In een rechtsstaat wordt een rechtspersoon ontslagen van vervolging indien is vastgesteld dat betrokkene onschuldig is, cq niets te verwijten valt. Hier op mijn blog heb ik al stilgestaan bij het gegeven dat, waar een land van dat *principe* afwijkt, we te maken hebben met een ‘bananenrepubliek’, of hoe je het ook maar wilt omschrijven. En hoe ik zelf ooit werd veroordeeld door een rechter wegens ‘fout-parkeren’, ofschoon onomstotelijk vaststond dat ik het niet geweest *kon* zijn, omdat ik in een ver buitenland verbleef, op vakantie, met mijn enige huisgenoot, mijn minderjarige zoon, en ik de auto in de garage had achtergelaten. Maakte niet uit. ‘Kentekenovertreding’, en ik kon het wel betalen, dus niet zeuren. Volgende……..
Voordat ik nu verderga met mijn betoog wil ik graag even onderstrepen dat het prima toeven kan zijn in een ‘bananenrepubliek’. Zeker als je voldoende geld hebt, en ‘de juiste mensen kent’. En de rechter had gelijk, ik kon het wel betalen. Ik had zelfs een kostbare vrije dag opgenomen voor de ‘zitting’, die bovenop de onterechte boete kwam als prijs voor dit bewijs dat ons land niet langer een ‘rechtsstaat’ was. En nee, dat had ik mij vooraf niet gerealiseerd. Ik wist uiteraard dat er zoiets bestond als een ‘kentekenovertreding’, maar ik dacht dat als je kon aantonen dat jij die overtreding niet begaan had, je alsnog vrijgesproken zou worden. Daarmee was dat concept van een ‘kentekenovertreding’ nog niet verdedigbaar, in mijn optiek, omdat je eigen onschuld bewijzen ook niet thuishoort in een rechtsstaat. Maar dat schuld of onschuld geen verschil maakte in ons land, dat was voor mij een onaangename revelatie. Het betrof daarbij overduidelijk geen ‘dwaling’, en beroep tegen het vonnis was niet mogelijk. In de zaak die voorafging gebeurde het omgekeerde. Iemand die schuldig was aan ‘dubbel parkeren’, en dat ook ruiterlijk toegaf, werd om voor mij totaal onverklaarbare redenen vrijgesproken. Kende zeker mensen?
Tot zover mijn ‘klacht’. Je kunt vervolgens twee dingen doen. Je erin vastbijten, of je erbij neerleggen. Vastbijten is zonde van je tijd en je energie als je denkt dat je volledig kansloos bent er ook maar iets aan te veranderen. En dat was al snel de conclusie die ik trok. Ons land, en haar ‘overkoepelende orgaan’, de ‘Europese Unie’, rond die tijd in opkomst als een ‘politiek orgaan’, cq ‘wetgever’, dreven meer en meer weg van ‘Wetgeving’ richting ‘Regelgeving’, en van ‘Rechtsstaat’ richting ‘Bananenrepubliek’. In het ‘hier en nu’ kent ons land, en kent de ‘Europese Unie’, geen waarde meer toe aan onwrikbare principes die traditioneel horen bij de rechtsstaat. De absentie van een Grondwet voor het Europese grondgebied is geen nalatigheid, maar een bewuste keuze. Althans, zo komt het mij voor. Er was een ongeïnspireerde poging om een Europese Grondwet aangenomen te krijgen, inmiddels alweer vele jaren geleden, maar die strandde op een overtuigend ‘Nee!’ in landen die er een referendum over hielden. Waarna zowel het referendum, als de Grondwet, en een gekozen ’Staatshoofd’, geschrapt werden, en Europa verder ging als een ondemocratische entiteit zonder Grondwettelijke bescherming van de burger tegen bestuurlijke willekeur.
Andermaal: De absentie van een rechtsstaat, waarin alle burgers gelijk zijn voor de wet, en onschuldig tot het tegendeel *bewezen* is, houdt niet in dat het leven in zo’n land, of zo’n quasi federatieve samenleving, een hel wordt. Maar de kans daarop wordt beduidend groter. Zolang een ‘Benevolent Dictator’ zich over die gemeenschap ontfermt, schuurt het niet. Maar als die ‘Dictator’ zekere ambities heeft die haaks staan op uw en mijn directe belangen, dan nemen de spanningen toe. Het is niet gezegd dat de burger, en de rechtspersonen die eerder wel voeren bij het regime, zich realiseren wat de oorzaak is van de malaise. Sterker nog, velen zullen de willekeur die zich ontwikkelde mogelijk zelfs hebben ervaren als een bevrijding, omdat ‘eindelijk’ zekere lieden die teveel verdienden, of een te grote mond hadden, of verkeerde meningen, aangepakt konden worden.
