Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Zoeken op dit blog

Badwater

Yannis Varoufakis, de Griekse minister van financiën die struikelde over de ‘oplossing’ voor de Griekse staatsschuld, bepleit een ‘harde Brexit’.

 

Zelf zit ik ook op die lijn, maar vanuit een ander perspectief. Varoufakis is, om begrijpelijke redenen, knap chagrijnig over de ‘koude douche’ die de EU voor de Grieken klaar had staan toen er op grote schaal bleek te zijn gesjoemeld met de ‘boekhouding’. Herinnert u zich dat nog? Uiteenlopende banken hadden schulden van de Griekse overheid weggemoffeld, om te voorkomen dat de aanvraag voor toetreding van Griekenland tot de EU zou worden afgewezen. Nadat de ‘conservatieve’ regering plaats had gemaakt voor de ‘sociaal democraten’, en die de lijken in de kast aantroffen, en er mee naar buiten kwamen, was het Europese Huis te klein.

 

Als gevolg van dat schandaal wonnen ‘linkse populisten’ de verkiezingen, en werd Varoufakis minister. Die sloeg in ‘Brussel’ met zijn vuist op tafel, en eiste dat niet het Griekse volk met de rekening werd opgezadeld, maar de banken die, linksom of rechtsom, het geld hadden geleend. Of anders dat de EU haar solidariteit met het Griekse volk onderstreepte door die schuld (in belangrijke mate) over te nemen. Maar ‘Brussel’ trok aan het langste eind, aangevoerd door onze eigen ‘sociaal democratische’ minister van financiën. Griekenland werd niet buitengesloten, en stapte er zelf ook niet uit. De leningen werden ‘doorgeschoven’, en waar in heel Europa de rente richting nul procent ging, betaalden de Grieken de hoofdprijs. 

 

De snoeiharde houding van ‘Brussel’ werd ingegeven door de landen met de grootste ‘belangen’ in de ‘bankensector’. Waaronder de Britten, met hun ‘City’, naast de grote Duitse en Franse banken, met name. ‘Austerity’ was in Europa een mantra, nadat de banken met biljarden tegelijk waren gered, en toegang kregen tot ‘goedkoop geld’, dat ze met een leuke winst, risicovrij, konden ‘uitlenen’. In elk geval tot de volgende crisis. 

 

De situatie voor de Britten is volledig anders dan destijds voor de Grieken. En ook anders dan Noorwegen, waar Varoufakis het Verenigd Koninkrijk mee vergelijkt, door ze een 'Noorwegen-plus' uitkomst voor te houden als meest waarschijnlijke eindresultaat, als ze maar eerst vertrekken. Het Verenigd Koninkrijk heeft, net als Nederland, een economie die drijft op ‘Service’. Meer in het bijzonder ‘Financial Services’. 'The City'. Wat betekent dat een vertrek uit de EU dat land zomaar de kop kan kosten, als de EU zelf gewoon blijft voortbestaan. En nu steeds meer ‘klassieke’ Eurosceptici hun bezwaren tegen ‘Europa’ intrekken, en voorstellen doen om de ‘Unie’ van binnen uit te veranderen, zodat het minder een ‘Voor de Banken’-Unie wordt, en meer een ‘Voor-het-Volk’-organisatie, zou het zomaar kunnen dat het Verenigd Koninkrijk straks ‘Dat Eiland voor de Kust’ is. 

 

Dat het die kant op gaat is nog allerminst zeker. En een ‘Harde Brexit’ is voor Nederland, met zijn verstrengelde belangen in de ‘City’, beslist pijnlijk. Temeer daar het gas op is, en de verplichtingen die de Nederlandse regering internationaal heeft als ‘Atlantisch/Groen Gidsland’ ons nog een arm en een been gaan kosten. Maar elders in Europa maakt men zich op voor een flinke koerswijziging, zo is mijn indruk. Het grootste probleem, zo komt het mij voor, is dat ‘establishment partijen’, en hun adviseurs, niet meer in staat zijn een eigen visie te ontwikkelen, maar in een ‘anti-populistische-kramp’ zitten. Het is een ‘trekpop-reflex’ geworden dat als een vooraanstaande ‘populist’ een bepaalde visie ontvouwt, je ‘tegen!’ moet roepen. De politieke evenknie van wat investeerders ‘contrair’ noemen, waarbij je koopt en investeert op het dieptepunt van de ‘markt’, om winst te kunnen maken als de ‘markt’ weer aantrekt. 

 

Door die vreemde manier van politiek bedrijven is het vreselijk lastig om te bepalen of mensen nou serieus menen wat ze zeggen, of dat ze een ‘agenda’ hebben. En wat die ‘agenda’ dan is? Nogmaals, vergeet ‘complot’. Maar er zijn mensen die bereid zijn het kind met het badwater weg te kieperen, als ‘Dinges’ er slechter van wordt. ‘Dinges’ kan een lokale ‘populist’ zijn, Wilders, Le Pen, Poetin, Trump of Xi. Je hoeft geen visie te hebben, geen achterban, en geen hersens. ‘Tegen!’. Maar als daardoor de complete economie instort? ‘Maakt niet uit! Tegen!’ Zo komen we ook aan journalisten die terroristen ons land binnensmokkelen. En die Chodorkovski de Hemel in prijzen. En die de 'Gele-Hesjes'-staatsgreep in Oekraïne toejuichen. En politici die hulp sturen aan diezelfde terroristische organisatie in Syrië waar die journaliste die ‘scharrel’ vond. 

 

Dus als ik dan lees dat ‘Brussel’ het nauwelijks opgekrabbelde Griekenland een boete van 200 miljoen op wil leggen, omdat het land toestond dat de Chinezen goedkoop speelgoed en en goedkope kleding de EU binnen brachten via de haven van Piraeus, die ze bezitten, dan denk ik: Is dat ‘Brussel’? Of zijn dat ‘Londen’ en ‘Washington’? Dito bij geluiden die er op wijzen dat Europa de Chinese gigant Huawei buiten de deur wil houden, waar die firma onontbeerlijk is bij het opbouwen van een ‘5G’-netwerk. Dat weer cruciaal is voor die beoogde nieuwe ‘Zijde Route’ waar de Chinezen met man en macht aan werken. En ongekende technologische vooruitgang. Chinese spionage? Ja, ongetwijfeld. Zoals de ‘Five Eyes’ ook alles jatten wat niet zit vastgeschroefd om er ‘concurrentievoordeel’ uit te halen. Wat moet ‘Brussel’ met die 200 miljoen? En nieuwe administratieve ‘Berlijnse Muur’ bouwen, om te voorkomen dat we richting het oosten vluchten? Laat die Britten en Amerikanen vrij om hun eigen graf te graven, maar donder het ‘kind’ dat de EU nog steeds is niet meteen met dat badwater weg. Het heeft nog een heel leven voor zich!

