of er braakneigingen van krijgt.

 

Nog voor het einde van de ‘Tweede Wereldoorlog’ stelde Churchill voor, gesteund door enkele Amerikaanse ‘ijzervreters’, om niet op te houden met vechten, maar de oorspronkelijke agenda van Hitler, om ‘Lebensraum’ te creëren door de nog jonge Sovjet-Unie onder de voet te lopen, over te nemen. Decennialang geheim gehouden, kwam het voorstel dat hij had laten uitwerken onlangs boven tafel. In die vorm werd het destijds verworpen door Roosevelt, wat echter niet betekende dat het zonder meer in de archiefkast verdween. De visionaire Democratische Roosevelt, en zijn markante vrouw Eleanor, ruimden nog voor de finale het veld, om plaats te maken voor de beïnvloedbare, fel anti-communistische boer Truman, die het presidentschap in de schoot geworpen kreeg toen Roosevelt in het harnas stierf. 

 

Waar Stalin zich gebonden voelde aan de afspraken van ‘Jalta’, en alle hulp aan de communisten in landen buiten de afgesproken ‘invloedssfeer’ de nek omdraaide, waardoor ‘partizanen’ in Griekenland, met name, massaal konden worden afgeslacht, toen de Britten en Amerikanen daar de monarchie van de collaborerende koning met militair geweld trachtten te herstellen, ronselden de Britten en Amerikanen de verslagen Nazi’s in ‘Oost-Europa’ en het Baltische gebied, om langs die weg het fikkie juist aan de gang te houden. Ook in de rest van Europa werd actief gezocht naar Nazi’s die bereid waren de strijd onder een andere vlag voort te zetten. In West-Duitsland werd nagenoeg de complete geheime dienst van de Nazi’s overgenomen, en geïnstalleerd als de geheime dienst van het het deel van Duitsland dat bestuurd werd door de westerse geallieerden. 

 

Het waren dus niet slechts ‘praktische compromissen’, zoals het rekruteren van ‘knappe koppen’ als Wernher von Braun, die de Amerikanen aan de raketten moest helpen waarmee de kernkoppen gelanceerd konden worden waarmee de Sovjet-Unie in de as kon worden gelegd. Al ligt in de media de nadruk op de raketten die hij voor de NASA ontwikkelde. Von Braun was niet de enige. ‘Operation Paperclip’ bracht 1600 vooraanstaande Nazi-wetenschappers naar de Verenigde Staten om te helpen bij het opbouwen van een technologische voorsprong in raket-technologie en aanverwante gebieden. Minder bekend is de intensieve samenwerking met de overgebleven Nazi’s en collaborateurs die werden geronseld om de strijd tegen het ‘communisme’ met militaire middelen vorm te geven. 

 

Echt geheim is dat allang niet meer. Door de onfrisse praktijken van de ‘Gladio-organisatie’ in Italië, waar ze betrokken waren bij bomaanslagen en politieke liquidaties, weten we dat de Navo geen uitgesproken defensief karakter heeft. Voorzover dat niet al duidelijk was voor die tijd. Het gaat mij er beslist niet om de Sovjet-Unie voor te stellen als de ‘duif’ in dit hele verhaal. Maar ik voel mij niet verantwoordelijk voor wat de ‘andere kant’ doet in een bepaald conflict. Fervente anti-communisten, die het bloed van die ‘Russen’, en hun ‘Joodse helpers’ wel kunnen drinken, hoef ik hier niet te overtuigen. Dat zijn doorgewinterde racisten en oorlogshitsers die onbereikbaar zijn voor enig argument. Velen die zich laten meevoeren zijn echter van goede wil, maar realiseren zich niet dat ze niet meer zijn dan de ‘nuttige idioten’ in een agenda waarin het woord ‘vrede’ niet voorkomt. 

 

Als de Navo dan een filmpje uitbrengt, over 'Stay-Behind' Nazi’s die met steun van westerse geheime diensten in heel Oost-Europa probeerden het normale leven te ontwrichten, en de Sovjets te dwingen tot repressieve tegenmaatregelen, waardoor onvrede met het ‘regime’ zou worden aangewakkerd, is het niet onredelijk om daar de aandacht op te vestigen. Is dat wat u wil? Spreekt de Navo daarin namens u? Ik mag toch hopen van niet. Ontwrichten is niet zo moeilijk. Iets opbouwen is veel lastiger. Maar het wordt een heidens karwei als de militair machtigste organisatie ter wereld systematisch afbreekt wat vreedzamer lieden hebben opgebouwd.

Contraspionage

July 18, 2017

Een onderschat risico van succesvolle geheime operaties, is de paranoia die eruit voortkomt.

 

Zaterdag stond ik in een bijdrage stil bij het belang van ‘geheimhouding’, ook in een land dat democratisch wordt bestuurd. Maar zoals ik opmerkte, moet een regering uiteindelijk verantwoording afleggen tegenover het volk, en mag het volk niet de indruk krijgen dat het om de tuin werd geleid, waardoor het directe belang van de burger geweld werd aangedaan. Waar totale transparantie wordt beloofd, maar niet wordt gerealiseerd, voedt dat het idee dat er iets stinkt. Een idee dat wordt versterkt als blijkt dat een regering bepaalde schadelijke informatie over de eigen rol in een onfrisse kwestie buiten beeld tracht te houden. Ik gaf daarbij de ontwikkelingen rond de MH-17 als voorbeeld.

 

Ook waar in het geheim wordt onderhandeld over een handelsakkoord dat wordt gepresenteerd als een voorbeeld voor ‘vrijhandel’, voelt een kind op haar klompen aan dat het meurt. 

 

Als de burger met enige regelmaat wordt verrast door de mensen die zij hebben verkozen, en journalisten die bepaalde zaken onder hun pet houden, voedt dat de paranoia. Het kan leiden tot een wildgroei aan ‘complot-theorieën’, die het vertrouwen in het landsbestuur ernstige schade toe kunnen brengen. Maar waar het écht gevaarlijk wordt, is waar degenen die geheime operaties opzetten, en uitvoeren, zich beginnen te realiseren dat als zij daar succesvol in zijn, oppositionele groepen, doorgaans werkend voor andere landen, hen dat kunstje ook kunnen flikken. 