Terugverwijzend naar mijn eigen ervaring, met die onterechte boete wegens verkeerd parkeren, roep ik nog even in herinnering dat de rechter in kwestie oordeelde dat ik het wel kon betalen, wat hij er expliciet bij haalde als argument, hetgeen bij mij werkte als een rode lap op een rechtsstatelijke stier. En later kwam datzelfde argument nog een keer voorbij, waar een privaatrechtelijke organisatie mijn auto wederrechtelijk had weggesleept, waarbij een *andere* rechter de kant van die organisatie koos, ook al voldeed het ‘bewijs’ niet aan de criteria, en waren verklaringen die waren overlegd door de advocaat van de tegenpartij niet ondertekend door de werknemers die ‘gehoord’ waren. ‘Bananenrepubliek’.
Waar het serieus pijn gaat doen, is niet waar u of ik in dat soort gevallen onterecht veroordeeld worden, ook al is dat problematisch. Waar het finaal uit de klauw loopt, is waar de ‘Dictatoriale Elite’ aan de top de vrije hand heeft op voorhand, omdat rechtsvervolging helemaal geen optie meer is in de praktijk. Hooguit organiseren ze een ‘parlementaire enquête’, of ‘Congressional Hearing’ om ‘lessen te trekken’, die vervolgens niet eens worden geïmplementeerd, terwijl zelfs ‘Fout ZIJN’ geen reden is tot vervolging. Oorlogen worden uitgelokt of begonnen. Miljoenen sterven. Kapitalen gaan in rook op. Geld verdwijnt via corrupte netwerken. En voor je er erg in hebt, glijdt je ‘Bananenrepubliek’ af naar het niveau dat mensen doorgaans op hun netvlies hebben staan als ze die term door het beeld zien schuiven. En dan is Leiden in last. Dan kijkt men elkaar aan met vraagtekens in de holle ogen. Wat ging er mis?
Gisteren kwam ik een recent interview met Victoria Nuland tegen, de dame die als de Amerikaanse staatssecretaris op het ministerie van wat wij ‘Buitenlandse Zaken’ noemen, opzichtig de dienst uitmaakte in Oekraïne in 2014, tijdens de staatsgreep die een einde maakte aan de democratie en de rechtsstaat in dat land, die toch al niet op een hoog niveau stonden. Ze schoof de Grondwet aan de kant, en regelde dat pro-Westerse machthebbers het voor het zeggen kregen, zonder verkiezingen. Waarná haar slaven verkiezingen organiseerden, waar alleen pro-Westerse kandidaten aan deel mochten nemen, terwijl tegenstanders vervolgd werden door een ‘Kangaroo-Court’. Aanwijsbare moordenaars werden niet alleen ontslagen van rechtsvervolging, maar zelfs op het pluche gehesen.
In dat interview werd haar ‘op de vrouw af’ gevraagd wat er waar was van de bewering dat lieden als Boris Johnson ervoor hadden gezorgd dat het ‘Istanboel Akkoord’ door de versnipperaar werd getrokken, waarmee dat wat begonnen was als een ‘Speciale Militaire Operatie’, ter verdediging van het internationaal erkende ‘Minsk Akkoord’, uitgroeide tot een oorlog waar de hele NAVO inmiddels op is leeggelopen. Zonder schroom erkende ze dat ‘bepaalde mensen’ in Oekraïne, én buiten Oekraïne (lees: NAVO), geen vrede hadden met ‘opgelegde neutraliteit’, en jammer dan voor Oekraïne, en de bevolking van dat land, maar sterf maar met z’n allen! De expansie van de NAVO en de Europese Unie is voor die ‘elite’ het *enige* principe dat ze kennen. En mars!
