Jammerjoh

Er is geen regeerbaar Europees land meer over. De populariteit van de ‘regeringsleiders’ is nergens hoog, maar in de sleutellanden, Duitsland, Frankrijk en het Verenigde Koninkrijk hebben ze niks in te brengen, omdat alle beslissingen elders worden genomen. Ook in andere landen is het, door de bank genomen, droevig gesteld met de ‘volksvertegenwoordiging’. Er zijn mensen die oprecht menen dat die onbestuurbaarheid het bewijs is van een ‘functionerende democratie’. De chaos in ons eigen Nederland druipt van de berichtgeving af. 

De partijen die de vorige regering fanatiek onderuit hebben geschoffeld, bakken er nu niks van als ‘regeringspartijen’, en proberen wanhopig om ergens iets vandaan te halen wat veel weg heeft van een ‘meerderheid’ voor hun overwegend destructieve plannen, waarin industriële activiteit, de agrarische sector, en alles wat te maken heeft met ‘energie’, gekneveld wordt door een ‘Groene Agenda’ die beleidsmatig in ‘Brussel’ is bekokstoofd, maar in ‘activistische academische kring’ is bedacht, naast de opgelegde steun voor oorlog met Rusland, die door het ‘Militair Financieel Complex’ werd bedacht. Laat mij u daarbij even helpen herinneren aan het gegeven dat ook de vorige regering zich uiteindelijk gewoon conformeerde, en geen werk maakte van het terughalen van de soevereiniteit van ons land. Ofschoon Wilders de stekker uit zijn eigen kabinet trok tegen de tijd dat hem duidelijk werd dat het stoppen van de immigratie, conform fobische criteria die hem voor ogen stonden, geen haalbare kaart was. Iets wat hij zich voor de presentatie van wat feitelijk wéér een ‘Kabinet Rutte’ was, ook al wel had kunnen realiseren. 

In Nederland regeert Rutte soeverein over zijn politieke afscheid heen, via ‘zijn’ partij, de VVD. In die zin dat het Rutte als premier ook niks interesseerde wat er van ons land terecht zou komen, en hij ‘als een streep’ de implementatie van het ‘Atlantische Globalisme’ centraal stelde bij alles wat hij deed, en naliet. Iets waar hij overigens allerminst een geheim van maakte. Andere partijen mochten van hem vrij ‘hobbyen’, zolang ze maar geen beleid voorstonden dat het ‘Atlantisch Globalisme’ in de wielen zou rijden. Aanvankelijk stond Rutte ‘zij aan zij’ naast Wilders, zijn oude ‘coach’ binnen de VVD, als een rots in de branding pleitend voor het recht op vrije meningsuiting, waarbij beledigen geen argument was om een ‘cartoon’, of andere ‘expressie’ van haat, boosheid of frustratie te ‘reguleren’, of zelfs maar te ontmoedigen. Integendeel! Samen met Wilders organiseerde hij in ons land een tentoonstelling van ‘Mohammed Cartoons’ die binnen de Islam ‘aanstootgevend’ werden gevonden. Hij, en Wilders, waren echter niet gediend van ‘Cartoons’ waarin Joden op de hak werden genomen, want dat was dan weer ‘anti-semitisme’, en bij wet verboden. Dat dan weer wel. 

Als de ‘glijer’ die ons vervolgens in Syrië opzadelde met een gezochte terrorist als staatshoofd, nadat hij langs dezelfde weg ook in Libië al druk was geweest om te helpen IS daar aan de macht te brengen, en dat rijkste land van Afrika, met haar bloeiende middenstand en relatief veel vrijheid voor vrouwen, compleet te slopen, omzeilt hij elk principe, elke logica, elke consistente politieke keuze. Iets waar je ‘Kamerbreed’ amper iemand over hoort. Waarmee ik niet zeg dat Libië en Syrië voorheen modellanden waren. Maar als we het eerder over ‘glas half vol, of half leeg’ hadden, is iedereen daar nu vakkundig verzopen door het ‘Atlantisch Globalisme’. Als ze inmiddels niet in Nederland wonen, of in een ander Europees land dat in opdracht van ‘Brussel’ de ‘vluchtelingen-carroussel’ gaande houdt om banen te scheppen in sectoren die klauwen met geld kosten, inplaats van iets op te leveren. 

Ook het zittend kabinet is feitelijk een ‘kabinet Rutte’, welbeschouwd. Evenals de kabinetten in al die andere landen die stuurloos ronddobberen op het ‘Atlantische Globalisme’. Rutte, die ‘daddy’ mag zeggen tegen de man die alle waterwegen, meren en zeeën omdoopt tot Amerikaans grondgebied, of welk Amerikaans staatshoofd ook, is de vleesgeworden ‘caretaker’, en het systeem selecteert op ‘klonen’ van Rutte. Functioneel uiteraard, en niet qua uiterlijk of iets in die geest. Star en stijf vasthouden aan enkele ‘gezamenlijke’ programmapunten, en de rest zweeft er als verlepte franje omheen. Als iets waar iedereen ‘op los kan gaan’ zonder dat het iets om het lijf heeft. Storm in een glas water. Bezigheidstherapie voor de massa. Schimmengevecht in de marge. Met commentaar van Frits Wester. 

