Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Zoeken op dit blog

Bronnen

Wie in een leugen leeft, ziet zich doorgaans genoodzaakt steeds creatiever met de waarheid om te springen.

 

Naast het beroep op de morele kant van de zaak, doorgaans gebaseerd op de ‘Gouden Regel’ die in (nagenoeg) alle levensvatbare culturen wordt gepredikt, hielden ouders hun kinderen in een wat verder verleden ook wel voor dat je beter eerlijk kon zijn, omdat liegen en bedriegen je op termijn onveranderlijk meer zou kosten, dan het opleverde. 

 

Welbewust overdrijven, om steun voor je plannen te verwerven, is een vorm van liegen. Voor degene die zich ervan bedient is het dat niet. Waar het de reflectie van een oprechte angst betreft, is het niet onbegrijpelijk dat men zich van hyperbolen bedient om anderen wakker te schudden. Maar waar het een gecalculeerde poging is om steun te verwerven voor een winstgevende agenda, is het een onvergeeflijke misdaad. 

 

Nathan McDonald is een ‘financiële jongen’ die zich heeft verdiept in de waarde van goud, zilver, platinum en ‘Bitcoin’. Hij is daarnaast ‘libertair’, en daarmee geen vriend van de ‘War Party’, de ‘Grote Coalitie’ van ‘Democraten’ en ‘Republikeinen’ in het Amerikaanse Congres die in alle kwesties een stem geeft aan wat het ‘MIC’ (Military Industrial Complex) van hen verwacht. Dat maakt dat niet zo heel veel mensen zijn inzichten op waarde zullen weten te schatten, omdat die ‘Grote Coalitie’ al sinds mensenheugenis de enige partij in Washington is die er toe doet. De reflex zal al snel zijn dat hij ons probeert bang te maken, om zijn ‘precious metals’ in waarde te zien stijgen. Of, nog een tandje giftiger, zal men hem het verwijt maken dat hij een ‘landverrader’ is, omdat de landen die zwaar in goud investeren om zich te wapenen tegen de turbulentie die ze voorzien als de ‘PetroDollar’ de geest geeft, Rusland, China en Iran zijn. Niet alleen die landen, maar die lopen wel voorop.

 

Hoe vaak ik niet geconfronteerd wordt met mensen die bepaalde informatie op voorhand verwerpen, omdat de ‘bron’ wordt beoordeeld als ‘suspect’, is echt iets om moedeloos van te worden. Waar McDonald ons attendeert op hysterische, levensgevaarlijke leugens en overdrijvingen in de ‘Mainstream’ pers, waar wordt gejankt om een oorlog tegen Rusland, is de kans dat hij de mensen bereikt die hij wakker hoopt te schudden, nagenoeg ‘nul’. En dat geldt in zekere zin ook voor dit blog, hoewel ik mijn best doe om mijn bronnen uit alle hoeken en gaten te halen om u mijn eigen kijk op de ontwikkelingen in de wereld te laten zien in het breedst mogelijke perspectief. 

 

Die reflex, om ‘bronnen’ die als ‘suspect’ worden aangemerkt op voorhand te negeren, is niet een uniek fenomeen voor ‘domme dozen/rukkers’ die leven bij de gratie van roddels in blaadjes die ze bij de kapper in de leesmap tegenkomen. Gearticuleerde, zich als ‘intelligentia’ voordoende mensen met uitmuntende academische geloofsbrieven, kunnen ook knap eenzijdig zijn in hun keuze van ‘bronnen’ die ze vertrouwen. 

 

Bepaalde ‘bronnen’ mag je er best van verdenken dat ze een loopje met de waarheid nemen. Van ‘reclamejongens’ weet iedereen dat ze het niet zo nauw nemen met de integriteit. Geheime Diensten bewijzen mensen die op zoek zijn naar de waarheid in veel teveel gevallen geen dienst. Politici werken met een ‘agenda’. En helaas zijn ook nagenoeg alle ‘kwaliteitsmedia’ inmiddels gezwicht voor de ‘Click-Bait’-druk, of geïnfiltreerd door mensen die in bed liggen met Geheime Diensten. Het vergt een kritische blik, en veel teveel tijd om uiteenlopende ‘bronnen’ te vergelijken, zodat je kunt zien waar het schuurt en kraakt. 

 

Het gevolg is, dat een groeiend aantal mensen het wereldnieuws maar helemaal aan zich voorbij laten gaan. Geholpen door de ‘Dieren-in-het-Nieuws’-journaals, met ‘Man-bijt-hond’-verhalen die nu gemeengoed zijn in ‘Medialand’. Dat maakt dat de hysterici waar McDonald ons naar verwijst hoe langer hoe meer de ‘Only Show in Town’ aan het worden zijn. Hij vindt het ronduit verbijsterend dat er mensen redactionele ruimte in de ‘Mainstream Media’ krijgen die menen dat 3500 Russische ‘Facebook’-berichten rond de verkiezingen gelijk staat aan een ‘Pearl Harbor’-moment. Geheel los nog van het gegeven dat er nog geen begin van bewijs is dat die berichten zijn te herleiden tot het ‘Kremlin’. En dat alle overige roddels over ‘inmenging’ zelfs zouden misstaan in een ‘kappersblaadje’.

 

Maar hoe gestoord dat soort totaal geflipte lui zijn, wordt pas écht duidelijk als je de metersdikke historie van Amerikaanse inmenging in de binnenlandse politiek van andere landen ernaast legt. Er is letterlijk geen land ter wereld waar ‘Washington’ zich niet op enige moment ’subtiel’, of met grof geweld, met de binnenlandse politiek heeft bemoeid. ‘Google’ maar op ‘us interference in foreign elections’ als u mij als bron niet gelooft. Meer dan genoeg referenties, en vast wel één van een krant of zender die u beschouwt als een betrouwbare 'bron'. Dat maakt het niet kosher om het dan zelf ook maar te doen. Maar waar zijn hier dan de bewijzen?!? Het was een politieke ‘moord’ vanaf het prille begin, die niet door het ‘Kremlin’ werd geregisseerd, maar door het ‘Witte Huisvan Obama. Niet anders dan de ‘Regime Change’ operaties in Libië, Syrië en Oekraïne.

 

Het is voorstelbaar dat die volkomen geflipte oorlogshitsers geen benul hebben van wat ze zeggen of schrijven, door een exorbitant gebrek aan educatie, of een extreme paniek. Het kan ook zijn dat ze menen dat hun overdreven reactie nuttig en nodig is om een lethargische, of zelfs vijandige schare kiezers te ‘mobiliseren’. Dat ze daarbij het idee hebben dat die overdrijving geen kwaad kan, omdat hun verlangen naar oorlog uiteindelijk toch niet serieus genomen zal worden, en door iedereen die het leest begrepen zal worden als een overdrijving. Helaas…….

 

De mensen die, in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog, dachten dat Hitler zich ‘gewoon’ bediende van overdrijving om mensen wakker te schudden, hadden na de oorlog wat uit te leggen.

Burgerschap

De verwarring in ‘Safe Space’-land is, na de tour van Trump door Europa, eindigend in Helsinki, compleet.

 

Hoewel men Trump de maat neemt, en afbrandt, beschouwt men hem in die kringen steeds meer als het ‘Voodoo’-poppetje waar je naalden in moet steken om Poetin te treffen. Dat hele ‘Identiteitsbouwwerk’ blijkt met elke nieuwe dag primitiever. Het appelleert aan een prangende behoefte in die kringen om problemen te simplificeren. Zelf zullen ze volhouden dat ze enig probleem ‘tot de kern terugbrengen’. 

 

Zoals ik in mijn bijdrage van gisteren schreef, zie je dat terug in bepaalde wetenschappelijke disciplines, waar men ijverig in de weer is met ‘filters’ om het ‘model’ te vervolmaken. Niet anders dan bij de grootste (monotheïstische) religies. Wetenschap als religie is minimaal net zo gevaarlijk als die religies zelf. Het biedt ‘houvast’, maar je verzuipt toch. 

 

Neem de ophef over wat minister Blok op een besloten bijeenkomst zei over ‘multiculti’. Het schandaal is niet dat de man een eigen mening blijkt te hebben, maar dat hij kennelijk bereid is excuses aan te bieden als die mening niet ‘politiek correct’ blijkt te zijn. Het mooie van zo’n ‘besloten bijeenkomst’ is dat je met hem in discussie kunt gaan, maar iemand vond het blijkbaar nodig er een ‘gaslighting’-techniek op los te laten, zoals ik die gisteren beschreef. En prompt zwichtte Blok slaafs voor zijn ‘Meesters’. En daarmee zeg ik niet dat Blok gelijk had met zijn observaties! Maar de techniek hier dicteert dat je er een ‘nationaal debat’ van maakt dat op geen enkele wijze ook maar in de buurt komt van iets dat je een ‘debat’ zou kunnen noemen. Het is een ‘afrekening in het criminele milieu’.