 

In de ‘Koude Oorlog’ waren regeringen aan beide kanten van de door Churchill tot ‘IJzeren Gordijn’ omgedoopte grens tussen ‘Oost’ en ‘West’ zich daarvan bewust. Om ontsporingen tegen te gaan, ook in eigen gelederen, maakte men gebruik van organisaties die zich bekwaamden in de ‘contra-spionage’. Maar dat wordt een onmogelijke opgave in een wereld waarin ideologie geen onderscheidend kenmerk meer is, en landen niet langer langs die lijn worden ingericht. 

 

Ongeacht of het de vooropgezette bedoeling was, of niet, valt op geen enkele manier te ontkennen dat we met de NAVO, aangestuurd door ‘westerse’ regeringen, maar nu zonder ‘IJzeren Gordijn’ als duidelijke grens, recent een hele reeks ‘Failed States’ hebben geschapen. En dat we te maken hebben met lieden als George Soros die daar flink wat geld voor over hebben. Geld dat ze deels krijgen als subsidie van dezelfde overheden die overstelpt worden door de problemen van georganiseerde mensensmokkel, en vluchtelingenstromen als gevolg van ‘Regime Change’ operaties, ironisch genoeg.

 

Met ‘complexiteit’ heeft dat niks meer te maken. Het valt niet uit te leggen dat je reclame maakt voor heldhaftige Nazi’s, terwijl je tracht jezelf te verkopen als ‘LGBT’-voorvechter. Dat is niet ‘complex’, maar geschift. Dito waar Israël en Saoedi Arabië innig samenwerken met de NAVO-landen, en Moslim-extremisten helpen in een land als Syrië. Of Libië. Op enig moment wordt ‘rood’ een ander woord voor ‘groen’. Wordt ‘recht’ synoniem aan ‘krom’. En blijken ‘feiten’ niet meer dan ‘gebakken lucht’. Hoe bepaal je, als ‘contra-spion’, nog wie het land in gevaar zou kunnen brengen? Aan wie leg je verantwoording af, als iedereen met de 'vijand' heult?

 

Geen wonder dat ‘Russia-Gate’ nu dreigt uit te monden in ‘Hillary-Gate’. Niet te verwarren met de kritische kanttekeningen die u ook hier aantrof, over de regie die het team van Hillary had bij het aanjagen van het idee dat Trump een ‘puppet’ is van ‘de Russen’. Nee, in DEZE versie is Hillary degene die door ‘de Russen’ werd misbruikt om de Amerikaanse verkiezingen in het honderd te schoppen. Met als achterliggende boodschap, blijkbaar, dat ‘de Russen’ op het punt staan de Verenigde Staten te flikken, wat ’Team-Nuland’ Oekraïne, en de EU heeft geflikt. De destabilisering van de Amerikaanse maatschappij, om van die wereldmacht uiteindelijk een ‘Failed State’ te maken, analoog aan de wijze waarop de Amerikanen afrekenden met de Sovjet-Unie. En waarop ze nu met hun 'troef' Navalny wanhopig proberen dat kunstje te herhalen, maar daar nog niet echt in slagen. 

 

Op mij maakt het de indruk van doorgeslagen paranoia, en wegvallende controlemechanismen, waardoor we terecht dreigen te komen in een schemersituatie, te vergelijken met de ’Nadagen van Rome’. In omvang beperkte geheime organisaties, of samenspannende opportunisten, die kansen ruiken, en niet langer bang hoeven te zijn om door de ‘contra-spionage’ in hun kuif te worden gepikt. Sterker nog, het hele concept van ’spionage’ is inmiddels al zo uitgekleed, dat je al een ‘landverrader’ bent als je met een ‘Rus’ praat. En nu al dat gedoe rond ‘Russische Inmenging’ aan het licht brengt dat tal van lieden rondom die geflopte presidentskandidate contact hadden met ‘Russen’, of de ‘dirt’ die ze aangeleverd kregen over Trump door ‘Russen’, voor zoete koek slikten, wordt het écht pijnlijk. 

Dwalingen

July 17, 2017

Wanneer wordt ‘recht’, ‘onrecht’?

 

In mijn bijdrage van gisteren stipte ik al aan dat ‘gerechtelijke dwalingen’ voor serieuze problemen in de maatschappij kunnen zorgen. Waar een individu ten onrechte wordt veroordeeld, en dat op enig moment wordt onderkend, volgt als regel een financiële compensatie voor het slachtoffer, en daarmee is de kous af. Als ze je in een ‘praatprogramma’ aan willen horen, mag je daar nog wat nasputteren. En wellicht is er een uitgever die bereid is je verhaal te publiceren. Maar het is niet verstandig je op de officier van justitie, of de rechter persoonlijk te storten, en te eisen dat zij voor hun dwaling worden gestraft. 

 

Slechts in zeer uitzonderlijke situaties, als praktisch onomstotelijk komt vast te staan dat deze functionarissen een direct persoonlijk belang hadden bij de zaak, zijn er lastig begaanbare juridische wegen, vol valkuilen en chicanes, die zicht bieden op vervolging. In alle andere gevallen komen ze zelf verder niet eens meer in beeld. Ze deden hun best. Maar in dat ene geval was het kennelijk niet goed genoeg. Pech.

 

De onberekenbaarheid van de rechtspraak is, cynisch genoeg, voor velen een extra stimulans om ‘krampachtig binnen de lijntjes’ te blijven, want eenmaal ‘gedaagd’, weet je niet waar je blijft. Dat kan zo ver gaan, dat iemand die oog in oog komt te staan met een inbreker handenwringend, en om medelijden smekend, met beloften om geen aangifte te zullen doen, tracht te voorkomen dat het uitloopt op een handgemeen. Want o wee als je die arme stakker een rake klap verkoopt! 

 

Veelal zijn individuele zaken bijzonder complex. Als een officier van justitie zich dan stort op één bepaald aspect, en de rechter gaat daarin mee, kan er een uitspraak volgen die binnen dat kader, met die beperkingen, niet onredelijk lijkt. Waarna mensen die menen dat hen door die uitspraak onrecht is aangedaan de ‘Hemel’ bestormen, en verlangens naar pure wraak opborrelen die met gemak een compleet land kunnen ontwrichten.

 

Neem het geval van Omar Khadr.