Je kunt opmerken dat de ‘Groene Agenda’ geen onderdeel is van het ‘Atlantisch Globalisme’, omdat de VS opzichtig in tegenovergestelde richting beweegt. Maar dan neem je dat ‘Groen’ te serieus, vrees ik. Het is niet alsof men zich in Europa *daadwerkelijk* zorgen maakt over het klimaat, anders lieten ze het wel uit hun hoofd om al die Russische raffinaderijen te bestoken met hun drones en kruisraketten. Eén in Hengelo gefabriceerde, en door de Nederlandse belastingbetaler gefinancierde kruisraket produceert meer ‘broeikasgas’ dan ‘Boer Piet’s veestapel’ in een jaar. En er zijn er inmiddels rond de duizend van nodig om één vestiging van een Russisch postorder-bedrijf te raken omdat de Russische afweer steeds beter wordt, die echter ook weer ‘broeikasgas’ uitstoot. Als ze écht panisch waren over klimaatverandering als gevolg van onze ‘uitstoot’ als grootste bedreiging voor de mensheid, dan zochten ze wel een vreedzame oplossing voor die oorlog met Rusland. Ik kan mij er totaal niets bij voorstellen dat Ursula von der Leyen en Mark Rutte handenwringend uit het raam zitten te staren omdat ze bang zijn voor de zeespiegelstijging als gevolg van die ontsporing van de NAVO-uitbreiding. 

Je zou kunnen stellen dat ze wellicht blij zijn met de destructie van de industrie in Europa als gevolg van de eigen sancties, omdat het zo goed uitpakt voor het klimaat als we minder ‘uitstoten’, maar dat lijkt mij toch niet passen in hun denkraam. Dat hele klimaat interesseert hen echt geen bal. Het is een ‘geld-carroussel’ die zowel voor- als tegenstanders bezighoudt. Nu is daar weer de ‘ontdekking’ dat haaien en roggen problemen ondervinden als gevolg van de vele stroomkabels in zee, die de ‘wiebelstroom’ van de windmolens naar het krakkemikkige stroomnet op het land brengt. ‘Achteraf’ bedenken is lucratiever. Tot de hele bubbel klapt. De ‘Vereniging Eigen Huis’, een activistische organisatie die de ‘schoorsteen laat roken’ door ‘betalende leden’ te adviseren die door het oerwoud van regels het bos niet meer zien, registreerde bijna duizend klachten over makelaars. Het is een voorzetje voor het ‘nieuws’ dat er weer méér regelgeving op ons afkomt, waar ze in ‘Den Haag’ al druk mee bezig zijn. 

Wat voor klachten? De kopers ‘ervaren druk’. Echt waar? Dus in een kunstmatig geschapen schaarste ervaren kopers druk? Gauw! Nieuwe wetgeving! Maar is het misschien een ideetje om die schaarste op te heffen door de regels te schrappen die de markt verzieken? Nee! Denk aan de ‘werkgelegenheid’! Welke ‘werkgelegenheid’? Die bij de ‘Vereniging Eigen Huis’, bij ‘volksvertegenwoordigers’, de juristen en rechtbanken, de adviseurs, de media. Maar ook, bijvoorbeeld, die van de ’studenten aan de TU-Delft’ die een door zonnepanelen gevoede elektrisch voortgedreven ambulance bouwden, die ze testten in Afrika. Met hun op belastinggeld draaiende ‘project’ bewezen ze dat het mogelijk was, en ze ‘hopen’ dat de ‘industrie’ het op zal pakken. Nou, ik heb nieuws voor u: Professor Jeffrey Sachs participeerde in een ‘Marco Polo’-reis van Europa naar China, waarbij de deelnemers in Chinese ‘Build Your Dream’ elektrische auto’s reden, behoudens de korte stukjes waar de oorlogen die we hebben ontketend dat onmogelijk maakte, met onderweg oplaadstations die gevoed werden door zonnepanelen, en er brak zelfs geen stuurstang, zoals bij dat TU-Delft project. 

De kade gaat dit schip keren. Die ‘Marco Polo’-reis nam de ‘middenroute’ die in de tijd van Marco Polo al werd ontwikkeld, omdat de noordelijke en zuidelijke niet begaanbaar zijn op dit moment door de oorlogen waar we al ons geld, en al onze grondstoffen en kennis in dumpen. We zijn compleet losgezongen van de realiteit door opeenvolgende ‘kabinetten Rutte’ in heel Europa, met een focus op de geforceerde ontwikkeling van een ‘Atlantisch Globalistisch’ perspectief dat niet verder komt dan smijten met sancties, het opleggen van boetes, en het opwerpen van tariefmuren, bij het gelijktijdig slopen van die sectoren die de mens nodig heeft om in welvaart en welzijn te leven. Ik erken dat *als* er een ‘Unipolaire Wereldorde’ was verrezen waarin het ‘Collectieve Westen’ het ‘monetaire en administratieve centrum’ was geworden, dat wereldwijd de ‘regels’ op kon leggen aan productieve landen, en landen met grondstoffen, we er tot in de oneindigheid warmpjes bij hadden gezeten. De ‘Ruttes’ zagen niet dat het een onfrisse, feodale, fascistische utopie was die geen kans van slagen had. 

Iemand moet het zeggen. Iemand moet roepen dat de Keizer naakt te paard zit. Dat ‘geluid’ zwelt aan. Maar wat als iedereen zich realiseert dat we de boot gemist hebben? 

Het ‘nieuws’ bracht vanochtend de heugelijke tijding dat het goed ging met de Nederlandse industrie. Dankzij de situatie rond de afgesloten ‘Straat van Hormoes’, boekten oliebedrijven een stevige ‘omzet-stijging’. Ook met ‘machine-fabrieken’ ging het goed. Zonder enige twijfel met dank aan de van overheidssubsidie aan elkaar hangende productie van oorlogsmaterieel. De toon was dat we verheugd mochten zijn over die mooie cijfers. 

