Als je niet weet wat het probleem is, kun je niet nadenken over de oplossing.
Het is daarmee niet gezegd dat je een onderdeel van het probleem bent, en de oplossing in de weg staat. Je manifestatie, datgene wat je doet of nalaat, kan toevallig wel de oplossing dichterbij brengen, ook al ben je je er niet bewust van. Opnieuw ben ik, op 'X', in een discussie beland met een representant van de 'consensus-wetenschap' die de 'consensus' tracht te slijten als bewijs. Het is verre van eenvoudig om iemand aan het verstand te peuteren dat bewijs iets *volkomen* anders is, en dat de 'consensus' in veel teveel gevallen het leveren van bewijs juist in de weg staat.
Frequent terugkerende lezers hoef ik het niet te vertellen, maar 'consensus' is iets *anders* dan het compromis, nuttig en nodig om ruzie of erger te voorkomen. Bij een compromis beseffen partijen dat ze niet in staat zijn de ander het bewijs te leveren van zijn of haar ongelijk, of andersom, omdat veel teveel (nog) onduidelijk is. Men verkiest een 'Win-Win' oplossing, in elk geval tot er meer bewijs voorhanden is. Bij een 'consensus' walst een autoriteit over de verschillen om er een religieus beleden dogma van te maken. Dat die autoriteit bestaat uit meerdere individuen die voor het bereiken van een 'consensus' verschillen van mening hadden, is daarbij niet relevant voor de volgelingen. De volgelingen stellen geen vragen, en worden gestraft als ze dat wel doen, want wie zijn zij om te twijfelen aan de autoriteit!
Zo kwamen we aan de Katholieke Kerk. Op het 'Concilie van Nicea' werd door uitgenodigde 'ingewijden' bepaald wat tot de 'Officiële Leer' behoorde, en welke 'geschriften' apocrief waren. Die geschriften bestonden, maar ze waren niet in te passen in de 'Officiële Leer'. Intern binnen de Kerk vielen er harde woorden, doden en gewonden, in discussies over de 'consensus' op gezette tijden, maar richting de 'lammeren God's' stond men met uitgestreken gezicht te huichelen en te liegen dat het een lieve lust was. Het kostte miljoenen lammeren het leven, tijdens 'Kruistochten', en later tijdens de 'Reformatie', en talloze oorlogen die 'gezegend' werden door de Kerk. Dat alles doet geen afbreuk aan de schitterende bouwwerken en andere adembenemende nalatenschap van die 'consensus beweging', waaronder ook de liturgie en gezangen, maar er was ruimte voor verbetering, zal ik maar zeggen.
Bij het verlies van vertrouwen in wat de Kerk de lammeren te bieden had, wierp de wetenschap zich op als een baken in de duisternis. Kenmerkend voor die 'denkrichting' was dat zekerheid een illusie was, en dat twijfel een deugd was. Via de dialoog en het compromis kregen we zicht op lotsverbetering. Maar wat moet je dan met de lammeren? Wat heb je mensen te bieden die niet *willen*, of niet *kunnen* nadenken, en hulpeloos smeken om bij de hand te worden genomen door een autoriteit die de verantwoordelijkheid voor alles wat ze zijn overneemt? Emancipatie. Het wegnemen van schijnzekerheden. Uiteraard iets waar lieden met een honger naar macht grote problemen mee hebben. Hun eigen onbeholpen schijnwereld staat bol van de lust om anderen buiten te sluiten en op hun bek te timmeren als die niet willen luisteren.
Omdat wetenschap na de oorlog in ijltempo uitgroeide tot een alternatief voor Kerkelijk Dogma, een trend die al veel langer in de pen zat, was het helder dat machtswellustelingen een manier moesten zien te vinden om grip te krijgen op universiteiten en hogescholen. Ironisch genoeg werden ze geholpen door het succes van de pure wetenschap, de 'exacte' wetenschap, die ons welvaart bracht, waardoor arbeid in ons deel van de wereld steeds 'duurder' werd, wat zorgde voor de export van productieve sectoren naar 'Lage Lonen Landen', en de influx van 'studenten' in die disciplines die allesbehalve 'exact' waren. Om niet te zeggen dat ze je reinste luchtfietserij waren. Slechts te stroomlijnen door een systeem van 'consensus' erdoor te rammen. En daarmee was het weer een religie. Die grote schade toebracht aan de échte wetenschap door haar dwangmatige behoefte dingen die men niet begreep in een keurslijf te persen waardoor het 'verkoopbaar' werd, en men grip hield op de lammeren.
