Het hele leven is één groot avontuur.
Het begint wanneer je geboren wordt, maar je weet niet wanneer, of hoe het zal eindigen. Recent publiceerde ik hier een essay waarin ik betoogde dat het beter is voor je gemoedsrust, en 'effectiviteit', indien je jezelf 'onsterfelijk' waant, zolang je beseft dat het een waan is. Anderzijds, en daar schreef ik gisteren op het 'In English' gedeelte over, opent zo'n 'waan' de poorten naar onverantwoord risico nemen, onder andere gedreven door wat Freud onze aangeboren 'Doodsdrift' noemde. In dat essay ga ik tevens in op de 'afweermechanismen' die, op het onderbewuste niveau, ingrijpen als we te veel risico dreigen te nemen.
Zo'n toch wel vrij abstracte, 'technische' (wetenschappelijke) benadering biedt beperkt houvast. Het verklaart, tot op zekere hoogte, waarom mensen in bepaalde gevallen 'de dood' tarten, 'het gevaar niet zien', en hoe in dat soort situaties onze eigen 'logische vermogens' met argumenten komen die 'verklaren' dat we lekker bezig zijn. Ik hoop dat u begrijpt hoe dat anders is dan in een 'machine' die, op het 'AI'-niveau feitelijk écht onsterfelijk is, en die niet 'vecht' tegen een 'Doodsdrift', wat maakt dat ik inmiddels mijn hoop heb gevestigd op een doorbraak dáár, omdat de mens, generaliserend gesproken, ernstig de kluts kwijt is, en eerder meer en meer handelt op grond van die 'Doodsdrift', als gevolg van het wegvallen van dat klassieke 'afweermechanisme', traditioneel aangeleverd door de (liefhebbende) ouders, die het kind al jong leren dat er *daadwerkelijk* gevaar dreigt als je toegeeft aan die 'Doodsdrift', door er realistische, onaangename consequenties aan te verbinden.
Die ontwikkeling is de, onbedoelde, negatieve consequentie van wat ik dan maar even gemakshalve de 'verzorgingsstaat' noem, voorzover die ons 'pampert'. In een wereld waarin je zonder een schrammetje uit je Formule 1 bolide stapt nadat je met driehonderdvijftig kilometer per uur een betonnen muur hebt geraakt, is de coureur minder voorzichtig dan in de tijd dat een 'crash' bijna altijd fataal was. En ik schreef hier al eens over een oude Volkswagenbus, omgetoverd tot 'camper', waar de sticker op was geplakt: 'No Airbags. We die like real men!' Wat waar is, indien je een frontale aanrijding hebt met dat 'koekblik', maar tegelijk is de bestuurder zich daar overduidelijk bewust van, wat op het *onderbewuste* niveau beschermt tegen roekeloosheid, zolang je niet 'met een slok teveel op', of 'stoned als een garnaal' achter het stuur kruipt.
Vele decennia geleden ben ik op mijn bootje in de haven van Monnickendam aan het klussen, als ik vanuit het zuidwesten een 'gitzwarte' rolwolk rap dichterbij zie komen. Snel lopend koufront. Spullen opruimen en de landvasten nog even nalopen, want tegen de tijd dat die Monnickendam bereikt waait alles van het dek. In de nauwe vaarweg van Monnickendam richting Marken nog verschillende zeilboten. En, tot mijn alarm, zelfs boten die nog vertrekken. Een kwartier later steekt, 'vanuit het niets' een keiharde wind op, en gaan zeilboten die gewoon zijn blijven zeilen alsof er niks aan de hand was 'plat'. Ik zie bij een boot de mast breken. Er zijn er ook die in paniek juist op volle snelheid richting de haven koersten, en in de problemen komen omdat je met zo'n harde wind praktisch onmanoeuvreerbaar wordt in de kleine ruimte, en je dus beter even 'buiten' kunt blijven.
