Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Zoeken op dit blog

Carthago

'Het is de economie, domkop!'

 

Met die korte, krachtige zinsnede bepaalde 'Ragin' Cajun' James Carville, de campagnemanager van Bill Clinton, de toonzetting van de boodschap van Clinton aan het Amerikaanse volk, toen Clinton het opnam tegen George Herbert Walker Bush. En Bush kon vertrekken. 

 

Het is een moderne variant op 'Brood en Spelen', de wijsheid die ten grondslag lag aan de uitbouw van het Romeinse Rijk. Tegelijk luidde het ook het einde in, waar het 'verwende volk' eerder steeds veeleisender werd. Het begon met sportieve krachtmetingen, en voldoende voedsel om niet dood te gaan. En het eindigde met grootse spektakels in het 'Circus', waar Christenen door wilde dieren uiteen werden gereten, waarna men zich tegoed deed aan exotische lekkernijen, gehuld in opzichtige gewaden. 

 

Onderlinge verdeeldheid begon een voorname rol te spelen. Facties binnen de 'Warparty' die de facto leidend was streden nog wel tegen externe vijanden, maar konden het niet eens worden over de prioriteiten, en aan welke hobby's, van welke kliek, het belastinggeld zou worden uitgegeven. En de afloop is bekend, mag ik veronderstellen? Het 'Byzantijnse' segment, met 'Constantinopel', het hedendaagse Istanboel, als hoofdstad, hield het nog iets langer vol dan 'Rome', maar in de vijftiende eeuw viel het doek definitief. Rond Rome werd het niet meer rustig, en slaan ze elkaar nog steeds om het minste of geringste de hersens in, terwijl ze de overheid zien als 'pinautomaat'. 

 

Voordat u nu ijverig knikkend die luie Italianen verkettert, zou ik u willen vragen even een spiegel op te zoeken. U heeft zelf zonder enige twijfel hoogstaande idealen. Het zijn die anderen die niet deugen! Zet de televisie aan, of sla de krant open, en u wordt bevestigd in uw gelijk: De 'Democratie' is op zijn retour! De 'liberale' waarden (uw waarden) worden bedreigd! En ik zeg: 'Het is de economie, domkop!'

 

Terwijl wij in het 'westen' het ene na het andere geslepen plannetje bedenken om 'Regimes' uit het zadel te lichten, ten bate van onze eigen 'bottom line', zodat we hier door kunnen gaan met het organiseren van 'Brood en Spelen', en we elkaar de hersens inslaan, omdat we elkaar het licht in de ogen niet gunnen, walsen China en Rusland over ons heen. Niet met militaire middelen. Niet zoals destijds, ten tijde van het 'Romeinse Rijk', door horden 'uit het oosten' die de hele boel kort en klein sloegen, en zich verrijkten met de roofbuit die ze naar hun eigen 'holen' sleepten. Maar economisch.

 

Kunnen we het tij keren, en ons lot weer in eigen hand nemen? Ja, 'technisch' gesproken is er nog niks verloren wat niet hersteld kan worden. Maar de wil ontbreekt. We verlustigen ons aan het geboden spektakel van schimmige beschuldigingen, intriges, roddel en achterklap, en uiteenlopende complot-theorieën die moeten verklaren waarom die ellendige Russen en Chinezen het zo goed doen, ondanks onze pogingen om hen van de weg te rijden. Er is geen begin van zelfvertrouwen. De 'alarmbel' van de 'Brexit' heeft het omgekeerde effect van wat nuttig en nodig is. Inplaats van de gelederen te sluiten, en als 'Europa' onze geschillen over de 'versiering' bij te leggen, gooien we nog wat extra kolen op het vuur. 'De dood, of de Gladiolen!'

 

Dat wordt dan de dood. Linksom, of rechtsom. We verzuipen in onze eigen drek, of we plegen ritueel zelfmoord door Rusland en China aan te vallen na één of andere 'stunt' ('False Flag') van een 'Warlord' in 'Washington', 'Brussel' of 'Londen', die meent dat 'Carthago moet vallen' om de 'pinautomaat' te redden.

Hulpeloos

Een delegatie van het Europarlement komt Venezuela niet in.

 

Wat bezielt die 'Volksvertegenwoordigers' om hun kostbare tijd vrij te maken, en duizenden kilometers te vliegen naar een land ver van Europa, van ons belastinggeld, met een significante 'carbon-footprint', om Trump te gaan helpen met zijn 'Regime-Change'-operatie, ten bate van zijn herverkiezing? Een verbolgen mevrouw van het CDA stuurde een filmpje van zichzelf op de luchthaven van Caracas naar de Nederlandse omroep. Het eerste wat er door mij heen schoot was: Niet op het CDA stemmen bij de komende verkiezingen voor het Europarlement! 

 

Maar op welke partij dan wel? Ik erken dat er, zeker in Europa, behoefte is aan sociaal voelende 'middenpartij' die ons bindt en inspireert door een 'no-nonsense' focus op het behoud van onze welvaart, met respect voor traditionele mensenrechten. Zoals de vrijheid van meningsuiting. Een partij die wars is van inmenging in binnenlandse politieke aangelegenheden van andere landen. In het bijzonder waar het inmenging van 'bondgenoten' en particuliere 'filantropen' betreft die in Europa geen belasting betalen, maar wel subsidie opstrijken voor hun 'Regime-Change' activiteiten, en de invasie van goedkope arbeidskrachten voor hun 'Multinationals'.

 

Volgens uiteenlopende politieke commentatoren gaat het bij de komende verkiezingen voor de 'Staten' in Nederland over 'milieu/klimaat', en 'koopkracht'. En dat geldt ook voor die Europese verkiezingen die in aantocht zijn. Het gaat niet over wie er de baas is in Hongarije of Venezuela. Of over 'Zwarte Piet' en die andere George Soros 'Identitiets'-thema's waar ze in het Europarlement het vuur voor uit hun sloffen lopen, op onze kosten. 

 

Dat het Europarlement zich zo nadrukkelijk profileert als de 'Vliegende Brigade' van George Soros en Donald Trump is tenenkrommend. Waar het de aandacht wegzuigt van de vraag wat we nou gaan doen aan 'Groen', en 'Koopkracht', lijkt mij dat opzet. Dat wil zeggen, er is in 'milieukringen' een grote behoefte om de burger zoveel mogelijk buiten die 'discussie' te houden, omdat men ervan doordrongen is dat die burger weliswaar een gezond leefmilieu wenst, maar daarom nog niet staat te springen om 'koopkracht' in te leveren. In mijn optiek zijn er beslist wegen die dat mogelijk maken, maar die staan op gespannen voet met wat Soros en Trump willen. De burger ziet dat niet, omdat de relatie tussen die beleidsterreinen opzettelijk wordt vertroebeld. Al groeit het bewustzijn rond 'mooipraters' die, gehuld in een 'Groen' gewaad, met een 'Groen' partijlogo, in Caracas opduiken om zich te bemoeien met dingen die hen niet aangaan, op onze kosten.

