Met elke nieuwe dag worden de gaten in de staatshuishouding groter, en zwarter.
Mislukt beleid op het gebied van de ‘Toeslagen’, ‘Stikstof’, ‘Vluchtelingen’, ‘Aardgaswinning’, ‘Covid’,’ Energievoorziening’ en geld vretende oorlogen over de hele wereld, en nu dichter bij huis dan ooit, illustreren in ‘Full Color’ dat we geleid werden door ‘Beunhazen’. Waarbij we als burgers van Nederland collectief echter ook wel het boetekleed aan mogen trekken, omdat we hen niet alleen vergaten af te remmen, maar hen in meerderheid juist aanmoedigden, of vertrouwden. Als iemand op de rand van de Grand Canyon staat, en beweert dat hij of zij met een korte aanloop zo naar de overkant springt, moet je geen tribune bouwen voor het publiek, maar een dwangbuis aan laten rukken om die idioot tegen zichzelf te beschermen.
De term ‘Beunhazen’ is wellicht teveel eer, omdat het deels ook gaat over lieden die *wisten* dat het niet kon wat ze deden, maar het er desondanks door ramden, omdat ze er *zelf* beter van werden. Hun politieke carrière voer er wel bij. Hun ‘vervolgstap’ werd erdoor gefaciliteerd. Hun zakken werden erdoor gevuld. Falen in kwesties die bedreigend zijn voor een land kan waanzinnig lucratief zijn. Een manager van het bedrijf waar ik ooit voor werkte legde mij uit hoe hij daar tegenaan keek: De prestaties van managers in dat bedrijf werden op enig moment op Amerikaanse wijze ‘gemeten’ door hen bepaalde ‘targets’ te geven. Het enige wat je als manager hoefde te doen, was een deel van het beleid waar jij verantwoordelijk voor was, maar geen ’target’, finaal uit je klauwen te laten vallen, ook al wist je exact hoe je die schade moest voorkomen. Dan kon je dat het jaar erop, in overleg met de bedrijfsleiding, tot je ‘target’ maken, en had je je ‘bonus’ alweer binnen.
Tegen de tijd dat het bedrijf als gevolg van dat systeemfalen op de fles ging, en verkocht moest worden, was jij ‘binnen’, en stapte je over naar de concurrent met een voorbeeldige ‘conduitestaat’, omdat je steeds je ‘targets’ had gehaald. Voorheen was dat voor landsbestuurders lastig, omdat er geen ‘concurrent’ was waar je je verwoestende, maar lucratieve werk kon voortzetten. Maar inmiddels wemelt het van de opties door een weelde aan ‘Supranationale’ en ‘Internationale’ organisaties. De ‘EU’, de ‘VN’, de ‘NAVO’, voorzover er geen commerciële ondernemingen zijn die best iemand met een ‘Netwerk’ in een ‘Doelland’ kunnen gebruiken om het verder te slopen ten bate van hun eigen ‘Bottom Line’. Daar valt de keuze dan niet op de ‘Beunhazen’, de volslagen idioten, maar op de calculerende types.
Graag aandacht voor de mogelijkheid dat dergelijke calculerende types niet per definitie ‘landverraders’ zijn. Weliswaar *weten* ze dat hun beleid zal falen, maar voorzover ze gefocust zijn op het bevorderen van de ‘werkgelegenheid’ als ultiem doel is er geen betere methode. Al die grote, zwarte gaten die ik hierboven opsomde genereren in het ‘hier en nu’ bergen ‘werk’. Ze zuigen zó hard, dat bedrijven die iets produceren, die bijdragen aan de handel, of het transport, geen mensen kunnen vinden. Slechts een deel van die ‘werkgelegenheid’ wordt gerealiseerd bij de overheid. De rest vindt plaats bij ‘adviesbureaus’, in ‘ThinkTanks’, op ‘Hoge Scholen’, ‘Universiteiten’, ‘facilitaire’ ondernemingen, bij bedrijven die zich ‘tegoed doen’ aan ‘overheidsopdrachten’ en ’NGO’s’, alsmede in de rechtspraak.
