Hoe lang is het geleden dat de kamerleden van Forum, en de heer Wilders, werden neergesabeld vanwege hun lovende woorden over Donald Trump?
Wie van die ideologisch bevlogen vechthonden die toen vooraan stonden had kunnen vermoeden dat ‘onze eigen’ Mark Rutte de vastgoed-tycoon in zijn ‘hol’ zou kruipen op een wijze die het woord ‘beschamend’ doet verbleken? Na de tenenkrommende ‘performance’ tijdens de ‘NAVO-Top’ die de voormalige langstzittende premier van ons land voor zichzelf had geregeld voor hij zijn hielen lichtte, ons land achterlatend met een ‘weelde’ aan onbetaalde, en onbetaalbare rekeningen, en kleine en grote schandalen, ontpopt hij zich nu als de allergrootste fan van Donald Trump op aarde.
In DEZE video veegt Alex Christoforou de vloer aan met Rutte’s rubberen geweten, op basis van een nieuw interview met Rutte in de New York Times, waarin ‘Rubberen Robbie’ er nog een paar scheppen op doet. Gelukkig waren er zelfs in ons land voldoende ‘Twitteraars’, Bloggers’ en ‘Vloggers’ die zich er kleurenblind aan ergerden, maar het wemelde ook van de types die opgetogen waren over zijn ‘slimme’ aanpak. Voor mij onbegrijpelijk, waar ze dat geslijm opvoerden als het summum van ‘diplomatie’.
Hopelijk bent u het met mij eens dat dit helemaal *niets* te maken heeft met diplomatie. In het gunstigste geval is het achterbaks, leugenachtig gehuichel, waarbij we niet kunnen weten of hij Trump besodemietert, of dat hij al die jaren ons heeft bedrogen, of beide. Vermoedelijk bedroog hij iedereen, met inbegrip van zichzelf, vanuit een totaal blinde ambitie om ‘hogerop’ te komen. Maar wie zal het zeggen? Voor diplomatie is het juist totaal *niet* nodig om te liegen, te slijmen en te ‘bruinwerken’. Het is zaak om je emoties te beteugelen, maar inhoudelijk helder te zijn over je bedoelingen, om via onderhandelingen uiteindelijk een degelijk compromis te sluiten, met voor alle partijen heldere afspraken. De Russische minister van buitenlandse zaken Lavrov, in dat interview door Rutte finaal neergesabeld als iemand waar je beter maar helemaal niet naar kan luisteren, is het toonbeeld van een klassieke diplomaat.
Op welk moment is in ons deel van de wereld het doek gevallen voor dat vakmanschap? Ik zie Rutte in dat opzicht als het product van een generatie bestuurders die alle dagen liegen, bedriegen, bedreigen, en ‘via de band spelen’ om hun zin te krijgen, of om in elk geval niet zelf van de wagen te vallen. ‘Rechte Rug’, duidelijke principes, helder communiceren, logische consequenties, het is hen vreemd. En de narigheid is dat het werkt. Dat we ons er een enkele keer aan ‘storen’, maar het volgende moment zijn we die ergernis alweer vergeten, als we ‘vol bewondering’ zien hoe een ‘slijmjurk’ op een ‘onverwachte wijze’ iets uit het vuur sleept wat ons bevalt. ‘Niet netjes, maar wel slim!’. Zoiets als de welbewuste ‘Nuttige Overtreding’ in de sport. Tegenstander met gescheurde kruisbanden van het veld, maar de winst staat op het bord. Het kampioenschap kan de club niet meer ontgaan. ‘Chat-GPT’ gebruikt voor de scriptie, maar het cijfer ‘staat’. Niet ‘helemaal’ legaal, die cokesmokkel en al die drugslaboratoria, maar lekker voor het ‘GDP’ waar de regering goede sier mee kan maken.