 

In de weekendkrant van NRC de zoveelste poging om Poetin te portretteren als een ‘Rolmodel voor radicaal rechts’. Het onderstreept nog eens dat ‘links’ en ‘rechts’ in ‘Identiteitsland’ exclusief worden gebruikt als stigma. Het is een omweg om Poetin uit te kunnen maken voor ‘Hitler’, zonder zijn visie en standpunten, of prestaties in eigen land, en internationaal, inhoudelijk te hoeven toetsen. Het is een roestige ‘Godwin-spijker’ die ze in zijn doodskist proberen te rammen. Dat Poetin geen begin van enige affiniteit heeft met het Nationaal Socialisme, of het Italiaanse Fascisme, wordt al direct duidelijk als je ziet dat zijn belangrijkste opponenten in Europa de openlijke neo-nazi’s zijn in landen als Oekraïne, en de Baltische staten. Maar ook in Rusland zelf heeft hij toegestaan  dat neo-nazi’s werden gemarginaliseerd. Tot groot chagrijn van westerse NGO’s en de 'Mainstream Media' die meenden dat het nog eens onderstreepte dat Poetin een vijand is van de ‘Vrijheid van Meningsuiting’, in het bijzonder als die neo-nazi’s tevens homo waren. Ook de weinig vriendelijke bejegening van Jihadistische extremisten in Rusland grijpen ze steevast aan als een directe bedreiging van de mensenrechten. 

 

Dus wat is, in de beleving van een ‘Identiteits-journalist’ van NRC, nou precies ‘radicaal rechts’? 

 

1. Poetin is een Nationalist.

 

2. Poetin is Autoritair.

 

3. Poetin is Wit.

 

4. Poetin is Christen.

 

5. Poetin is Mannelijk.

 

Een blanke, Christelijke man die zijn eigen land een warm hart toedraagt, is dus ‘radicaal rechts’? En dan laat ik dat ‘Autoritair’ met opzet weg, want waarom zou je dat niet omschrijven als ‘Autoriteit’, gezien de overweldigende steun voor zijn presidentschap bij de laatste verkiezingen? Dat hij niet sterk is in het ‘minderheden knuffelen’, of draaien en kronkelen als Blok, maakt hem niet ‘Autoritair’ in de klassieke betekenis van het woord.

 

In mijn optiek kan een vrouw met een donkere huidkleur, die de vlag van haar eigen land vertrapt, en de Islam aanhangt, en een visie heeft van een wereldomspannende ideaal-staat, ook best ‘radicaal rechts’ zijn. 

 

Waar iemand in een prominent gepubliceerde ‘ingezonden brief’ in NRC een lans breekt voor Obama als president van Europa, bent u mij kwijt. Onder Obama startte de Verenigde Staten nog wat extra oorlogen, organiseerde het een fascistische coup tegen de gekozen president in Oekraïne, schoot de inkomensongelijkheid in de Verenigde Staten door het dak, bij exploderende winsten voor de multinationals en banken, en nam het aantal ‘drone-killings’, een buitenrechtelijke vorm van executeren, waarbij ook onschuldige slachtoffers vallen, spectaculaire vormen aan. Terwijl het respect voor de internationale wetgeving, en het daaruit voortvloeiende verbod om een oorlog te starten zonder toestemming van de VN-Veiligheidsraad, definitief in de vuilnisbak verdween, met de 'successen' in Libië en Syrië, en de opkomst van ISIS als resultaat. 

 

En wat deed Poetin in die tijd?

 

Die beveiligde een referendum op de Krim, waarin de bevolking van die semi-autonome deelrepubliek van Oekraïne na die coup van Obama mocht beslissen of ze bij Obama’s penoze wilden blijven, of verder wilden als onderdeel van de Russische Federatie. Toen de keus op Rusland viel, bouwde hij in minder dan geen tijd een brug, die de langste is van Europa, om het schiereiland te ontzetten. En in Syrië hielp hij de wettige regering om het land te ontdoen van types die homo’s van het dak gooien, Christenen aan het kruis nagelen, en de ingewanden van gedode soldaten oppeuzelen. Hij verleende gratie aan oliebaron Chodorovsky en aan ‘Pussy Riot’. Hij zorgde voor vlekkeloos verlopen Olympische winterspelen, en een Wereldkampioenschap voetbal, terwijl de Verenigde Staten een Russische 'doping specialist' politiek asiel verleende, om te voorkomen dat hij in Rusland vervolgd zou worden. En hij hield zijn land overeind onder druk van moordende sancties en economische oorlogsvoering, wat leidde tot een grotere autonomie van Rusland, en een doorbraak richting de Chinese markt, terwijl China en Rusland plannen ontwikkelden voor het uitrollen van een ’Nieuwe Zijderoute’. 

 

Ben Tiggelaar, columnist voor NRC, had een heel wat nuttiger bijdrage in mijn ogen, door te wijzen op een ‘bedaagde’ parabel uit een Amerikaans schoolboek over burgerschap. In de parabel wordt een kind voorgehouden dat hij of zij een verhaal moet ‘zeven’, voordat het wordt doorverteld. 

 

1. Is het waar?

 

2. Is het vriendelijk?

 

3. Is het noodzakelijk?

 

Weet je niet of het waar is, terwijl het een onvriendelijke boodschap is, die boodschap geen bijdrage levert aan het smeren van de verstandhoudingen, terwijl er geen groot gevaar dreigt als je zwijgt, dan zou het zomaar kunnen dat je er beter aan doet te zwijgen. Het is de ‘Identiteitsjournalist’ een gruwel!

 

Gaslighting

If you can read this, the bitch fell off’.

 

Shirts met die tekst, met ‘bikers’ als doelgroep, zijn de ultieme ‘macho middelvinger’ in een steeds verder, en sneller polariserende wereld waarin ‘Identiteit’ alles is. Dat opgezweepte schisma is het gevolg van ‘gaslighting’. Ik verwees er in mijn bijdrage van gisteren al naar, maar het is aan te bevelen er wat meer over te lezen als u ‘jeuk’ krijgt van het wereldnieuws. De ‘link’ hierboven is een prima start.

 

Met het aantreden van Trump als kandidaat voor het presidentschap, kregen we steeds vaker, en steeds indringender, te maken met berichten over ‘Fake News’, en de opmerkelijke ‘feiten vrije’ uitspraken van Trump. Van zijn kant stelde Trump dat het juist zijn opponenten in de media, en ‘Washington’ waren die leugens verspreidden. 

 

Inmiddels kun je dagelijks een lijvige krant vullen met snoeiharde leugens, ‘leugentjes om bestwil’, halve waarheden, verdraaiingen, en opportunistische ‘herroepingen’. Aan de kant van de ‘Trump-haters’ is er nu een openlijk streven om de media te censureren, voor onze eigen bestwil. Het gaat dan om de ‘sociale media’, en gevestigde media in landen waarmee de ‘Trump-haters’ in oorlog zijn. Daar kun je geen ‘pro-Trump’-groep tegenover zetten, want Trump is uniek in het afschudden van vrienden, zoals ik eerder al schreef. Wat echter niet wegneemt dat zijn populariteit in de Verenigde Staten niet echt afneemt. Degenen die hem steunen, de ‘Deplorables’, zoals Hillary hen noemde, om dat daarna weer opportunistisch te ‘herroepen’, in de typische ‘gaslight’-traditie die in bepaalde kringen een reflex is geworden, zijn een allegaartje van ‘traditioneel’ denkende en handelende burgers die in hun maag zitten met alle ‘maakbaarheid’-leugenaars, en liever iemand tegenover zich hebben waarmee ze het faliekant oneens zijn, dan iemand die hen met leugens probeert te paaien, om het daarna te naaien.

 

Hier op mijn blog heb ik met enige regelmaat afstand genomen van een ieder die hierin een wereldomspannend complot ziet. Niet iedereen die zich bedient van de techniek van ‘gaslighting’ is zich bewust van de verderfelijke aard van hun benadering. Sterker nog, in menige cursus voor ‘managers’ wordt het aangeprezen, en menige opvoeder vindt inspiratie in boeken die dergelijke technieken nadrukkelijk als een positieve ontwikkeling onder de aandacht brengen, omdat het zorgt voor gewillige kinderen, zonder dat je je toevlucht hoeft te zoeken tot autoritaire praktijken, van duidelijke grenzen en straf.