Ziek

Volgens de Britse bank ‘Standard Chartered’ staat de Russische economie op het punt om de Duitse in te halen.

 

Niet alleen dat, maar hun analyse toont aan dat de toekomst voor China, en andere Aziatische landen, er florissant uitziet, in verhouding tot die van ‘westerse’ landen. Wat een bevestiging is van wat ik hier op mijn blog al langer schrijf. Maar dat kwartje is nog lang niet overal gevallen. En het is nog maar de vraag of die ontwikkeling zijn beslag krijgt, want het is geen geheim dat ‘westerse’ landen, en de Chodorkovski’s van deze wereld, alles uit de kast zullen trekken om daar een stokje voor te steken.

 

Zoals de vlag er nu bij hangt, zie ik niet hoe die ‘westerse’ landen daar in zouden kunnen slagen, zonder oorlog. En zelfs mét oorlog is er nog steeds een grote kans dat het volkomen verkeerd afloopt voor de ‘westerse’ landen. En als het écht escaleert, loopt het verkeerd af voor de gehele mensheid.

 

Het alles overstijgende probleem is dat er bijna geen mens meer is waarmee je deze ontwikkeling nog kunt bespreken als een logische uitkomst van keuzes die wij in het ‘westen’ hebben gemaakt. En nóg maken. Nog steeds, elke dag. Van ogenschijnlijk onbetekenende beslissingen over met wie we wel, en geen zaken willen doen, vanwege de positie van ‘LGBT’-groepen, tot snoeiharde sancties, oorlogstaal, en het vrijmaken van miljarden voor nóg meer wapens. Kritiek op die keuzes leidt nu zonder mankeren naar beschuldigingen van ‘heulen-met-de-vijand’, wat de vraag wettigt wat men in gedachten heeft als uitkomst van dit proces?

 

Als zodanig zegt het nog niet alles, wanneer de berekende omvang van een economie groter is dan die van een ander land. Maar daar gaat het, voor ons, pas écht mis! Want het heeft er alle schijn van dat niet alleen de rekenkundige omvang van de economie van Rusland, China en die Aziatische landen de ‘westerse’ landen in de schaduw zal zetten, maar dat dat in niet onbelangrijke mate het gevolg is van toegenomen welvaart van de bevolking in die landen, waar die in ons deel van de wereld alleen maar afneemt, door de steeds ’stijlere’ verdeling van het bezit en de inkomsten, en de reflex van ‘westerse’ regeringen om voor de financiering van ’nieuw beleid’ de bevolking het vel over de oren te stropen, en de ‘multinationals’, banken en de aller-, aller rijksten te ontzien, of zelfs middels subsidies te pamperen. Wat neerkomt op geïnstitutionaliseerde overdracht van welvaart naar degenen die het niet nodig hebben. 

 

We staan erbij, en kijken ernaar. 

 

Groeiende nationale economieën, en stijgende welvaart in de landen ten oosten van ‘Europa’, zijn als zodanig geen bedreiging. Sterker nog, het zou een geweldige opsteker kunnen zijn! Maar niet als we hen hun welvaart niet gunnen, en hen niet anders kunnen zien dan als onze vijanden. En alles wat er mis gaat in ons deel van de wereld ‘verklaren’ door te wijzen op hun ‘bemoeienis’ met onze ‘interne’ aangelegenheden. Dat is ziek. 

 

Verdwaasd

Hopelijk neemt u het mij niet al te zeer kwalijk dat ik niet uitvoerig stilstond bij de ‘Brexit-soap’?

 

In mijn optiek zitten we nu in een fase waarin iets kleins, dat door niemand wordt opgemerkt, op een stel verdwaalde ‘hobbyisten’ na, een wereld van verschil kan maken. Exact omdat iedereen gefascineerd naar ontwikkelingen zit te staren die eigenlijk op de ‘automatische piloot’ lopen. Zoals die ‘Brexit-soap’. Maar zonder dat ik daarmee beweer dat de uiteindelijke scheiding, als die er komt, geen consequenties voor ons in Nederland zal hebben. Integendeel! Maar het is ‘uit onze handen’. In deze vorm is het ‘Brood-en-Spelen’. 

 

Iets soortgelijks waar het die Amerikaanse ‘Shutdown’ betreft. Wat kan mij dat schelen? Ik kan er niks aan veranderen. En als ze in de Verenigde Staten collectief zelfmoord willen plegen over de vraag of ze de muur van Obama verder uitbouwen, zoals Trump wil, of dat ze het geld liever weggooien door het te besteden aan het oplossen van de problemen als die massamigratie uit Centraal Amerika niet tot staan wordt gebracht, dan is dat hun ‘ding’. 

 

Beide ontwikkelingen waren te voorzien, en in die eerdere fase nog interessant, omdat er nog iets kon worden ondernomen om het tij te keren. En in die fase heb ik er ruime aandacht aan besteed. Maar nu is het een ‘gelopen race’. Een terugkeer naar ‘Normaal’ kun je uit je hoofd zetten. En terwijl dat theater al onze aandacht absorbeert, naderen we de ‘economische afgrond’ waar ik hier ook al zo lang voor waarschuw. Maar het ziet er, helaas, naar uit dat we ook die gifbeker tot de laatste drup leegdrinken, omdat niemand op bestuurlijk niveau anticipeert.

 

Nou, niet helemáál waar, want ‘Regulators’ dringen er bij ‘Deutsche Bank’ op aan om te fuseren met een gezonde Europese bank, om de klap op te vangen als daar het waakvlammetje uit gaat. Maar dat is niet meer dan een poging om te voorkomen dat de problemen daar de volgende ‘krach’ in zouden luiden. En geen maatregel die die ‘krach’ als zodanig afwendt. 

 

Buiten beeld spelen er zat dingen die veel belangrijker zijn, volgens mij. Zoals de snel escalerende spanning tussen het ‘westen’ en China, in het verlengde van Obama’s ‘Pivot to Asia’. Of de pogingen van ISIS om de ‘Warparty’ te helpen Trump te dwingen om terug te komen op het plan om Amerikaanse troepen terug te trekken uit Syrië, door in Manbij een aanslag op Amerikanen te plegen. En nog zoveel meer. Het was ook geen ‘kneejerk’-reactie om te schrijven over dat totaal kritiekloze stuk proza van Eva Cukier over Chodorkovski. Tel uw knopen na. Begrijp dat als u instemmend knikt bij zo’n artikel, dat er een kans is dat u straks zelf het ‘proefkonijn’ bent van dat systeem dat hij voorstaat, als de ‘oplossingen’ die hij heeft voor Rusland daar niet te realiseren zijn, maar in Europa wel. 