 

De link hiervoor geeft gedetailleerde informatie. Jongen, geboren in Toronto, vertrekt op de leeftijd van tien lentes naar het Midden-Oosten met zijn ouders. Daarna vervolgt het model-gezin de reis naar Afghanistan, waar de vader zich aansluit bij Al Qaida. Zijn zoon leert als vijftienjarige het schone vak van ‘zelfmoordterrorist’. Op video’s is te zien hoe hij zich bekwaamd in het fabriceren van geïmproviseerde explosieven. Bij een aanval op een Amerikaanse basis waar ook Canadezen gelegerd zijn, gooit de jonge held een granaat, waardoor één militair omkomt, en een ander zijn oog kwijt raakt. De jongen overleeft het, krijgt serieuze medische hulp om te voorkomen dat hij zelf blind wordt, waarna hij op transport wordt gezet naar Guantanamo.

 

Uiteindelijk wordt hij uitgeleverd aan Canada, waar hij een proces begint tegen de staat, omdat die niet meer heeft gedaan om hem weg te halen uit dat gruwelijke gevangenkamp. Hij wint, en krijgt een vergoeding van ruim zeven miljoen Euro. 

 

Dat de Verenigde Staten, en Canada, en Nederland, niks te zoeken hebben in Afghanistan, en dat hun aanwezigheid daar een flinke stimulans is voor extremisten, en producenten van heroïne, wat dan weer vele slachtoffers kost in ‘eigen land’, is wat mij betreft een open deur. Dat Guantanamo een etterende wond is die vloekt met onze claim dat we staan voor het summum van beschaving en respect voor mensenrechten, daar ga ik ook helemaal in mee. En dat een kind slechts beperkt verantwoordelijk is voor zijn daden, daar wil ik ook niet aan tornen. Maar het is domweg absurd dat iemand die militairen dood die door de regering van dat land op safari zijn gestuurd, of hen ernstig letsel toebrengt, daarvoor op enig moment wordt beloond. Laat staan dat je hem of haar miljonair maakt. En als diegene geen spoor van berouw toont, is het simpelweg een subsidie op nog meer terreur. 

 

Dit soort problemen dreigen nu ook in ons land, door de terugkeer van ‘Syriëgangers’. Terwijl in Aleppo het normale leven weer enigszins op gang komt, na een gruwelijke periode waarin de strijders die door onze regeringsleiders werden gesteund daar de dienst uitmaakten, gevluchte Syriërs terugkeren, en ze in Syrië weer aan de toekomst durven denken, is dat een ernstige beproeving voor ons eigen rechtssysteem. Waarmee ik niet doel op de juristen en ‘NGO’s’ die, met het wetboek van strafrecht in de hand, of met verwijzing naar ‘Universele Rechten van de Mens’, een juridisch antwoord moeten zien te vinden op wat er met die extremisten moet gebeuren. Maar je kunt er vergif op innemen dat zelfs mensen die de afgelopen jaren eisten dat we die ‘arme drommels’ in Libië, Syrië en Irak zouden helpen bij het opzetten van hun Kalifaat door ‘Regime-Change’ operaties, er moeite mee hebben als het Kalifaat onze kant op komt. 

 

Die spanning in de samenleving is er al door zulke ‘kromme’ rechtspraak als ik in de inleiding ten tonele voer rond de, inmiddels klassieke, ‘inbreker’. Het wemelt in onze ‘gedoogmaatschappij’ van de regels en interpretaties die door de één de ‘Hemel’ in worden geprezen als het ultieme bewijs van onze ver doorgevoerde respect voor ‘Het Recht’, waar anderen zo hun bedenkingen hebben. Dat kruitvat zit zo vol, dat een enkele ‘vonk’ een ongekende explosie teweeg kan brengen. Waarna een ‘afrekening’ volgt met wat ieder voor zich is gaan beschouwen als een ‘crimineel milieu’ van lieden die zich vastklampen aan het ‘Heilige Schrift’ van de wet, ook waar de consequentie is dat slachtoffers onder de bus belanden. 

 

Op enig moment is het niet meer voldoende als je je verschuilt achter datgene wat ooit werd ‘opgeschreven’, en wat toen als ‘Hoogste Wijsheid’ gold. Dat geldt in het bijzonder voor alle situaties die terug te voeren zijn op vraagstukken van oorlog, en vrede. Een moment van relatieve rust, zoals zich nu in Europa aandient door de onwaarschijnlijke mix van ‘Gekte in Amerika’, de zelf toegebrachte wond van de ‘Brexit’ in het Verenigd Koninkrijk, en het ‘teken van hoop’ in de vorm van Macron als dynamische president van Frankrijk, bij gelijktijdige koerswijzigingen in Duitsland, wat gebundeld de hoop op een nieuw elan in Europa voedt, kan met gemak de ‘stilte voor de storm’ blijken te zijn, als het wordt begrepen als steun voor de agenda van het ‘ancien regime’.

Jongensboek

July 16, 2017

Zonder geheimhouding kan een land gevaar lopen.

 

Daarmee is geheimhouding, in een gezonde democratie, ook in het belang van de burger. Maar een teveel aan geheimhouding kan voor grote misverstanden tussen overheidsdiensten onderling zorgen, en tussen overheidsdiensten en de burger. Uiteindelijk zal het tot wantrouwen bij de burger leiden als die het gevoel krijgt dat overheden op dit punt misbruik maken van bestaande wetgeving. 

 

Een overheidsdienst kan zelfs formeel binnen de grenzen van een ruim bemeten wet blijven, en toch de indruk wekken dat men het belang van de burger veronachtzaamd. Of die burger zelfs in gevaar brengen door bepaalde informatie, of beslissingen, niet naar buiten te brengen. Die achterdocht wordt daarbij gewekt, en aangewakkerd, als een regeringsfunctionaris ‘totale transparantie’ belooft, waar in de praktijk vervolgens niks van terechtkomt. 

 

Als regeringsvertegenwoordigers terugkomen op eerdere toezeggingen om volledig transparant te zullen zijn, kun je dat maar beter kristalhelder communiceren, met opgave van reden, anders raak je je geloofwaardigheid kwijt. En voed je ‘complot-theorieën’. In de praktijk is het echter vaak zo, dat men zich gedwongen ziet ‘openheid’ te beloven, al was het maar om de coöperatie van de pers af te dwingen. Op het niveau van de pers verstaat men overigens duidelijk iets heel anders onder ‘openheid’ dan op het niveau van de burger. Waar een regering bepaalde informatie met hen deelt, maar hen op het hart drukt die informatie niet te publiceren, of slechts in een vorm die niet kan worden herleid tot de bron, is de pers allang blij. De burger niet.