 

Na jarenlange volstrekt loze beloften over de verbetering van de koopkracht, zien burgers in heel Europa hoe de koopkracht van de allerrijksten en de banken inderdaad significant zijn gestegen, maar dat hun eigen gestegen 'koopkracht' bestaat uit een huis dat aanzienlijk duurder is geworden, waardoor ze op papier 'rijker' zijn dan ooit tevoren, maar waardoor ze alleen maar meer belasting betalen. Terwijl het muntje begint te vallen dat wat ze nu écht meer hebben om te besteden, een sigaar is uit eigen doos. Het gevolg van de afbraak van de pensioenen, sociale zekerheid, en 'flexibilisering' van de arbeid. Naar voren gehaalde bestedingsruimte, wat hen op enig moment lelijk op zal breken. En dat zelfs dat nu dreigt te worden afgenomen door een exponentiële stijging van alle denkbare lasten en 'indirecte' belastingen. Met rente.

 

Wat nog ontbreekt, is het besef dat die druk op hun inkomsten in hoge mate wordt veroorzaakt door 'Regime-Change' spelletjes, waaronder de sancties tegen landen die graag handel met ons zouden willen drijven, maar worden buitengesloten omdat Soros en Trump er niks aan verdienen, en de verspilling die het gevolg is van een fictieve 'wapenwedloop'. 

 

'Groen' wordt in ons deel van de wereld gebruikt om de burger een poot uit te draaien, en ons meer 'overheid' door de strot te drukken, die middels subsidies de middengroepen plukt, ten bate van 'minderheden', waaronder bankiers en multinationals. Terwijl de Chinezen plannen maken voor het installeren van een zonne-energiecentrale in de ruimte, en onderzoek doen naar delfstoffen op de achterkant van de maan, zoeken Europese en Amerikaanse politici naar munten op de bodem van onze portemonnee voor hun vliegreis naar Caracas, in de hoop om voor hun échte opdrachtgevers, Soros en Trump, de hand te kunnen leggen op de grootste bewezen olievoorraad ter wereld.

 

Je kunt een Euro uiteindelijk maar één keer uitgeven. Kopen we er een zonne-energiecentrale in de ruimte voor? Of verpatsen we het aan subsidies om gloednieuwe centrales te sluiten, extra JSF's te kopen, opvang voor dakloze terroristen, en snoepreisjes naar Venezuela? Waar is de partij met visie?

Retourzending

De discussie in verscheidene Europese landen over de vraag of vrouwen en kinderen in gevangenissen in Syrië moeten worden teruggehaald, heeft een interessante wending genomen. 

 

Trump twitterde dat hij de mannen er gratis bij leverde. Een totaal van rond de achthonderd gevangen strijders wordt genoemd. Dat zijn dan degenen die nog in leven zijn. Kun je nagaan hoe 'Syrisch' die 'bevrijdingsbewegingen' waren die we te hulp zijn geschoten. Want dit zijn alleen terroristen die onder de vlag van ISIS in de weer waren, en het hebben overleefd. Hoeveel er bij andere 'rebellengroepen' nog altijd ongehinderd rondlopen weet geen mens. 

 

Als zodanig is het niet onredelijk dat Trump eist dat de Europese landen die ze lieten vertrekken nu ook mogen zorgen voor de berechting en de uitvoering van het vonnis. Maar er zijn nogal wat haken en ogen. Om te beginnen zal het nog niet zo eenvoudig zijn om in een rechtbank te bewijzen dat die mannen, en vrouwen, en kinderen in bepaalde gevallen, zich schuldig hebben gemaakt aan strafbare feiten. En is er altijd de niet geringe kans dat ze ter verdediging gaan 'babbelen' over steun die ze kregen vanuit diezelfde Europese landen die hen nu vervolgen. 'Pick-up truckje' hier, kogelvrij vestje daar. En ik zou niet echt verbaasd zijn als er nog véél schokkender onthullingen over 'scheve schaatsen' van betrokkenen Europese overheden en veiligheidsdiensten boven komen dobberen tijdens dat soort processen. Wellicht zelfs over de levering van bepaalde chemicaliën ten bate van 'False Flag' operaties, en gedetailleerde instructies over de uitvoering en timing. 

 

Vanaf het prille begin van de poging om Assad ook aan het mes te rijgen, zoals met Ghadaffi was gelukt, werd er gretig gebruik gemaakt van 'ex-pats'. Mensen die al langer in Europa en de Verenigde Staten woonden en werkten, en in sommige gevallen Syrië alleen kenden uit de verhalen van hun ouders, maar die het 'gezicht' moesten worden van de 'overgangsregering' die door de NAVO-landen uit de grond werd gestampt. In het verlengde daarvan werden jonge vrijwilligers met een Soennitisch Islamistische achtergrond 'geradicaliseerd', en verscheept naar Syrië. 'Deskundigen' stelden dat het onmogelijk was hen tegen te houden. Maar de realiteit was dat de Europese overheden hen ook helemaal niet tegen wílden houden. Wanhopige ouders zagen hun kinderen uit hun handen glippen, en trokken aan de bel. Veel meer dan de typisch Nederlandse 'hulplijn' bellen konden ze niet.

 

Voorzover het recent genaturaliseerde vechtjassen betreft die in Europa 'politiek asiel' hadden gekregen, steunden Europese landen hun politieke idealen die hen tot 'vrijheidsstrijders' maakten, omdat ze in eigen land 'ten onrechte' vervolgd werden. Dan is het knap ingewikkeld om nu uit te leggen dat ze hier lange gevangenisstraffen tegemoet kunnen zien, omdat ze 'hun' land gingen 'bevrijden', zodat ze ongestraft homo's en 'ongelovigen' van het dak konden gooien. Velen zullen zich daardoor verraden voelen. En ook de 'thuisblijvers' zullen het knap lastig vinden om hun helden voortaan in Vugt te moeten opzoeken. Je kunt je voorstellen wat voor soort gesprek dat wordt. 

 

Vorig jaar trad de AIVD naar buiten met kritiek op Turkije, omdat het ISIS onvoldoende op de huid zou zitten. Op zich is het een terechte constatering dat Turkije steun verleende aan terroristen in Syrië, samen met de andere NAVO-landen, toen Assad er nog alleen voor stond. Ook toen Rusland zich ermee begon te bemoeien, en het tij begon te keren, deed Erdogan niet moeilijk. Daarbij verdienden ze goed aan de olie die ISIS via Turkije naar afnemers elders smokkelde. Met Israël naar verluid als de grootste afnemer. In die tijd maakte niemand in Europa zich druk over de rol van Turkije, maar dat veranderde nadat de lange arm van de NAVO trachtte de 'gekozen dictator' Erdogan uit het zadel te wippen, en die poging jammerlijk mislukte. Sindsdien is Erdogan de gebeten hond, en is hij overgestapt naar het Russische kamp. Niet dat hij nu ineens keihard optreedt tegen terroristen in Syrië, maar de toon is wel veranderd. 