 

Mijn stelling is dan ook, dat het kwaad veel dieper zit dan een enkele opzichtig liegende politicus, of een ‘misser’ in de media, ‘Mainstream’ of ‘Alternatief’. Niet alleen wordt het gewoon allemaal teveel, en eindig je met murw gebeukte burgers, in de ‘Echokamer’, maar die murw gebeukte burger keert zich af van de maatschappij, en gaat uiteindelijk zijn of haar eigen gang. Of, als hij of zij het niet meer trekt, gaat de spuit erin, schiet men een arsenaal vuurwapens leeg, of zoekt men zijn of haar toevlucht tot extreem autoritaire criminele, religieuze, of ideologische groeperingen. Na de top in Helsinki liep de ene na de andere ‘Atlanticus’ uit de rails. Onder een artikel over een ‘cover’ van ‘Time’, kennelijk de grootste formele donor van Hillary’s campagne, waar het propagandablaadje het portret van Trump en Poetin had versmolten tot één beeltenis, schreef een lezer dat ze op de redactie meer ‘therapeutische knuffels’ en grotere ‘Safe Spaces’ nodig hadden. 

 

Waar is de tijd dat je nog een volwassen discussie kon hebben, tussen mensen die elkaar met argumenten bestreden? En als het onbeslist eindigde, omdat de kwestie simpelweg te complex was, men uit elkaar ging zonder het voornemen de ander via de achterdeur in het pak te naaien? Voor een deel hebben we dat te danken aan de razendsnelle opkomst van ‘menswetenschappen’, die zich niet beperkten tot onderzoek, maar zich gekwalificeerd achtten om de plaats van ‘God’ in te nemen toen de kerk leegliep. Sla de krant er maar op na, en u struikelt over ‘experts’ en ‘bronnen’. ‘Bronnen’ als die ‘experts’ zelf al wel begrijpen dat het ze lelijk op kan breken als iemand hen identificeert als degene die uit zijn nek loopt te wauwelen. 

 

Wat een verandering was het, toen we ‘Meneer Pastoor’ en de ‘Dominee’ mochten beschouwen als ‘mensen met óók een mening’. En ik zal de laatste zijn die zal roepen dat een wetenschapper niet mee mag praten! Maar als hij of zij een te grote broek aantrekt, maakt die wetenschapper zich schuldig aan ‘gaslighting’. En als de kapitalen verslindende, levens verwoestende non-expertise zichtbaar wordt, volgt geheid de volgende serie ‘onzin-met-verlengsnoer’ verhalen om ons een rad voor ogen te draaien. Bemoei je er niet mee! Laat ‘Darwin’ het opknappen! Gebruik eens wat vaker ‘volgens mij’, inplaats van te beweren dat iets ‘feitelijk juist’ is, of ‘bewezen’, als je daarmee slechts verwijst naar de consensus binnen je eigen religie/ideologie of academie. 

 

Dus?

 

Terug naar de basis. Zorg, nederig en dienstbaar, voor welvaart in het gebied waar je bestuurlijke verantwoordelijkheid voor draagt. Een dak boven het hoofd van elke burger. Fatsoenlijke, betaalbare zorg. En hou de mensen tegen die anderen schade berokkenen binnen simpele, voor iedereen gelijke kaders. En ja, een Fransman met een donkere huidkleur is ook gewoon een Fransman. Las in NRC dat ‘Angelsaksische’ commentatoren daar problemen mee hadden, omdat het een aanslag was op de ‘Identiteit’ van die donkere meneer. Dat dan na de winst van Frankrijk in de Wereldkampioenschappen voetbal. Opzouten! Wat je in je eigen ‘Angelsaksische’/‘Atlantische’ ('Scandinavische') ‘Safe Space’ allemaal bedisselt, dat moet je zelf weten, maar bemoei je met jezelf, en laat ‘Darwin’ beslissen welke insteek het beste werkt. Succes verder!

Bitch

In een interview van Steve Bannon met CNBC legt de ‘strateeg’ achter Trump uit wat er speelt. 

 

Trump, Bannon en de ‘achterban’ die op Trump heeft gestemd, en dat in november opnieuw zullen doen, volgens Bannon, beschouwen China als de vijand. In zekere zin op de voet gevolgd door de EU. Terwijl Rusland niet meer is dan een ‘irritatie’. Terwijl de ‘Deep State’, en bijgevolg de EU, zit vastgeschroefd op het verhaal dat Rusland de ‘eeuwige rivaal’ is, die de globalistische aspiraties van een ‘NAVO-gedreven’ hegemon in de weg staat.

 

Dat interview, en wat het betekent voor ons in Europa, negeren, komt met een ‘prijskaartje’ waar je niet vrolijk van wordt, verzeker ik u. Het maakt daarbij niet uit welke kant ‘Europa’ kiest in die strijd. Ik zie niet hoe die twee polen, die elkaar afstoten, ooit nog tot elkaar zullen komen. Binnen hun beperkte visie op de wereld hebben ze beiden ‘gelijk’. Maar ‘Europa’ is kwetsbaar, als concept, als het ervoor kiest de ‘bitch’ te zijn van de Verenigde Staten. Op de korte termijn kan dat zelfs dodelijk zijn, als steun voor de ‘Europese kolonie’ uitblijft, en bestuurders in ‘Europa’ elkaar de tent uit vechten naar analogie van wat we nu in de Verenigde Staten zien.

 

In ‘Europa’ speelt die strijd niet als een existentiële kwestie, zoals in de Verenigde Staten. Eerder het tegenovergestelde. Hier in ‘Europa’ zoals het nu functioneert, is het primair een verslaving. Niet op eigen benen kunnen staan. Bang voor een wereld zonder ‘Grote Broer’. 

 

Hoe het volledig verscheurde Amerika de strijd met China gaat winnen, zoals Bannon meent, is mij een raadsel, eerlijk gezegd. Hij gaat ervan uit, blijkbaar, dat China op zeker moment zal bijdraaien, en haar ‘markt’ zal openen voor Amerikaanse ‘diensten’. Lees: Banken/Kapitaal. Lees: ‘PetroDollar’. Dat lijkt mij een gepasseerd station. De enige hoop die de Verenigde Staten zouden kunnen hebben, is dat het uiteindelijk lukt om China en Rusland, en Iran, uit elkaar te spelen. Maar ziet u dat gebeuren? Ik niet. Tenzij Amerikaanse geheime diensten er in slagen Poetin te liquideren, en in Moskou net zo’n gewillige junta te parkeren als ze in Kiev hebben neergezet. De kans dat dat gaat lukken lijkt mij buitengewoon klein. Het is geen geheim dat er ook in het Kremlin nog altijd ‘krachten’ zijn die gecharmeerd zijn van een meer ‘liberale’ koers, of wat daar tegenwoordig voor doorgaat in het ‘westen’. Die ‘Dollartekens’ in de ogen hebben, en financieel lijden onder de sancties, terwijl ze getroffen worden door reisbeperkingen, nu de Verenigde Staten iedereen met een Russisch paspoort in feite vogelvrij heeft verklaard. Maar ik zie niet dat daar op dit moment veel ambitie is om het steeds chaotischer wordende Amerika ter wille te zijn. 

 

Het grootste gevaar voor de wereldvrede op dit moment, is het risico van een ‘sprong in het diepe’ door ‘Washington’, als men zich daar realiseert dat de diepe verdeeldheid, en snel groter wordende problemen rond drugs en wapens, zonder oorlog die ‘verbroedert’, niet meer kan worden overbrugt. Zo’n scenario zal zelfs dichterbij komen als de gevolgen van de ‘handelsoorlog’ in de Verenigde Staten zelf pijn gaan doen. Op dit moment ‘koopt’ Trump werkgelegenheid door de schulden door het plafond te jagen. Dat zijn ‘vriend Poetin’ hem het Heilige Kruis na geeft, blijkt wel uit het gegeven dat Rusland haar ‘posities’ in de Amerikaanse financiële markt heeft geliquideerd

 

Wat Europese leiders, en burgers (!), zich goed moeten realiseren, is dat beide stromingen in de Verenigde Staten als uitgangspunt hebben dat de Verenigde Staten het machtigste, dominante ‘Alfa-mannetje’ in de wereld is, en moet blijven. Ze zien dat het tegenzit, en proberen hun macht te herstellen, waarbij het enige verschil is dat hun analyse verschilt over de manier waarop dat het beste kan worden gerealiseerd. In beide visies is ‘Europa’ een ‘liability’. Obama/Hillary manipuleren ‘Europa’ liever om ons de klappen op te laten vangen. En Trump/Bannon opteren voor de directe confrontatie. De ‘als je niet doet wat wij je opdragen, ben je onze vijand’-methode waar Bush eer mee inlegde na ‘9/11’. En ze slaan elkaar nu op de bek, omdat de één vindt dat de andere het verprutst. Maar ook onderling vechten ze elkaar nu de tent uit.