 

Zo kwam ik in NRC dit weekend een groot artikel tegen over de ontwikkelingen rond het neerhalen van vlucht MH-17. Blijkbaar heeft de journalist goede contacten met de geheime dienst van Oekraïne, of er is een ‘lek’ binnen het JIT. Drie jaar naderhand duiken er ‘afgeluisterde telefoongesprekken’ op, die een ‘ander licht werpen’ op de herkomst van die Buk-raket, waarvan het JIT zegt te kunnen bewijzen dat het de eenheid was die dat passagiersvliegtuig neerschoot. Maar nergens wordt het concreet, in de zin dat er bewijzen op tafel worden gelegd die nu eens onomstotelijk aantonen hoe dit heeft kunnen gebeuren. De ‘namen’ die voorbij komen zijn geen namen, maar ‘schuilnamen’. Er worden allerlei verbanden gelegd die er bij ware gelovigen ongetwijfeld ingaan als zoete koek, met een overdosis aan ‘waarschijnlijk’, en de beschikbare gegevens die iets ‘suggereren’, volgens de journalist, die aan de lippen hangt van Oekraïense top-spionnen. 

 

Het hele verhaal leest als een ‘spannend jongensboek’, maar op mij maakt het helaas teveel de indruk van iemand die de publieke opinie rijp probeert te maken voor een ‘show-proces’. Nederland heeft een zekere reputatie hoog te houden waar het gaat om ‘gerechtelijke dwalingen’ in zaken waar ‘het publiek’ een ‘barbertje’ wilde zien ‘hangen’, waar officieren van justitie en rechters vervolgens in mee gaan. En als het die kant op gaat, loopt ons land rechtstreeks gevaar, als op enig moment daarna blijkt dat het allemaal toch anders zat. Een ten onrechte veroordeelde verdachte kun je nog afkopen. Maar zeker nu Rutte een eventueel proces naar ons land toe heeft getrokken, waarbij hij zijn oorspronkelijke belofte van ‘totale transparantie’ met de vuilnisman meegaf, ook omdat Nederland vooraf wist van de onveilige situatie in het luchtruim ter plaatse, maar ‘vergat’ handelend op te treden. Daarbij is overduidelijk bewezen dat Rutte, waar het Oekraïne betreft, kritiekloos aan het infuus hangt van de 'Atlantici', en de coup in dat land, en de oorlog tegen het Russisch-talige deel van de bevolking daar van harte steunt. Zijn 'slappe knieën' rond het referendum zijn inmiddels spreekwoordelijk.

 

Nogmaals wil ik benadrukken dat ik niet meen het beter te weten dan het JIT, of wie dan ook die deze afschuwelijke uitkomst van een ‘Regime-Change’ operatie in dat land intensief volgt. Kan het zijn dat ‘de Russen’ die Buk leverden, compleet met bemanning, zoals de schrijver van dat artikel beweert? Zeker, waarom niet? Wapenhandel met groepen die voor de één ‘verzetsstrijders’ zijn, en voor de ander ‘terroristen’, is aan de orde van de dag nu de geopolitieke strijd in de wereld steeds extremer vormen aanneemt. Vanaf het prille begin stelde ik dat de Amerikanen moeten weten hoe het gegaan is, en wie de leiding had. De ‘surveillance’ van dat deel van de wereld was ‘totaal’. En dan geeft het mij een ongemakkelijk gevoel als drie jaar later getapte gesprekken opduiken, die ook totaal gefingeerd kunnen zijn, daar Oekraïne zelf nog altijd één van de mogelijke verdachten is, en dus belangen heeft bij zo’n ‘deflectie’. Had alles vanaf ‘dag 1’ open op tafel gelegd, en er zou nu geen voedingsbodem voor alternatieve lezingen geweest zijn. 

 

Iets soortgelijks rond dat gesprek van ‘Trump jr.’ met die Russische advocate. Naar nu blijkt, was die advocate anti Trump, en werkte zij, en degene die haar introduceerde bij ‘Jr’, samen met het ‘bedrijf’ dat dat roemruchte ‘rapport’ opstelde over Trump en bedplassende lichtekooien in de Russische hoofdstad, ten bate van Trump’s tegenstanders. Niet alleen dat, maar die ‘doodenge’ Russische advocate kreeg een ontheffing voor de visumplicht van mevrouw Loretta Lynch, die al onder verdenking staat van het illegaal helpen van Hillary. En die advocate zat op de eerste rij bij een hoorzitting terwijl de autoriteiten haar tijdelijk 'kwijt' waren. Het heeft er alle schijn van dat die hele afspraak ‘doorgestoken kaart’ was. Een opzetje om van de ‘geheime rechtbank’ in dat land gedaan te krijgen van de regering Obama presidentskandidaat Trump mocht afluisteren, ten bate van Hillary’s campagne. En de bewijzen dáárvoor zijn onwaarschijnlijk veel sterker dan die hele MH-17 ‘complot-theorie’ zoals die nu wordt opgediend door NRC en andere ‘Atlantici’. Toch zul je er geen letter over aantreffen in die media, waar ze ons proberen te verkopen dat we al in oorlog zijn met ‘de Russen’. Waardoor het hebben van contact met een Rus gelijk staat aan ‘landverraad’.

 

Neem mij niet kwalijk, maar in mijn ogen is het ‘landverraad’ als je de ware toedracht van gebeurtenissen die een enorme invloed op de burgers in een land kunnen/zullen hebben, onder de mat veegt, om je obscure agenda niet te frustreren. En dat is de reden dat zoveel ‘klokkenluiders’ hun hoofd boven het maaiveld uitsteken. Om ons te waarschuwen. Maar als we niet willen horen, zullen we moeten voelen, vrees ik. Het is echt pathetisch als het zo ver komt. Maar het ligt deels ook aan ons zelf. Wanneer leren we nou eens af om ‘the usual suspects’ te veroordelen, omdat ze in ons ‘plaatje’ passen? Waren ruim zes miljoen vergaste Joden en Roma niet genoeg?