 

Nu Turkije drie Nederlandse ISIS-strijders in Turkije heeft opgepakt, zitten we met hetzelfde dilemma als hierboven geschetst rond dat dreigement van Trump. Het zijn Nederlanders, maar geen mannen en vrouwen met een lange lijn van Friese boeren en boerinnen in de generaties die hen voorgingen. En als Erdogan het op zijn heupen krijgt, hoeveel van die Nederlanders kunnen we dan nog verwachten? Was dat de bedoeling van de AIVD? Willen ze die 'asielzoekers' terug? En dan? Zijn er al uitbreidingsplannen voor Vugt? Hebben we genoeg therapeuten om die mensen te 'deradicaliseren' na hun veroordeling? Hoe zijn de ervaringen daarmee? Wil dat 'deradicaliseren' een beetje lukken? Of lopen we het risico dat de bezoekers straks juist radicaliseren? 

 

Wat hebben we gedaan, toen we ons in dat wespennest staken, en iedereen die tegen Assad wilde strijden een paspoort gaven?

Fopaanval

In 2018 voerden elf Russische gevechtsvliegtuigen een 'fopaanval' uit op een doelwit in Noorwegen. 

 

Het incident wordt door Caroline de Gruyter in haar column in NRC opgevoerd als een sterk argument om de uitgaven aan dingen die 'BOEM!' zeggen in Europa sterk op te voeren. Daarmee is haar column een 'fopaanval' op de publieke opinie in ons land. Zonder dat ik overigens beweer dat mevrouw de Gruyter ons welbewust op het verkeerde been zet. De directeur van de Noorse veiligheidsdienst, die het incident wereldkundig maakte, nam haar bij de hand. Zo werkt dat. Degene die paniek zaait op basis van zo'n los bericht valt niets te verwijten, anders dan dat je je beter eerst kan verdiepen in de materie voor je dergelijke angst- en haatberichten componeert.

 

De realiteit is dat 'fopaanvallen' het wereldnieuws beheersen. Zo valt er veel te zeggen voor de stelling dat al dat gedoe over die 'Muur', tussen de Verenigde Staten en Mexico een 'fopaanval' is. Een 'bot' waar de 'waakhond' zijn tanden op stuk kan bijten, terwijl Trump het 'huis' binnenloopt en het leegrooft. Ook in NRC, zowaar, een uitvoerige beschrijving van de werkwijze van Soros, die in ons land tal van 'speldeprikken' financieert, zoals de heisa rond 'Zwarte Piet', om een doel te bereiken dat niet direct zichtbaar is. En zonder dat Soros en zijn staf zich hoeven te verantwoorden. 

 

Een interessante casus in dit verband is ook de 'kwestie Venezuela'. De 'Regime-Change'-operatie loopt niet gesmeerd. Vriend en vijand rekent dat Trump aan. Het is volkomen evident dat zijn 'Administratie' achter die recente escalatie zit, waarvoor hij brede steun kreeg vanuit de 'Warparty'. Nagenoeg heel 'Washington', inclusief de 'liberale' pers, en de 'Atlantische' vriendenclub in Europa, steunde de poging om de democratisch gekozen president van dat land af te zetten, en een 'stokpop' te benoemen als zijn opvolger. Maar op dit moment loopt het niet zoals de fanclub had gehoopt. Is dat nou te wijten aan Trump's gebrekkige kennis van zaken? Of is het 'Boze Opzet'? Onderdeel van de 'fopaanval'-strategie die ervoor moet zorgen dat Trump 'armslag' krijgt om op een veel belangrijker niveau 'schoon schip' te maken? 

 

Een 'fopaanval' zoals die van die Russische gevechtsvliegtuigen, die op een 'haarbreedte' voor de grens wordt afgebroken, is schering en inslag. De NAVO doet het aan de lopende band, en ik kan daar uit de eerste hand van getuigen. Voor de deelnemende militairen is het een 'spannend avontuur' in een saai, monotoon leven vol 'poetsen', 'administreren' en 'exerceren'. De geostrategische implicaties tellen voor hen niet. En 'de Politiek' heeft er slechts in de marge invloed op. En dan eigenlijk alleen nog maar de niet-gekozen 'vakministers'. Maar zelfs dat is 'Wishful Thinking', omdat die worden 'aangestuurd' vanuit de 'Hoofdkwartier' van de NAVO, waarvan ik Rutte verdenk dat hij er zijn oog op heeft laten vallen. 

 

Voor degenen die 'fopaanvallen' bedenken zijn er tal van overwegingen die maken dat de voordelen opwegen tegen de nadelen. En die beperken zich niet tot het besef dat 'de jongens' en 'de meisjes' die zich hebben aangemeld als 'kanonnenvoer' er een 'kick' van krijgen. Al weegt dat ook mee. Wat je aan de weet komt door een 'fopaanval' uit te voeren, is van fundamenteel belang om je defensie op orde te krijgen. Wanneer worden je aanvalseenheden opgemerkt? Welke elektronische systemen worden er geactiveerd? Wat zegt dat over de kwaliteit van de 'afweer' in die sector? Want als je zelf wordt aangevallen wil je uiteraard de basis van waaruit die aanvallen worden gelanceerd in de as kunnen leggen. Maar daarnaast is er een 'verborgen' geostrategische component, waar het je tegenstander een 'hapklare brok' voorhoudt. Een overheerlijke, niet te versmaden 'kluif'. Waarna jij zijn huis binnenloopt en het leeghaalt. Laat mij u bijlichten:

 

Zulke 'fopaanvallen' zijn voor militaire en politieke 'leidinggevenden' het ideale argument om te pleiten voor méér geld voor dingen die 'BOEM!' zeggen. Het enige wat je hoeft te doen, is melden via de media dat ze hebben plaatsgevonden. Je hoeft niet bang te zijn dat die 'keffertjes' bij de media gaan graven, om vervolgens te ontdekken dat je de grootste militaire oefening ooit organiseerde om zulke 'fopaanvallen' uit te lokken. Voor de Russen dus een uitgelezen gelegenheid om erachter te komen welke systemen daarbij worden ingezet, op welke frequenties die systemen werken, en hoe de commandostractuur functioneert. Maar als de 'downside' is dat die tegenstander vervolgens via de 'keffertjes' meer geld weet los te peuteren van de belastingbetaler, schiet je je dan niet in eigen voet met zo'n 'fopaanval'? 

 

Dat hangt er vanaf. Als die tegenstander daardoor zóveel geld kwijt is aan wapentuig, dat het de economie te zwaar belast, waardoor die bezwijkt, win je de 'Koude Oorlog' zonder ooit één schot te lossen. En gelet op het gegeven dat de NAVO-landen, en haar bondgenoten in Japan, Israël, de 'Emiraten', Saoedi Arabië en Zuid-Korea samen goed zijn voor iets van tachtig tot negentig procent van alle uitgaven aan dingen die 'BOEM!' zeggen, terwijl tal van 'waarnemers' menen dat de economie binnenkort wordt 'lekgeschoten', in het bijzonder als de 'PetroDollar' zijn status als 'wereldhandelsmunt' definitief kwijtraakt, ziet het er niet best voor ons uit. En daar mogen we dan de 'keffertjes' dankbaar voor zijn. Ze dachten het goed te doen, maar hielpen de 'vijand'.

Kanarie

Wouter Koolmees beschouwt zichzelf als de 'kanarie in de koolmijn'.