 

Valt het u niet op, dat onze ‘liberale’-elite wereldwijd fikkies aansteekt, omdat er iets mis zou zijn met de ‘mensenrechten’. En als de rook is opgetrokken, is het land een rokende sintel, en zijn miljoenen op de vlucht, met achterlaten van al hun bezittingen. Of er zit een extreem rechtse ‘Pistolen Paultje’, die de kont kust van het IMF en andere bankiers. Waarna die 'liberale'-elite hooguit voor de vorm nog wat pruttelt, maar ondertussen alweer druk is met het omver werpen van een regering elders, omdat die niet warm loopt voor de ‘LGBT’-revolutie. En de grootste ironie is, dat het vrijwel onveranderlijk diezelfde ‘LGBT’-gemeenschap is die na zo’n geslaagde omwenteling de zwaarste klappen krijgt. Ik vind het verontrustend dat zóveel mensen verdwaasd zijn, en zo vervreemd van zichzelf, op zoek naar hun ‘Identiteit’, dat ze van voren niet meer weten dat ze van achteren leven. Alsof Bolsanaro, die Oekraïense coup-plegers, vluchtelingen uit Afghanistan, of Honduras, of ISIS en Al Qaida, die we aan de macht hielpen in Libië, en probeerden Damascus binnen te loodsen, zitten te wachten op een discussie over ‘toxic masculinity’. Je kunt er wel een lolletje over maken, maar 'Google' even op het aantal 'Mainstream-media' dat hier, temidden van alle chaos, een punt van maken. 

 

Geef ons nog wat meer touw, en we verhangen onszelf.

Feodalisme

Eva Cukier heeft voor NRC een groot ‘Chodorkovski-interview’, waarin de voormalige flitsmiljardair vanuit zijn Londense kantoor een ‘toekomst zonder Poetin’ voorspelt.

 

Een Verenigd Koninkrijk zonder May. Oekraïne zonder Porochenko. De Verenigde Staten zonder Trump. Frankrijk zonder Macron. Duitsland zonder Merkel. Israël zonder Netanyahu. Of Brussel zonder EU-hoofdkwartier. Dat lijkt mij op dit moment allemaal waarschijnlijker dan een geslaagde ‘Regime Change’-operatie van Chodorkowsi en consorten, na het lezen van dat ‘interview’. De man die ooit in minder dan geen tijd van ‘platzak’ naar vijftien miljard ‘beurswaarde’ ging, dankzij zijn ‘contacten’. De Joods-Russische ‘zakenman’ heeft daarvan nog vijfhonderd miljoen over, waarmee hij vanuit Londen de strijd tegen Poetin en het Russische volk financiert. Want ook de ‘Doema’, de Russische Volksvertegenwoordiging, zit vol met ‘idioten’. Na de coup zou hij wel bereid zijn twee jaar als president de scepter (roofkapitalistische knoet) over Rusland te zwaaien, maar daarna moet er een ander ‘systeem’ zijn voor de bestuurlijke inrichting van dat land, want dat is ‘te groot’ om een presidentieel-systeem te hebben, zoals in de Verenigde Staten en Frankrijk. 

 

Waarom is dat een interessante visie, nu May roemloos ten onder is gegaan in het Lagerhuis, Trump verwikkeld is in een episch gevecht met ‘Het Verzet’ van ‘The Warparty’, Macron in Frankrijk alle zeilen bij moet zetten om zich de ‘Gele Hesjes’ van het lijf te houden, terwijl Salvini aanstuurt op een stevige ‘ruk naar rechts’ in Europa, wat met gemak het hele project onderuit kan schoffelen?

 

Omdat de algehele chaos, en het bestuurlijke infarct dat dreigt in de ‘westerse’ wereld, van het Rusland van Poetin, en het China van Xi, een oase van rust, stabiliteit, en (relatieve) welvaart zal maken. Dat is dan nog zonder de financiële nekslag die op de loer ligt. Je zou bijna gaan denken dat Chodorkovski Poetin’s ‘hitman’ is. Dat het een geraffineerd spel is, om het ‘westen’ een koekje van ‘eigen deeg’ te geven, waarbij Chodorkovski en zijn ‘bankiers’ straks hun slag mogen slaan in Europa en de Verenigde Staten, op dezelfde wijze waarop ze na de ineenstorting van de Sovjet-Unie daar de boel kort en klein sloegen. Met propagandisten als Eva Cukier en die ‘Raam-op-Rusland’-kliek in ons land als wegbereiders. 

 

Dat systeem, met die puissant rijke ‘bankiers’ die de politieke besluitvorming gijzelen, en het volk leegzuigen, heeft een naam: ‘Feodalisme’. Dat is het systeem waarbij je je tegoed mag doen aan zoveel 'veganistisch' gras als je kunt grazen, niemand nog iets geeft om je 'LGBT'-Identiteit, de 'uitstoot' dramatisch omlaag gaat in je 'Negerhut-van-Oom-Tom'-woning, en je bevrijd bent van 'vliegschaamte', omdat reizen er niet meer in zit. Het enige wat niet past in dat beeld, met Poetin als kwade genius, dat is dat Poetin er geen baat bij heeft als Chodorkovski en zijn 'Team' hier voor 'Big Brother' mogen spelen. En wij nog minder, trouwens. 

Veiligheid

Vanaf het prille begin van de menselijke civilisatie, bouwen we muren om ons te beschermen tegen lieden die ons niet vriendelijk gezind zijn.

 

De Romeinen bouwden de ‘Muur van Hadrianus’ om zich af te scheiden van de ‘wilden’ in Schotland. Nog imposanter is de ‘Chinese Muur’, die in de zeventiende eeuw werd voltooid. En recent bouwde Israël een muur die ze heel eufemistisch een ‘barrière’ noemen. Maar het is gewoon een muur tussen Israël en de ‘wilden’, zoals zij dat zien. En nu wil Trump ook een ‘Muur’, waarbij hij zonder overdreven veel scrupules laat weten dat hij de mensen die hij buiten wil houden beschouwt als ‘ongeciviliseerd tuig’. 