Waarnemen

July 15, 2017

De alledaagse werkelijkheid bestaat uit een nagenoeg oneindig aantal parallelle interpretaties van statische feiten, en actuele gebeurtenissen die gevormd worden door onze reacties op wat we waarnemen.

 

Dat ‘waarnemen’ is in een groot aantal gevallen indirect, in die zin dat we feiten en gebeurtenissen voorgeschoteld krijgen door anderen, die we vertrouwen. In de praktijk is dat een hele keten die begint bij de ‘bron’, en eindigt bij u, de ‘consument’. Wat we voor ‘waar’ houden, is wat we ‘nemen’. Feiten en gebeurtenissen die we missen, kunnen we niet ‘nemen’. Daarnaast selecteren we uit het aanbod, grotendeels op basis van de interpretatie van feiten en gebeurtenissen tot dan toe, die als een ‘filter’ werken.

 

Om ons te wapenen tegen dwalingen, die op termijn dodelijk kunnen zijn, voor onszelf, voor onze geliefden, ons nageslacht, onschuldige slachtoffers elders, of zelfs de mensheid als geheel, hanteren redelijke mensen ‘regels’ die zijn afgeleid van de ‘Gouden Regel’. Dat wil zeggen, we trachten te komen tot iets dat we vervolgens een ‘objectieve’ vergelijking noemen. Als beschermingsconstructie tegen missers beslist niet ‘Fail Safe’. Maar nog altijd beter dan een permanente ‘oorlog van allen, tegen allen’. De achilleshiel van dat systeem is de benoeming van dingen die ‘gelijk’ zijn. 

 

Dat mensen niet gelijk zijn, in de betekenis van ‘identiek’, is als zodanig een open deur. Doe anders even je ogen open. Toch is het uitgangspunt van de ‘Gouden Regel’ dat we anderen dienen te behandelen zoals wij zelf behandeld willen worden, in een identieke situatie. De suggestie die daar vanuit gaat is dat we op een elementair niveau wel degelijk allemaal ‘gelijk’ zijn, in de betekenis van ‘identiek’. Meer in het bijzonder in ons streven naar ‘geluk’. Helaas is dat een schijnbare overeenkomst, omdat het domweg niet zo is dat we allemaal ‘gelukkig’ worden van hetzelfde. Als we er ook maar een minuut over nadenken, weten we dat ook wel. Toch lijkt die neiging om onze eigen beleving van geluk te projecteren op anderen onuitroeibaar. 

 

Ook voor mij is die ‘Gouden Regel’ het uitgangspunt, maar het is geen ‘Matrix’. Ik accepteer dat er vooraanstaande mensen zijn die volkomen serieus menen dat we leven in een ‘computersimulatie’, omdat ze daar openlijk voor uitkomen. En ik realiseer mij dat ze sterk geneigd zullen zijn daarnaar te handelen. Zoals ook mensen die geloven in een Almacht die hun leven stuurt zullen handelen naar wat dat als consequentie voor hen met zich meebrengt. Dito voor mensen die menen dat ze deel uitmaken van een superieur deel van het menselijk ras, dat hen, en hun erkende vertegenwoordigers, het recht geeft mondiaal de ‘politieman’ uit te hangen. 

 

Als ik mij verzet tegen hun behoefte om anderen te onderwerpen aan hun normen en waarden, verwerp ik daarmee nog niet hun werkelijkheid, zoals die is gevormd door de dingen die ze ‘waarnamen’. Dat respect voor hun realiteit gaat echter niet zo ver dat ik bereid ben mij er aan te onderwerpen zonder ‘in beton gegoten bewijs’. En het probleem is altijd weer dat zij daar niet op willen wachten. 

 

In een voortreffelijk artikel over de oorsprong van ‘haat’, vond ik een citaat van Linus van Pelt, uit de ‘Peanuts’-strip, de creatie van Charles M. Schulz. ‘I love mankind… It’s people I can’t stand.’ En terug naar je troost-brengende dekentje maar weer.

 

Waar die ‘Gouden Regel’ alleen kan werken als een poort naar een betere toekomst, dat is waar we de moed hebben om te twijfelen aan wat ‘waar’ is. En er voor terugschrikken om te handelen voor alle ‘in beton gegoten bewijzen’ binnen zijn. Waarbij we eerder steeds voorzichtiger zullen moeten worden met het accepteren van bewijzen, in een wereld waar het steeds eenvoudiger wordt om valse bewijzen op een zolderkamertje in elkaar te flansen. 

 

Dat laatste voert mij terug naar die aparte groep van vooraanstaande mensen die meent dat we in een ‘computersimulatie’ leven. Waar zij aansluiting vinden bij mensen die daadwerkelijk artificiële werelden bouwen. Bijvoorbeeld voor simulaties die gebruikt worden om militairen en beleidsmakers te trainen. Of vraag eens aan piloten hoe zij een sessie in een moderne ‘simulator’ hebben ervaren, nadat ze zojuist een groot aantal storingen en noodsituaties tot een goed einde hebben gebracht. Ondanks de evidente schijnwereld die ze binnen gingen via een metalen loopbrug in een ’simulator-ruimte’, na eerst een kop koffie bij een ontspannen ‘briefing’ over wat er op het programma staat, zullen velen zeggen dat het ‘net echt’ was. 

 

Als je echter denkt dat de werkelijkheidnep’ is, opent dat een ‘Doos van Pandora’, waar je zonder wroeging een ‘alternatieve realiteit’ kunt presenteren, die geen raakvlakken heeft met wat we ‘waarnemen’. En omdat hetgeen wij ‘waarnemenooknep’ is, is er geen enkele reden om je te onderwerpen aan de beperkingen die de feiten en actuele gebeurtenissen, zoals we die ‘waarnemen’, aan ons opleggen. Alle logica vliegt dan het raam uit, en wordt vervangen door een wereld vol ‘enen’ en ‘nullen’. Zware onvoldoendes.

Polarisatie

July 14, 2017

Enkele dagen geleden schreef ‘Parlementair Commentator’ Tom Jan Meeus een column over het enorme gevaar van het nieuwe kabinet, zoals dat nu in de steigers staat.