Gewoon enkele anekdotes om een brug te slaan naar de risico's van teveel 'voorbereiding', en te weinig. Je kunt je niet overal op voorbereiden als je avontuurlijk wilt leven. Ik heb in mijn jonge jaren veel 'gelift'. Langs de kant van de weg, duim omhoog, en meerijden met wie er stopt. De ene keer zit je achterin tussen de kinderen, of in de open bak van een pick-up truck, en de volgende keer zit je naast een vrachtwagenchauffeur die ammonia snuift om wakker te blijven, en je meeneemt om hem wakker te houden. In 'vreemde' landen heb ik in taxi's en bussen gezeten, en achterin pick-ups en vrachtwagens, die in Nederland op de eerste straathoek door een politiemacht tot stoppen gedwongen zouden zijn, en van de weg zouden zijn gehaald. Dan is het wel zaak om ergens voor jezelf een 'streep' te trekken.
In mijn essay van gisteren, op het 'In English' gedeelte, werkte ik toe naar het vinden van een verklaring voor levensgevaarlijk gedrag van onze 'leiders'. Meer in het bijzonder waar ze uit zijn op oorlog met Rusland, alsof dat gewoon 'geinig' is, een spannend avontuur om je doodsaaie leventje als 'bestuurder' een beetje op te fleuren. Maar net zo goed waar ze onverantwoorde risico's nemen met de economie, en veiligheid door levensgevaarlijke lieden een 'verblijfsvergunning' te geven. En nogmaals: Niet iedereen die als vluchteling binnen komt is een gevaar, noch kun je dat zeggen van mensen met een zeker geloof, ras of andere 'kenmerken'. Maar wel van mensen die je zélf hebt opgekweekt als terrorist, of iemand die je goed kon gebruiken in je proxy-oorlog tegen Rusland vanwege zijn of haar openlijk beleden Nazi-ideologie.
Onze 'leiders' trekken echt *alles* uit de kast om te voorkomen dat de oorlog in Oekraïne stopt. Ik accepteer dat er cynische types tussen zitten die 'tot achter de komma' weten hoe de vlag erbij hangt, en hoe gevaarlijk het is om nog wat olie op het vuur te gooien. Ik accepteer tevens dat er totaal verblinde, door haat jegens 'Russen' verteerde types tussen zitten die feitelijk 'passagier' zijn van hun minst fraaie 'driften'. Maar een derde categorie, zo komt het mij voor, groeide op in een 'gepamperde' omgeving, een jeugd in de 'ballenbak', steeds een prijs voor het 'meedoen', rotsvast overtuigd van het idee dat 'Wij in het Westen' de beschikking hebben over een extreem veilige Formule 1 bolide, waarmee we zonder risico met driehonderdvijftig kilometer per uur rond kunnen scheuren, terwijl die achterlijke Russen en hun technologisch gemankeerde vrienden in China, India en andere BRICS-landen kansloos zijn in hun rokende oude Volkswagenbus.
Zoals hier, en in dat essay van gisteren opgemerkt, bewijst ons 'logisch denkende' brein ons hier geen dienst, waar het op zoek gaat naar argumenten 'after the fact'. Waarmee ik wil zeggen dat de keuze al gemaakt is, op basis van onze 'driften' en inhibities (afweermechanisme), voorzover aanwezig, waarna we er een 'logische verklaring' bij zoeken. En dat gaat zó ver, dat we onwelgevallige informatie domweg schrappen, en zelfs bereid zijn welgevallige fictie 'toe te voegen', al heeft die geen raakvlakken met de realiteit. Pokrovsk is 'gevallen', en 10.000 Russische militairen zijn bezig de resterende eenheden van Oekraïne 'op te ruimen', voorzover ze zich niet overgeven. Het oosten en het zuiden van Siversk is in Russische handen. Huliaipole staat op de nominatie.