 

In mijn optiek was dat hele project van een ‘geglobaliseerde’ wereld, met Amerikaans kapitaal, en de Verenigde Staten als mondiale politieagent, vanaf het begin gedoemd te mislukken. Meer in het bijzonder door de extreme hebberigheid van degenen met toegang tot het ‘kapitaal’, en een groeiend gebrek aan respect voor fundamentele rechten, waar ze in de Verenigde Staten hun toevlucht zochten tot het ontvoeren, martelen, gevangen zetten zonder proces, met ‘drones’ en anderszins liquideren van ‘verdachten’, strooien met sancties en boetes, en ‘Regime Change’-operaties waarbij zelfs democratisch gekozen staatshoofden er aan moesten geloven, als ze weigerden de ‘bitch’ te zijn. 

 

Om die betovering in ‘Europa’ te doorbreken was héél wat nodig, en in Nederland zijn we er nog niet aan toe. Maar hoeveel onterechte klappen kun je incasseren voor je doorkrijgt dat je ‘Grote Liefde’ een monster is? In Europese landen die traditioneel minder gemesmeriseerd zijn door ‘Hollywood’ is het kwartje al wel gevallen. Maar daar is het dilemma dat je ook niet terug wilt keren naar de tijd van gewapende conflicten in Europa zelf. De tijd van ‘compromissen’ die geen bestaansrecht hadden, omdat het domweg een product was van ‘Identiteitspolitiek’, en het creëren van afleiding, terwijl op ‘overstijgend niveau’ (VN, NAVO, ‘Washington’) de ‘Life-or-Death’ beslissingen werden gemaakt, lijkt nu voorbij. Dus? Gooien we die fopspeen in de vuilnisbak, en kiezen we voor ‘Europa’? Of laten we ons ‘nemen’ door wie er maar boven komt drijven in ‘Washington’?

 

IJsberg

Een ‘Alarmist’ is iemand die waarschuwt voor gevaren, en catastrofes voorziet die overdreven zijn, of zonder serieuze aanleiding.

 

Bij sommigen zit dat ingebakken. Ze worden versleten voor ‘doemdenkers’. Terwijl jij lekker geniet van het zonnetje, na een druilerige periode, waarschuwen zij voor huidkanker. Waar jij geniet van je ijsje, houden zij je voor welke schadelijke stoffen er in zitten, en hoeveel ‘klontjes suiker’, die je dik maken, en wat dat betekent voor je levensverwachting. Hun grote vrienden zijn de statistici, en ‘onderzoekers’ die er niet voor terugdeinzen om de data te ‘filteren’ op een wijze die bijdraagt aan het uitvergroten van de ‘boodschap’. 

 

Bestuurlijke lagen in de samenleving, en bepaalde vakgebieden op universiteiten en hogescholen, zitten tjokvol alarmisten. Er gaat geen dag voorbij, of ze produceren weer een nieuwe bedreiging, met bijbehorende voorstellen voor wetgeving die ervoor moet zorgen dat u ‘gezond’ en productief blijft, voor uw eigen bestwil. Zolang het beperkt blijft tot voorlichting, hoort u mij niet klagen. Het geeft mij een keuze, en aanknopingspunten voor tegenargumenten. En met een beetje goede wil komen we er samen wel uit. 

 

Hier op mijn blog waarschuw ik al jaren voor het gevaar van een nieuwe ‘Wereldoorlog’. En voor het klappen van de ‘Alles-Bubbel’ in de westerse, kapitalistische wereld, die is ontstaan door het beleid van centrale banken en de overheden in de (westerse) wereld. Tot zeer recent zullen velen die mijn bijdragen tegenkwamen dit blog van hun ‘leeslijst’ hebben geschrapt, omdat het overduidelijk het product was van een ‘doemdenker’. En nu dan?

 

In een bepaalde context is een ‘Alarmist’ ook iemand die te vroeg ‘piekt’. Die waarschuwt voor ijsbergen op de gekozen vaarroute terwijl u in de ‘lounge’ van de Titanic van uw champagne sipt. Toch moeten we constateren dat het niet louter een kwestie is van ‘timing’. En ook niet van autoriteit, of ‘bereik’. Bepaalde catastrofes zijn ‘technisch’ wel te voorkomen, maar in de praktijk is het kennelijk een onafwendbare ervaring. Sterker nog, het heeft er in bepaalde gevallen alle schijn van dat hoe luider de waarschuwingen klinken, hoe dieper men het gaspedaal indrukt. 

 

Voor mij is het een enigma, dat de ‘doemdenkers’ die in in de aanhef portretteer, die met knevelwetgeving proberen de samenleving te vervolmaken, de échte gevaren niet zien, of juist met hun geliefde op het voordek gaan staan om te genieten van die ijsberg. Het is een diep gewortelde irrationele selectiemethode, die gevoed wordt door bepaalde maatschappelijke tendensen en kunstmatig opgeklopte hysterie. Een pathologische, suïcidale neiging die er per saldo toe leidt dat ‘Darwin’ weer lucht krijgt om te ademen als al die ‘sociaal Darwinisten’ als lemmingen de zee in rennen. 

 

De meer cynische mens die dit fenomeen waarneemt, rest weinig meer dan er om lachen, en een finale poging te doen om het tij te keren door ‘Darwin Awards’ toe te kennen. Maar het is tragisch. In een poging om ons te helpen dat automatisme de nek om te draaien voor het te laat is, beschrijft Raúl Ilargi Meijer op zijn blog hoe de ‘Echokamer’ werkt die ons op weg helpt naar onze ondergang. Ik verwijs graag naar die bijdrage, en ben het eens met de analyse, maar ik maak mij niet overdreven veel illusies dat het ‘deze keer anders’ zal zijn. Toch is het geen paarlen voor de zwijnen, en heb ik zeker niet de hoop opgegeven dat het kwartje toch nog gaat vallen dat we idioot bezig zijn, in onze ‘exceptionele’ westerse samenleving. 

 

De ‘Echokamer’ beheerst het nieuws en de besluitvorming. Maar onder druk wordt alles vloeibaar. In NRC stond een juichbericht over censuur van ‘Twitter’, waar men druk doende is ‘nep-accounts’ op te doeken, in de strijd tegen ‘Russische Trollen’. Daardoor zagen politici het aantal ‘volgers’ met duizenden tegelijk teruglopen. Dat is dan één oorzaak. De andere is dat mensen hoe langer hoe minder vertrouwen hebben in politici en journalisten, en zich afkeren van de ‘Echokamer’. De uitdaging die er ligt, voor mensen als ondergetekende, is om die snel groter wordende groep te inspireren met ideeën die dichter bij hen staan, dan een knevelwet die is ingegeven door de ervaring van een jongedame ergens in Spanje, of Zweden. Waarbij het er mij niet om gaat misstanden in de samenleving goed te praten, maar dat het niet gaat helpen als je vervolgens met een voorhamer wild om je heen gaat lopen rammen tot alle leven eruit is geslagen. 

 

Als mensen boeken voor een overtocht van Southampton naar New York, laten ze zich verleiden door de prijs/kwaliteit-verhouding, binnen hun eigen belevingswereld, en budget. Maar wat belangrijker is dan de aankleding van de ‘lounge’, de decoratie van de hut, en het merk champagne, is dat ze op hun bestemming aankomen. En niet met een andere boot dan waarmee ze vertrokken zijn, omdat de boot waarop ze boekten op de bodem van de oceaan ligt na een aanvaring met een ijsberg. Dat kan echt je hele dag verpesten.

Vooruitgang

Nadat Trump de ‘bondgenoten’ van de EU en de NAVO schoffeerde, richtte hij vanuit Helsinki zijn pijlen op de ‘Deep State in zijn eigen land.