 

In zijn beleving is de minimale meerderheid in de Volksvertegenwoordiging een garantie voor gepolariseerde verhoudingen in de samenleving. Het stukje zelf leest verder als een ‘omgevallen boekenkast’, en ik kan er eerlijk gezegd geen touw aan vastknopen. Maar mijn eigen analyse staat dan ook volkomen haaks op die van Tom Jan. Polarisatie is wel degelijk een gevaar, maar dan omdat Pechtold en zijn D66 niet van harte meedoen. Om het maar zachtjes uit te drukken.

 

Voor de verkiezingen schreef ik dat de Nederlandse kiezer de ‘polen’ in het politieke landschap zouden laten voor wat het was, en electoraal zouden opteren voor ‘olie op de golven’ door de ‘Middenpartijen’ sterker te maken, en ‘onruststokers’ hun hielen te laten zien. Nadat de uitslag binnen was, schreef ik dat er binnen de kortste keren een centrum-kabinet kon zijn, gevormd door VVD, CDA, D66 en CU. Maar D66, en uiteenlopende ‘Politieke Commentatoren’, spraken daar hun veto over uit, waardoor het alsnog een slepende kwestie is geworden.

 

Dat brengt mij bij de tussenkop die de column van Tom Jan verlevendigt: ’Nieuws draait niet primair om feiten, nieuws draait om verwachtingen verslaan’. U begrijpt, dan heeft u aan mij een slechte! Mijn kijk op wat nieuws is staat daar volkomen haaks op. De opinie, en verwachtingen, van Tom Jan en de zijnen vind ik beslist interessant, als ze begrijpelijk geformuleerd zijn. Maar met journalistiek heeft het niets uitstaande. Uit die column kan ik echter niet halen hoe ik die stelling moet plaatsen, omdat Tom Jan zich anderzijds beklaagt over het gegeven dat feiten er in het gepolariseerde debat steeds minder toe doen. 

 

De reden dat de formatie zo stroef loopt, is het gegeven dat D66 verwachtingen heeft gewekt bij een tamelijk uitgesproken deel van haar achterban. Die achterban vertegenwoordigt dertien procent van de burgers die hun stem uitbrachten. En hoe groot het deel is dat uitzonderlijk veel belang hecht aan wettelijke regelingen die ‘euthanasie voor iedereen’ mogelijk moeten maken, kan ik niet inschatten. Maar dat de gemiddelde Nederlander zich meer zorgen maakt over de veiligheid in het land, de erosie van haar rechten en aanspraken, en de risico’s van een nieuwe ‘greep in de kas’ door banken en dergelijke als we weer achteruit gaan lopen in economisch opzicht, of wat het voor ons betekent als we de zorg voor steeds meer ‘failed states’ op ons nemen, en iedereen uitnodigen om zich in Nederland te vestigen, dat lijkt mij een open deur.

 

Tom Jan verwijst naar de totaal uit de klauw gierende situatie in de Verenigde Staten. Wat hij echter lijkt te missen, is dat het geen vete is tussen de traditionele politieke partijen die het land opbreken, maar juist het gegeven dat een politieke elite van ‘Democraten’ en ‘Republikeinen’ samen, opererend als de ‘Warparty’, zoals ik het noem, de aansluiting met de kiezer kwijt zijn geraakt. En hoe hysterischer die elite, en de aan hen verbonden media, te keer gaan om een eenheid te smeden, door een vijandsbeeld op te roepen van ‘Russen’ die het land bedreigen, hoe gevaarlijker het wordt. Ook dat verwijst niet naar het soort polarisatie met ‘linkse’ en ‘rechtse’ groeperingen die zich afzetten tegen ‘het centrum’. Het verwijst naar een ‘centrum’ dat verstek liet gaan. Dat is weggeslagen door jarenlange toneelstukjes in ‘Washington’, terwijl de ‘Warparty’ de lijnen uitzette. Gesteund door extraparlementaire ‘experts’. 

 

En daar zie ik bij Tom Jan dan weer een flikkering terug, waar hij stelt dat in de Verenigde Staten de ‘superrijken’ het roer hebben overgenomen van de mensen met ‘ideeën’ die bereid zijn ‘kritisch te denken’. Maar hoe hij dan komt bij een ‘enorm gevaar’ als een kabinet een smalle electorale basis heeft, dat begrijp ik niet helemaal. Volgens mij moet je die ‘collusie’ van ’superrijken’ en politieke opportunisten, die alles uit de kast trekken om, tegen de wil van het volk in, hun hobby’s erdoor te drukken, vakkundig de nek om draaien. Geen ‘Oekraïne-deals’, na die gewelddadige coup in dat land, waardoor we weer een stukje verder zijn opgeschoven richting oorlog met Rusland, omdat we ‘Kiev’ gaan helpen die Russisch-talige minderheid uit te roeien, of over de grens met Rusland te jagen. Om maar eens wat te noemen……

 

Het verzet tegen Groen-Links komt niet voort uit weerzin tegen een ‘Groene’ toekomst, maar omdat we er dan een ‘Groene-Zwarte Piet’, ‘Groene euthanasie’, ‘Groene Regime-Change Operaties’, en bijgevolg ‘Groene Vluchtelingen’, waarvan een gedeelte ‘Groene Terrorist’ blijkt te zijn, of ‘Groene Uitkeringsgerechtigde’, bij krijgen. Getalsmatig kan dat in het parlement een opsteker zijn, maar voor de Nederlandse kiezer is het een deceptie, waardoor de polarisatie terugkeert. Laat dat ‘Nederland-Gidsland’-thema maar even een tijdje stof vergaren op de schappen van de ‘Think-Tanks’, terwijl we ons concentreren op de dingen die belangrijk zijn. Daarbij zou het helpen als NRC, en andere kranten en zenders, weer gewoon ‘klassiek’ nieuws gaan brengen, inplaats van de handel in verwachtingen aan te jagen.

ZZP

July 13, 2017

Slechts een klein deel van de ‘ZZP-ers’ heeft een verzekering tegen ‘arbeidsongeschiktheid’, en ze sparen niet voor hun pensioen.

 

Om, voor mij, onduidelijke redenen was dit blijkbaar ‘nieuws’ voor zowel NOS als RTL, en diverse kranten. Het ‘opschonen’ van de ‘arbeidsmarkt’, door mensen te dwingen werk te accepteren zonder vooruitzicht op een vast contract, waar ‘de politiek’ en ‘de werkgevers’ zich de afgelopen jaren sterk voor hebben gemaakt, was hier op gericht. 