 

Naast dergelijke imposante, nationale projecten, bouwen overheden en particulieren ook muren om hun bezittingen, en zichzelf veilig te stellen, en ‘ongenode gasten’ buiten te sluiten. Zo’n vijftig jaar geleden begon de Nederlandse overheid de ‘eigen verantwoordelijkheid’ van de burger voor de eigen veiligheid te benadrukken. Geen touwtjes uit de brievenbus laten hangen. Geen sleutels onder de bloempot. Inbraakwerend sloten. Dubbel glas. Ramen dicht. 

 

De overheid zelf schaalde haar eigen beveiliging ook op. De agent met de ‘platte pet’, het loodzware uniform en de ‘dienstfiets’ verdween uit het straatbeeld, en werd vervangen door veilig in een auto opgeborgen exemplaren. Gepantserd als het spannend werd. En daarna bleven de agenten in meerderheid op het ommuurde politiebureau, met camera’s die de hele stad in de gaten hielden, en werden lokale, laagdrempelige dependances gesloten. Winkeliers en particulieren die last hadden van criminele activiteiten kregen het advies hun spullen beter op te bergen, en zich goed te verzekeren. 

 

Niet iedereen was even blij met die innovatieve benadering. Maar recent ontspoorde de steun in ons land, en elders in Europa, voor dat beleid om de burger zijn eigen gefortificeerde woning te laten bouwen, en te investeren in maximale beveiliging voor je auto, en de waardevolle spullen als je over straat gaat, door de wilde expansie van het grondgebied van de ‘Staat’. Waarbij u de ‘Staat’ moet zien als ‘de EU’, omdat de grenzen binnen ‘de EU’ feitelijk niet meer bestaan. En het werd nog een tandje erger toen ‘de EU’, samen met haar ‘NAVO-bondgenoten’ van elders, enthousiast de grenslanden tot een ‘gatenkaas’ maakten. Door de onveilige situatie in die grenslanden, en het gegeven dat die landen niet langer functioneerden als een barrière voor grootschalige migratie, nam de veiligheid binnen ‘de EU’ in rap tempo af. 

 

Naast alle bijkomende problemen, zoals economische onzekerheid, en onfrisse ‘onderbuikgevoelens’ die gevoed worden door de instroom van mensen met een geheel andere cultuur en religie, is er de kwestie van de veiligheid in de klassieke zin die daar deels mee samenhangt. Veiligheid als perceptie naast daadwerkelijke bescherming van de ‘onderdanen’, die daar recht op hebben, omdat ze daar belasting voor betalen. Dat zijn (deels) verschillende begrippen. Elk met hun eigen optimale beleid om de burger te geven wat hij of zij verlangt. En elk met andere consequenties als dat niet lukt.

 

Falen is geen optie, omdat het de legitimering van de ‘Staat’ verwoest. Tenzij je daar juist op uit bent. 

 

Het verwoesten van de ‘Staat’ als het bestuurlijke lichaam dat zorg dient te dragen voor vrede en veiligheid kan gevoed worden door idealisme, of cynisme. George Soros claimt idealisme, maar ik verdenk hem van cynisme. Temeer daar hij innig samenwerkt met bepaalde overheden die er geen geheim van maken uit te zijn op mondiale dominantie, en die tot de tanden gewapend zijn, en die wapens ook voor dat doel gebruiken. Zijn fanclub denkt daar héél anders over. 

 

Hier op mijn blog probeer ik u enthousiast te maken voor de ‘Gulden Middenweg’ van de ‘Liberale Staatsmacht’, die in de praktijk het tegenovergestelde is van wat nu beleid is in de ‘westerse’ wereld. Geen ‘Muren’, zoals Trump wil, en zoals ze in Israël al hebben gerealiseerd. Maar ook geen open grenzen, en de burgers zelf voor hun eigen veiligheid laten zorgen, of ‘Big Brother’ inviteren om dat te doen op een wijze die Orwell treffend heeft beschreven in zijn boek ‘1984’. 

 

Een ‘Muur’ rond ‘de EU’ optrekken is niet alleen ondoenlijk, maar zoals alle historische voorbeelden aantonen geeft het hoe dan ook een vals gevoel van veiligheid. Daarbij kan een muur die ooit werd bedoeld om de vijand buiten te houden, ook je gevangenis worden. Al die Middeleeuwse kastelen en gefortificeerde dorpen en steden zien er imposant uit, maar waren een graftombe als een vijandelijk leger uit was op de val van die burcht of vesting. 

 

De ‘Timmermans’-oplossing, waarbij je miljarden aan Erdogan geeft om jouw ‘vuile werk’ te doen, is zo mogelijk nog kwalijker, en duurder. Mijn idee is dat veiligheid deëscalatie vergt, en dat vraagt om een bijstelling van de ambities van mensen die menen de wereld te moeten onderwerpen aan hun opvattingen over de inrichting van een samenleving. Bij gelijktijdige versterking van het ‘collectief’ binnen de ‘landsgrenzen’, als een groep mensen die bereid, en in staat is, om elkaar te tolereren, en over de ander te waken. Terwijl je, op bezoek bij de buren, respect toont voor hun cultuur, normen en waarden. Of je blijft thuis, en mijdt contact, afgezien van noodzakelijke, zuiver zakelijke uitwisselingen die op basis van contracten kunnen worden afgehandeld. 

 

Toen Nederlanders in dienst van de Oost-Indische Compagnie contact legden met Japan, hadden ze de tegenwoordigheid van geest om zich te presenteren als ‘Ambassadeurs’. En niet als Hollanders die de ambitie hadden om Japanners te leren om met mes en vork te eten. Het werkte als een zonnetje.

Monopoly

Het bezit van de ‘Kalverstraat’ en het ‘Leidseplein’, compleet met hotels, geeft de oningewijde ‘Monopoly’-speler een onoverwinnelijk gevoel. 

 

Het is echter geen garantie voor de eindzege. Maar als het lot je gunstig gezind is, kan het spel snel afgelopen zijn. Zit het tegen, omdat de andere spelers bij voortduring over je peperdure straten heen springen, dan zul je bemerken dat het ‘gespreide’ bezit van de andere spelers jou de kop gaat kosten.

 

In de realiteit zijn het niet de dobbelstenen die bepalen wie er bij jou neerstrijkt. Deels zal dat bepaald worden door noodzaak, omdat de andere ‘spelers’ iets nodig hebben wat alleen jij hen kan bieden. En voor het overige is het dwang. Ergens daar tussenin hangt de ‘verleiding’. 