Het staat haaks op mijn eigen regelmatig terugkerende noodkreten over de afbraak van de industrie, en naderend economisch onheil. Dus moet ik nu ‘dimmen’? Mijn oor laten hangen naar het ‘CBS’? De vlag uithangen, en ophouden met ‘somberen’? Nee, ik denk het niet. Maar ik kan ook niet weglopen voor de berichten over personeelstekorten in allerlei sectoren, en dit soort juichberichten. Wereldwijd ‘ontvalt’ ons (de wereldbevolking) raffinage-capaciteit als gevolg van oorlogen waar we direct bij betrokken zijn. Die we hebben uitgelokt, of zijn begonnen. Door ‘drones’ en ‘kruisraketten’ die we in Nederland zelf ook ontwikkelen en produceren in te (laten) zetten voor het vernietigen van raffinage-capaciteit in Rusland, terwijl die van Oekraïne nu ook volledig is platgelegd, stijgt de vraag naar verhoudingsgewijs dure Nederlandse brandstof. En ook door de blokkade van de ‘Straat van Hormoes’, en de ‘Bab El-Mandeb’ (Poort van de Tranen), alsmede de oorlog in het Midden-Oosten die raffinaderijen in de as heeft gelegd. 

Rusland heeft de export van diesel stopgezet, en dat was de hele opzet van onze (NAVO) campagne, met aanvallen vanaf het grondgebied van Oekraïne op die Russische raffinaderijen. Het heeft geen effect op de militaire kant van de zaak, maar de gedachte was vanaf 2019 om Rusland ‘economisch’ te treffen, en het land zo op de knieën te dwingen. Bij hen de bron van inkomsten uit de verkoop van olie en gas stil te leggen, én die van onze eigen oliemaatschappijen door het dak te jagen. Waarbij het ‘Collectieve Westen’ noodgedwongen gebruik maakt van olie uit de eigen ‘strategische reserves’, die feitelijk overheidsbezit zijn, maar nu worden geplunderd om de prijs van geraffineerde producten in het ‘Collectieve Westen’ kunstmatig te drukken. Wat goed gaat, tot de bodem van die voorraden bereikt is. Waarna we collectief vacuüm trekken. Die mooie omzetcijfers vallen dan subiet van een klif. Niet noodzakelijk de winsten, want de door ons eigen oorlogsgeweld geschapen schaarste, die zich dan van de ene dag op de andere in volle hevigheid laat voelen, is goed voor de ‘marges’. En dat is dan uiteraard weer knap slecht voor de economie als geheel. In het bijzonder de industrie en transportsector. 

De mooie cijfers van de ‘machine-fabrieken’ die verzuipen in de orders van het ‘Militair Industrieel Complex’, *volledig* betaald door de Europese belastingbetaler, en evident zonder enig zicht op een ‘return on investment’, tenzij we die oorlogen winnend afsluiten, betekent hogere belastingen, hogere staatsschuld en hogere inflatie, al naar gelang de bron van dat geld. Minder geld voor de consument, of op termijn ‘dodelijke’ rentelasten, of gierende geldontwaarding, waardoor de belasting niet stijgt, en je loon of uitkering ‘op papier’ niet minder wordt, en zelfs kan stijgen, maar met dat geld kun je ondertussen wel steeds minder kopen. Het is hier vaak genoeg onder de aandacht gebracht, maar de focus op ‘werkgelegenheid’ die in bepaalde kringen de boventoon voert is ‘balletje-balletje’. Een slavenstaat heeft ‘volledige werkgelegenheid’, maar daar wil je niet geboren worden. Een overheid die ‘banen creëert’ om het domme volk zoet te houden is haar grootste vijand. 

Letland eist miljarden van ‘Brussel’ als beloning voor haar voortrekkersrol in de strijd tegen Rusland. De redenatie daar is dat door voorop te gaan in de strijd, het land zichzelf economisch om zeep heeft geholpen, wat slecht is voor de populariteit van de politici die zo braaf deden wat von der Leyen, Kallas en Rutte van hen wilden. Identieke verhaal in Finland. Dus of ‘Brussel’ maar even de buidel wil trekken om te voorkomen dat het sentiment in die ‘frontlijnstaten’ omslaat. Nederland doneerde miljarden aan ‘Project Oekraïne’, maar zette dat grotendeels om in subsidie voor haar eigen wapenindustrie, waardoor de schijn wordt opgehouden van ‘economische groei’. Maar in die landen lukt dat niet (meer). En als wij die landen via ‘Brussel’ gaan steunen, om te voorkomen dat het volk zich tegen oorlog met Rusland keert, dan komt er ook in Nederland druk op de ketel te staan. 

Dat hele systeem van ‘communicerende vaten’ biedt ‘Brussel’ de mogelijkheid om de pijn te verdelen, of ergens neer te laten dalen waar de Russofobie en oorlogslust het grootst is. Op dit moment gooien we hoge ogen om te eindigen als de ‘pinautomaat’ van Ursula en consorten, want we lusten er wel pap van. Een sentiment dat mij bevreemdt. Nederland had altijd de naam dat we erg ‘down to earth’ waren. Zakelijk. Geen uitgebreide Franse lunch met een glas wijn, maar een broodje kaas in het bedrijfsrestaurant, met een kop automatenkoffie. En niet omdat we lekker eten en een goed glas wijn niet konden waarderen op zijn tijd, maar omdat de productiviteit voorop stond, en het geld eerst moest worden verdiend, voor het uitgegeven kon worden. Met het ‘omkatten’ van Nederland van een land dat het moest hebben van haar industrie, landbouw en transport, naar ‘services’, is dat compleet verschoven. 

