Voordat ik van wal steek, wil ik graag onderstrepen dat ik geen 'kenner' of 'expert' ben, en ook de ambitie mis om dat te worden. Mijn huis hangt en staat vol met Kunst, maar geen 'grote namen', en niks waard, voorzover ik weet. En ik kan het weten, want ik heb het gekocht, of gekregen, maar het is (voor mij) Kunst, met een hoofdletter, omdat het 'werken' zijn die met mij 'praten'. Het is geen decoratie, en niet gekocht omdat het bij de sofa past. Gevonden op obscure rommelmarkten, laagwaardige lokale veilinghuizen, in dank aanvaard van artistiek aangelegde familieleden, die geen van allen konden leven van wat ze schilderden, of vorm gaven. En ik kan niet 'uitleggen' waarom het voor mij Kunst is, en geen kunst.
Zoals u vermoedelijk weet, zijn veel werken die zijn 'toegeschreven' aan Grote Meesters, grotendeels niet door hen zelf geschilderd, maar door hun leerlingen. Daar is het de 'Naam' die je koopt, en de waarde van een werk stijgt explosief als een 'kenner' of 'expert' het werk 'ontdekt' als een heuse Rembrandt. Sommige werken van Rembrandt 'praten' met mij, en andere werken totaal niet. En ik weet niet waardoor dat komt. Bij Kunst, en bij muziek, heb ik een eclectische smaak. Modern, klassiek, pop, jazz, of dit of dat instrument, deze of gene stem, realistisch of abstract, zegt mij niks. 'Praat' het met mij, of niet? Heel goed mogelijk dat het totaal niet met mij 'praat', maar wel met u. Maar wat is dat dan? Als ik er langs loop, of de tonen bereiken mijn gemankeerde gehoor, dan verveelt het nimmer. Ja, als je de afspeler op 'repeat' zet en niks anders meer hoort. Of niks anders zou zien dan dat ene schilderij. Maar binnen het dynamische beeld van de dag, en de ruis, is het steeds fris en inspirerend als het weer langs komt.
Op dit blog, waar ik schrijf over actualiteiten, afgezet tegen mijn eigen, bescheiden kennis van de verschillende aspecten die eraan kleven, ziet u op gezette tijden referenties aan dezelfde denkers voorbijkomen, die fungeren als ijkpunten. Als ankerplekken. Als gedachtengoed dat geschikt is om een 'peiling' op te nemen om je positie te bepalen, zodat je bij benadering weet waar je uithangt. De afgelopen jaren ben ik volop 'uitgekotst' door 'Links', en uitgemaakt voor 'Poetinpijper' en 'Klimaatontkenner'. Maar nu krijg ik de wind van voren van 'Rechts', waar men mij verwijt een 'terroristen-knuffelaar' te zijn, en een 'Marxist', omdat ik niet vrolijk wordt van wat Trump en Netanyahu allemaal flikken.
Net als met Kunst, laat ik mijn oor niet hangen naar de 'kenner' of de 'expert', en neem ik afstand als ze totale onzin uitkramen over de kwaliteit van het werk dat in de etalage hangt. Zal me worst zijn of het een Rembrandt is, een Matisse, een van Gogh of een Brancusi. 'Praat' het met mij? De Spaanse premier Pedro Sánchez 'praat' met mij inzake de ontwikkelingen in het Midden-Oosten, zoals Viktor Orbán met mij 'praat' als het gaat over het verval van Europa, en de oorlog met Rusland. Maar ik ben geen 'vee'. Ik laat mij niet in alles door hen leiden. In een wat verder verleden heb ik hier wel geschreven dat ik kan genieten van een goede pot voetbal, maar dat ik geen 'fan' ben. Niet van een club, en niet van het land. Die hysterie is niet aan mij besteed. Wel een 'feestelijke' stemming, en ik blijf met 'Koningsdag' niet binnen, als het een beetje redelijk weer is, maar als de Koning in zijn paleis blijft zal ik hem niet missen. En kansloos dat ik voor de buis ga zitten om de reportage te volgen die wordt gemaakt van zijn bezoek aan dit of dat dorp in Nederland. Maar u misschien wel. Even goede vrienden. Wat mij betreft.
