Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Spijtoptant

Hebben we te maken met voorlichting, of met reclame?

 

In een amorele samenleving zijn die niet langer van elkaar te onderscheiden, maar traditioneel was er wel een significant verschil. De voorlichter benoemde de feiten, en schetste in welke richting de beleidsmakers dachten, alles getoetst aan standaarden, normen en waarden die waren vastgelegd in de wet, die niet voor meer dan één uitleg vatbaar was. Dat legde grote beperkingen op aan wat de voorlichter kon 'benoemen', en de ruimte die beleidsmakers hadden. 

 

Mensen met een verantwoordelijke functie kunnen niet zonder goede voorlichting, en ondubbelzinnig beleid. Als ze zwichten voor reclame, zijn ze kwetsbaar. Reclamemensen en 'Influencers' liegen. Het is hun beroep. Opdrachtgevers verwachten het van hen. Een saai, kleurloos, nutteloos, of onbegrijpelijk product moet aantrekkelijk gemaakt worden. Er zijn wel 'reclamecodes', maar die zijn in een amorele samenleving een wassen neus. Werkverschaffing voor bemoeials en corrupte types die via de hen verstrekte macht invloed uit kunnen oefenen, zonder dat ze zich inhoudelijk hoeven te verantwoorden. 

 

Films, romans, reclame, games en 99% van wat er op de treurbuis voorbij komt, is gelogen, bombast, 'spin', en vormgegeven door een keur aan 'verleiders', alles volledig losgezongen van de feiten, en in een amorele samenleving ook ontdaan van enig 'Moreel Kompas'. Dat is in de kern niet noodzakelijk slecht, zolang de voorlichting maar niet zwicht voor de verleiding om te integreren, waardoor de feiten uit beeld schuiven, en we collectief in een omgeving belanden die niet bestaat, en ook niet kan bestaan. Helaas zijn we die grens al geruime tijd geleden, haast ongemerkt, gepasseerd. Of eigenlijk moet ik zeggen dat ook die grens simpelweg niet langer bestaat, anders dan op papier, omdat handhaving geen prioriteit is. 

 

In een 'Industrieel Kapitalistisch' gestructureerde samenleving kan dat niet. Dan loopt alles direct in het honderd, en komt de hele samenleving krakend tot stilstand, waarna de verloedering toeslaat. In een 'Financieel Kapitalistisch' gestructureerde samenleving gebeurt dat uiteindelijk ook, als de parasieten hun donor hebben leeggezogen. Een puissant rijke reclamemaker kan een 'Influencer' inhuren die een vrachtwagen met 'zwart zand' laat aanrukken, de pers uitnodigt, alsmede een groep activisten van een gesubsidieerde 'actiegroep', omdat hij het idee heeft dat de wereld beter wordt als de Tata staalfabriek, en/of Schiphol, dicht gaan. Zijn firma haalt haar inkomsten uit andere sectoren, en zo'n huzarenstukje staat goed op zijn 'CV' als een 'blijk van maatschappelijke betrokkenheid'. En dan sluit de hele boel, is iedereen die daar werk had afhankelijk van een uitkering of gesubsidieerde werkkring, en dan heb je een soort 'Rob Jetten'-moment, waar de D66 voorman zich triomfantelijk liet vereeuwigen voor de gesloten elektriciteitscentrale in Amsterdam. Dat voorbeeld van die Rob Jetten geeft ook aan hoe gewetenloos dat soort lieden gewoon doordenderen, als ze vervolgens minister worden en inzetten op 'alles elektrisch', maar dan met onbetrouwbare bronnen als zonnepanelen en windmolens, aangevuld met bruinkoolstroom die moet worden geïmporteerd uit landen die het niet zo nauw nemen met klimaat en milieu, of via centrales die draaien op gas, maar niet de schone variant die per pijpleiding ons land bereikt, nu we al ons eigen gas voor een appel en een ei verkocht hebben, en met een verzakt Groningen achterblijven, maar de variant die per schip wordt aangevoerd. 

 

Overal in onze westerse samenleving lopen 'professionals' vast in het moeras van de 'Prutsers'. Bij de politie, in de zorg, in het onderwijs, bij de militairen en de grensbewaking, in de bouw, de landbouw en wat er nog over is van de industrie laat men zich de kop gek maken door de 'Reclamejongens' en '-meisjes'. Ouders trekken hun handen af van hun kinderen, bang om het doelwit te worden van de 'Fictie-verkopers', of ze kiezen de kant van hun kinderen, en gedragen zich ook zo. Het is mijn verwachting dat die instabiele wereld geen lang leven meer is beschoren. Overal zie je mensen worstelen met keuzes die ze niet kunnen herleiden tot de feiten, en een breed gedeelde traditie, waardoor ze ook geen verantwoordelijkheid meer kunnen aanvaarden voor die keuzes. 