Generaliserend gesproken steken we onszelf gretig in de schulden, sparen we niet langer voor de ‘oude dag’, en negeren we risico’s, als het maar ‘gezellig’ is, zoals ik in mijn vorige bijdrage schreef. Ons land kwam met vlag en wimpel door de ‘Covid-test’. Geen enkele vrijheid die ons werd afgenomen deed ons de wenkbrauwen fronsen. Zolang we maar ‘gezellige’ programma’s op de buis hadden, waar geselecteerde sprekers babbelden over nuances en overigens het overheidsbeleid verkochten alsof het ‘wetenschappelijk’ onderbouwd was, terwijl ons inkomen via de ‘staatsruif’ niet al te zeer door erosie werd aangevreten, en iedereen met een ‘hersenkrampje’ wel ergens een loket vond voor ‘hulp’, betaald door de overheid, waren we trouwe soldaten. 

Europa heeft zichzelf (grotendeels) gedeïndustrialiseerd, evenals andere westerse landen. In het begin had dat te maken met de te hoge prijs van onze producten op de wereldmarkt vanwege gestegen loonkosten, afgezet tegen wat een ‘arbeidsuur’ in de ‘Lage Lonen Landen’ moest kosten, als je de transportkosten meenam in je berekening. Die ‘schok’ werd opgevangen door in ons deel van de wereld de ‘service-economie’, gepaard gaand met de ‘kennis-economie’, ‘entertainment’ en toerisme, de sporen te geven, en constructies te bedenken waardoor westerse financiële instellingen wereldwijd het krediet leverden. Wat meer en meer ‘balletje-balletje’ werd, waardoor het vertrouwen in de belangrijkste ‘munten’ afnam, terwijl regeringen in de ‘opkomende landen’ stappen zetten om het eigendom over de productiemiddelen terug te halen naar het eigen land. Wat haaks stond op het ‘Globalistische’ ideaal zoals uitgevent door het ‘World Economic Forum’. Ik schreef daar op het ‘In English’ gedeelte gisteren over, hoe de spanningen die dit opleverde *minimaal* een grote bijdrage leverden aan de oorlogen waar we nu in verzeild zijn geraakt, ongeacht sentimenten van geheel andere aard die daarop meeliftten, of er zelfs voor de volle honderd procent alleen voor verantwoordelijk zijn. In die zin dat we zonder dat ‘Globalisme’ best een diplomatieke oplossing hadden kunnen vinden voor prangende problemen. 

Europa, in het bijzonder, zette de deïndustrialisatie *door* op golven van ‘Klimaatzorgen’, een religieus beleden passie die tevens de voedselproductie op de korrel nam. En ik blijf het maar herhalen: Alhoewel het klimaat niet stabiel is, en de belangrijkste factoren die van invloed zijn niet door de mens gecontroleerd kunnen worden, ontslaat dat ons nog niet van verantwoordelijk met de ‘planeet’ en de schaarse grondstoffen om te gaan. Echter, destructie van wat er *is* zonder dat je *nieuw* hebt, en bij voorkeur *beter*, is *geen* goed plan. In mijn optiek maken ze wat dat betreft in China de juiste keuzes. Maar zo denkt men er binnen de ‘Klimaatkerk’ niet over. Deels, denk ik, heeft dat te maken met een perverse kijk op wat ‘kapitalisme’ vermag, waar sommigen menen dat de overheid zich niet bezig moet houden met wat er dan wél moet komen, maar dat over moet laten aan het ‘privé-initiatief’, dat overigens door de ‘regelgevende overheid’ in een nauwsluitend keurslijf wordt gewrikt. Als het mis gaat, voelt die overheid zich niet verantwoordelijk, maar zijn het de ‘ondernemers’ die verzaken en die ze de schuld kunnen geven. 

Voor een ander deel moet u zich voorstellen dat de grote, alles beheersende ‘fondsen’, zoals ‘Blackrock’, waarvan de CEO nu bij het ‘World Economic Forum’ het stokje heeft overgenomen, de ontwikkelingen in de wereld door een andere bril bekeken dan de leiders van de meeste ‘BRICS’-landen. Larry Fink verklaarde op enig moment waarom massamigratie van arme, en door onze oorlogen verwoeste landen naar het ‘rijke westen’ nodig was. In die ‘rijke’ landen zouden ‘AI’ en robots als eerste het werk van de mens overnemen, maar die landen hadden de ‘breedste schouders’. Een argument dat u bekend in de oren zal klinken, als Nederlander. In dat artikel op het ‘In English’ gedeelte waar ik hierboven al naar verwees, spreekt daar een radicaal andere toekomstvisie uit dan ze in die ‘BRICS’-landen koesteren. Wat zich ‘vertaalt’ naar radicaal ander beleid. De leiders van het ‘Collectieve Westen’ streven naar consolidatie middels wereldwijde surveillance en naar behoefte gecreëerde ‘regels’, terwijl de ‘BRICS’-landen ‘AI’ en robot-technologie willen aanwenden ten bate van de productie van goederen en diensten die welvaart zouden brengen in een klassiek kapitalistische betekenis. Zelfde goederen en diensten of beter, tegen lagere kosten. Niet voor hogere winsten van de banken. 

Een sector die meer ‘omzet’ draait is als zodanig geen reden om de champagne te ontkurken. Waar komt die hogere ‘omzet’ vandaan? Is dat *gezonde*, organische groei? Niet afgezet tegen ‘Klimaatdoelstellingen’, maar hoe beïnvloedt het de welvaart van het land? Zorgt het voor vrede en handel? Kwam die ‘omzet’ tot stand in een ‘Vrije Markt’? Of dreef die op overheidsgeld en de vernietiging van productiecapaciteit elders? Wat gaan onze mensen eten als we een streep zetten door de voedselproductie? Waar komt dat voedsel vandaan? Is het uit een ‘Monsanto-paradijs’? Of uit een ‘Blackrock’ fabriek van Bill Gates waar ‘hyper-processed bugs’ van de band rollen? 