Als Rutte de enige was die zo in elkaar stak, maar zelfs de ogenschijnlijk meer rechtschapen en principiële ‘politieke dieren’, veelal van ‘Christelijke Huize’, spiegelen zich aan zijn voorbeeld. Ik heb mij daar altijd enorm over verwonderd, hoe mensen die elkaar ‘en plein public’ voor de camera vandaag voor rotte vis uitmaken, morgen bloedbroeders lijken te zijn. ‘Peace in Our Time!’
Trump zelf is het schoolvoorbeeld van snoeihard opportunisme, en waar Forum en Wilders de man in de armen vlogen als een ‘effectief leider’ vond ik dat allesbehalve verstandig. Dat ging veel verder dan Poetin’s waardering voor Trump als iemand waar je tenminste zaken mee kunt doen. Dát heeft betrekking op het gegeven dat als je dan eenmaal een afspraak had, Trump veel eerder de neiging had om zich ‘aan het contract’ te houden dan types als Clinton, Bush, Obama of Biden. Het is dan ook de vraag of Trump gevoelig is voor Rutte’s benadering, die er overduidelijk op gericht is om Trump te bewegen tot keuzes die hij tot nu toe weigert te maken, omdat ze slecht zijn voor zijn plannen om de VS weer op de been te helpen. Rutte’s benadering is die van het klassieke bedrog, de man naar de mond praten, terwijl je aan zijn stoelpoten zaagt. Vol bewondering voor de vasthoudendheid en het inzicht van Omtzigt tegen de tijd dat niemand nog kon ontkennen dat het ‘toeslagenschandaal’ écht was, en ondertussen een ‘functie elders’ regelen. Daarom mag Trump wel oppassen nu Rutte hem zo de Hemel in prijst. Maar dat geldt andersom ook, waar Trump Rutte prijst als de beste man op die plek, van een organisatie die hij het liefst op zou heffen.
Dit soort theater, totaal vergiftigd, met overal ‘Paleis-intriges’ en lieden die met ‘Lange Messen’ rondlopen, die elk vermoeden van diplomatie schuwen als de Pest, is hooguit amusant als je er achteraf over leest in geschiedenisboeken, maar het is rampzalig om er als burger middenin te zitten. En het is levensgevaarlijk. In laatste instantie is het een bestuurlijke mores die gegroeid is op de praktijk die te boek staat als het ‘Unipolaire Moment’, de korte periode waarin de VS, met de NAVO als haar politieagent, waarin er geen serieus tegenspel was. De kentering kwam in 2014, met de coup in Oekraïne, de geperfectioneerde schijnheiligheid, en het Russische antwoord, wat samenviel met de lancering van BRICS als een formeel alternatief voor de ‘Unipolaire Natte Droom’. Waar de BRICS-landen diplomatie weer afstoften, ging het ‘Collectieve Westen’ door op de doodlopende weg van liegen, bedriegen, bedreigen en bruinwerken in de hoop op nageslacht, wat een onbegaanbare weg is. Het ‘intieme plezier’ dat sommigen eraan beleven laat onverlet dat het de productiviteit op termijn niet ten goede komt. Een ‘Minsk-Akkoord’, door het ‘Collectieve Westen’ nooit bedoeld om integer te worden nagekomen, ondanks de unanieme steun in de VN-Veiligheidsraad, is het levende bewijs.
Andermaal, Rutte mag dan het ‘gezicht’ zijn van die ‘Dood van Pierlala’, maar het complete, door en door verrotte systeem dat is afgevuld met politieke opportunisten die achterlijke spelletjes met elkaar spelen moet urgent ‘op de helling’. Dat de ‘Groenen’ in Duitsland (en elders in Europa) zich ontpoppen als de belangrijkste voorvechters van NAVO-expansie, en de Unipolaire agenda, waarbij ze in Duitsland de ‘Blackrock-havik’ Merz, nu kanselier, rechts voorbijstreven door méér geld voor Oekraïne te eisen, en een ‘commitment’ tot 2029, terwijl zelfs ‘Blackrock’ de stekker al uit ‘Project Oekraïne’ heeft getrokken, laat de complete verdwazing zien waar we aan ten prooi gevallen zijn.