 

Ongeacht of je gelooft in de meer exotische ‘complot-theorieën’ over aanslagen van de CIA en aanverwante ‘diensten’ op Amerikaanse hoogwaardigheidsbekleders en journalisten, en je er van overtuigd bent dat ‘9/11’ een ‘Inside Job’ was, of niet, kan er geen twijfel over bestaan dat dergelijke organisaties niet terugschrikken voor een moord meer of minder. Maar als Trump nu iets zou overkomen, breekt de Hel open in de Verenigde Staten. Dan is een burgeroorlog onafwendbaar, vrees ik. 

 

Alle pogingen van de ‘Deep State’ en hun buitenlandse supporters om de achterban van Trump te ‘ontmoedigen’, falen tot nu toe. De rek is eruit. Het lijkt erop alsof we het ‘Tipping Point’ voorbij zijn. In die theorie, toegepast op wat we waarnemen, is het dat ‘ene laatste leugentje’ dat nét teveel is, waarna er geen houden meer aan is. Het vertrouwen is weg.

 

Op 'Nu.nl' pruttelt een 'Amerikadeskundige' en hoogleraar te Tilburg over Trump die de 'belangen van het Amerikaanse volk' niet dient. Vermoedelijk dacht zij anderhalf jaar geleden ook dat het 'Amerikaanse volk' geheid Hillary zou kiezen? En ze ziet een 'doodsbange Trump', waar velen het eerder van veel moed vinden getuigen als de president opstaat tegen de CIA. De laatste die dat deed was John F. Kennedy, en dat liep niet goed af. En Trump beseft dat ongetwijfeld ook. De andere 'deskundige', emeritus hoogleraar te Groningen, komt niet verder dan de 'Golden Showers' uit het 'Steele dossier', waarmee de Britten probeerden de Amerikaanse verkiezingen te beïnvloeden. Mijn stem voor de beste analyse gaat echter naar 'MoA', de in Duitsland wonende blogger die meer in zijn mars heeft dan die twee 'hooggeleerden' waarvan de Nederlandse studenten het moeten hebben. 

 

Tusk constateerde in China dat de ‘Wereldorde’ onherstelbare averij had opgelopen, en hij deed vanuit Beijing een klemmend beroep op de ‘grootmachten’ in de wereld om te voorkomen dat het zou uitmonden in totale chaos, of erger. De NOS en andere ‘Atlantische’ media ‘vertaalden’ dat naar een oproep van Tusk voor herstel van de ‘Wereldorde’. Maar dat gaat niet gebeuren. En dat weet Tusk ook. 

 

In de ‘niet-westerse’ landen zijn ze er klaar voor. China, Rusland en wat Poetin dan ‘partners’ noemt, zijn er klaar voor. De ‘westerse’ landen niet. Delen van de ‘Deep State’ zullen nu bliksemsnel de bakens moeten verzetten, anders gaat het pijn doen! En ik ben geen fan van Tusk, of van het EU-establishment, maar ik vind het bemoedigend dat hij onderkent dat de wereld verandert, en dat het meer is dan een ‘Weapons of Mass Destruction’-rimpel in de vijver, die met de tijd vanzelf uitdempt. 

 

In de ‘Alternatieve Media’ wemelt het van de mensen die ons met ronkende analyses voorrekenen welk land het eerst ‘kopje onder gaat’ als gevolg van de wereldwijde turbulentie die het gevolg is van de ‘handelsoorlog’ die Trump heeft ontketend. De één ziet de EU roemloos ten onder gaan. De volgende meent dat China dit niet gaat overleven. Dan zijn er de mensen die waarschuwen voor de gevolgen in de Verenigde Staten zelf. En in de karavaan achter de kopgroep houden ‘Atlantici’ vol dat Rusland door de sancties het loodje gaat leggen, waarna ze alsnog de ‘Wereldorde’ kunnen herstellen door Syrië en Iran op te vegen, die het zonder Russische hulp niet gaan redden. En in Rusland weer een 'Yeltsin' kunnen posteren.

 

Wat ontbreekt, zijn de mensen die kansen zien. Dat wil zeggen, ze zien kansen voor zichzelf, in die zin dat ze hun eigen predicties uit zien komen. Waar ze ‘altijd al’ vonden dat de EU een ‘gedrocht’ was, zien ze ‘Europa’ sneuvelen. Waar ze menen dat de spectaculaire economische groei van China ‘onnatuurlijk’ was, en door het ‘centralisme’ van de communistische partij onhoudbaar, voorzien ze dat ‘de markt’ wraak zal nemen, en de Chinezen zal ‘bevrijden’. En degenen die het roofdier-kapitalisme en het imperialistische, megalomane ideaal van een ‘Wereldorde’ onder leiding van ‘Washington’ geen warm hart toedragen, wrijven zich in de handen omdat de ‘ondeskundige leiding’ van Trump veel weg heeft van een zelfmoord-missie. 

 

China, noch Rusland, is uit op de overwinning. En daar liggen de kansen. Maar die moeten we dan wel grijpen. We zullen het echter wel zelf moeten doen, en ook echt moeten willen! We zullen onze ambities bij moeten stellen, weg van de ‘Atlantische’ agenda, en meer en meer dingen die 'BOEM!' zeggen. Weg van de ‘Wereldorde’ onder aanvoering van ‘Washington’. Weg van de ‘PetroDollar’ als handelsmunt. En in ons deel van de wereld betekent dat dat de ‘vijand’ niet buiten zit, maar binnen. Het is niet Rusland, China of Iran, maar de ‘Deep State’. En het grootste gevaar is nu dat het ‘westen’ uiteindelijk wordt overlopen door mensen die in elke schaduw een vertegenwoordiger zien van de ‘Deep State’, als dat kwartje te laat valt. En dat het uitmondt in een ‘beeldenstorm’. Hoe banaal dat ook klinkt, maar er schuilt een ‘Jihadist’ in elk mens. De wereld verandert niet in positieve zin als je beelden opblaast en andersdenkenden van het dak gooit, of de mond snoert.

 

De mentaliteitsverandering die nodig is om ervoor te zorgen dat we onze kansen grijpen, is een terugkeer naar meer realiteitsbesef, integriteit in de media, en die ‘Identiteitspolitiek’ op ijs zetten. Zorg eerst maar voor een fatsoenlijk inkomen voor iedereen, een dak boven hun hoofd, goede, betaalbare zorg, een geoliede infrastructuur, betaalbare energie, en ongehinderde handel met landen elders. Verdedig je land of ‘Economische Unie’, zonder de ambitie om je gebied uit te breiden, of anderen met open armen te ontvangen, anders dan als bezoekers, of mensen met een ‘handelsmissie’. Houd je fatsoen, en flirt niet met plannen om je gebied te zuiveren door mensen die je toestemming gaf om te blijven alsnog over de grens te zetten. 

 

Dat Poetin en Trump beter met elkaar door één deur kunnen dan onze Europese leiders en Poetin, betekent nog niet dat de Verenigde Staten op ons voor liggen waar het de normalisering van de betrekkingen betreft. Trump zal zijn handen vol hebben aan het orde op zaken stellen in de Verenigde Staten zelf. Binnen Europa is er, buiten Nederland en haar ‘Hanse-verbond’ met landen rond de Oostzee, aanzienlijk veel minder Russofobie, en is de kritiek op Rusland niet zo hysterisch van aard. Ook China roept bij weinigen een intense weerzin op, en ‘bereisde’ mensen realiseren zich terdege dat Iran geen ‘modelstaat’ is, maar dat het minder afschuwelijk is dan het Saoedische ‘model’, waarmee we in Syrië een 'alliantie' vormen ter verdediging van 'Al Qaida' en aanverwanten, om er net zo'n speeltuin voor Jihadisten van te maken als we in Libië hebben gedaan.

 

Frankrijk en Macron zijn, binnen Europa, door alle verschuivingen en praktische beperkingen, ideaal gepositioneerd om het voortouw te nemen, en te voorkomen dat het angstvisioen van Tusk, een avontuur dat eindigt in chaos, bewaarheid wordt. Dat het Nederlandse ‘Hanse-verbond’ nog wel over hun eigen schaduw heen zal moeten stappen om dat kunstje te kunnen klaren, is op dit moment verreweg de grootste uitdaging. Maar ook waar Frankrijk al lang en breed ‘van het gas af’ is, ruime ervaring heeft met ‘multiculti’, en hoe het niet gaat werken, terwijl ‘Identiteits-gekte’ daar nooit echt van de grond is gekomen, de historische banden met Rusland in beide landen onuitwisbaar zijn, en het Verenigde Koninkrijk haar eigen mast overboord heeft gevaren, terwijl Duitsland door haar oriëntatie op de Verenigde Staten kwetsbaar is voor de handelsoorlog, en politieke spelletjes van Trump, is ‘Parijs’ nu de ‘hoofdstad van Europa’. En niet het tot op het bot verdeelde ‘Brussel’, waar de Vlamingen en de Walen de bijna spreekwoordelijke grondleggers zijn van ‘Identiteitspolitiek’, met ‘oplossingen’ die heel Europa kreupel heeft gemaakt.