Op dit moment kosten die oorlogen ons reeds goudgeld, en mocht het complete financiële systeem bezwijken als de eindafrekening op de mat valt, dan hebben we spijt als haren op ons hoofd. Terwijl het dan knap onwaarschijnlijk is dat we ons nog weer kunnen herstellen, economisch gesproken. Er zijn ‘aanwijzingen’ dat Europees grondgebied al deel is geworden van het ‘schietgebied’, met ‘onverklaarbare’ explosies waarbij munitie-opslagplaatsen in Rome en Bulgarije uit de vergelijking gehaald werden. Het heeft er alle schijn van dat bij onze oorlogen betrokken bedrijven ook om andere redenen rekening moeten houden met een ‘scherpe omzetdaling’ als we op de ingeslagen weg doorgaan. Ik heb niet de indruk dat de VS onder Trump staat te popelen om betrokken te raken bij een verdere uitbreiding van de oorlog met Rusland. Terwijl ook de landen die bij ‘Brussel’ aankloppen voor de miljarden die nodig zijn om het grazende volk bij de les te houden geen betrouwbare bondgenoten zijn. 

In mijn jonge jaren heb ik veel, en intensief gediscussieerd met doorgewinterde ‘Marxisten’. Ze tooiden zich met eigen ‘labels’ om zich te onderscheiden van andere ‘Marxisten’, maar de bevindingen van Karl Marx waren voor allen het uitgangspunt. ‘Socialisten’, ‘Sociaal Democraten’, ‘Communisten’, ‘Trotskisten’, ‘Maoïsten’ en nog tal van andere ‘splinters’. Slechts een enkeling had ooit de werken van Marx gelezen. En ofschoon ik niet *alles* van die door een Britse industrieel in leven gehouden ‘denker’ heb gelezen, had ik zijn belangrijkste werken wel tot mij genomen. 

In de ogen van ‘Marxisten’ was ik een ‘slippendrager van het Grootkapitaal’, een ‘kleinburger’, een ‘verrader’, een ‘egoïst’, want ik vond mijn inspiratie bij auteurs die te boek stonden als ‘Anarchisten’, ‘Liberalen’ en ‘Vrijdenkers’ zoals ze werden aangeduid, of die dat etiket zelf ook gebruikten. Een allesbehalve homogene groep die zich afzette tegen machtsdenken en machtsmisbruik. Voorzover ze religieus waren, waren ze geen evangelisten, maar tolerant tegenover andere religies. De belangrijkste reden voor ‘Marxisten’ om die ‘kleinburgers’ te wantrouwen, was die afkeer van macht bij die groepen die zij als hun gevaarlijkste tegenstanders zagen, want macht had je nodig om dingen te veranderen. Macht is iets anders dan ‘autoriteit’ die iemand verworven heeft op grond van zijn of haar prestaties of inzichten, waar de ‘intellectuelen’ waar ik mij verwant mee voelde mee schermden. Een conflict dat je nu weer terugziet waar Jelle van Baardewijk onlangs zowaar een praatprogramma haalde, en alle ‘machtsdenkers’ meteen als één man/vrouw op hem aanvielen. 

Een ‘diploma’, een ‘titel’, of andere aanspraken die iemand maakt op respect als ‘expert’ maakten geen enkele indruk op mij. Ik behandelde, en behandel, iedereen met respect, curieus naar zijn of haar bijdrage aan de samenleving als geheel, die ik op zijn merites beoordeel. Een positieve bijdrage kan een toevalstreffer zijn, of de reflectie van de ‘waarden’ en bruikbare kennis die iemand zich eigen heeft gemaakt. Dat iemand ‘Rijk’ is, ‘Verkozen’, of ‘Van Adel’ imponeert niet, maar ik zal mij er niet in een reflex tegen afzetten. Ik ben geen ‘Marxist’, en ik wantrouw ‘leiders’ die druk in de weer zijn om ‘middengroepen’ uit te kleden ten bate van hun ambities. Ik gun iemand zijn of haar welvaart, zolang het eerlijk verkregen is, en niet onder dwang of bedreiging met geweld is afgenomen, via roof of piraterij is toegeëigend, of onder valse voorwendselen, met inbegrip van leugenachtige bangmakerij is afgetroggeld. 

Op dit blog heb ik al verschillende keren verwezen naar een video waarin keurig uit de doeken wordt gedaan dat fascisme dezelfde wortels heeft als die erkende ‘Marxistische’ stromingen, zij het dat de maker van die video Italiaanse ‘Anarchisten’ typeert als leerlingen van wat Karl Marx predikte. Iets wat we ook zien waar de ‘boerenlegers’ van Machno in Oekraïne in zekere publicaties worden weggezet als ‘Anarchisten’. Dat is lastig vol te houden, waar menige ‘Anarchist’ leefde voordat Marx uit de luiers was, en anderen als tijdgenoten volop met de man in de clinch lagen, waarbij Marx zijn tegenstanders gretig voor ‘rotte vis’ uitmaakte. Maar laat dat even schieten. ‘Marxisten’ en fascisten zwijmelen bij het verkrijgen van, en uitbaten van macht, iets waar ‘Anarchisten’, ‘Liberalen’ en ‘Vrijdenkers’ zich tegen afzetten. Ofschoon iedereen beseft dat je een zekere macht moet hebben, of respecteren, om iets gedaan te krijgen. En dat het bezit van veel geld, of toegang tot de geldpers, staat voor macht. In elk geval tot het op is. 