De gegeven voorbeelden zijn de écht grote projecten, maar het wémelt in onze samenleving van de voorbeelden dicht bij huis. In 2018 werden ‘VVE’s’ bij wet verplicht voor woningen die werden aangeduid als ‘appartementen’, omdat er sprake is van ‘horizontaal’ gescheiden woonlagen. Het genereerde ‘werk’ voor gespecialiseerde bureaus die de administratie voor die VVE’s doen, en desgewenst ‘voorzitters’ leveren voor de verplichte vergaderingen. Wat ze uiteraard niet voor niks doen. En met een béétje handigheid lukt het bijna altijd wel om bewoners tegen elkaar op te zetten, of bestaande tegenstellingen aan te wakkeren, wat veel extra ‘werk’ genereert, voor die bureaus zelf, én voor juristen. De wetgever voerde wel die plicht in om een VVE op te richten, voor die specifieke groep woningen, maar men ‘verzuimde’ om te handhaven, zodat iemand die slechts één boven- of onderbuurman, of buurvrouw heeft, waarmee men gelukkig niet samen hoeft te leven, omdat het een ‘draak’ of een ‘feeks’ is, genaaid is, want hoe moet dat ooit gaan werken? Banken eisen inmiddels zo’n VVE, wat zij ten onrechte zien als een zekerheid voor hun hypotheek, omdat helemaal niet gezegd is dat een moeiteloos lopende VVE van twee personen ook moeiteloos blijft draaien als degene aan wie zij de hypotheek verstrekken de buurman, of buurvrouw wordt van de andere bewoner. Is dat dan een ‘omissie’? Heeft een ‘Beunhaas’ die wet geschreven, en hebben honderdvijftig ‘Beunhazen’ in het parlement zitten pitten? Of voorzag men dat het zou leiden tot een ‘run’ op ‘bemiddelaars’ en rechtbanken, en was men trots op dat stuk wetgeving, omdat het goed was voor de ‘werkgelegenheid’ van onproductieve medelanders?
Het is maar een onbetekenend voorbeeld in een oceaan van wetten en regels die de productieve medemens direct, of indirect op kosten jaagt, in een land waarin die grote projecten die volledig van de rails liepen per saldo nóg harder zuigen. Als ik aandacht kweek voor de vraag hoe we dat allemaal gaan betalen, in een land, en een ‘Europa’ dat zichzelf alleen daardoor al volledig uit de markt prijst op mondiaal niveau, waardoor de industrie, de nijverheid, de land- en tuinbouw, de handel en het transport wegsmelten als sneeuw voor de zon, dan krijg ik doorgaans blikken toegeworpen die duidelijk maken dat men zelfs bij benadering niet begrijpt waar ik het over heb. Al die wetten en regels zijn er toch alleen maar om de wereld waarin we leven beter te maken? En ja, dat kost geld, en ja, het genereert slachtoffers, maar er worden ook ‘oplossingen’ geboden. Bemiddeling, juristen, compensatie, schikkingen, tegemoetkomingen, debatten en discussiestukken, adviesorganen, studies……………
Dat landen die zich zo organiseren het afleggen tegen de ‘BRICS’-landen, en zich steeds dieper in de schulden steken, is logisch, en ongezond. Als ik daar op wijs, het ‘voorreken’, en een beroep doe op het logisch denkvermogen van gesprekspartners, waaronder dierbare vrienden, velen hoger opgeleid, krijg ik al snel het verwijt dat ik een ‘Doemdenker’ ben, en ‘Negatief’, waarna de dialoog stopt. Dat is lastig voor mij, omdat ik eraan hecht beschouwd te worden als een ‘realist’. Als ik vooraf verneem wat onze bestuurders van plan zijn inzake ‘Toeslagen’, ‘Stikstof’, ‘Vluchtelingen’, ‘Aardgaswinning’, ‘Covid’, ‘Alles Elektrisch’, en wéér een oorlog, en ik zeg: ‘Kan niet!’, dan ben ik niet ‘Negatief’, of een ‘Doemdenker’, maar iemand die onderkent dat het niet kan. Tevens onderken ik dat zekere andere landen, waar men het anders aanpakt, met rasse schreden uitlopen op ons in het ‘Collectieve Westen’, en dat ‘Sancties’, het jatten van hun tegoeden en ‘Tarieven’, om nog maar te zwijgen van oorlog, niet *hén* de kop gaat kosten, maar ons. Met andere woorden, ik zie wat de oplossing is, propageer die, maar kennelijk moet deze gifbeker helemaal leeg? Ben je dan een ‘Optimist’ als je daarvoor pleit? Of iemand die aan de rand van de Grand Canyon staat en roept: ‘Wir Schaffen Das!’ Zie ik iets over het hoofd?