Voor 'vee' is het leven eenvoudig. Ze luisteren naar de 'kenner', naar de 'expert', de 'partijleider', de 'vertrouwde krant', en weten dan wat ze moeten denken en doen. Voor mij zijn het *allemaal* mensen die verzuimen na te denken over het leven, en hun ogen en oren de kost te geven, ofschoon ik beslist open sta voor hun inzichten. En daar ook van leer, als hun argumenten of hun 'kijk' op bepaalde gebeurtenissen hout snijden. Met een beroepsschilder die Kunstgeschiedenis heeft gestudeerd langs de werken in een museum lopen, en absorberen wat hij je kan vertellen over de afbeelding zelf, hoe de Kunstenaar ertoe kwam om het te maken, en welke unieke technieken hij of zij gebruikte, verrijkt mijn leven, en leert mij ook om anders naar dat werk te kijken. Heel goed mogelijk dat het vervolgens met mij gaat 'praten'. Literatuur dito. Concreet heb ik hier wel geschreven over mijn 'herontdekking' van 'Atlas Shrugged'. En er zijn meer voorbeelden.
Op zich geef ik de voorkeur aan mensen die zonder 'meel in de mond' duidelijk maken waar ze op uit zijn, maar ik heb er 'oog' voor dat er soms omstandigheden zijn waarin dat lastig, of zelfs onmogelijk is, omdat het leidt tot vervolging, of andere ernstige consequenties, of misverstanden met ernstige consequenties. In het bijzonder waar je omringd wordt door 'kenners' en 'experts', en 'vee', terwijl je glashelder voor je ziet dat het beeld dat wordt geschetst totaal niet strookt met de realiteit. Prachtig verhaal over een abstract schilderij, en het tragische leven van de kunstenaar, maar wat moet ik daarmee? Het was gewoon een ploert die niet kon schilderen.
Elke cultuur heeft zijn eigen eigenaardigheden. Veelal vol subtiele bedoelingen, of betekenissen verscholen achter woorden, gebaren en gedrag. Een 'kenner' of 'expert' kan je daarop wijzen, waardoor je een beeld dat je niet begrijpt, dat niet met je 'praat', anders gaat zien. Of het daarna wel met je 'praat', en wat het dan 'zegt', is geen uitgemaakte zaak. De geschiedenis van Iran, Perzië, en het 'Jodendom' zijn extreem nauw met elkaar verweven. Daar ga ik nu geen exposé over schrijven, maar deze oorlog is, zoals zo vaak, Kaïn en Abel. Broers die elkaar de hersens inslaan over de 'erfenis'. Zowel Iran als Israël zien zichzelf als superieur aan de 'Arabieren', en als de regionale macht die voorspoed en stabiliteit kan brengen. Op het 'In English' gedeelte schreef ik al dat ook ná de omwenteling waardoor de Shah werd verdreven, Israël zaken bleef doen met Teheran, en zich in de oorlog tussen Iran en Irak mengde door Iran te steunen. Terwijl de VS en haar NAVO partners Irak, Saddam steunden, tot en met de levering van gifgassen aan toe. Een direct gevolg van het 'succes' in Afghanistan, waar de VS de Sovjet Unie beentje had gelicht met behulp van Al Qaida en Saoedisch geld.