Het hinderde mij in het geheel niet om een contract af te sluiten, of op basis van mijn ‘woord’ diensten te vervullen voor iemand met het geld waarmee hij of zij het zich kon veroorloven om mij ‘in dienst’ te nemen, zolang de te verrichten werkzaamheden mij niet in gewetensnood brachten. En dat gold ook voor ‘De Staat’, de eigenaar van de drukpers waarmee het geld gedrukt wordt. Dat is een intrinsiek andere benadering dan van ‘Marxisten’ en fascisten, die geen boodschap hebben aan uw of mijn geweten. Het ‘dienen’ van wie er aan de macht is wordt daar gezien als vanzelfsprekend. In het bijzonder indien de machthebbers zich daarbij beroepen op hun ‘democratische legitimatie’. Wat mij terugvoert naar valse voorwendselen en leugenachtige bangmakerij, intimidatie, bedreiging en andere weinig fraaie spelletjes die politici spelen om de macht te verwerven. Wat mij er van mijn kant toe bracht krachtig te pleiten voor een radicale beperking van de macht van de ‘Overheid’ via een constitutie, gericht op het beschermen van de burger tegen praktijken die feitelijk het daglicht niet kunnen verdragen. In het bijzonder oorlogen.

In de tijd van Marx had hij maar weinig steun, en waren het de ‘Grootkapitalisten’ van vlees en bloed die de dienst uitmaakten, en direct, of indirect, ook de politici ‘aan een lijntje’ hadden. Vergelijk dit met het ideaal zoals Adam Smith voor ogen stond bij het schrijven van zijn ‘Wealth of Nations’, waarin hij zich voorstelde dat het ‘Grootkapitaal’ het verdiende geld weer zou investeren in de economie, tegen een bescheiden risico-vergoeding. Marx zag de ‘kleinburger’ als een verrader die de ‘Grootkapitalist’ hielp bij het uitbenen van de ‘arbeider’, via zijn of haar ‘kruiperige’ gedrag, en/of steun voor politieke groeperingen die ‘Rechts’ waren, en de arbeider niet mee lieten delen in de welvaart. Likken naar boven, trappen naar onderen. Dat leidt tot fascinerende discussies, waarbij ik de stelling betrok dat een kleine overheid in een land met een sterke Grondwet simpelweg de macht niet had om de arbeider ‘eronder’ te houden, terwijl gewetensvolle burgers zich niet zouden prostitueren, en dat met een gezonde culturele en educatieve basis, een samenleving tot grote dingen in staat zou zijn. 

Had ik ongelijk? Nee, ik denk het niet. Maar bij ons ontwikkelde het ‘Collectieve Westen’ zich tot ‘Grootkapitalist’ door de macht van de ‘EuroDollar’, waarbij die macht werd gebruikt om ‘proletarische’ landen uit te zuigen en kaal te vreten, met een ‘burgerij’ die verleid werd tot hedonistisch consumptiegedrag, op weg naar een Globalistische, egalitaire slavengemeenschap waarin de mens zichzelf volledig uit de markt geprijsd heeft. Als we kijken naar ons collectieve geweten, of wat daar nog van over is, dan heeft het weinig uitstaande met universele principes. Het is eerder een sculptuur dan de motor van een samenleving, omdat de energie eruit is, om econoom Steve Keen maar even oneigenlijk te parafraseren. 

Het alles overstijgende probleem voor *ons* in het ‘Collectieve Westen’, is dat we geen *nut* meer hebben, en vergeten zijn hoe het is om onderaan de ladder te bungelen in een proces dat gericht is op het scheppen van meerwaarde. Dat is een wrede ironie voorzover het generaties betreft die in hun denken geïnspireerd waren door de ‘Marxisten’, zonder ooit iets van Marx te hebben gelezen, en zich vervolgens de welvaart goed lieten smaken, die niet langer werd gegenereerd door enig productieproces van goederen of diensten met een duidelijk maatschappelijk nut, en een overheid als de ‘Grootkapitalist’ die hen in de watten legde. Het behoeft geen betoog, mag ik hopen, dat Marx beslist *niet* op het netvlies had staan dat zijn volgers zich zouden ontwikkelen tot een aswolk van ‘slippendragers’ die als een verstikkende deken op zoek is naar manieren om de industriële productie en de landbouw om zeep te helpen om de planeet te redden. 

Veel meer dan een zondagse ‘rant’ is dit artikel natuurlijk niet. Als ‘Vrijdenker’ ga ik u niet voorschrijven wat u moet denken of doen. En al had ik de macht, dan zou ik u niet willen dwingen tot keuzes die een stuk beter zijn voor u, en de wereldgemeenschap. Maar zet u schrap, want donkere wolken pakken zich samen boven uw en mijn paleis. Natuurlijk hadden we moeten *investeren* en diplomatie moeten gebruiken inplaats van consumeren, of wapens en ‘regime change’ operaties te bekostigen, en NGO’s te subsidiëren ten bate van machtsspelletjes die niet renderen. Het is objectief pas te laat om de bakens te verzetten als de vlam in de pan slaat, maar hoelang hebben we nog? Uren? Dagen? Weken? Maanden misschien? Onmogelijk kort om nog een collectief geweten uit de grond te stampen, ben ik bang. En dan? 