 

Hij is op jacht naar 'buitenlandse financiering' van instellingen die 'kwetsbare bevolkingsgroepen' op het verkeerde spoor brengen. Uit de krant begrijp ik dat het een 'taai onderwerp' is. Het grootste probleem is dat de regering selectief te werk wil gaan. Het is zeker niet de bedoeling om een overzichtelijk lijstje op te stellen met instellingen die invloed uit kunnen oefenen op de vorming van een mening, en vervolgens bij wet te verbieden dat niet-Nederlandse financiële steun die instellingen bereikt. Heel 'Den Haag' zou acuut imploderen. 

 

Uitgevers van kranten en tijdschriften zouden weer heuse journalisten aan moeten nemen, inplaats van 'paste/copy' materiaal van uiteenlopende 'denktanks' en 'nieuwsagentschappen' tot leesvoer te verwerken. De 'Journaals' zouden alleen nog maar niet-commerciële 'YouTube'-filmpjes uit kunnen zenden, naast de tenenkrommende 'polderjournalistiek' van 'pop-up' vloggers met een nul-uren contract van een Nederlandse omroep. 

 

Wilders zou van het Amerikaanse en Israëlische infuus gehaald worden. Pechtold zou zijn 'pied-à-terre' in Scheveningen weer langs zien komen in de discussies. De EU zou haar propaganda-activiteiten in ons land moeten staken, tenzij onomstotelijk kan worden vastgesteld dat de Nederlandse belastingbetaler de rekeningen betaalt. En dat is evenmin een populair thema. 

 

Het lijkt zo simpel, zo'n ronkende verkiezingsbelofte om iets te doen aan Turks geld voor Nederlandse moskeeën, nu Erdogan niet langer onze gekoesterde vriend en bondgenoot is, maar een democratisch gekozen dictator. Een nieuw fenomeen waar er steeds meer van lijken te komen. Wat Koolmees en de zijnen willen, zo begrijp ik, dat is de financiering uit 'onvrije landen' stoppen, zonder de financiering uit 'vrije landen' ook maar een strobreed in de weg te leggen. Je hoeft de lagere school niet te hebben afgemaakt om te beseffen dat er geen objectieve criteria zijn om te bepalen wat nou precies een 'vrij' land is, en wat we moeten verstaan onder een 'onvrij' land. Behalve dat je jezelf markeert als een 'onvrij' land als je arbitrair te werk gaat. 

 

Wat het nog extra lastig maakt, is dat Nederland zelf wereldwijd grof geld steekt in het beïnvloeden van de mening van volkeren elders, ten bate van onze kijk op mens en maatschappij. Althans, de kijk van de leidende politici in 'Den Haag'. Die zelf weer gevoed worden door een keur aan buitenlandse bronnen die er belang bij hebben dat zij keurig in de pas blijven lopen. En geen lastige vragen gaan stellen als 'Washington' weer ergens een democratisch gekozen regering of president probeert pootje te lichten. 

 

En ja, er zijn 'NGO's' die lijstjes opstellen waarop landen gerangschikt worden op grond van 'vrijheid'. Maar iedereen weet dat 'Non Governmental' voor die clubs een regelrechte farce is. Het 'Cato'-instituut, en 'Freedom House' zijn een 'verlengsnoer' van de propaganda-arm van de 'Broertjes Koch' en de Amerikaanse overheid. Daarbij gebruiken ze criteria die niet objectief zijn vast te stellen, en nauwelijks geverifieerd kunnen worden. Laat staan dat ze meewegen hoe de lokale bevolking die vrijheid, of onvrijheid ervaart. 

 

Dus is het niet vreemd dat Wouter Koolmees ermee in zijn maag zit. Hij kan natuurlijk gewoon individuele instellingen aanwijzen, en die hun geld afpakken, of sluiten, omdat ze niet het 'politiek correcte verhaal' vertellen zoals dat door 'Den Haag' is gesanctioneerd. En hij hoeft niet eens bevreesd te zijn voor een revolte van de Nederlandse bevolking als geheel tegen die censuur. Maar een deel van de bevolking zal dat hem niet in dank afnemen. En een gewelddadige escalatie moet niet op voorhand worden uitgesloten. Los nog van het gegeven dat Nederland zich internationaal in de kijker zou spelen als een land waar het recht een wassen neus is. En dat bevordert de dialoog met 'onvrije landen' nou niet direct. 

 

Het probleem is dat we het hele idee van 'recht' als fundament onder het beleid zelf hebben losgelaten. Met 'gedogen', 'positief discrimineren', 'pardon hier', 'pardon daar'. En waar we als land de wet wilden overtreden om als NAVO-lid een soeverein land te bombarderen, of ergens de regering omver te helpen werpen, we ergens een 'hoogleraar' uit de hoge hoed toverden die toestemming gaf. In onze eigen beleving waren we echt keigoed bezig, maar het kwam wat slordig over. In het bijzonder als we heimelijk medewerking verleenden aan 'Extraordinary Detention', het bewapenen van terroristen en coup-plegers, of het negeren van de noodzaak om sluitend bewijs te leveren voordat je schuld toekent. Ja, we hadden 'goede bedoelingen', maar dat zeggen Erdogan, Poetin, Netanyahu, Trump en het huidige staatshoofd van Saoedi Arabië ons na. Niemand met ambities op het wereldtoneel verklaart openlijk dat hij of zij het slecht voor heeft met het volk. 

 

De enige manier om de 'waarheidsvinding' in een land te 'disciplineren', zodat iedereen weet waar hij of zij aan toe is, is respect voor de wet, die volkomen helder moet zijn, en voor iedereen gelijk. Maar daar kan Wouter Koolmees niet mee uit de voeten. Die kanarie gaat dood. Niet Wouter Koolmees, maar dat vogeltje in die koolmijn waar we druk zijn met schatgraven.

Secretaris

Rutte solliciteert vrij openlijk naar de functie van 'Secretaris Generaal' van de NAVO, zo is mijn indruk.

 

Al veel langer stellen commentatoren zichzelf de vraag waar de oud-Unilever medewerker, die premier van Nederland werd, heen zou willen. In verscheidene commentaren werd gesuggereerd dat hij een hoge functie in de EU zou ambiëren. Maar Rutte minacht en wantrouwt de EU, zo is mijn indruk. De interpretatie van de 'Churchill-lezing' die hij hield in Zürich, als overduidelijk pro-Europa, deel ik geenszins. 

 

Het is niet onredelijk om te zeggen dat Rutte net zo pro-Europa is als Winston Churchill. Hij ziet er een springplank in om Rusland onder de voet te lopen. Rutte laat geen gelegenheid onbenut om zijn 'Atlantische' geloofsbrieven te etaleren. En zijn pleidooi om sancties tegen andere landen op te kunnen leggen met instemming van een 'simpele meerderheid' is voor mij het bewijs dat hij aanstuurt op een breuk in de EU, waarbij het oorlogszuchtige deel het op welvaart gerichte deel onder de voet loopt.

 

Het klinkt zelfs uitgesproken 'democratisch', om genoegen te nemen met een 'simpele meerderheid'. Maar de EU kent geen evenredige vertegenwoordiging. En er is geen haar op Rutte's hoofd die in zou stemmen met een Europees referendum over de vraag of de sanctie-oorlogen tegen Rusland, Syrië, Venezuela en andere landen de juiste weg is, en zich dan neer te leggen bij een simpele meerderheid. Zie Nederland. Rutte heeft helemaal niks met democratie in de klassieke betekenis van het woord, en hij heeft volkomen lak aan 'Internationale Regelgeving' en de daarin vastgelegde status van 'soevereine' landen. Waar nodig laat hij een hoogleraar een kattebelletje schrijven om hem het recht te geven Syrië te bombarderen, en Al Qaida te helpen, samen met zijn 'Atlantische' vrienden. 

