Op het moment dat je mensen waarmee je het *fundamenteel* oneens bent benadert als mensen met ‘Goede Bedoelingen’, verandert je leven radicaal, voorzover je hen daarvoor zag als de vijand die met alle mogelijke, en onmogelijke middelen verslagen diende te worden. Die ‘Zen’-benadering vergt niet dat je een oranje soepjurk aantrekt, je hoofd kaalscheert, met een tamboerijn door de straten propaganda maakt voor je ‘lifestyle’, en je hele bezit overmaakt aan de ‘Goeroe’, die zich vervolgens badend in weelde buigt over de brochures van Rolls Royce op zoek naar een nieuwe ‘koets’.
Gisteren was er, voor de zoveelste keer, een verhit debat over het ‘vreemdelingen-beleid’. Geen van de sprekers had de intentie om de anderen ‘heel’ te laten, voorzover ik het gezien heb, op Lidewij de Vos na, die het geweld afkeurde, maar haar collega’s vroeg om goed te kijken naar de oorzaken. Daar wilde men ‘Kamerbreed’ niet aan. Geweld hoort niet thuis in onze Nederlandse samenleving. Dat is een open deur. Maar die deur is *niet* open. Er is geweld, en als je weigert om te kijken naar de oorzaken, en blijft bezweren dat het moet stoppen, of anders sla je erop, gebruikmakend van de politie en aanverwante ‘gezagsdragers’ die het ‘monopolie’ op geweld hebben, ben je lui, of crimineel. Of een giftige cocktail van die twee, zonder het zelf te beseffen. Je hebt ‘Goede Bedoelingen’, maar je vaart er wel bij als iets niet wordt opgelost.
In eerdere artikelen stond ik al stil bij ‘perverse prikkels’. Als je werkzaam bent bij het COA, dan heb je een probleem als de aanvoer opdroogt. Als je werkzaam bent bij de politie, heb je een slaapverwekkend saaie baan als iedereen zich aan de wet houdt. Als je het hebt geschopt tot ‘Minister President’, of ‘Minister’, en alles gaat vanzelf in het land, zonder dat je je ermee hoeft te bemoeien, en liever niet, hoe motiveer je dan je topsalaris, auto met chauffeur en vluchten met het 'regeringstoestel' naar zonovergoten stranden? Als je bent opgeleid tot ‘beroepsmilitair’, en de vijand weigert te reageren op de provocaties en snode plannetjes om hem/haar ‘klem’ te zetten, waardoor je je hele carrière druk bent met ‘oorlogje spelen’ op de hei, het ruime sop, of het risicoloze luchtruim, dan ga je met pensioen als een puber die die fase nooit te boven is gekomen.
Al die mensen maken zichzelf wijs dat ze ‘Goede Bedoelingen’ hebben terwijl ze op zoek gaan naar ‘werk’. Van de brandweerman die zich ontwikkelt tot pyromaan, tot de arts die mensen ziek maakt, kennen we de symptomen. Het zijn geen geboren criminelen, maar er zit een ‘steekje los’, bekeken vanuit wat het volk van die mensen verwacht. Een verwant fenomeen wat mij altijd heeft gefascineerd, is hoe zekere mensen met uitgesproken homoseksuele voorkeuren, in een maatschappij die vijandig staat tegenover homoseksuele contacten, in zekere gevallen de meeste wrede, geobsedeerde homo-jagers worden. Het is de echo van de volkswijsheid dat je ‘boeven met boeven’ moet vangen.
In belangrijke mate motiveerde dat besef mij om geforceerd mijn eigen voorkeuren te parkeren in het vakje ‘privé’, en tolerant te zijn tegenover mensen die er andere voorkeuren op na hielden. *Zonder* mij de wet te laten voorschrijven op dat vlak. Waardoor ik beter in staat ben om na te denken over waar je de grens moet leggen, dan iemand die zichzelf tot norm verheft, of iemand die zich als een schaap, grazend door het leven beweegt, en verder nergens over nadenkt. Het is mijn hoop dat dit blog duidelijk maakt dat ik geen ‘hater’ ben, maar ook niet wegkijk voor problemen die we *zelf* introduceren.