Verzet vanuit de échte wetenschap was er. Ik heb verschillende bijdragen gepubliceerd waarin ik stil stond bij overtuigende pogingen van 'exacte' wetenschappers om hun 'consensus-confraters' in hun hemd te zetten, maar er was geen kruid tegen gewassen. Als een virus greep het 'consensus-denken' om zich heen. Overal geleid door 'Peren' ('Peers') die behangen werden met autoriteit en geacht werden aanklager, jury en rechter te zijn in navolging van de Inquisitie van weleer, overal geholpen door trouwe dienaren die menen er goed aan te doen de lammeren de weg naar de Verlossing te tonen. De 'Hemel op Aarde'. Ik verwijt de dienaren niet op voorhand dat ze het probleem zijn, en niet de oplossing, omdat ze in meerderheid 'Goede Bedoelingen' hebben, waardoor ze zich er niet bewust van zijn dat ze deel uitmaken van het probleem. Minder te spreken ben ik over de cynische types die ergens bovenaan de piramide zowel de 'kwalen' als de 'medicijnen' produceren, die de oorlogen uitlokken, de economie schade toebrengen, de rechtspraak uithollen, om het 'Domme Volk', de lammeren, en de trouwe dienaren te disciplineren.
De tragiek is in laatste instantie dat de échte wetenschap wel feiten en bewijzen in de aanbieding heeft, voorzover men de ruimte krijgt om dat onderzoek te doen, en erover te publiceren, maar dat men daarmee nog niet een alternatieve 'consensus' kan voeden, omdat veel teveel stukjes van de legpuzzel ontbreken. Iets in de geest van een 'voorlopig advies' is het beste wat een échte wetenschapper in de aanbieding heeft. Einstein en Bohr verschilden met elkaar van mening over, om het maar even simplistisch te zeggen, de 'Quantumtheorie', althans, een aspect ervan. Als échte wetenschappers besloten ze tot een het uitwerken van een experiment dat aan moest tonen wie er gelijk had. Dat was Bohr. Maar daarmee was Einstein zijn autoriteit niet kwijt. En als er een wetenschapper opduikt die de 'Bohr-adepten' het vuur na aan de schenen legt, is de enige valide reactie: 'Interessant! Laten we op zoek gaan naar een experiment dat ons verder helpt.' En niet: 'Weet jij wel wie wij zijn, sukkel!?!'
De keuze van mij om niet een uitgebreide 'bio' toe te voegen aan dit blog is bewust. In die zin dat problemen en oplossingen beoordeeld dienen te worden op hun merites, en niet de 'gewogen autoriteit' van degene die ze aanvoert. Op het 'In English' gedeelte publiceerde ik onlangs een bijdrage waarin ik met klem vroeg om mij niet te 'volgen' in mijn mening, maar om mijn bijdragen hier te gebruiken als inspiratie voor uw eigen denken, uw eigen emancipatie, en vooral ook te verifiëren dat wat ik zelf aan predicties opvoer uiteindelijk ook correct is, of niet. In objectieve zin, en binnen de opgevoerde parameters. Dat blijkt in de praktijk al lastig genoeg, in een wereld waarin kernbegrippen meer en meer worden ontdaan van hun betekenis, waardoor we in een Orwelliaanse nep-wereld terecht komen, waar het 'Ministry of Truth' de scepter zwaait, en niemand nog begrijpt *waarom* het zo'n puinhoop is in de wereld. 'Maar ik dacht dat Oekraïne aan de winnende hand was?' 'Maar dat vaccin immuniseerde toch?' 'De economie groeide toch?'