 

Wie echt cynisch is, zou zelfs kunnen zeggen dat zijn recente 'slippertje' voor een volle zaal, en de draaiende camera's, over zijn verlangen om er 'op los te slaan' en 'relschoppers' persoonlijk in elkaar te rossen, onderdeel is van die sollicitatieprocedure waarvan ik hem verdenk. Daarbij wil ik ook nog wel zo ver gaan er op te wijzen dat zo'n overstap niet geheel ontbloot is van eigenbelang, waar ik er vrij zeker van ben dat de NAVO exact weet wat er met vlucht MH-17 is gebeurd, en waarom sommige landen hun luchtvaartmaatschappijen waarschuwden om dat luchtruim te mijden, en anderen niet. 

 

Zijn kwetsbaarheid op dat punt maakt hem voor de NAVO ook de ideale kandidaat. Een plooibare, chantabele 'mooiprater', die niet gehuwd is, en daardoor niet in de negatieve geur staat van 'typisch man', waar de organisatie tegenwoordig graag pronkt met haar 'moderne' inzichten over de uitwisselbaarheid van mannen en vrouwen als 'kanonnenvoer'. Daarbij hoeft de 'Angelsaksische' NAVO-organisatie niet bang te zijn dat Rutte de wapenindustrie in die landen in de steek laat.

 

Voor Rutte is het geen enkel probleem als er op 'Atlantisch' topniveau wordt besloten dat een democratisch gekozen regering, of staatshoofd, het veld dient te ruimen. Of als er ergens een soeverein land moet worden veranderd in een rokende sintel. Met 'zijn' marinehelikopter stond hij al op het strand in Libië nog vóór het formele startschot was gegeven voor die 'Regime-Change' operatie. 

 

Dat Rutte wel naar 'Brussel' wil, maar dan naar het exhibitionistische, 'Alien-Space-Ship'-NAVO-hoofdkwartier, en niet naar het 'Brussel' van de EU, is op dit moment uiteraard pure speculatie. Maar ik begrijp niet goed hoe commentatoren een oproep zoals vervat in de 'Churchill-lezing', in een niet-EU-land, verwijzend naar een uitgesproken Britse politicus met bedenkelijke opvattingen over een sterk continentaal Europa, op het moment dat de Britten dat Europa de rug toekeren, kunnen beschouwen als een opstapje voor een hoge functie binnen de EU-administratie. Hij stelt daarbij voor dat EU-lidstaten die niet in de pas lopen met de NAVO-sancties die 'Washington' bedenkt van de mat geworsteld moeten worden. NRC, en andere media, haalden eruit dat Rutte zich had geprofileerd als een 'Europe First' kampioen. Maar zo lees ik zijn voordracht niet. Om te beginnen valt 'NATO' om de haverklap in zijn tekst, en wemelt het van de 'Atlantische' liefdesverklaringen. Maar ik mis elk begin van begrip voor een Europese dialoog over de vraag of het wel zo'n goed idee is om in NAVO-verband het voortouw te nemen, inplaats van ons te concentreren op onze missie als economische motor. De macht waar het in Rutte's lezing over gaat, komt uit de mond van een (bij voorkeur) Amerikaans kanon, en als hij hier lijkt te pleiten voor een 'krachtige' EU, dan is dat als rechtmatige erfgenaam van de 'Warparty' na het ogenschijnlijke vertrek van de Verenigde Staten onder Trump. Hij is een verklaard tegenstander van een 'Europees-leger', met Europese wapens, en een Europese leiding. 

 

Dat is een propositie die goed valt in 'Atlantische' kring, maar op weerstand stuit bij een groeiend aantal EU-lidstaten. Daar bij de NAVO kan hij zijn hart ophalen met zijn 'Wille zur Macht'. Maar in de EU is dat een 'heuvel-op' gevecht. Stoltenberg zit er nog tot volgend jaar. Juncker is eerder weg, en ik zie de gemankeerde Frans Timmermans niet in die stoel schuiven. Maar Rutte maakt volgens mij ook niet veel kans, waar de meeste landen ook zagen dat Theresa May hem als een vertrouweling en lobbyist voor de Britse zaak beschouwde, en steevast eerst 'Broeder Mark' belde, of op bezoek ging, voor ze in het 'Brussel-van-de-EU' haar zaak ging bepleiten. Wat een zwakte is in de EU-context post-Brexit, is een kracht in de wereld die NAVO heet.

 

De toekomst zal het leren.

Kruik

Het 'Intelligence Committee' van de Amerikaanse Senaat heeft, na ruim tweehonderd verhoren in twee jaar, de conclusie getrokken dat Trump geen 'stokpop' van het Kremlin is.

 

Anders dan zijn supporters ons willen doen geloven, valt er echter helemaal niks te vieren. HIER wordt geïnventariseerd welke schade die ongefundeerde complot-theorie heeft aangericht. En dat is nog geen volledig overzicht. Het heeft wereldwijd de aandacht weggezogen van kwesties die oneindig veel belangrijker zijn, zeker nu is vastgesteld dat het allemaal één grote fantastische waanvoorstelling is. Al moet ik hier nog even een slag om de arm houden, omdat de 'Speciale Aanklager' nog bezig is. En het hoeft geen betoog dat uiteenlopende commentatoren en politici nog wel enige tijd zullen doorgaan met het voeden van de geruchtenmolen. In Nederland kwam ik de conclusie van die Senaatscommissie alleen tegen bij RTL en de Telegraaf. Voor de rest is het wellicht pijnlijk. 

 

Daarnaast zullen de meest fanatieke Russofoben ook zonder bewijs blijven volhouden dat het Kremlin de verkiezingen in de Verenigde Staten heeft beïnvloed ten bate van Trump. En dat ze de hand hebben gehad in de 'Brexit' en onrust in Europa, meer in het bijzonder in Frankrijk met zijn 'Gele Hesjes'. De doorgeslagen paranoia uit het McCarthy-tijdperk waarmee we de 'Koude Oorlog' binnen werden gesleept was nog een bescheiden geestelijke aandoening vergeleken bij deze poging om die 'prachttijd' te doen herleven. 