Geconfronteerd met een probleem zoeken we allemaal naar de beste oplossing. Sommigen van ons trekken problemen die niet echt hun eigen probleem zijn naar zich toe. Daar vindt u op dit blog een groot aantal voorbeelden van. Ofschoon een probleem dat nu nog geen pijn doet, of waar we als BV-Nederland zelfs lekker op binnenlopen, per saldo, in de toekomst de ‘nekslag’ kan worden. 

Als voormalig lid van een ‘adviesorgaan’ van de ‘Ondernemingsraad’ van een groot bedrijf ben ik bekend met de beperkingen van geïnstitutionaliseerde organen, waar de adviseurs primair voor hun eigen ‘toko’ binnen het bedrijf strijden, en ‘politiek’ bedrijven om hun ‘toko’ uit de wind te houden wanneer tegenwind vraagt om offers, terwijl ze de spinnaker trekken bij meewind om zoveel mogelijk te profiteren, steeds zonder oog te hebben voor de langere termijn. Het hemd is nader dan de rok. 

Externe adviseurs zijn evenmin vrij van dat soort smetten, waar ze al snel de neiging zullen hebben een oplossing vooruit te schuiven, of onnodig complex te maken, zodat ze hun vette rekeningen kunnen blijven schrijven. Ook daar heb ik op bedrijfsniveau ervaring mee als ‘project-manager’. Waarbij je niet moet verwachten op de schouders te worden gehesen door je ‘bazen’, en anderen die ‘betrokken zijn’ bij het project, als je knopen doorhakt en snel, en goedkoop een goed werkende oplossing forceert. Macht, ‘kantoor-intriges’, carrièrekansen en tal van andere, ‘oneigenlijke’ overwegingen schuiven door beeld, en je kunt goede vrienden verliezen. Terwijl, bij de implementatie, types die niets bijdroegen het zo weten voor te stellen dat *zij* de oplossing hebben aangedragen. 

Een ondernemer van een klein bedrijf doet er goed aan te luisteren naar de werknemers ‘op de werkvloer’, maar mochten dat louter ‘ZZP-ers’ zijn, dan vergt dat meer achterdocht. En mengt de overheid zich erin, dan moet je ogen op steeltjes hebben, en ze beter ’s nachts niet dichtdoen. Zo zou het uiteraard niet moeten zijn. Iedereen die werkt voor de overheid zou 24/7 moeten streven naar de beste uitkomst voor de *hele* samenleving, wat in de basis betekent dat de overheid *zelf* alles wat die overheid aanpakt met zo min mogelijk mensen, zo efficient mogelijk moet zien te doen, *ondanks* toegang tot ongelimiteerde hoeveelheden geld, die die overheid zelf naar behoefte kan ‘lenen’ of ‘bijdrukken’. En *elke* overheidsdienaar moet daarvan doordrongen zijn. Maar van dat ideaal zijn we in Nederland, en eigenlijk in het héle ‘Collectieve Westen’, mijlenver verwijderd. En we drijven met elke nieuwe dag verder af. 

Dus wat is nou een goed idee? 

Lastig te zeggen, omdat een idee wel goed kan zijn, maar schuurt met de lange termijn visie, of ‘secundaire’ belangen. Voorbeeld uit mijn eigen koker, waar ik op zeker moment aan de daartoe aangestelde commissie, die zich boog over de ‘verkeersproblematiek’ op het traject Amsterdam-Almere, het voorstel deed om een directe ‘fietsbuis’ aan te leggen die over het IJmeer een directe verbinding zou vormen tussen Almere en Amsterdam, met twee gescheiden ‘schachten’, heen, en terug, met in beide ‘schachten’ altijd ‘meewind’ via een circulatiesysteem, en grote ‘liften’ aan het begin, en vriendelijk glooiende afritten die op verschillende populaire punten de fietsers tot dicht bij hun feitelijke bestemming zouden brengen. Zonnepanelen op het dak voor de stroomvoorziening, en een mooi uitzicht tijdens je rit. Gezond voor lijf en leden. Goed idee, doen we niet…….

Waarom niet? U kunt zelf vast wel argumenten bedenken waarom zo’n idee eigenlijk al op voorhand kansloos is in een land als Nederland. Geen gebrek aan ‘gevestigde belangen’ die liever ‘busbanen’ bouwen, ‘OV’-kaartjes verkopen, wegen verbreden, ‘groenvoorzieningen’ aanleggen die het asfalt aan het zicht moeten onttrekken, auto’s verkopen, parkeerplekken uitbaten, vergaderen over ‘congestie’ in de stad, die zo’n glazen buis boven het IJmeer aanmerken als ‘horizon-vervuiling’, of een hinderlijke verstoring van de wind die ze nodig hebben voor hun zeilboot. Argumenten die ze niet op zullen voeren, maar die wel een doorslaggevende rol spelen. 

Ander idee, niet uit mijn koker, was het idee om de dijken rond de ‘Markerwaard’ op te hogen en te verstevigen, en van de ‘Markerwaard’ een enorme ‘batterij’ te maken door bij een overschot aan stroom water op te pompen naar een niveau boven dat in het IJsselmeer, en bij een energietekort dat water er weer uit te laten vloeien via turbines, die dan weer stroom terug zouden winnen. Dat alles in de strijd tegen toen reeds helder op het netvlies staande ‘wiebelstroom’. Teveel stroom uit zon en wind op het ene moment, en te weinig op het andere. En ook een oplossing voor ‘droogte’, uiteraard. Geniaal idee, doen we niet………..