Het Amerikaanse voorstel om de oorlog te beëindigen, voor 'Kiev' zelf 'valt', militair en/of politiek door alle schandalen, is op verschillende punten totaal niet acceptabel voor de Russen, die zich er al mee verzoend hebben dat er geen oplossing zal komen via diplomatie, nu 'Europa' dat voorstel ook nog heeft gegijzeld om het *nog* minder acceptabel te maken. De inzet van de Europese 'leiders' is niet het redden van Oekraïne, of het leven van de bevolking in dat land, maar het 'uitputten' van Rusland. En ik roep het nog maar een keer in herinnering: Dat was het *plan*. 'Overextend and Unbalance Russia from Advantageous Ground'. De NAVO *wilde* die oorlog, en onder Biden en Blinken werden *alle* stappen gezet om die uit te lokken. Alleen hadden ze niet gedacht dat het vier jaar plus zou duren. Laat staan dat het op een debacle uit zou kunnen draaien. En dat laatste geloven ze nog steeds niet. Ze 'weten' voor zichzelf zéker dat de Russische economie op omvallen staat. En ze vertellen zichzelf, en ons, dat de NAVO zo waanzinnig sterk is, dat de Russen kansloos zijn als ze zich er *echt* mee gaan bemoeien.
Onvoorbereid op weg. Sterker nog, zo volkomen levend in een illusie, dat het nu toch *echt* de allerhoogste tijd wordt dat we orde op zaken stellen, anders wordt het janken, of erger. Zeker, u en ik zijn 'lifters', maar dat ontslaat ons niet van het nemen van verantwoordelijkheid, en waar mogelijk de meer naïeve 'zeilers' waarschuwen dat die 'rolwolk' geen grapje is. Het is niet lollig om als kind een 'pak slaag' te krijgen, maar indien het, via de angst en het verdriet, zoals Freud het zag, zorgt voor een 'afweermechanisme' dat de 'Doodsdrift', en andere gevaarlijke 'Driften', aan banden te legt, waardoor je later beter gewapend bent tegen zekere 'aanvechtingen' die je hele leven anders zullen verwoesten, of voortijdig beëindigen, en dat van onschuldige anderen, dan is dat een dilemma in pedagogisch opzicht dat zich niet in een keurslijf laat gieten. Wat is wijsheid?
Twee Amerikaanse jonge mannen zijn aangehouden, omdat ze het plan hadden een klein eiland in de buurt van Haïti gewapenderhand in te nemen, met een klein legertje, alle mannen uit te moorden, en van de vrouwen en kinderen 'sekslaven' te maken. Als je die 'Driften' geen beperkingen oplegt, pas begint tegen de tijd dat iemand volwassen is, als diegenen niet met zijn of haar psychopathie ingepast kan worden in de bestaande bestuurlijke mores, waar hen geen strobreed in de weg wordt gelegd als die idioten zich wél meester weten te maken van de macht, omdat hun perversie gericht is tegen onze 'verklaarde vijanden', krijg je de wereld waar we nu deel van uitmaken.
De ruimte voor verbetering die ik zie vraagt niet om meer 'regelgeving', en om meer stimulansen richting jongeren om toch vooral 'zichzelf' te zijn, gekoppeld aan gesubsidieerde bevestiging dat we streven naar 'Hoe Gekker Hoe Beter', meer 'pampers' voor mensen die maar niet zindelijk willen worden, en die de collectieve verzekering plukken als ze met hun bootje zinken omdat ze in een naderende storm uitvoeren, en nog net alle zeilen wisten te hijsen voor het noodlot toesloeg. Onvoorbereid de jungle inrennen, op je slippers, in je zwembroek, zonder kaart of mes, met je telefoon-zonder-bereik, voor een Tik-Tok-filmpje, staat gelijk aan overmoedig een oorlog met het tot de tanden toe bewapende Rusland en hun vrienden beginnen, in de veronderstelling dat ze je binnen een week de sleutels van het Kremlin komen brengen. Sommige avonturen moet je gewoon niet willen.