 

Of, zoals ik hier al langer stel: ‘Terug naar de basis, om vooruitgang te boeken!’. Ironisch genoeg zullen veel voorstanders van de 'Brexit' in het Verenigd Koninkrijk in dat geval wel weer terug willen, omdat het hen primair om de 'Identiteitspolitiek' ging die hen niet aanstond. Maar mijn advies zou zijn die Britten eerst even 'schoon schip' te laten maken, waar ze binnen de EU consequent functioneerden als vooruitgeschoven post van de 'Deep State' in Washington. Met hun ver doorontwikkelde 'Regime Change'-industrie zijn ze pas weer een betrouwbare partner in Europa als ze die manier van 'zaken doen' hebben afgezworen, en niet langer '24/7' allerlei verhaaltjes verzinnen die oorlogen in de wereld voeden. 

Stemvee

U realiseert het zich wellicht niet, maar bij de laatste verkiezingen heeft u niet gestemd op de partij van uw eigen keuze, maar conform de wensen van Poetin.

 

Volgens NRC waren ‘Russische Trollen’ actief op Twitter in Nederland en België, en hebben zij het Nederlandse Stemvee een mening opgedrongen die in strijd is met wat u écht wil. U beseft het inmiddels wellicht niet eens meer, maar u wil graag Russen haten, Jihadisten knuffelen, en ‘minderheden’ voorrang geven in elke sector van de maatschappij, met inbegrip van de ‘woningmarkt’, de 'arbeidsmarkt', en op scholen en universiteiten. Als u er anders over denkt, dan komt dat omdat het ‘Trollenleger’ van Poetin u op een dwaalspoor heeft gebracht.

 

Dat de mens beïnvloedbaar is, dat behoeft geen betoog. Het wemelt van de studies die dat bewijzen, en dat heeft geleid tot een explosie van het aantal ‘Leerstoelen’ op universiteiten en hogescholen waar gericht wordt onderwezen hoe je dat het beste kunt doen. ‘Programmamakers’, reclamebureaus en uitgevers van kranten en tijdschriften die er hun ‘business’ van maken, kregen recent te maken met innovaties binnen hun vakgebied door de explosieve groei van het internet. 

 

Een keur aan ‘bedrijven’ zoekt naar nieuwe wegen om de publieke opinie te beïnvloeden via de meest gebruikte ‘platforms’ en ‘zoekmachines’. Zeker als u niet exclusief aan het NRC-infuus hangt, maar ook wel eens om het hoekje kijkt om te zien wat er bij de ‘buren’ van de ‘Alternatieve Media’ gebeurt, hoef ik u niet te vertellen dat er geen gebrek is aan verhalen over hoe ‘Facebook’, ‘Twitter’ en ‘Google’, met alle ‘aanhang’ die ze de afgelopen jaren hebben opgevreten door de eigenaren van concurrenten uit te kopen, proberen u te beïnvloeden. NRC, eigendom van hetzelfde Belgische ‘Media-Conglomeraat’ als de Telegraaf, met vertakkingen in alle denkbare richtingen, vinden we terug in die hoek van de ‘Institutionele Beleggers’ in beïnvloeding. 

 

Hoewel ik u hier met grote regelmaat attendeer op wat er zich ‘om de hoek’ afspeelt, in de hoop dat u vat krijgt op de vraag hoe het kan dat het zo’n gruwelijke puinhoop is in Libië, en andere door ons ‘bevrijde’ landen, die krankzinnige hoeveelheden vluchtelingen genereren, maak ik mij wel zorgen over wat dat met u doet. In mijn optiek is het simpelweg onbestaanbaar dat u in meerderheid nog veel langer blijft geloven in de boodschap van NRC en consorten. Met ‘Russische Beïnvloeding’ heeft dat hoegenaamd niets te maken. Ik vrees het moment waarop u zich massaal realiseert dat u al die jaren voor het lapje bent gehouden door ‘specialisten’ die experimenteerden met moderne mogelijkheden om u te laten ‘kiezen’ voor slavernij, en de ‘vrijwillige’ adoratie van een volkomen decadente bestuurlijke bovenlaag. 

 

Bij mij is dat in zoverre dubbel, dat ik het oprecht knap vind dat studenten van de menselijke geest er in slagen u af te leiden van ‘leven-of-dood’-keuzes, met een wagonlading ‘Fake-News’, volstrekt eenzijdige berichtgeving, subtiele (zelf-) censuur door taboes op te werpen, en ‘dieren-in-het-nieuws’ troep. Mijn boekenkast puilt uit van boeken die nauwkeurig beschrijven hoe het werkt, en hoe die technieken de laatste honderd jaar zijn verfijnd, en tot welke gruwelijke ontsporingen ze hebben geleid. Van de Tweede Wereldoorlog, tot en met de uiteenlopende ‘Regime-Change’-operaties in deze nog jonge eeuw. We kennen allemaal de voorbeelden. Maar vreemd genoeg lijken we er toe aangetrokken. We vertellen onszelf, en laten ons vertellen, dat niet wij, maar ‘die anderen’ het slachtoffer zijn van ‘beïnvloeding’. 

 

De enige effectieve protectie, is dicht bij jezelf te blijven. Als ‘Pussy Riot’, die door ‘het westen’ gefinancierde ‘actiegroep’, tijdens de finale van het WK het veld op rent, of in een museum publiekelijk copuleert, of in een kerk zonder invitatie een ‘punk-concert’ ten gehore brengt, ben ik niet verbaasd dat de Russen daar afstand van nemen. Zoals Fransen niet overdreven blij waren om te vernemen dat de viering van de overwinning in dat toernooi uitliep op rellen in Parijs, en niet als één man opstonden om de Jihadisten te knuffelen toen die even overkwamen uit Syrië om de redactie van het satirische tijdschrift ‘Charlie Hebdo’ neer te maaien. En ik heb er ook geen moeite mee mij in te leven in de weigering van Assad om plaats te maken voor dat soort ‘bevrijders’.

 

Je kon ook wachten op het antwoord van het 'recalcitrante broertje' van NRC en de Telegraaf binnen dat 'Media-Conglomeraat', 'Geen Stijl', waarvoor 'pappa en mamma' nog een 'gesloten inrichting' zoeken om 'dat onhandelbare stuk vretenop te bergen. Maar neemt u van mij aan dat er ook onder 'keurige' nieuwsconsumenten ruim voldoende mensen zijn die zich nu echt groen en geel ergeren aan die doorgeslagen 'Russofobie' bij die uitgever.

 

Mensen die dicht bij zichzelf blijven vormen geen gevaar voor de maatschappij. Het zijn de mensen die hun sympathieën laten ‘oprekken’ tot vér buiten hun eigen tolerantiewaarden, op golven van hysterische berichtgeving en pertinente leugens, en zich als ‘stemvee’ laten manipuleren tot keuzes die ronduit masochistisch zijn, die een gevaar zijn voor de samenleving, de wereldvrede, zichzelf, en de mensen die ze liefhebben. Daaronder ‘journalisten’ die zichzelf wijsmaken dat ze ‘God’s Gift to Mankind’ zijn, en menen het alleenrecht te hebben op ‘beïnvloeding’. En ja, ik begrijp dat als ze zichzelf niet zien als één van de velen binnen een land, of ‘Economische Unie’, maar als een ‘Bedreigde Minderheid’, ze menen dat het hun goed recht is om de concurrentie op elke denkbare wijze uit te schakelen. Daarom opteerden de ‘Founding Fathers’ die de basis legden voor de Verenigde Staten ook voor het moedwillig beperken van de macht van de overheid. 

 

Het probleem is niet Poetin die tracht vat te krijgen op u, maar de ‘Media-Boeren’ en hun politieke ‘stalmeesters’ die u als hun eigen kudde beschouwen.

Whiplash

Vandaag ontmoeten Trump en Poetin elkaar in Helsinki.