Waarom niet? Ook hier kunt u zelf de argumenten wel bedenken. Leveranciers van batterijen zien liever dat we hun product kopen. ‘Fossiel-verslaafden’ vinden al dat gedoe met elektriciteit hoe dan ook geen gesprek waard. De producenten van ‘fossiele brandstoffen’ zien het als een bedreiging. Deze of gene natuuractivist zal vast bereid zijn om de barricade te beklimmen om te waarschuwen voor vissen die niet zijn opgewassen tegen stromend water en fluctuerende waterstanden. Wat weer een probleem oplevert voor de vogels op het kunstmatig aangelegde ‘vogeleiland’ tegenover Medemblik. En de zeilers vinden het ook niks als de verschillen in het waterpeil gehakt maken van hun kaarten, en ze langer in de sluis moeten liggen. Om nog maar te zwijgen van mensen die volkomen andere plannen hadden met de ‘Markerwaard’, destijds nog gezien als een grote kanshebber voor de nieuwe lokatie van ‘Schiphol’.

Zelfde patroon op elke schaal, tot en met keuzes en voorstellen die betrekking hebben op oorlog en vrede. Als je geen langere termijn visie hebt, en je richt je op belangen en adviseurs, zonder je te realiseren wat de consequenties zijn als je kiest voor een oplossing die het probleem feitelijk alleen maar erger maakt, of die veel te kostbaar is, terwijl het geld niet op onze rug groeit, ‘lenen’ kostbaar is op termijn, en bijdrukken leidt tot geldontwaarding, dan doe je de hele samenleving tekort. 

Het wordt uiteraard *erger* waar een overheid als een spons elk probleem, van elk individu, opzuigt, met de belofte te zullen zorgen voor een oplossing. Zo’n samenleving stevent geheid af op een failliet. Materieel, maar ook sociaal. In het bijzonder als een overheid zich begint te concentreren op het scheppen van ‘werkgelegenheid’. Op ‘X’ kwam ik een bijdrage tegen van een Deens parlementslid, gewezen minister, die over de record-bijdrage van Denemarken aan de oorlog met Rusland vanaf het grondgebied van Oekraïne schreef dat hij graag belasting betaalde voor dat doel. Dat soort gekken zie je nu overal. De man betaalt geen belasting. Zijn hele inkomen wordt betaald door de belastingbetaler, en bij wet is geregeld dat hij daarvan een deel moet teruggeven. Goed voor de werkgelegenheid bij de belastingdienst, zullen we maar zeggen. Maar om helder te maken dat overheidsdienaren ‘teren’ op de zak van de belastingbetaler, zou ik er zelf een groot voorstander van zijn hen ‘netto’ uit te betalen, zodat ze beseffen dat ze *géén* belasting betalen, en voor wie ze werken. En het zijn niet de mensen in Oekraïne die dat geld ophoesten dat hij met bakken tegelijk weggeeft. 

Geld steken in elke ‘Life-Style Kriebel’, en wereldwijd ruzie maken met productieve landen, en landen die de grondstoffen bezitten, is dodelijk. Dat landen zich op enig moment ‘verheffen’ heeft maar één oorzaak, net als bij bedrijven in een vrije markt: Ze maken de *goede* keuzes, kiezen de levensvatbare ideeën, en ze hebben een ‘faciliterende’ overheid die scherp let op de ‘randvoorwaarden’, de ‘kritische succesfactoren’, om niet voor voldongen feiten te worden geplaatst in een wereld waarin het wemelt van de lieden die menen ‘entitled’ te zijn, ‘recht te hebben’, ook al is hun ‘nuttige bijdrage’ minder dan nul. 

Samenvattend zeg ik van mijn kant dat ik niet klaag over het gegeven dat mijn ideeën terzijde werden, en zullen worden geschoven, maar wat een bedrijf, een overheid, een samenleving dan wél kiest, moet dan toch *minimaal* wel een oplossing zijn voor het gesignaleerde probleem, en de zaken niet erger maken. En doelen waar een bedrijf, overheid of samenleving in investeert, moeten wel renderen. Ik erken dat het in bepaalde gevallen winstgevend is om ergens voor ‘Sinterklaas’ te spelen, omdat wat je weggeeft dubbel en dwars terugkomt, en dat het lang niet altijd goed te kwantificeren is *hoe* een investering rendeert. In bepaalde gevallen is het eerder iets in de geest van: ‘Wie goed doet, goed ontmoet’. ‘If you scratch my back, I’ll scratch yours’. En de kosten die voor de baten uitgaan. 

Niemand is perfect, en ook bedrijven, overheden en samenlevingen maken fouten. De ideeën die ik hierboven ‘uitgewerkt’ heb opgevoerd, ter illustratie, zouden wellicht verborgen nadelen gehad kunnen hebben waar ik ‘overheen’ gekeken heb. In een ‘covid-wereld’ is een overdekt fietstraject met een luchtcirculatie misschien toch geen goed idee. Als ‘covid-scepticus’ moet u daarmee niet bij mij aan komen zetten, vrees ik, en bovendien was het land toen hoe dan ook in ‘lockdown’, maar ik sta open voor  valide observaties die achteraf helder maken dat wat uiteindelijk werd geïmplementeerd overduidelijk beter was. Zelfde rond die oplossing voor ‘wiebelstroom’. Maar mijn conclusie is dat het probleem *niet* is opgelost, dat het ‘netwerk’ niet berekend is op ‘alles elektrisch’, waarbij ‘wiebelstroom’ een belangrijke verzwarende factor is, en dat we achter de feiten aan hollen, terwijl we al vreselijk veel hebben uitgegeven aan vergaderen, overleg, advies, onderzoek, subsidies, en alle andere ‘graaiers’ die vooral goed voor zichzelf zorgen. Dat is dodelijk.