 

Dat Trump uit de hand van Poetin eet is al veel langer een idiote propositie, waar nagenoeg al zijn buitenlandse initiatieven schade toebrengen aan de belangen van Rusland. Althans, als je er vanuit gaat dat het Kremlin gebaat is bij normale diplomatieke relaties met het zwaar bewapende en extreem oorlogszuchtige land, en betrokken wil zijn en blijven bij de ontwikkeling van de wereldhandel, en de strijd tegen terreur, wat op papier de Amerikaanse prioriteiten zouden zijn. Gelet op het gegeven dat Rusland niet omvalt als gevolg van de sancties en andere 'Regime-Change' initiatieven die sinds Bush jr het Amerikaanse beleid jegens Rusland domineren, en de steun voor Poetin in Rusland, en daarbuiten, alleen maar is toegenomen, zou je kunnen betogen dat Trump zijn 'Russische vriend' een dienst bewijst door de druk verder op te voeren. Maar dan ben je als intelligent wezen voorgoed afgeschreven, ben ik bang. Van een andere orde van grootte in dit opzicht is de 'niche'-groep van volgers die in de mysterieuze 'QAnon' een ingewijde zagen die grootse daden beloofde van de 'verrassend' tot president gekozen Trump. Maar ook dat sprookje lijkt op zijn eind te lopen

 

Een kwestie die hier slechts indirect mee te maken heeft illustreert wel waarom we inmiddels zelf onze ergste vijand zijn. De Syrische man die recent in Nederland in zijn kraag werd gevat omdat hij een hoge commandant zou zijn in een terroristische organisatie, had zich onderscheiden door zijn gretigheid om Nederlands te leren, en zijn bereidheid om te 'assimileren', zoals werd geïllustreerd met beelden uit het Amsterdamse uitgaansleven, en het feit dat een journaliste van het bij uitstek 'kapitalistische' Financieel Dagblad de man Europa had binnengesmokkeld. Hadden 'we' ons dan zo vergist? En wat bezielde de journaliste, die volgens Justitie op de hoogte was van de rol van de man die ze aan een paspoort hielp? 

 

Ja ja, lieve kinderen. De realiteit is geen Fabeltjeskrant. Terroristen die betrokken waren bij grote, complexe operaties, van 'Thailand' tot '9/11', vielen in de voorbereiding vooral op door hun vrije omgang met dames van 'lichte zeden', en de 'wereldse' geneugten die ze zich goed lieten smaken, met inbegrip van alcohol en drugs. Menigeen stond in de eigen omgeving bekend als 'homoseksueel' of om andere reden in eigen kring 'eigenaardig'. 

 

Langs diezelfde lijnen zijn we kwetsbaar voor de gevaren die ons ook uit andere hoek bedreigen. Om niet te zeggen stekeblind. Hoe vaak we ook bedrogen en mishandeld worden, het lukt ons niet om los te komen van onze 'Eerste Liefde'. We zijn nu de fase voorbij waarin je kunt spreken over naïviteit. Het heeft nu een masochistische kwaliteit met sterke suïcidale trekjes. 

 

We vallen als een blok voor de lezingen van 'deskundigen' en 'autoriteiten', en kijken niet om. Als makke schapen dribbelen we het slachthuis binnen. Keuvelend over wie er de 'Oscar' heeft gewonnen, of wat er waar is van het boek van 'De Zus van…..', en wie er de meeste kans maakt om het 'Songfestival' te gaan winnen. En of er wel of niet een nieuwe 'spijbelactie' komt van schoolkinderen. Dat kun je je alleen permitteren als die 'deskundigen' deskundig zijn, en die 'autoriteiten' ook persoonlijk kunnen worden afgerekend op hun foute beleidskeuzes. Maar nadat we overal in de wereld met getrokken pistool de 'vrijheid' brachten, en welvarende landen, en landen met een eeuwenoude cultuur veranderden in een Hellegat, gaan we daar in Venezuela gewoon mee door. En met de komst van een 'kleine atoombom', en de Verenigde Staten die het ene na het andere internationale verdrag in de vuilnisbak gooien, met steun van onze 'deskundigen' en 'autoriteiten', zie ik het daarmee niet eindigen. Als Soros bang is dat 'Europa' hem ontglipt, is mijn vraag: Welk Europa?

 

Mijn stelling is, dat de kruik te water gaat, tot hij barst. En dan mogen we onze handen dichtknijpen als de schade beperkt blijft tot een nat pak. Want die kruik zit nu zo vol met morele en financiële schulden, dat de verdrinkingsdood niet langer valt uit te sluiten. Je kunt dat lezen als defaitisme, maar dat is dan alleen omdat je niet los kan komen van een rol als 'Willem Bever' of 'Juffrouw Ooievaar' in een 'Klaas Vaak'-programma voor het slapen gaan.

Spannend

De machtsovername in Venezuela zit in een impasse. 

 

Het is niet eenvoudig om een goed beeld te krijgen van de situatie, waar de meeste 'bronnen' benadrukken dat het in het land overal kommer en kwel is, en er dan ineens weer iemand in dat land zelf een kijkje gaat nemen, en met een heel ander beeld naar buiten komt. Mijn persoonlijke bronnen in dat land, via een familieband, behoorden tot de 'gegoede burgerij' in Venezuela, en waren altijd al fel gekant tegen Chavez, en Maduro. De meesten behoren al langer tot de 'diaspora', maar ze hebben contacten met de 'achterblijvers', die steen en been klagen, en ondersteuning krijgen van hun familie in het buitenland. In het bijzonder om reizen naar andere landen mogelijk te maken, of in andere landen spullen te kopen waar men gewend aan was, nu de Venezuelaanse munt buiten dat land weinig meer waard is.

 

Rond de hele kwestie wordt ijverig gebouwd aan een compleet oeuvre van artikelen die beloven ons te vertellen wat de 'échte' redenen zijn voor deze ontwikkeling. Maar ik houd het op olie. Wat echter niet wegneemt dat al die andere argumenten die voorbij komen als regel wel een kern van waarheid bevatten. Zo zijn er commentatoren die wijzen op het 'racistische' element. Interessant omdat het een kijkje in de 'Regime-Change'-keuken biedt, en het een predictie inhoudt voor het vervolg, als de VS zouden besluiten het land met geweld te 'bevrijden', in analogie met Irak, Libië en Syrië. Maar dat aspect van die raciale tegenstelling is niet meer dan een stuk gereedschap. Net als de economische sancties, en de grootschalige monetaire manipulatie die het hele proces begeleiden, en aan deze poging tot een machtsgreep vooraf gingen. Ook in andere landen die op het wensenlijstje van 'Washington' (NAVO) prijken wakkert men doelbewust etnische en religieuze tegenstellingen aan voor dat doel. 

 

Het hele geostrategische 'spel', tussen 'Washington' (NAVO) en het Chinees/Russische blok, met bezorgdheid over 'invloedssferen', is in deze context ook een afgeleide van olie. En ja, de dreiging dat 'Citgo', die in de Verenigde Staten het overgrote deel van de raffinaderijen beheert waar de 'zware' olie uit Venezuela wordt verwerkt tot 'consumentenproducten', in handen zou vallen van Rosneft als Venezuela failliet zou gaan door de Amerikaanse sancties, is daarin een argument. Net als de beslissing van Maduro om weg te stappen van die Amerikaanse 'markt' als reactie op die sancties, en de focus te verleggen naar de Chinese 'markt'. Maar dat is een stap die Venezuela niet van harte zet. Die Chinese 'markt' is nogal ver weg, wat de concurrentiepositie van Venezuela als olieboer niet ten goede komt. 