 

Dwang vergt een overheid, of criminele activiteit. Of een combinatie, in die zin dat de overheid je dwingt bepaalde ‘producten’ of ‘diensten’ af te nemen waar je niet de minste behoefte aan hebt, terwijl de ‘ontvanger’ een formeel ‘particuliere’ organisatie is, maar met ‘goede contacten’. Als we er even voor gaan zitten, hebben we allemaal binnen ‘ja-en-nee’ een eigen lijstje van voorbeelden. Maar er zit een adder onder het gras, waar een ‘product’ of ‘dienst’ voor u wellicht volkomen nutteloos is, terwijl u er wel voor betaalt, maar als we een scheiding aanbrengen om te bepalen wie dat ‘product’ wel, en wie het niet nodig heeft, we snel oplopende overhead’ kosten scheppen. Daarom kan het uiteindelijk toch beter zijn om het collectief te regelen, dan individueel. En dat geldt zeker voor die ‘producten’ en ‘diensten’ waarvan we onmogelijk vooraf met enige zekerheid kunnen bepalen of we er behoefte aan zullen hebben, of niet. Wegen, sociale zekerheid, 'grensbeveiliging', en noem maar op. Als regel loont het dan om een regeling (‘product’/‘dienst’) zo simpel mogelijk te houden, om de ‘overhead’ kosten zoveel mogelijk te drukken. Zelfs als dat betekent dat er een klein ‘overschot’ ontstaat waar sommigen onevenredig beter van worden. 

 

In de wereld, waar landen onderling druk in de weer zijn om te ‘winnen’, geldt iets dat vergelijkbaar is. In het verlengde van de ‘marktpartijen’ die handel drijven, vinden we de overheden en criminele organisaties die proberen de balans te beïnvloeden door een keur aan opties om de ‘andere’ partij simpelweg te dwingen. Tarieven, heffingen, accijnzen en andere vormen van belasting. Maar daarnaast oefent men ook volop druk uit door conflicten te creëren, die als ‘wisselgeld’ kunnen worden ingezet om de handel te ‘smeren’. Oorlogen, sancties, gijzelingen van elkaar’s burgers, en aanverwante zaken.

 

De gemiddelde burger realiseert zich wel dat er soms ‘handjeklap’ wordt gespeeld, maar niet hoe ‘diep’ dat gaat. Sterker nog, veel oprecht betrokken politici ontbreekt het aan zicht op de machinaties die in het systeem zitten ingebakken. En als de schellen hen van de ogen vallen, voedt dat niet zelden het idee dat het allemaal ‘één groot complot’ is. Zo moest ik grinniken over de ‘onthulling’ dat de CIA beschikt over een eigen ‘Speler’ in de ‘Markt’, die als ‘investeringsfonds’ de drijvende kracht was achter ‘Google’ en ‘Facebook’. Voor mij was dat geen nieuws. En tal van landen beschikken over soortgelijke ‘instrumenten’. Waar het ‘surplus-landen’ zijn, met een handelsoverschot, is dat ergens wel logisch. Maar bij schuldenlanden, zoals de Verenigde Staten, zijn het openlijk ‘instrumenten’ om de ‘marktwerking’ te frustreren. Niet vanuit hun eigen visie, want daar hélpen ze juist, maar het betekent uiteraard dat de concurrent geen kans maakt, en dáár is het om begonnen. 

 

De meeste mensen, met inbegrip van hun politieke leiders, zien met enige moeite nog wel dat je gelijkwaardige belangen uit kunt ruilen, zoals ‘invloedssferen’. Maar het gaat hun pet te boven dat je gegijzelde burgers van een ander land zou kunnen gebruiken om een handelsconflict te beslechten. Of hysterie over ‘Russische Inmenging’, en dreiging met oorlog, zou kunnen uitruilen tegen het stoppen van ‘Nordstream 2’, om de VS in staat te stellen de ‘Europese markt’ voor gas te laten controleren. 

 

Dat zijn geen bewijzen van een wereldomspannend complot, maar het bewijs dat de geopolitieke realiteit complex is. Al helemaal als je je realiseert hoeveel partijen er meespelen. Naast de overheden en de multinationals, ook nog de grootste criminele organisaties. En allianties van die belanghebbende partijen. En net als je denkt te weten hoe het spel in elkaar steekt, pleegt er iemand verraad, en is het weer één grote puinhoop in je brein.

 

Zoals ik in mijn vorige bijdrage over een ‘simpel’ Europa al schreef, dat uiteindelijk méér te bieden heeft, is het vereenvoudigen van de ‘spelregels’, met als gevolg minder ‘overhead’, het ‘Ei van Columbus’. Ja, er zullen terreinen zijn waarop het, in theorie, zuiniger had gekund, en een ‘slimme interventie’, of een ‘geslepen plan’ ons voordeel had opgeleverd. Zoals de eerdere expansie van de EU en de NAVO, tegen alle afspraken in. En de verschillende 'Regime-Change'-operaties elders, ten bate van olie en gas. Maar dan zul je bemerken dat je in de volgende ronde te maken krijgt met ‘wijs geworden’ tegenspelers, die jou, terecht, niet meer vertrouwen. En dan moet je weerstanden overbruggen die uiteindelijk oneindig veel duurder zijn dan die winst in de eerste ronde. En de kosten stijgen nog eens exceptioneel als je te maken krijgt met ‘verraders’. 

 

In DIT artikel staat een ‘spijker-op-de-kop’-analyse van de recente confrontatie tussen Trump en zijn Democratische tegenstrevers. En waarom ‘Mainstream’ het ziet als pure winst voor Pelosi en Schumer, terwijl de auteur, die beslist géénTrump-fan’ is, meent dat ze afgingen als een gieter. Met daaraan gekoppeld een dringende oproep om als gekozen volksvertegenwoordigers weg te stappen uit de schaduw van het ‘spel’, en weer te leren strijden met ‘open vizier’. Want je mag dan de ‘Kalverstraat’ (Wallstreet) en het ‘Leidseplein’ (driekwart van alle wapentuig in de wereld) bezitten, maar daarmee is de overwinning nog niet binnen handbereik. Sterker nog, zoals ze in ‘Washington’ nu bezig zijn, hebben ze het ‘Kremlinzéker niet nodig om roemloos ten onder te gaan.

Prudent

Dit weekend word ik weer even een beetje gelukkig van ‘mijn’ krant, NRC. 

 

Niet dat ik direct bij de nationale ‘vlaggenmaker’ in Dokkum een vlag heb besteld om uit te hangen, maar de ‘Opiniebijdrage’ van Maarten Boudry, en de columns van Rosanne Hertzberger, Folkert Jensma en ‘Youp’ geven de burger moed. En zelfs Sjoerd de Jong slaat, aan het slot van zijn bijdrage, een relativerende toon aan die mij bevalt. Ook de waarschuwing van Marike Stellinga, dat de burger voor 2019 nergens op moet rekenen waar het de economie betreft, is prudent. 