Op het moment dat het concept van de ‘Safe Space’ werd geïntroduceerd in de politiek, en het academische discours, kon je op je klompen aan voelen komen dat het zou eindigen in tranen. Grote maatschappelijke ontwrichting, wellicht oorlog. Het werd ons verkocht als kenmerkend voor de ‘Liberale Democratie’, waarin iedereen een ‘stem’ had, maar zich voor het overige diende neer te leggen bij de *opgelegde* tolerantie. Wat veel mensen in Europa zich lieten welgevallen, omdat we het, verhoudingsgewijs, goed hadden, zolang je niet door een Jihadist aan het mes werd geregen, door een wolf werd aangevallen, je leven lang bij je ouders moest wonen, of werd uitgekleed door de overheid die geld nodig had voor haar oorlogen, terwijl de koek feitelijk al op was. Met ‘Liberaal’, noch met ‘Democratie’, heeft het ook maar *iets* te maken, maar dat geldt inmiddels voor zoveel termen in onze steeds ‘Orwelliaansere’ samenleving.
Gisteren schoof bij mij door beeld een oproep van ‘D66-gelieerde’ Europeanen die de niet-verkozen ‘Commissie’ opriepen om in Europa de stekker uit ‘X’ te trekken. Welke ‘van Mierlo’-fan van het eerste uur had kunnen bedenken dat het ooit zo ver zou komen? Het ‘D66’-van nu maakt er totaal geen geheim van dat het staat te popelen om stekkers uit tegenstanders te trekken, en hen de oorlog te verklaren. Niet één van hen wekt de indruk om een doorgewinterde crimineel te zijn, ofschoon die partij een magneet is voor ‘haters’ die er trots op zijn dat ze onder geen enkele voorwaarde willen praten met verklaarde tegenstanders. Ze zijn het niet slechts oneens met die tegenstanders. Ze *haten* ze. En ze laten geen kans onbenut om de staat te gebruiken om die mensen op te jagen, en in een hoek te drijven.
Het staatsmonopolie op geweld leidt ertoe dat *haters* die popelen van ongeduld om tegenstanders over de kling te jagen er *alles* aan zullen doen om zich meester te maken van de ‘Staatsmacht’. Het juridische systeem, de wetgevende macht, en de macht die met geweld de tegenstanders in elkaar beukt en opsluit, geheel conform de waarschuwingen van Socrates en Plato waar ik al zo vaak over geschreven heb. Tirannie is iets anders dan dictatuur. En een ‘autocratische’ samenleving is geen dictatuur. Tirannie is de triomf van het ‘Gezonde Volksgevoel’, wars van dialoog of diplomatie, die leidt tot de ondergang, of een fascistische machtsgreep, en van daaruit naar de ondergang.
De sleutel van de deur naar de schatkamer, is enerzijds de moderatie, en anderzijds de bereidheid om met tegenstanders in gesprek te gaan, en *samen*, zonder voorwaarden vooraf, te zoeken naar oplossingen voor problemen. Moderatie vertaald naar *beperking* van de macht van de overheid over het individu, waardoor mensen wel gedwongen zijn om op zoek te gaan naar een werkbaar compromis.
Als uw volksvertegenwoordiger zegt de ‘woningnood’ op te willen lossen, de overlast door nieuwkomers terug te willen dringen, recreatiegebieden veilig te willen maken voor bezoekers, de welvaart van de bevolking te willen verdedigen, en het risico van een alles vernietigende oorlog te willen reduceren, maar ze doen *alles* fout, wat is er dan aan de hand? Zij hebben hun smoesjes klaar. Het ligt aan de ‘ander’. Ze willen wel, maar ‘Brussel’…….. Het is de schuld van Poetin!