 

Zelfs de kortste weg van Venezuela naar China, via het Panamakanaal, is een eind varen. En Panama is effectief Amerikaans grondgebied, sinds Bush Sr. er de hand op legde. En het 'Nicaragua Canal' dat een Chinees alternatief had moeten worden, komt er (voorlopig) niet. Daarnaast is 'Washington' druk in de weer om ook Nicaragua te 'verblijden' met een 'stroman' uit de CIA-koker, en China heeft de macht niet om 'Washington' effectief te neutraliseren in dat gebeid. Terwijl Nederland de raffinaderij op Curaçao buiten bereik houdt, nu de Verenigde Staten de opbrengsten van alle olie aan 'hun mannetje' wil geven, en Nederland dat 'mannetje' erkent als president, tegen alle adviezen van rechtsgeleerden in. 

 

De beste analyse van de weg die naar deze ontknoping leidde, en hoe nu verder, vond ik HIER. Het schetst geen rooskleurig beeld van de nabije toekomst van Venezuela. Maar het land heeft uiteraard potentie. En niet alleen als olieboer. Buitenlandse schuldeisers, Rusland en China, zouden Maduro de das omdoen als ze stipte betaling van de aflossing en rente op openstaande schulden zouden eisen, terwijl 'Washington' en 'Londen' al het geld en goud dat Venezuela bij Amerikaans en Britse banken heeft geparkeerd wegsluizen naar 'hun mannetje' Guaidó. 

 

Dat 'mannetje' probeert de Russen en Chinezen op hun gemak te stellen, door hen te beloven dat hij, eenmaal in Caracas op de presidentiële troon gehesen, de legale verplichtingen van Venezuela na zal komen. Als hij dat serieus zou menen, zou hij kunnen beginnen met 'Washington' en 'Londen' sommeren om geld/goud over te maken naar China en Rusland, vanuit de (formeel) voor hem bevroren rekeningen, om aan de betalingsverplichtingen van zijn land te voldoen, en zo te onderstrepen dat het hem ernst is. Maar dat is uiteraard niet alleen een illusie, maar 'Washington' en 'Londen' zouden snel klaar zijn met 'hun mannetje'. Daarbij is 'hun mannetje' hoe dan ook niet meer dan een 'tussenpaus'. Het 'volkse gezicht' waarachter een extreem rechtse, racistische 'Hidalgo'-realiteit schuil gaat. 

 

Dat maakt dit op papier een lastige kwestie voor 'linksleunende' Europese en Amerikaanse media. Die steunen in meerderheid de olie-imperialistische, anti-sociale en racistisch geïnspireerde coup. Terwijl 'populistische' buitenbeentjes als de 'Vijf-Sterren-Beweging' in Italië voor de trein gaan liggen. Ook Macron, die het in eigen land aanzienlijk lastiger heeft met de 'Gele Hesjes' dan je uit de berichten in de media af zou leiden, met in het hele land volop mensen die een 'Geel Hesje' achter de voorruit van hun auto hebben liggen als blijk van solidariteit, zou zich toch achter de oren moeten krabben. Hoezo kan iemand in een disfunctioneel parlement de gekozen president afzetten? Stel je voor dat Marine Le Pen zichzelf morgen tot president van Frankrijk uitroept, omdat Macron er een zooitje van maakt? Onmiddellijk gevolgd door erkenning vanuit 'Moskou' en 'Beijing'? Is dit wel een koers die we als 'Europa' willen varen? Ik niet in elk geval. Ik vind het leven zo al spannend genoeg……

Keerzijde

Garrie van Pinxteren, correspondent voor NRC, stelde afgelopen weekend vanuit Beijing: ‘China niet sterk genoeg om het zonder westerse markt en technologie te stellen’.

 

Mij doet dit vooral denken aan Frans Timmermans die destijds herhaaldelijk aanschoof bij ‘Pauw en Witteman’ met de boodschap dat Rusland en China nooit van zijn leven een alliantie aan zouden gaan. En dat sancties tegen Rusland in minder dan geen tijd het einde van Poetin in zouden luiden. Het liep echter anders. 

 

China, noch Rusland, zijn er op uit om zich te vervreemden van Europa. Zoals van Pinxteren terecht opmerkt, was het juist zo opvallend dat Xi in ‘Davos’, in 2017, nadrukkelijk probeerde bruggen te slaan tussen Europa en China. Als Europa nu, op ‘aangeven’ van ‘Washington’ en ‘GroenLinks’, Chinese bedrijven de wacht aanzegt, hangen ze in China niet de vlag uit. Sterker nog, waar van Pinxteren de ingetogen reactie van ‘Beijing’ op het uitleveringsverzoek van de Verenigde Staten aan Canada voor die topvrouw van Huawei interpreteert als een blijk van zwakte, dan verwijs ik graag naar de ingetogen reacties van ‘Moskou’ op de barrage van sancties die het land over zich heen kreeg sinds die ‘Fuck-the-EU’-coup in Oekraïne, en de hulp aan ‘Damascus’. Niet reageren door met gelijke munt terug te betalen, is juist bij uitstek een blijk van kracht

 

Helaas licht van Pinxteren haar stellige bewering dat China Europa nodig heeft, en niet andersom, niet met serieuze argumenten toe. Anders dan Michael Every van Rabobank, die aan de hand van economische data stelt dat de oorlog die Trump tegen China gestart is, vruchten af lijkt te werpen, omdat bedrijven hun productie verplaatsen van China naar elders. Maar dat is dan wel bekeken door een ‘geopolitieke bril’, zoals hij ook nadrukkelijk stelt. En dat is een ander perspectief dan van Pinxteren ons voorzet, waar het gaat over ‘markt’ en ’technologie’. En dat maakt een wereld van verschil!

 

Trump heeft steeds luid en duidelijk gezegd dat hij banen die naar China verhuisden, terug wil halen naar de Verenigde Staten. Hij is zielsgelukkig als Amerikanen straks aan de lopende band ‘Hello Kitty’ poppetjes en soortgelijke rotzooi mogen maken, voor een hongerloon. ‘Jobs’! Dat het slavenarbeid is, en het onvoldoende betaald om van rond te komen in de Verenigde Staten, doet er niet toe. Dat Amerikaanse boeren bij bosjes failliet gaan is in de ’statistieken’ niet terug te vinden als een bezwaar. Net zomin als het voor Trump een punt van overweging is dat zijn campagne tegen Venezuela volop banen gaat kosten in de Verenigde Staten zelf, want als al die troep die ze nu bij Walmart, de grootste werkgever in de Verenigde Staten, straks weer het label ‘Made in the USA’ heeft, is dat een ingevulde verkiezingsbelofte. 

 

Cruciaal voor de uitkomst van dit avontuur is die kwestie van de ‘technologie’. Meer nog dan van die ‘markt’ waar van Pinxteren zo hoog over opgeeft. Maar een land dat hypersone wapens produceert waar ze in de Verenigde Staten nog aan moeten beginnen, en dat een ‘lander’ op de donkere kant van de maan zet, en marktleider is op het gebied van zonnepanelen en ‘5G-technologie’, loopt niet achter. Er zijn gebieden waar ‘westerse technologie’ wordt beschermd door patenten, waardoor productie in China vooralsnog niet mogelijk is. Maar als de Verenigde Staten en Europa China de toegang tot hun ‘markt’ ontzeggen, is er geen enkele reden waarom ze in China die patenten nog zouden honoreren. En dat ze in China sneller kunnen ‘schakelen’ dan waar ook ter wereld, dat weet elke ondernemer die met Chinezen zaken heeft gedaan. 