 

Door het naar voren halen van ‘bestedingsruimte’ kan men de illusie levend houden van ‘economische groei’. Tot op zekere hoogte sluit dat ook aan bij wat veel kiezers willen. De toekomst is ongewis. Misschien haal je je pensioen wel helemaal niet. En is het zonde van dat geld dat je ergens in een potje hebt geparkeerd, waar anderen, die wel oud worden, van profiteren. Dito met een ‘arbeidsongeschiktheidsverzekering’. Misschien word je wel helemaal niet ‘arbeidsongeschikt’. En heb je je hele werkzame leven betaald voor die kneuzen en kansloze pechvogels.

 

Dat we dat geld nu uitgeven, op terrasjes, in restaurants, voor vakantie, en om er ‘gadgets’ mee te kopen, vieren de ‘mainstream’ economen als een groot succes. Maar, zoals hier al veel vaker gesteld, is het niet alleen dat gegeven dat we het geld dat we nu uitgeven ‘straks’ niet hebben. Maar is een bijkomend probleem dat die ‘Heilige Groei’ nu betaald is met bakken geleend geld. Waardoor de mensen die nu werken en uitgeven, straks niet alleen geen pensioen hebben, maar ook nog eens door de overheid die dan de scepter zwaait zullen worden aangeslagen voor ‘rente en aflossing’ op het geleende geld. 

 

Vooral voor de ‘ZZP-ers’ die zich nu rijk rekenen op basis van hun ‘beleggingen’ of de waarde van hun huis, zal dat een behoorlijk ijzige douche zijn! Tenzij…….

 

Tenzij er, ergens in de nabije toekomst, radicale veranderingen worden doorgevoerd, en nieuwe activiteiten daadwerkelijke groei op de kaart zetten die nu nog niet zichtbaar is. Dus geen ‘Groei’ die voortvloeit uit naar voren gehaalde consumptie, maar groei die een daadwerkelijke maatschappelijke verrijking betekent. Die nieuwe bronnen van welvaart aanboort. Of dat we, als Nederlanders, mee kunnen liften op dergelijke ontwikkelingen elders. Dan nog is het onwaarschijnlijk dat ‘beleggingen’ in bestaande fondsen, en bedrijven waar Nederlanders hun geld naartoe sluizen, de bron van die welvaartsgroei zullen zijn, omdat die groei eerder gerealiseerd zal worden in niet-westerse landen, naar het zich laat aanzien. Wat betekent dat je als ‘ZZP-er’ over behoorlijk wat visie en durf moet beschikken om langs die weg je van een verzorgde toekomst te verzekeren. 

 

Waar iemand het ‘eigen huis’ als pensioensvoorziening ziet, is mijn vraag primair: ‘En waar ga je dan wonen?’ Als dat ‘eigen huis’ zwaar overbemeten is, en in een aantrekkelijk deel van het land is gesitueerd waar mensen ook in de toekomst graag willen wonen, klopt dat perspectief wel, mits men daadwerkelijk bereid is na de pensionering genoegen te nemen met een kleinere woning, en/of op een lokatie die minder in trek is. Zelf heb ik die stap welbewust gezet in 2007, net vóór de ‘kredietcrisis’, maar hoeveel mensen werden er niet overvallen door die terugval, en zaten daarna met een huis dat zwaar ‘onder water’ stond? Als ‘puntje’ bij ‘paaltje’ komt blijken mensen veelal toch sterk gehecht aan hun huis, en hun leefomgeving. Zeker als ze wat ouder zijn, en al hun vrienden en kennissen daar hebben. 

 

Een pensioenfonds is uiteraard ook niet zaligmakend, zoals de afgelopen jaren is gebleken. Dat wil zeggen, overheden en ‘Centrale Banken’ hebben de macht om die collectieve verzekeringen, die met een spaartegoed worden bekostigd, uit te kleden door de rente kunstmatig naar ‘nul’ te brengen, en door ‘regelgeving’ die hen het werken onmogelijk maakt. Westerse overheden hebben zich volop van die technieken bediend om burgers te ontmoedigen in hun streven om geld weg te leggen voor een verzorgde toekomst, omdat die overheden dat geld nu nodig hadden om er de illusie van ‘Groei’ mee te betalen. En voor dingen die ‘BOEM!’ zeggen, en ‘Regime-Change’-avonturen in landen ver van ons bed.

 

Mijn interesse in geostrategische ontwikkelingen komt ook voort uit een behoefte om de ‘toekomst te kennen’, ten bate van mijn eigen investeringsbeslissingen, c.q. politiek-strategische keuzes, die een uitwerking zullen hebben die voorbij de horizon ligt. Voor veel mensen die zich de ‘moderne’ kijk op het leven eigen hebben gemaakt is dat een vorm van ‘grootheidswaanzin’ waar ze geen tijd voor hebben. Ik erken dat het in zekere zin het product is van ‘generatie-indoctrinatie’, waar een ‘Na-Oorlogse’ generatie opgroeide met een groot ‘collectief bewustzijn’, en bijbehorende verantwoordelijkheidsgevoel, die fundamenteel anders gestructureerd is dan het ‘entitlement-perspectief’ dat er uit voortkwam. 

 

We kunnen er vergif op innemen dat mensen die nu simpelweg weigeren om zelfs maar na te denken over de risico’s die ze lopen, of hoe ze later willen leven, met eisen zullen komen tegen de tijd dat ze oud, krakkemikkig of langdurig ziek zijn. In de Verenigde Staten, waar men de samenleving zo had ingericht zoals het nu in Europa wordt gerealiseerd, onder het banier van ‘vernieuwing’ vanuit het dogma van de ‘mainstream’ economen, was het simpel. Werken tot je er bij neervalt. En anders ga je maar dood. Ook daar steken klachten over gebrekkige sociale voorzieningen nu de kop op, waar de summiere voorzieningen die er waren dreigen te verdrinken door een gebrek aan geld. Maar in ons deel van de wereld hinken burgers nog op twee gedachten. En dat zal in de toekomst gaan leiden tot aanspraken op voorzieningen waarvoor men niet heeft betaald. 