 

Probleem is wel dat al die lichtpuntjes nog eens onderstrepen dat er een waanzinnige hoeveelheid ‘achterstallig onderhoud’ is ontstaan. En waar Rutte blijkbaar ook al de neiging op voelt wellen om blind om zich heen te gaan meppen, is er een risico dat we nu allemaal op zoek gaan naar een reddingsvest, terwijl we de reddingsboot niet uit het oog verliezen. 

 

Daarbij maakt één zwaluw nog geen lente. En zie ik de contouren van nieuw beleid, en hervonden journalistiek elan, nog niet opdoemen uit de mist. Anderzijds is het niet nodig dat alle ‘neuzen’ dezelfde kant op staan, en zullen er zelfs in het gunstigste geval altijd meningsverschillen blijven, dus is het zaak ons te concentreren op wat haalbaar is, en niet te vervallen in een klaagzang als de wereld niet perfect is. 

 

Bij ‘achterstallig onderhoud’ wordt het op enig moment goedkoper, en praktischer om die ‘oude meuk’ af te breken, en iets nieuws op te bouwen. Maar ‘revolutiebouw’ is als regel iets voor de korte termijn. Het ‘Oude Continent’ heeft nog teveel potentieel om de hele boel kort en klein te slaan, en opnieuw te beginnen. Maar een likje verf hier en daar volstaat niet. En vergeet uitbreiding maar. We zijn toe aan een grondige restauratie. En dan kunnen we in dat prachtige, statige gebouw van de Europese beschaving, en culturele rijkdom, meteen ook ‘modern comfort’ inbouwen. Dat heeft nadrukkelijk mijn voorkeur.

 

Zo ver zijn we nog niet. Veel teveel Nederlanders zijn geconditioneerd door ‘maakbaarheid’, en ze treden elk probleem, en elke maatschappelijke ontsporing, tegemoet met méér ‘maakbaarheid’. Nóg fijnmaziger wetgeving. Méér ‘hulp’. Méér oorlog. Méér ‘onderzoek’. Méér ‘rapporten’. Méér ‘deskundigen’. Méér ‘overleg’. Méér dingen verbieden. Méér straf. Méér geld. Méér ‘groei’. Méér wapens. Méér ‘regime change operaties’. Méér ‘sancties’. Méér camera’s. Méér spionnen. Méér propaganda. Méér NAVO. 

 

De kracht van Europa is juist het hele idee dat we toekunnen met minder, teneinde de burgers méér welvaart te bieden, en méér vrijheid, zonder concessies te doen aan de veiligheid, dankzij een stevig fundament van een ‘goede opvoeding’. Maar als je dat zo wilt houden, moet je wel kieskeurig zijn als het er op aankomt, en zowel de kwaliteit van de ‘opvoeding’ bewaken, als gasten die zich misdragen buiten de deur zetten, zolang ze nog gast zijn, en geen familie. Wat niet betekent dat je ruzie moet zoeken met de buren waar die er andere normen en waarden op na houden, zolang ze jou niet rechtstreeks bedreigen, of schade berokkenen. Als u dat identificeert als een typisch ‘blank, elitair’ standpunt, zit u op het verkeerde station op de trein te wachten. 

Poef

Poef!

 

Daar crashte weer een luchtkasteel, nu de ‘Netbeheerder’ aangeeft de productie van ‘Groene Stroom’ via zonnepanelen in het noorden van Nederland niet aan te kunnen. Aanpassingen van het elektriciteitsnet gaan járen duren, en kosten miljarden. Dat is dan exclusief de verwachte behoefte aan ‘laadpalen’, en aanpassingen om die stroom bij de elektrische fornuizen, cv-ketels en andere ‘Groene’ snuisterijen te brengen. Overigens was dat al in 2014 bekend, ver vóór de ‘tafels’ van Samsom en Nijpels goed en wel waren gedekt. En voordat we in Polen beloften deden die we helemaal niet waar kunnen maken, zonder het vloerkleed onder onze samenleving vandaan te trekken. En werd er tussentijds meer dan eens voor gewaarschuwd dat je wel kon dromen, maar dat al die dromen bedrog waren.

 

Ondertussen maakt de wereld zich op voor een ‘dip’ in de wereldeconomie, juist op het moment dat vier vrouwen er de scepter over zwaaien. Althans, als Ivanka Trump de opvolger wordt van de door Obama tot hoofd van de ‘Wereldbank’ benoemde arts en antropoloog Jim Yong Kim. Die geeft er de brui aan. Hij heeft toegehapt op het aanbod om in de nadagen van zijn actieve loopbaan nog even snel zijn zakken te vullen bij een ‘Private Equity’-fonds. ‘Wallstreet’ dus. Ivanka als zijn opvolgster is vooralsnog speculatief, maar ze sorteerde het afgelopen jaar al wel voor met optredens in Saoedi Arabië, en een ‘Umbrella Initiative’. Die paraplu zal nog van pas komen als het straks slechte tijdingen gaat regenen! En nou maar hopen dat vrouwen aan de top het verschil maken, dan. Anders is het voor die ‘Identity Politics’ straks ook ‘Poef!

 

Het luchtkasteel van de ‘Russische Inmenging’ in de Amerikaanse presidentsverkiezingen was eigenlijk allang ‘Poef!’, maar wordt met de moed der wanhoop gestut door ‘Mainstream’. Nu weer door een rel over een vermeende leugen van de reeds wegens financiële malversaties opgeknoopte Paul Manafort in een verkeerd daglicht te plaatsen. NRC besteedde er zelfs op twee achtereenvolgende dagen een min of meer gelijkluidend artikel aan. Manafort zou zijn Oekraïense compagnon, met wie hij in Oekraïne leuk verdiende voor adviezen aan de Oekraïense regering, inzage hebben verschaft in ‘polls’ die het campagneteam van Trump had laten uitvoeren. U weet wel, van die ‘polls’ waaruit bleek dat Trump zou gaan winnen, terwijl alle officiëlepolls’ ons voorlogen dat Clinton met twee vingers in haar neus de vloer aan zou vegen met ‘de Donald’. Om dat te kunnen verkopen als ‘Russische Inmenging’ vergt een overdosis aan hallucinerende middelen, vrees ik. Evenals het bijgevoegde bericht in het eerste NRC-artikel dat een Russische advocate in de belangstelling staat bij de Amerikaanse justitie vanwege een kwestie die terugvoert naar Bill Browder en zijn schimmige financiële ‘deals’ in Rusland voordat Poetin het stokje overnam van Yeltsin. Voor de ‘rauwe werkelijkheid’ kunt u HIER en HIER terecht, compleet met links naar relevante bronnen, en commentaren van échte journalisten, zoals Glenn Greenwald.