 

China, Iran en Rusland willen graag mét Europa, én Amerika, noord en zuid, én Afrika, én Australië, vaart maken met de welvaartsgroei voor iederéén. Maar ‘Washington’ wil kostte wat kost haar remmende voorsprong’ niet kwijt, en ze trachten dat te bewerkstelligen door alles kort en klein te slaan wat in de weg staat. Waarom ‘Europa’ daarin mee zou gaan, is mij een eeuwigdurend raadsel. In het gunstigste geval eindigen we als China van de tijd vóór de bevrijdende beslissing om Chinezen de vrijheid te geven handel te drijven met het ‘westen’: Als een ‘productiefaciliteit’ die mag helpen ‘America’ weer ‘Great’ te maken. En in het slechtste geval eindigen we als een nieuw Libië. Met de beste wil van de wereld kan ik niet bedenken waarom je dat je kinderen, kleinkinderen, en generaties na hen aan zou doen.

 

Met Europa buiten bereik als partner, wordt het potentiële afzetgebied voor producten die de vreedzame coöperatie bevorderen tussen soevereine landen voor de Chinezen en Russen kleiner. En zal de behoefte groeien aan wapens en aanverwante ‘zooi’ om te voorkomen dat zij ook een soort ‘Libië’ worden. Maar dat betekent nog niet dat ze ‘kopje onder' gaan. Ze zijn niet langer zo geïsoleerd als in de tijd van Mao, en het hybride systeem van een communistische partij en economische vrijheid, met beperkte sociale controle om excessen, en buitenlandse inmenging te voorkomen, lijkt mij toekomstbestendiger dan wat we in ‘Europa’ en de Angelsaksische landen op dit moment zien. 

 

Het grootste gevaar is uiteraard dat ontevreden Amerikanen en Europeanen, die wel ‘werk’ hebben, maar geen kwaliteit van leven in dat nieuwe feodalisme, naar de wapens grijpen. Vandaar dat Rusland en China, en Iran, terughoudend zijn. Maar de grootste vergissing die we kunnen begaan, is dat interpreteren als een gebrek aan moed om zich te verdedigen als we het op onze heupen krijgen, en besluiten hen te gaan ‘bevrijden’. 

 

Nog even over de kijk van Michael Every op deze materie: Hij kijkt hiernaar door de bril van een investeerder. En dan ziet het er in het ‘westen’ nog niet zo beroerd uit. Hoe lager de lonen, hoe meer er over blijft voor de investeerder. Al moet ik Every wel meer krediet geven, omdat hij niet probeert te verstoppen waar de ‘downsideslachtoffers gaat maken. Maar ja, als die slachtoffers daar zelf voor kiezen……….

Eclatant

Het eerste serieuze experiment met het 'Basisinkomen', in Finland, is een eclatant succes.

 

Geheel voorspelbaar wordt het afgeschreven als een totale mislukking door 'Rechts', maar ook door 'Links'. Hoe kan dat? Rutger Bregman, die in 'Davos' juist dat 'Basisinkomen' (UBI) verdedigde, en er een 'bestseller' over schreef, ziet 'lichtpunten'. Maar ik ga nog aanzienlijk verder. 

 

'Rechts' en 'Links', en 'Establishment' in het algemeen, wijzen erop dat degenen die een 'Basisinkomen' kregen niet méér werkten dan degenen die daarvoor een 'reguliere' uitkering ontvingen. Wie mijn eigen pleidooien vóór zo'n 'UBI' hier heeft gelezen, zal beseffen dat ik zelf juist vóór dat 'UBI' was omdat het banen zou kosten. Meer in het bijzonder 'BullShit'-banen bij de overheid, 'instellingen', en uiteenlopende 'adviesbureaus' die op kosten van de belastingbetaler de totale kosten van de 'sociale zorg' tot astronomische hoogte doen stijgen. 

 

Denk u eens in hoe goed het zou zijn voor het 'Helige Milieu' als al die mensen ook met een 'UBI' naar huis werden gestuurd, en niet meer elke dag in de file zouden staan, of tijdens de 'spits' druk op het 'openbaar vervoer' zouden zetten. Dat is een schrikbeeld voor 'Links', en het 'Establishment'. Maar, ironisch genoeg, ook voor een groot deel van 'Rechts'. Meer in het bijzonder die sector die grof geld verdient aan het 'leuteren' over de economie, inplaats van 'meerwaarde' te scheppen. Vandaar de focus in het 'Rechtse' commentaar, waar ik hierboven naar 'link', op 'Jobs'. 

 

Los van de bevestiging dat er een gigantisch potentieel is om de last voor de burger sterk omlaag te brengen door de 'overhead' te schrappen, blijken degenen die een 'UBI' kregen ook beter in hun vel te zitten, en gezonder te zijn, wat ook nog eens de opwaartse druk op de kosten voor de gezondheidszorg reduceert. En wat te denken van de remmende werking op de 'Gelukzoekers-import' als zo'n 'UBI' alleen beschikbaar is voor mensen met de Nederlandse nationaliteit, die in Nederland belasting betalen?

 

Dat 'Rechts' er fel tegen gekant is heeft uiteenlopende oorzaken, die overduidelijk niet samenvallen met de bezwaren van 'Links' en het 'Establishment'. Op 'Rechts' is de fragmentatie groot. 'Pillendraaiers', en 'investeerders' in die sector, zien liever ongezonde burgers. De 'Rechtse' commentatoren die hun dagelijks brood verdienen met 'leuteren' over 'Linkse Hobby's' en 'Luie Honden' die niet willen werken, zouden zonder inkomsten zitten, en aan de kant worden geschoven door de media die hen nu nog maandelijks betalen voor hun 'analyses'. Een significant deel van de 'Blog-sfeer' zou stilvallen. Advertentiebureaus die via die 'Click-bait' kunnen pronken met grote aantallen 'views', zouden in een zwart gat staren. 'Rechtse' politici zouden ineens na moeten gaan denken over wat ze wél willen, inplaats van zich af te zetten tegen burgers die 'profiteren'. 

 

De alliantie tégen dat 'Basisinkomen' is oppermachtig, maar intern sterk verdeeld. 'Links' noch 'Rechts' zegt snoeihard dat ze gewoon staan voor hun eigenbelang, en dat het lot van hun medemensen, of het 'milieu', of toekomstige generaties, daaraan volkomen ondergeschikt is. Ze vinden elkaar op de noemer van 'Jobs'. Zelf denk ik meer in termen van welvaart, gezondheid, en productiviteit in de sfeer van expansie van ons 'kunnen'. Als Trump er in slaagt om 'Jobs' die zelfs in China al door robots worden vervuld terug te halen naar de Verenigde Staten, om dat werk in 'eigen land' te laten uitvoeren door werkers van vlees en bloed, die met een luier om als slaven voor een hongerloon mogen creperen in een kamp waar bover de ingang trots staat : 'Arbeid maakt Vrij!', applaudiseert 'Rechts', en is 'Links' jaloers. En ik denk aan mijn kinderen en kleinkinderen, en denk er het mijne van.

View older posts »