 

Dat is vooral slecht nieuws voor degenen die wel spaarden voor hun ‘arbeidsongeschiktheid’ en/of ‘oude dag’. Omdat je kunt zien aankomen dat het uitdraait op een ‘pluk ze’-actie onder het banier van ‘verplichte solidariteit’. Een radicaal andere visie op ‘collectiviteit’ dan die waarmee ik ben opgegroeid.

Boezemvrienden

July 12, 2017

Voor het eerst is duidelijk dat de Trump-campagne open stond voor hulp van Rusland’, meldt NRC in een subkop op de voorpagina van de krant van dinsdag.

 

Waar ging het de afgelopen maanden dan over? Begrijpt u het nog? En ook dit verhaal blijkt dan weer ‘gebakken lucht’. Een Russische advocate bemachtigde een introductie bij Trump jr. via een meneer Goldstone, een 'morsige', 'Russofiele' impresario van een Russische zangeres, afkomstig uit het Verenigde Koninkrijk, die Trump jr. ooit bij een ‘Miss-Universe’ verkiezing had ontmoet, terwijl zijn vader campagne voerde voor het presidentschap. De impliciete belofte was dat de advocate informatie had over illegale financiële transacties van de Democratische Partij en Hillary Clinton zelf met ‘de Russen’. Op dat moment een ‘hot-topic’, waar de ‘Clinton Foundation’ ervan werd verdacht politieke invloed te verkopen via ‘Pay-to-Play’. 

 

Ze bleek echter niks in de aanbieding te hebben, maar ze wilde blijkbaar polsen hoe Trump tegen de ‘Magnitsky Act’ aankeek. Het Amerikaanse initiatief dat de ‘sanctie-oorlog’ inluidde om Poetin eronder te krijgen, geïnitieerd door een Russische emigrant die in de Verenigde Staten als een bezetene strijd tegen Poetin, zoals zoveel van die ‘flits-miljardairs’ die na de val van de Sovjet-Unie in een oogwenk Godsgruwelijk rijk werden met westers kapitaal. ‘De Russen’ zetten vervolgens een streep door de adoptie van Russische wezen door Amerikanen, formeel met het excuus dat er slecht voor die kinderen werd gezorgd in de Verenigde Staten, na enkele behoorlijk onfrisse verhalen over misbruik en mishandeling. De advocate vertegenwoordigt een vermogende Russische staatsburger die in de verdrukking kwam door die 'pissing contest', en sindsdien streeft naar het opheffen van dat adoptieverbod, gekoppeld aan een eind van die ‘Magnitsky Act’. Waarop het gesprek na ongeveer twintig minuten werd afgebroken, en betrokkenen elkaar niet meer zagen. Daarbij ontkent de dame in kwestie enig contact te hebben met ‘het Kremlin’. Dus wat is nou precies het punt? Wil NRC dat ik medelijden krijg met Bill Browder en consorten? Of wat? Dan heb ik toch eerder medelijden met die Russische peuter die op gruwelijke wijze aan zijn eind kwam in Texas. Sorry, Guus Valk.

 

Het punt is, dat het verhaal over de ‘Russische hackers’ nu volledig op instorten staat, maar dat de ‘Atlantische pers’ het momentum niet kwijt wil raken. En daardoor dreigt het hele verhaal als een boemerang terug te komen. Want de oorspronkelijke onthullingen over obscure zaken, geld van dictatoriale regimes voor de Clintons, met ‘pay-to-play’ afspraken, en steun vanuit Oekraïne van schimmige figuren, waar het in de oorspronkelijke onthullingen over ging, komen dan weer vol in beeld. Ook als aanleiding voor een ‘klokkenluider’ binnen de Democratische Partij, en/of het team van Hillary, die de bron zou zijn geweest van die ‘negatieve pers’, die de ‘mainstream media’ echter uit het nieuws wisten te houden.

 

Het intrigerende aan deze ‘wending’ is niet alleen dat men blijkbaar het vertrouwen in dat ‘Russische Hackers’-verhaal kwijt is, maar dat het nu dus blijkbaar al ‘verdacht’ is als je wel wil luisteren naar iemand die informatie zou hebben over illegale activiteiten van je politieke tegenstander. En dat komt dan uit het toetsenbord van lieden die zonder begin van scrupules een roddel over Trump, die in een hotel een bed zou hebben besprenkeld met urine van hoeren die over hem heen plasten, en meer van dat soort onzin, uit een voor Hillary in elkaar geflanst ‘rapport’ van een andere Engelse charlatan, klakkeloos overnemen. Een 'grap' van '4Chan'. Daar was dan weer wél het excuus dat de lezer zelf moest kunnen beslissen, waar het rond de onthullingen die Hillary en de Democratische Partij troffen de ‘Atlantische media’ waren die voor hun lezertjes de keuze maakten dat ze daar beter geen kennis van konden nemen. Om vervolgens alle websites en buitenlandse publicaties die er aandacht aan besteedden, neer te sabelen als ‘Kremlintrol’, of ‘Vriend van Poetin’. 

 

Dat ‘Jr’ direct zijn volledige email-correspondentie rond die ene ontmoeting publiceert is enerzijds sterk, waar Hillary juist mails achterhield, zelfs na te zijn gesommeerd, maar misschien ook wel naïef. De ‘terriërs’ die zich hebben vastgebeten in ‘Cold War II’ hebben geen emplooi voor feiten, en recyclen inmiddels hun eigen sensationele thema’s over een band tussen het team van Trump, en ‘de Russen’. Die ‘Enge Russen’ hadden gehoopt dat Trump, die zelf immers grote twijfels heeft aan dat verhaal over die ‘inmenging’, tenminste bereid zou zijn in Hamburg een gebaar te maken, en de eerder door Obama wederrechtelijk geconfiskeerde Russische overheidsbezittingen in de Verenigde Staten zou willen retourneren aan de rechtmatige eigenaar. Zelfs dat gebaar was voor Trump al een brug te ver, zodat nu toch, alsnog, vergelding voor die idiote reflex van Obama op de agenda schijnt te zijn gezet. Voor ‘boezemvrienden’, zoals ze door de ‘Atlantici’ werden afgeschilderd in de aanloop naar de verkiezingen van november, gaan ze vreemd met elkaar om.

View older posts »