 

Heel de oorlog-minnende wereld zou het liefst zien dat iemand ‘twee vliegen in één klap’ zou slaan, door er een bom onder te plaatsen, of op te laten vallen, danwel het gebouw te ‘Novisjokken’. Trump is ongrijpbaarder dan ooit, en Rusland viert triomfen, mede door de niet bijzonder populaire 'actie' van 'Pussy Riot' tijdens het WK, waarvoor de ordeverstoorders 'politiestaat-streng' werden gestraft met een boete, waar menig voetballiefhebber het gevoel zal hebben dat dat eerder 'westers mild' is. De NAVO kan ‘Slotverklaringen’ uitgeven tot ze pimpelpaars zien, maar de Krim is en blijft Russisch. De 'G-6' kan proberen een spaak tussen de wielen te steken door te mekkeren over 'MH-17', inplaats van met concrete bewijzen te komen over de toedracht, en de hand in eigen boezem te steken, waar het de kwestie van dat wijd open luchtruim betreft. En in Syrië worden de laatste resten opgeruimd van het ‘rebellenleger’ waarmee de NAVO-landen hoopten van Syrië net zo’n succes te maken als van Libië. Wat rest, is de Idlib-provincie, dat is afgevuld met de meest extreme Jihadisten, die weigerden zich te ‘verzoenen’ met ‘Damascus’, en opteerden voor een bustour naar dat reservaat op de grens met Turkije.

 

Als ‘mosterd-na-de-maaltijd’ concludeert het ‘wetenschappelijke bureau’ van het Duitse parlement nu dat de Amerikaanse (en dus ook Nederlandse) aanwezigheid in Syrië in strijd is met de internationale wetgeving. Maar de grote angst in kringen van het ‘establishment’ is dat Trump en Poetin besluiten de strijdbijl te begraven. De surrealistisch aandoende ‘Cold War 2.0’ is voor hen de kip die de gouden eieren legt, en ze doen er alles aan om dat fikkie gaande te houden. 

 

Aan de vooravond van de ontmoeting presenteerde ’Team Mueller’, dat zich buigt over ‘Russische Inmenging’ bij de verkiezingen in de Verenigde Staten, dagvaardingen tegen twaalf Russische medewerkers van de GRU, een Russische geheime dienst waar ooit ook Sergei Skripal deel van uitmaakte. Concrete bewijzen voor wat die twaalf medewerkers zouden hebben gedaan ontbreken in de aanklacht. Het is vooral een ‘goed verhaal’. 

 

Meer en meer leunen Russofobische types op ‘goede verhalen’, en laten zij na om bewijzen te presenteren. Eerder kwam ’Team Mueller’ met een aanklacht tegen een Russische ‘Troll-Farm’, waarvan er honderden zijn op de wereld, op jacht naar mogelijkheden om via het internet grof geld te verdienen met gerichte advertenties voor commerciële producten. Blijkbaar had ’Team Mueller’ er op gerekend dat die Russen zich koest zouden houden terwijl ze geschoren werden, maar ‘Concord Management’, de eigenaar van het gewraakte ‘Internet Research Agency’, ging in de tegenaanval, en eiste inzage in de bewijslast voor de eerste zitting van het proces. Waarop ’Team Mueller’ vroeg om uitstel, wat de rechter echter weigerde

 

De nieuwe aanklacht tegen twaalf medewerkers van de GRU is zonder enige twijfel een poging om de ontmoeting van Trump met Poetin te frustreren, maar ook om de aandacht af te leiden van die flop van dat ‘andere’ proces, tegen die ’Troll-Farm’. In dit geval hoeft Mueller niet bang te zijn dat die ‘Dirty Dozen’ ineens in Washington opduiken, op zoek naar een eerlijk gevecht, en herstel van hun reputatie en goede naam.

 

Interessant in dit verband, is dat ‘Team Mueller’ wel suggereert dat ‘Wikileaks’ fungeerde als doorgeefluik voor de Russische geheime dienst, maar vooralsnog neemt het die journalistieke vrijbuiters niet op in enige aanklacht. En ook van Roger Stone blijft ‘Team Mueller’ vooralsnog weg. Er was op enig moment een ‘deal’ in de maak die Assange ‘immunity’ zou geven, in ruil voor concessies van ‘Wikileaks’ rond de publicatie van een massieve ‘dump’ van documenten waarin te lezen stond over welke ‘cybertools’ de Amerikaanse geheime diensten beschikt. James Comey torpedeerde die ‘deal, nadat hij er lucht van kreeg dat Assange had aangeboden om met bewijzen te komen over de lekken bij de Democratische partij, en aan te tonen dat het niet de Russen waren, maar een informant binnen die partij, die een medewerker van ‘Wikileaks’ al die mails had toegespeeld, zoals Craig Murray eerder al bekend had gemaakt. Daarbij genereert al die aandacht voor de mails van Clinton nu ook aandacht voor de vraag welke 'Foreign Entity' ongestraft mee mocht kijken met haar correspondentie. Israël? Pakistan? Oekraïne? De 'Regime Change' specialisten van het Verenigd Koninkrijk?

 

Nou is de ‘DailyMail’, waar Murray zijn 'scoop' door liet publiceren, uiteraard niet de meest betrouwbare krant, maar het probleem is hier dat andere ‘Mainstream’ kranten dat soort berichten simpelweg weigeren te plaatsen. Die zitten vastgeplakt aan de verhaaltjes van ‘Team Mueller’. Of ze kijken inmiddels gegeneerd weg van die aanfluiting. Dus wat moet je als je toch een belangrijke boodschap hebt voor de kiezer?

 

Voor de oorlogshitsers is het nu koorddansen. Zwaar leunend op ‘Verhalen’ moeten ze navigeren om de klippen van het bewijs te omzeilen. Zoals ik eerder schreef, heeft Trump (ogenschijnlijk) lak aan vrienden en bondgenoten, en is zijn kabinet een ‘Duiventil’. Hij kan het ene moment iemand de Hemel inprijzen, en de volgende dag plaats hij een snoeiharde tackle, en staat iemand buiten. In mijn perceptie betekent die onberekenbaarheid niet dat Trump geen plan heeft. Dat hij mensen die door zijn eigen aanhang gezien worden als typische ‘Moeras-Bewoners’ zijn regering binnenhaalt, is louter omdat hij ze dan makkelijker in hun eigen zwaard kan laten vallen. Dat geldt voor de ‘Internationale Arena’ ook. Hij laat iedereen van het ‘kastje-naar-de-muur’ rennen, en terwijl de hele verdediging op één been staat, passeert hij hen achteloos, en scoort een ‘eigen goal’. 

 

Het is ronduit levensgevaarlijk om Trump als je ‘vriend’ of je ‘bondgenoot’ te zien als je hoopt langs die weg invloed op hem uit te kunnen oefenen. Hij tekent jouw ‘Slotverklaring’, en gaat daarna niet alleen zijn eigen weg, maar laat je ook ‘grabbelen’ naar de bal terwijl die achter de eigen keeper in het doel verdwijnt. ‘Eigen’? Nee, dat is niet zijn keeper, maar de jouwe! Hangen! Sukkel!

 

Het contrast tussen Trump en Poetin kán bijna niet groter zijn. Poetin die jaarlijks 'Live' vragen van kiezers en de pers beantwoordt, en nauwelijks een geheim maakt van zijn bedoelingen, al laat hij je gissen naar de uitvoering om zijn ‘eigen mensen’ niet in gevaar te brengen. Trump kan zich dat niet veroorloven, omdat zijn ‘eigen mensen’ hem liever dood hebben. In hun pogingen om Trump te paaien, bezorgt de Amerikaanse president zijn ‘vrienden’ en ‘bondgenoten’ ondertussen een collectieve ‘whiplash’.

Zijwieltjes

Wat nu?

 

Het maakt niet uit of je Trump haat, of adoreert, of iets er tussenin. Overal waar hij een scheurtje ziet in het weefsel van de ‘Internationale Gemeenschap’, plaatst hij een staaf dynamiet, en steekt hij eigenhandig het lont aan. De ironie is, dat uiteenlopende ‘wereldverbeteraars’ die flirten met dat ‘Pietje Bell’-gedrag, en het zelf als een strategie gebruikten om hun eisen kracht bij te zetten, zich nu beschouwen als zijn belangrijkste slachtoffers. 

 

Het is niet zo dat er geen passend antwoord is op die tsunami van destructie, maar groepen die zich met een ‘Identity’-agenda op een comfortabele positie hadden gemanoeuvreerd als ‘Bedreigde Diersoort’, zullen eieren voor hun geld moeten kiezen. Dito met lieden die de imperialistische agenda van de uiteenlopende ‘Atlantische’ organisaties vol schreven met geostrategische initiatieven voor de ‘lange termijn’. Het is ‘eten’ of ‘gegeten worden’. 