 

En temidden van alle furore over ’Nepnieuws’, is er dan ook nog het bewijs van moedwillige manipulatie van beeldmateriaal tijdens een ‘Live’-uitzending. En de anonieme bekentenis over machinaties bij ‘Google’, het bedrijf dat ooit ‘Don’t be Evil’ als slogan had, om hun politieke 'Identiteits'-agenda te redden door kritiek hardhandig de kop in te drukken. 

 

Op het eerste gezicht hebben deze onderwerpen niks met elkaar te maken. Maar wat die verhalen verbindt, is het gebrek aan realiteitszin dat erachter schuil gaat. Luchtfietserij, ‘Identity Politics’ en ‘Ruslandhaat’ hebben een ‘houdbaarheidsdatum’. Consumptie die datum leidt tot voedselvergiftiging, en in ernstige gevallen met de dood op de koop toe. In het bijzonder als de ziekenhuizen moeten sluiten, de zorgpremies de stijging van de koopkracht uitgummen, terwijl medicijnen die in Nederland werden ontwikkeld, met onderzoek dat betaald werd door Nederlandse belastingbetalers, de aandeelhouders van een Zwitserse ‘pillendraaiermiljarden oplevert. Wat je allemaal niet rechtstreeks met elkaar kunt verbinden, maar het eindproduct is ‘Gele Hesjes’. Of een soortgelijke volksbeweging waaruit een diepgeworteld wantrouwen spreekt ‘Poef!’

Scheikundeleraar

Nederland stak de vinger op toen de Amerikanen vroegen welke bondgenoot er wilde helpen met het afluisteren van een Mexicaans staatsburger. 

 

De man, Joaquín Guzmán, alias ‘El Chapo’, werd ervan verdacht leiding te geven aan een drugsbende. Dat gebeurde nadat het Sinaloa-kartel van de DEA wapens had gekregen middels de ’Sting’-operatie ‘Fast and Furious’, waardoor 2.000 wapens in verkeerde handen vielen. Wat de veiligheid van de gemiddelde Mexicaan niet ten goede kwam, om het maar vriendelijk te zeggen.

 

De welbewuste keuze om toe te staan dat een ‘server’ van het Sinaloa-kartel bij een Nederlands bedrijf werd geplaatst, om de communicatie tussen leden van het kartel af te kunnen luisteren, roept blijkbaar nergens vragen op. Behalve bij mij. Participeren in de ‘War on Drugs’ zoals de Amerikanen die inkleden maakt ons land mede verantwoordelijk. Het gaat hier overduidelijk om meer dan de reguliere passieve medewerking aan een strafrechtelijk onderzoek, want dit is een vorm van ‘uitlokking’. En niemand wil vertellen wie de burgervader bedreigt in de stad waar die 'server' werd geparkeerd, en het zal mijn 'alu-hoedje' wel zijn dat mij parten speelt als ik schrijf dat het mij niet onmogelijk lijkt dat je op deze manier criminaliteit importeert. Maar ze zijn in die kringen niet overdreven vergevingsgezind. 

 

Nog los van de vraag wie de rekeningen betaalde voor dat onderzoek, en hoe we dit moeten zien tegen de achtergrond van groeiende overlast door drugs in ons eigen land, krijg ik steeds nadrukkelijker het gevoel dat takken van de overheid die geacht worden bezig te zijn met onze veiligheid, in de praktijk niet veel meer zijn dan een ‘vooruitgeschoven post’ van Amerikaanse ‘diensten’. De AIVD die zelfs Europese bondgenoten afluistert en de ‘vangst’ doorgeeft aan de ‘Five Eyes’. Koenders die een op Rusland gerichte propaganda-zender opzet, samen met die voorbeeldige Polen. Nederland dat ‘hulp’ geeft aan Syrische terreurorganisaties zonder iets te vertellen aan die lastige kiezer. Nederland dat inbreekt op ‘servers’ van een universiteit in Moskou, en de ‘oogst’ doorstuurt naar ‘Atlantische’ vrienden die Trump in het vizier hebben. En als Canada Nederland vraagt om garant te staan voor een eerlijk proces van een gijzelaar in de handelsoorlog van de Verenigde Staten tegen China, duikt Nederland zonder nadenken in het 'diepe'. Hoe kun je in Godsnaam garanderen dat iemand een eerlijk proces krijgt in een land waar je niks te vertellen hebt, waarbij dat proces onderdeel is van een internationaal steekspel waarvan je de consequenties niet kunt overzien? Hoeveel draadjes hangen er dan los? Wie in 'Den Haag' denkt dat Nederland er beter van wordt als we zoveel mogelijk machtige vijanden maken in de wereld?

 

Niemand met het hart op de juiste plaats wordt blij van de ontwikkelingen in Mexico. Maar van de ‘overlast’ in Brabant door de gigantische omvang van de productie en handel daar wordt ik ook niet vrolijk. En de Amerikaanse ‘Sting’-aanpak riekt net iets vaak meer naar een ‘bende-oorlog’, dan naar een serieuze poging om de productie en distributie van drugs tot staan te brengen. En dat is niet van recente datum. Overal waar Amerikaanse militairen neerstrijken, explodeert de productie en handel in verdovende middelen. Dat was al zo ten tijde van de ‘Oorlog in Vietnam’, en er is maar weinig veranderd sindsdien. 

 

Trump wil de grens met Mexico ‘op slot’ gooien, waarbij hij verwijst naar de schrijnende problemen aan beide zijden van de formele grens, en het nog altijd rap groeiende aantal doden in de VS als gevolg van drugsgebruik. De ‘Warparty’ is mordicus tegen. Het is de ‘kip’ die de ‘gouden eieren’ legt. Wapens, en dope. Dope, en wapens. En ik ben beslist niet de enige die een patroon ziet! Als ik ‘pappa’ Schumer en ‘mamma’ Pelosi hoor klagen over dat ‘onhandelbare kind’ dat president is, maakt dat nog niet dat ik impulsief de kant van dat ‘kind’ kies, maar die ‘ouders’ deugen ook niet. 