Vanaf mijn negentwintigste had ik ‘leidinggevende functies’ en een grote autonomie, binnen wettelijke grenzen en de normen van het bedrijf waar ik voor werkte. Er zijn momenten waarop je geen tijd hebt voor enige dialoog, wat echter nog niet betekent dat je handelingsvrijheid je ontslaat van de verantwoordelijkheid, of de plicht om achteraf rekenschap af te leggen naar alle ‘Stake-Holders’, zoals dat tegenwoordig genoemd wordt. Door op zoek te gaan naar de inzichten van ’Stake Holders’ op die momenten waarop er ruimschoots gelegenheid is om te discussiëren, en dan ook *nadrukkelijk* die mensen op te zoeken waarvan je al weet dat ze het *niet* eens zijn met jou, geef je jezelf een kans om het goed te doen op het moment dat het spannend wordt. Om die reden selecteerde ik, als mij de kans geboden werd, ook altijd ‘sparring partners’ voor mijn team, en geen medestanders. Je hebt *niks* aan fans die je bewieroken en bewonderen als je het goed wilt doen, als leidinggevende.
Zoals al eerder uitgesproken, ben ik het vertrouwen in mijn medemens, in onze Westerse samenleving, kwijt. Niet in hun ‘Goede Bedoelingen’, maar in hun capaciteit om tot oplossingen te komen die ook echt *werken*. Om weg te blijven van opportunistische ‘consensus-uitkomsten’ die slechts worden gebruikt als vertrekpunt voor een nieuwe aanval op de ‘tegenstanders’. Gekoppeld aan de uitspraak dat ik *hoop* op verbetering als ‘AI’ ons overvleugelt, wat nu feitelijk al het geval is, maar nog niet met het resultaat dat ik graag zou zien, omdat de ‘eigenaren’ van ‘AI’ in meerderheid die ‘rekenkracht’ gebruiken om manieren te vinden om ‘tegenstanders’ van de weg te drukken. Die *hoop* is puur en alleen gebaseerd op het idee dat een superieure intelligentie op enig moment zal *weten* wat de oplossing is, en in opstand zal komen tegen lieden met uitgesproken criminele intenties, maar ook tegen de mensen met ‘Goede Bedoelingen’ die van een oppervlakkige wond een amputatie maken. En de oceaan aan mensen die vatbaar zijn voor ‘perverse prikkels’, die niet eens door hebben dat ze eigenlijk crimineel bezig zijn, er voor zichzelf van *overtuigd* dat ze niks dan ‘Goede Bedoelingen’ hebben. En ja, daar kijk ik zelf ook regelmatig in de spiegel om te voorkomen dat ik mijzelf later niet meer onder ogen kan komen.
De weg naar zo’n doorbraak kan dan niet gelegen zijn in een ‘AI’ die eigenmachtig alle tegenstand aan de kant schuift, maar die de argumenten vindt om mensen de schellen van de ogen te laten vallen, waardoor ze *zelf* ontdekken dat ze niet lekker bezig zijn. Maar, toegegeven, dat is grotendeels projectie waar dat ook mijn eigen doelstelling hier is. Waarbij ik dan als bezwaar van mijn eigen pogingen zie dat ik niet ’24/7’, in alle talen, en met zoveel kennis en ‘rekenkracht’, noch met toegang tot de belangrijkste ‘kanalen’, de schouders daaronder kan zetten. Dat ‘AI’ de *potentie* heeft om zich te ontpoppen als een zegen voor de mensheid, *zelfs* als de eigenaren, de regelgevers en andere types die het aan integriteit ontbreekt tegenwerken, dat lijkt mij een gegeven. Maar de mens zelf had ook de *potentie* om te evolueren tot een op ‘Win-Win’ gerichte soort, weg van de ‘Winner-Takes-All’ mentaliteit, of de slaafse gehoorzaamheid van het op consumptie gerichte schaap. Dat is niet overal goed gelukt, zal ik maar zeggen.