 

James Rickards schetst, volkomen terecht, de ‘klassieke’ ontwikkeling van een ‘Currency War’, vervolgens een ‘Trade War’, en daarna een ‘Shooting War’. Die zienswijze sluit aan bij die van historici die de oorzaken van de Tweede Wereldoorlog niet leggen bij het ‘fenomeen’ Hitler, maar bij factoren die Hitler als ‘fenomeen’ onafwendbaar maakten. In die zienswijze had het niet geholpen als iemand Hitler vóór 1939 om zeep had geholpen. Maar wel als beleidsmakers in Duitsland en elders hadden onderkend wat het gevaar was van hun initiatieven, en Hitler de wind uit de zeilen hadden genomen.

 

Hier op mijn blog heb ik al verschillende keren gewezen op het gegeven dat velen in de ‘westerse’ wereld Hitler niet zagen als een gevaar, maar als een ‘asset’ in de oorlog tegen het communisme. En ik realiseer mij dat er geen gebrek is aan mensen die in Trump een ‘Nieuwe Hitler’ zien, maar ik vrees dat ik het niet met die zienswijze eens ben. Je kunt zelfs een geloofwaardige casus maken voor de stelling dat Trump bij uitstek de ‘Anti-Hitler’ is, die als een dolle alle geoliede structuren stukslaat die bij een nieuw mondiaal treffen in de voorste gelederen te vinden zouden zijn als leveranciers van kanonnenvoer. Maar ik houd zelf mijn kruit nog droog, en concentreer mij op het vinden van een antwoord op de uitdagingen van dit moment.

 

Hoe je het ook wendt, of keert, maar door Trump zijn we met een enorme knal terechtgekomen in de ‘Post-Identity’-fase. Buigen voor de eisen van Trump, omdat we die ‘belangrijke bondgenoot’ niet kwijt willen, is eigenlijk geen optie. In de ‘Atlantische’, van Russofobie doortrokken wereld, gaan stemmen op om ons slaafs aan de voeten van de Amerikaanse president te werpen, omdat we anders reddeloos verloren zijn. Maar nadat Macron, en vervolgens Merkel, stelde dat er geen sprake van was dat de uitgaven voor dingen die ‘BOEM!’ zeggen opgetrokken zou worden tot boven het in 2014 afgesproken bedrag van 2% van het ‘BBP’, bond zelfs Rutte in. Het geheim is, dat we Trump gaan overleven als we er in gaan slagen een ruggengraat te ontwikkelen als (continentaal) Europa. 

 

Daarbij kan het niet anders, of die 2% van het ‘BBP’ komt binnenkort naar ons toe. Dat wil zeggen, de wereldeconomie gaat ‘tanken’ als gevolg van die ‘Handelsoorlog’ die Trump heeft ontketend, waardoor we, zonder een cent meer uit te geven, straks keurig op de norm zitten. En ik mag hopen dat onze Europese leiders nu ook gaan beseffen dat je beter je schaarse geld uit kunt geven aan het verstevigen van het fundament van je economie, dan aan dingen die ‘BOEM!’ zeggen. Conform de keuze die Rusland afgelopen jaar al maakte

 

Het is cruciaal dat we ons realiseren dat méér geld voor dingen die ‘BOEM!’ zeggen niet synoniem is met méér veiligheid. Integendeel! De sleutel tot een goede defensie is zorgen voor het ontmoedigen van potentiële aanvallers. Voor een deel vergt dat de ontwikkeling en het onderhoud van wapens die een aanvaller ervan doordringen dat hij van een ‘Koude Kermis’ thuiskomt als hij het zou proberen. Maar wellicht nóg belangrijker, is zorgen voor ‘collectiviteit’, in de vorm van bereidheid van de bevolking om te verdedigen wat men heeft opgebouwd. Het dwepen met alles wat Amerikaans is in Europa, en constant aan ‘Washington’ vragen wat we moeten doen, en laten, heeft het Europese zelfvertrouwen ondermijnd. Het zou pure weelde zijn als we nu dan eindelijk, dankzij Trump, die ‘zijwieltjes’ naar de recyclewinkel brengen. En we hoeven onze ‘Atlantische’ bondgenoten niet direct aan te merken als vijanden, maar laat je tanden maar zien als ‘Washington’ de neiging heeft te gaan schoppen. En ‘Dollar’? Daar betaal je me in de Verenigde Staten. Wij hebben de Euro. Waarom zou je die munt niet gebruiken om te handelen met partners die je zélf uitzoekt?

 

Verlost van ‘Identity Politics’ als de drijvende kracht achter onze politieke mores, kunnen we dan ook weer terugkeren naar de basis van de macht, de ‘ordinaire’ meerderheid, met een overheid op afstand, en een degelijk fundament onder de welvaart en het welzijn van de burger.

Wringer

Volgens NRC verdient een nicht van Sergei Skripal goed aan het vergiftigingsdrama in Salisbury.

 

De dame in kwestie is van beroep accountant, en een communiste in hart en nieren, volgens eigen zeggen. Het hele bericht in NRC blijkt kritiekloos overgenomen van de Britse Staatszender BBC, die ‘onthulde’ dat Viktoria Skripal een contract zou hebben getekend dat haar recht geeft op een vergoeding van wel 1500 Euro per maand. Menig ‘pratend hoofd’ in ons land neemt voor dat bedrag nog niet eens de telefoon op. Maar de meeste lezertjes van NRC zullen in dit geval niet veel meer lezen dan de tendentieuze kop boven het ‘artikel’.

 

Iemand bij de redactie vindt dit blijkbaar informatief. Dus wat zegt dat over de redactie van NRC? Dat ze propaganda bedrijven, en niet terugschrikken voor Ad Hominem aanvallen op mensen die de agenda van hun geestverwanten schade toe zouden kunnen brengen. De ‘Independent’ beschrijft het leven en de inzichten van Viktoria Skripal in wat meer detail. Maar net als iedere krant en zender in het ‘westen’ neemt men klakkeloos over dat de Skripals het doelwit waren van een moordaanslag, en dat het duo dat vorige week in aanraking kwam met het bewuste gif bij toeval het slachtoffer werden.

 

Die lezing is één van de mogelijke scenario’s. Maar zeker na dat stel uit Amesbury, waarvan de vrouw inmiddels is overleden, steken er ‘achter de schermen’ alleen maar meer vragen de kop op. Als ik zeg ‘achter de schermen’, dan bedoel ik uiteraard: Verborgen gehouden voor de lezertjes en kijkertjes van de westerse ‘Mainstream Media’. Niet verrassend, maar voor een blogger zoals ik knap irritant, omdat ik het toch als mijn taak zie u te attenderen op nieuwe ontwikkelingen in die zaak, zolang er nog geen doorbraak is. Waarom dat nuttig en nodig is, wordt duidelijk door een artikel op de website ‘Blogmire’ van Rob Slane, die van een lezeres de tip kreeg dat de Skripals blijkbaar in een ander park waren dan eerder is gesuggereerd. 

 

De discussie onder die bijdrage maakt duidelijk dat de foto van een tiener, die met brood dat hij van de Skripals kreeg de eendjes voerde, niet noodzakelijk op dezelfde lokatie genomen is als de plek waar dat plaatsvond. En ja, natuurlijk wemelt het van de ‘Conspiracy Theories’, omdat het vooralsnog een ‘Conspiracy’ is, als het geen ongelukkige samenloop van omstandigheden was. De lokatie is belangrijk voor de ‘Timeline’, en een verband tussen beide incidenten. Maar ook om zekerheid te krijgen over de lokatie waar de Skirpals werden vergiftigd, en op welke wijze. Met, in het verlengde, de vraag hoe het kon dat het park waar Dawn Sturgess een flesje met het gif zou hebben gevonden, en waar die tiener werd gefotografeerd, was overgeslagen bij de schoonmaakactie na de vergiftiging van de Skripals? 

 

Hoe u er over denkt weet ik niet, maar dat soort ontwikkelingen vind ik persoonlijk onwaarschijnlijk veel interessanter dan dat Viktoria Skripal 1500 Euro per maand krijgt voor haar optredens in Russische ‘talkshows’. En als het waar is wat ze zegt, dat ze daarmee privé-detectives betaalt die onderzoek doen om de onderste steen boven te krijgen, en ze daar haar reiskosten mee dekt, dan zou het ‘kwaliteitskrant’ NRC sieren als ze een fonds voor haar op zouden richten om haar te helpen, inplaats van die vrouw, die met haar oude moeder, twee kinderen en echtgenoot op een flat buiten Moskou woont, door de wringer te trekken.

View older posts »