Als Iran en Israël samen zouden werken, inplaats van elkaar de hersens in te slaan op niks af, zou het Midden Oosten er wel bij varen. Met inbegrip van de Arabische landen, voorzover Iran en Israël hun ambities niet zo in zouden vullen dat ze hen wilden overheersen met militaire middelen. Oftewel, als ze hun expansie zouden stoppen. Maar dan hebben we het alleen over Israël, en niet over Iran. Ook op dit blog heb ik al vele malen geschreven dat Iran de grootste Joodse gemeenschap buiten Israël heeft in het Midden Oosten. En niet alleen dat, maar veel Joden die zich vanuit Iran in Israël vestigden, hebben 'heimwee', en tot voor kort reisden velen van hen op en neer tussen Iran en Israël, via Turkije, waarbij ze zonder problemen tot Iran werden toegelaten, ook al wisten de autoriteiten dat ze in Israël woonden. Iraanse 'pop' is in Israël populair, en ik heb hier in het verleden wel links bijgevoegd naar, in mijn oor, prachtige muziek van bands en solisten met 'Iraanse roots'. Met andere woorden, Iran als land heeft geen problemen met Joden, maar wel met het 'zionisme'. Met de expansionistische aandrift, en bijbehorende slachtingen, en cynische spelletjes.
Dat Israël onlangs een synagoge in Teheran in de as legde, en Joden die uit zijn op vrede in de regio afschiet als vijanden, spreekt boekdelen over de intenties van Netanyahu en aan hem getrouwen, binnen en buiten Israël. De verbetenheid waarmee Netanyahu Sanchez bedreigde, omdat de Spaanse premier vastberaden is om zich niet te laten gebruiken, vertelt ons alles wat we weten moeten over de plannen die hij heeft. Ik zag zelfs een posting voorbij komen waarin Netanyahu Spanje 'subtiel' wees op de kwetsbaarheid van haar 'duurzame' energie-netwerk, en ik zie geen reden om te twijfelen aan de juistheid van dat bericht. Geen zee gaat Netanyahu te hoog. Hij *moet* en *zal* de geschiedenis ingaan als de Israeli die een 'Groot Israël' realiseerde. Ondertussen reisde Sanchez naar China, waar hij met alle égards werd ontvangen, en groeit de Spaanse premier op het internet uit tot een 'symbool' voor vrede en voorspoed. Ik heb geen idee of ik er spijt van krijg, maar ook voor mij 'begrijpt' Sanchez het, terwijl de trouwe 'NATO-zeloten' die doof en blind Trump en Netanyahu volgen, op voorspraak van Mark Rutte, Ursula von der Leyen, en de 'Coalition of the Willing', en hun spaarpot omkeren voor meer wapens, belangrijke informatie missen. En ook niet willen luisteren.
In Iran is het traditie dat men een uitnodiging om bij iemand te komen eten afwijst, uit beleefdheid. Pas bij de derde uitnodiging accepteer je in dank. Als je dan weer afwijzend reageert, ben je onbeleefd. Als je dan als Amerikaanse projectontwikkelaar en botte 'Grab them by the Pussy'-boer met je modderpoten naar Pakistan afreist om te gaan onderhandelen, en je doet dat op de typisch Amerikaanse wijze: 'You either Accept Our Carpet of Gold, or We cover You under a Carpet of Bombs', zoals een Amerikaanse 'diplomaat' het formuleerde bij onderhandelingen met de Taliban over de aanleg van pijpleidingen door dat land, dan sta je buiten met lege handen voor je er erg in hebt. Veel belangrijker dan de Islamitische mores is de tolerante 'Zoroastristische' traditie in Iran. De 'goede religie' (weh-dên), ook wel 'Mazda-religie' genoemd, die teruggaat tot ver voor het Jodendom, het Christendom en de Islam, en die deze monotheïstische religies inspireerde. Het Christendom en het Jodendom zijn in Iran 'beschermde minderheden' met vertegenwoordigers in het parlement, en de vrijheid om hun religie uit te oefenen, zolang het niet leidt tot 'staatsvijandige' activiteiten, of morele corruptie. Het waren de Perzen die de Joden bevrijdden uit de slavernij in Babylon, en hen inspireerden op religieus gebied. Dat de 'tovenaarsleerling' in Israël zich tegen zijn beschermheer keert heeft consequenties. In het bijzonder indien dit gepaard gaat met grof geweld, cynisch machtsvertoon, wrede repressie, en immorele 'Epstein Netwerken'.
Kijk nu nog eens goed naar dat schilderij. Wat 'zegt' het als het tegen u 'praat'?