 

Dus is de vraag gerechtvaardigd of Nederland hielp bij het opsporen van een levensgevaarlijke crimineel? Of droegen we bij aan het opruimen van de concurrentie? Zoals we ook actief bijdragen aan de pogingen om Trump uit beeld te verwijderen, zonder dat iemand zich zorgen lijkt te maken over Mike Pence als zijn opvolger. Het lijkt allemaal vooral erg naïef en onbeholpen. Goedgelovig. Piggelmee en Tureluur. Kopje koffie met een koekje erbij. Gezellig! Toch moeten er ook in ons land mensen op het hoogste niveau bekend zijn met de bedenkelijke ‘effecten’ van al dat ‘oorlogvoeren’, en hoe het de problemen alleen maar groter maakt.

 

Nederland gaat steeds meer lijken op de ‘overgekwalificeerde scheikundeleraar’ Walter White uit ‘Breaking Bad’. Deels naïef, deels fatalistische, en begaan met zijn gezin als ze zonder geld achterblijven als hij komt te overlijden. Ik zie Timmermans, Koenders, Zijlstra, Rutte en Blok uitpakken, en hun angst voor een toekomst zonder onze ‘Machtige Bondgenoot’, en u begrijpt wellicht waarom ik mij zorgen maak.

Gemummificeerd

In de basis zijn mens en maatschappij niet complexer dan vijftig jaar geleden. 

 

Dat is een stelling die enige uitleg behoeft, in een tijd waarin nagenoeg iedereen die claimt er verstand van te hebben het tegenovergestelde beweert. Ik wil zelfs nog wel verder gaan, en stellen dat de wereld van nu eigenlijk juist overzichtelijker is dan vijftig jaar geleden. Maar we maken het onszelf lastig. En dat heeft meerdere oorzaken. 

 

Onze capaciteit om de wereld die ons omringt te begrijpen, is beperkt. Er zijn altijd aspecten en ontwikkelingen die ons ontgaan, terwijl ze achteraf van groot belang blijken te zijn geweest. In sommige gevallen wordt ons welbewust een rad voor ogen gedraaid. In andere gevallen besodemieteren we onszelf. Als regel door met twee maten te meten. Of zelfs met een heel arsenaal aan maten binnen een denkraam dat met ‘denken’ weinig of niets meer te maken heeft, omdat het volledig is gebaseerd op ‘consensus’, oftewel ‘loyaliteit’. De één is voor ‘Ajax’, de volgende draagt ‘PSV’ een warm hart toe, en een derde is voor ‘Feijenoord’. 

 

Recent had Eva Jinek ‘de’ hoofdredacteuren van de Nederlandse ‘kranten van naam’ aan tafel om te praten over ’Nepnieuws’. Peter Vandermeersch, de Vlaamse hoofdredacteur van NRC, getrouwd met de ‘Atlantische’ media-netwerker Francine Cunningham, voorzag dat ‘loyaliteit’ eerder een steeds grotere rol zou gaan spelen. Meer ‘Ajax’, ‘Feyenoord’ of ‘PSV’, inplaats van ‘Voetbal’. (HIER de hele uitzending. Het fragment waar ik op doel vind u vanaf minuut 16). Verderop, waar het gaat over het vertrouwen van de burger in de media, staat Vandermeersch stil bij de noodzaak om ‘feiten te controleren’ om het vertrouwen van de lezers te behouden, of terug te winnen. 

 

Mij interesseert het echter niets of een verhaal over de ‘pupillen' van de favoriete club feitelijk juist is, als u begrijpt wat ik bedoel. Het probleem is juist dat je ‘voetbal’ als spel niet kunt begrijpen als je er naar kijkt door je ‘merken-bril’. En vijftig jaar geleden had je naast ‘broodschrijvers’ die op pad werden gestuurd om het ‘merk’ van de krant in de verf te zetten, échte journalisten, die rigide vasthielden aan de principes van hun métier. Die zonder voorkeur blootlegden wat er gebeurde in de wereld. Voor hen was een ‘politieke moord’ een ‘politieke moord’. Deed er niet toe of de dader handelde in opdracht van Iran, Israël, de Verenigde Staten, China, het Verenigde Koninkrijk, Rusland of Lesotho. Dito met ‘extraordinary rendition’, het schenden van de grenzen van soevereine landen, of het arrangeren van ‘Fuck the EU’-staatsgrepen. 

 

Discriminatie was ‘foute boel’, en niet ‘negatief’ of ‘positief’. Iets was bij wet verboden, of niet gereguleerd, en dus toegestaan. Maar niet ‘gedoogd’. Iets was wetenschappelijk bewezen, of vooralsnog een enigma, maar niet als ‘consensus’ gebracht als ‘juist’. 

 

Exact omdat dergelijke journalisten genadeloos de vinger op de zere plek legden, en kranten en zenders het een eer vonden om met dat soort ’scoops’ te komen, en redacteuren nog een ruggengraat hadden, werden we wel bedrogen, maar kwam de ware toedracht uiteindelijk toch altijd boven. Wat ook een rol speelde, was dat politici nog mensen waren met idealen, die concurrenten wantrouwden, en een hoop herrie maakten als ze hun tegenstanders betrapten op onsmakelijke plannen. 

 

Omdat we méér informatie hebben dan ooit, en het sneller tot ons komt dan vijftig jaar geleden, terwijl computers bij machte zijn ‘data’ te vergelijken op een manier die voorheen onmogelijk was, en de grote ideologische scheiding tussen ‘oost’ en ‘west’, 'communistische' en 'kapitalistisch', gesneuveld is, zou de wereld eerder een stuk eenvoudiger moeten zijn dan vijftig jaar geleden. Je moet je alleen geen rad voor ogen laten draaien door de ‘merken-geile’ verkopers. En geen knollen voor citroenen laten verkopen door mee te liften op het idee dat een ‘doodschop’ van ‘onze’ verdediger geen rode kaart hoort op te leveren, maar een medaille. Of dat een ’spreekkoor’ van ‘onze tribune’ juist ‘positieve discriminatie’ is. 

 

De zwachtels van elkaar tegensprekende wetten en regels, gedoogconstructies, jurisprudentie, ‘uitleg’, en de opdeling in groepen conform onze ‘LifeStyle’, of associatie met de NAVO, of Rusland/China/Iran als ‘favoriete club’, reduceert ons tot mummies in een graftombe. Het ‘ingeblikte’ nieuws van ‘de’ hoofdredacteuren mag compact ogen, en aantrekkelijk geprijsd zijn, maar het is propaganda, en geen nieuws. We kunnen hen wel verwijten maken, maar alleen als we uit onze veilige 'club-cocon' durven te kruipen, om weer vrij als vlinders te kunnen leven.

View older posts »