Zou de Verenigde Staten nog een rechtsstaat geweest zijn, zou het Verenigde Koninkrijk nog een rechtsstaat geweest zijn, zouden de EU-landen nog rechtsstaten geweest zijn, dan zou het tot rechtsvervolging geleid hebben, die inmenging in buitenlandse aangelegenheden, het uitlokken van oorlog, en het verkwisten van *ongekende* bedragen aan gemeenschapsgeld, zonder legitieme basis. Maar die tijd ligt ver achter ons. Decennia. En er is geen herkenbare structuur voor in de plaats gekomen. Waardoor de onderlinge verhoudingen tussen de landen die zich zonder gêne laten gaan, vanuit een opportunistische wereldbeschouwing, allerminst vriendelijk is. Het moedwillig vernietigen van het internationaal recht, en de daarmee samenhangende beperkingen van uw en mijn mogelijkheden om verhaal te halen, levert een ‘levendig beeld’ op, om het zo maar uit te drukken.
Na alle onrust over ‘tarieven’, over ‘Groenland’, over ‘sancties’, is er nu de ‘kwestie Ceuta’, waarbij de Amerikanen en de Israëli’s, in nauwe samenwerking met Marokko, zestigduizend ‘illegale immigranten’ met vrachtwagens aanleverden bij de grens met die Spaanse enclave. Waarna Marokko het hek openzette, en de EU er in één keer zestigduizend nieuwe monden om te voeden bij kreeg. De zoon van Netanyahu suggereerde op ‘X’ dat als ‘Arabieren’ land dat historisch ‘Arabisch’ was wilden bevrijden, ze maar moesten beginnen met die Spaanse enclave. Anderen presenteerden het bewijs dat Marco Rubio in april twintig miljoen had neergeteld voor deze stunt.
De ‘Familie Kakelbont op Safari’. Iedereen doet maar wat. Er zit ongetwijfeld een ‘gedachte’ achter, maar geen begin van diepgang of structuur. Geen levensvatbaar plan. Geen haalbare strategie. Het is een ‘Soup Kitchen’, waarin een verzameling ‘Chefs’ ingrediënten in een pan donderen, en maar zien wat voor brouwsel dat wordt. Iedereen heeft ‘Goede Bedoelingen’. Ook al zijn die veelal niet best voor u of voor mij. Merz en de top van de EU zijn druk met het smeden van plannen om te voorkomen dat de ‘Alternative für Deutschland’ kan gaan regeren in deelstaten, waar die partij afstevent op een absolute meerderheid. In Frankrijk wordt alles uit de kast getrokken om het ‘Front National’ weg te houden van het presidentschap, waarbij de rechtbanken een leidende rol spelen. Ik zit persoonlijk niet te wachten op de partij van Marine le Pen die de macht grijpt in Frankrijk, en ik begrijp de weerzin tegen bepaalde goed zichtbare ‘extreem rechtse’ elementen in de AfD, en andere Europese partijen, ofschoon er aanwijzingen zijn dat dergelijke elementen als ‘agenten provocateur’ zijn ingebracht. Maar hoezo zijn we beter af met de ‘Elite’ in die landen, en Europa, en de Verenigde Staten, alsmede Israël, die blind en doof zijn voor klachten over genocide, moordpartijen op jacht naar ‘regime change’, en de *actieve* verheerlijking van historische Nazi’s in Oekraïne en elders in Europa?
In een rechtsstaat ligt de *daad* onder het vergrootglas, en niet de (vermeende) intentie. In een rechtsstaat kun je niet ontslagen worden van rechtsvervolging als je een vakbondsgebouw vol ongewapende demonstranten tegen je zojuist gepleegde staatsgreep in de fik steekt, en demonstranten die proberen te ontsnappen aan de vlammen neerschiet. Je kunt niet in ruil voor twintig miljoen Dollar vrachtwagens vol vluchtelingen aanleveren en de grens openzetten, terwijl je een vet contract in de wacht hebt gesleept voor de fabricage van drones voor de NAVO en Israël. Die met die drones wanhopig proberen te redden wat er te redden valt van een compleet mislukt plan om Rusland te ontwrichten en in te nemen, en Iran in chaos te storten, omdat de ‘flexibele strategie’ van Marokko jegens BRICS maakt dat het toegang heeft tot de Chinese componenten waar de NAVO-landen en Israël om verlegen zitten. Ik wil hier niet vonnis wijzen zonder bewijslast, zoals de landen en rechtbanken bij ons doen, op zoek naar geld, en de manipulatie van rechtspersonen. Maar je ontkomt er niet aan in een omgeving waarin de overheden en rechtbanken die ons zouden moeten beschermen opzichtig en opzettelijk verzaken.