 

Neem het trieste verhaal van een meisje van zestien dat haar borsten liet amputeren, verleid door de reclame voor de zegeningen van het 'transseksuele' bestaan, en nu geld wil zien van de arts die de operatie uitvoerde. Of de middelbare scholiere die in Texas koos voor drie slagen met een 'paddle' op haar zitvlak, als alternatief voor 'nablijven', met instemming van haar moeder, die bij de voltrekking van het vonnis aanwezig was, evenals een vrouwelijke leerkracht, alles conform de wet in dat deel van de wereld, om vervolgens, gesteund door een 'zorgmedewerker', aangifte te doen tegen het hoofd van de school, die daarop prompt werd gearresteerd. Het is niet gezegd dat hij ook veroordeeld zal worden, want dit soort akkefietjes zijn in dat 'Verlichte' deel van de wereld, waar wij hoog over opgeven als het epicentrum van de democratische wereld, schering en inslag. 

 

Uiteraard is het geen toeval dat ik die twee praktijkvoorbeelden eruit haal, waar lijfstraffen op scholen in ons land ruim tweehonderd jaar geleden al bij wet verboden werden, ook al ijlde de praktijk nog wel na, getuige verhalen van deze en gene, die opgroeiden in een minder 'Verlicht' deel van ons land. Blijkbaar was er, typisch Nederlands, 'gedoogruimte'? En in ons land zou een 'Spijtoptant' die na een geslachtsverandering de arts zou willen plukken (vooralsnog) kansloos zijn indien die arts zich aan de 'protocollen' hield. Wel staan we dan klaar met psychische hulp die de brokstukken aaneen moet zien te lijmen, en een contract voor een boek en een praatprogramma. Maar er zit beweging in nu we meer en meer 'brood' zien in aanklachten die in sommige gevallen generaties ver teruggaan, en 'zedelijkheidskwesties' ook zonder bewijs kunnen leiden tot een veroordeling en broodroof, waarbij de vluchtige norm van nu gebruikt wordt als vertrekpunt. 

 

Dit blog voert als kopregel dat het een website is voor mensen die niet klagen. In het verleden heb ik mij al moeten verdedigen tegen bezoekers met een andere kijk op de samenleving, die meenden dat ik niet anders deed dan klagen, waar ik wees op de consequenties van keuzes die niet waren geborgd door de feiten, waardoor het 'luchtfietserij' wordt, een tombola, 'Las Vegas', en dat de mogelijkheden om de schade op te vangen door de rekening van die verdwazing bij de belastingbetaler neer te leggen eindig zijn. Waar ik het heb over klagen, betreft het 'ingestudeerde' technieken om je over de ruggen van anderen te verrijken, gekoppeld aan de bereidheid om die anderen het leven zuur te maken als ze niet willen 'schuiven'. Daar heb ik geen last van, van dat soort aanvechtingen. In deze bijdrage gaat het nu over een wel héél aparte loot aan die 'Klaagboom', de mens die zichzelf willens en wetens tekort doet, en vervolgens de rekening bij anderen neerlegt. 

 

In de context van de voorbeelden, waarvan er inmiddels zoveel zijn dat je oren ervan gaan tuiten, betreft het minderjarigen. De traditionele opvatting is dat die tegen roofdieren in de samenleving, en tegen zichzelf, in bescherming genomen moeten worden, tot ze oud en wijs genoeg zijn om de last te dragen van de keuzes die ze zelf maken. Een proces dat per kind vraagt om andere ervaringen in de jonge jaren, wat in die klassieke kijk op de opvoeding inhield dat de overheid op afstand bleef, en de ouders het voortouw gaf. Niet dat die ouders onfeilbaar waren. Maar zij stonden het dichtst bij dat kind, zeker waar de ouders zelf ook het genetische materiaal hadden gefourneerd. Dat concept brokkelt af als de ouders nog slechts de man/vrouw zijn die op zaterdag het vlees snijdt, als de 'consensus-wetenschap' zich ermee gaat bemoeien, en als de ouders zich de mogelijkheden om zich tot 'Spijtoptant' te ontwikkelen goed laten smaken, en voor hun kinderen uit lopen op zoek naar mogelijkheden om schade als gevolg van eigen keuzes te verhalen op anderen, en ervaringen 'in te halen' door nog onverantwoordelijker te zijn dan hun nog wat angstige kinderen. 

 

Als blogger maak ik mij geen illusies over mijn mogelijkheden om radicale veranderingen af te dwingen, los nog van het gegeven dat ik geen standaarden, normen en waarden in de aanbieding heb die gegarandeerd iedereen gelukkig maken. Maar waar we ons door de 'Reclame' het hoofd op hol laten brengen, en geen rekenschap meer af kunnen, of willen leggen voor de keuzes die we maakten, omdat we allemaal slachtoffers zijn, van de keuzes van anderen, of onze eigen dwalingen, wil ik u toch vragen om na te denken over een terugkeer naar de scheiding tussen voorlichting en reclame, voordat het licht definitief uit gaat. 

Go Back

Comment