Je kunt een aanstormende trein niet met je blote handen tegenhouden.
Er zijn onderzoeken naar hoe mensen kiezen tussen verschillende 'Kwaden' die gebruik maken van treinen in de vraagstelling, het 'Trolley Problem'. Wat je in al die gevallen het liefst wil zien, is dat je helemaal niet voor die keuze komt te staan. Door de trein bij het laatste station op de route, voordat die keuze aan bod komt, niet te laten vertrekken. Door alle potentiële slachtoffers 'down the line' tijdig te waarschuwen om van de rails af te gaan. Althans, dat is mijn eigen 'geconditioneerde' reactie als mij zo'n vraagstuk wordt voorgelegd, en ik neem niet snel genoegen met dwang die ervan uitgaat dat dat gewoon niet kan.
Anderen accepteren onmiddellijk dat een keuze onvermijdelijk is, en jammer dan voor degenen die vervolgens worden platgereden. En hun nabestaanden. Want, zo redeneert men dan, het is slechts een theoretische keuze. Er gaat in het 'echt' niemand dood. Dat besef ik uiteraard ook wel, maar in mijn optiek hoort de 'gezonde reflex' te zijn dat je je verzet, en op zoek gaat naar oplossingen die beter zijn dan het accepteren van onschuldige slachtoffers als 'Collateral Damage'. Waar iemand gretig kiest zonder zelfs maar stil te staan bij het vermijden van slachtoffers door de premisse gewoon niet te accepteren, vrees ik dat die mensen in het échte leven geen haar beter zijn. En zonder verder ergens over na te denken Oekraïne voor de trein te duwen, 'To Overextend and Unbalance Russia from Advantageous Ground'.
Gisteren keek ik naar een video waarin een boek werd besproken van hoogleraar Alexander Etkind, geboren in St Petersburg, docerend aan een Weense universiteit die in 1991 werd opgericht door George Soros, en die met 'privé-vermogen' gaande wordt gehouden, al weten we natuurlijk dat overheidsfondsen die beheerd worden door organisaties als het 'NED' in de VS, en uiteenlopende Europese fondsen die zijn afgevuld met belastinggeld, uiteindelijk de rekeningen betalen. In dat boek uit 2023 veegt de auteur de vloer aan met het Rusland van Poetin. En anders had hij ook nooit hoogleraar kunnen worden op die door Soros gecontroleerde 'universiteit', uiteraard. Het boek stelt dat Poetin geobsedeerd is door dat wat de auteur in de titel de 'moderniteit' noemt: 'Russia against Modernity'.
Dat Rusland in tal van opzichten aanzienlijk 'behoudender' is dan wat in Europa en de VS wordt uitgevent als 'liberale democratie', ons enig overgebleven exportproduct, dat is glashelder. En voor ik verder ga wil ik nog wel even duidelijk maken dat zekere 'vrijheden' voor het individu ook in mijn optiek dienen te worden gezien als een recht binnen onze samenleving. Waar het in mijn optiek nu mis gaat, is waar het ontaardt in pogingen om gelijke *uitkomsten* te creëren via structuren die gedragen worden door 'positieve' discriminatie en de bijbehorende 'slachtoffer-cultus'. Dat zet de bijl in de wortels van onze hele samenleving. Maar dat is uiteindelijke een *interne* kwestie waar we andere landen niet mee moeten belasten.
In de beleving van de auteur, en zijn 'eigenaar', George Soros, is die door mij gewraakte benadering van wat nodig is om een samenleving klaar te stomen voor de toekomst ('Moderniteit') de enig juiste. Om helder te maken dat er een groot, en onoverbrugbaar verschil is met wat voorheen werd verstaan onder de 'Moderniteit', de wereld van de 'Koolstof-Gedreven' vooruitgang en verbeteringen in levensstandaard, noemt Etkind zijn kijk op 'Moderniteit' de 'Gaia-Moderniteit'. De meer klassieke versie, die ons zoveel heeft gebracht, is dan de 'Paleo-Moderniteit'.
Zonder enige schroom erken ik dat ik geen begin van enig vertrouwen heb in de 'Gaia-Moderniteit', en dat dit hele blog stijf staat van de pogingen om te voorkomen dat onze trein op volle snelheid het eind van de lijn bereikt, om vervolgens in een peilloos diep ravijn te storten, als blijkt dat je 'Geleuter' niet kunt eten, niet kunt drinken, en dat het je niet beschermt tegen de elementen, of kan dienen als brandstof. Ik heb het boek niet in mijn bezit, ga het niet aanschaffen, en er geen tijd aan verspillen. Die boekbespreking, en mijn eigen 'snelle research' om een beeld te krijgen van de man, zijn ideeën, en wie zijn rekeningen betaalt, was genoeg informatie.
Acht jaar geleden publiceerde ik op dit blog een essay over 'Gaia', over 'Moeder Aarde', met als uitsmijter dat we het communiceren verleerd zijn. En in de tussenliggende jaren werd dat met elke nieuwe dag nog benadrukt. De 'Gaia-Moderniteit' is geen uitgewerkt, logisch concept, maar een dictaat dat is ontleend aan met belastinggeld opgekweekte 'consensus'-dromers die de realiteit vaarwel hebben gezegd, en de logica hebben afgezworen. Het is een 'Cult'. Een 'Death Cult'.
In de basis is het niet verkeerd om kritiek te uiten op de 'Drill Baby, Drill!' mentaliteit zoals we die zien bij Trump en andere fervente tegenstanders van al die 'Fratsen' die als 'Links' worden weggezet, ook al blijft het een eeuwigdurend raadsel hoe je iemand als Soros, of 'Positief' gediscrimineerde commissarissen in Brussel en Raden van Bestuur 'Links' kunt noemen. Beter is dan deze schets van een strijd tussen 'Paleo-Moderniteit', waar veel klassiek 'Linkse' mensen nadrukkelijk voorstander van zijn, omdat ze 'Welvaart' geen 'vies woord' vinden, en dromen van meer 'Welvaart' voor hun nageslacht, met daar tegenover de 'Gaia-Moderniteit' die inzet op een scherpe reductie van de 'Welvaart', en het afpakken van particulier bezit, bij gelijktijdig zoeken naar manieren om het volk 'gelukkig' te houden.
Dat we niet blind en doof alles wat de aarde ons te bieden heeft er doorheen moeten jagen, daar ga ik direct in mee. Helaas is de praktijk dat de 'Gaia-Moderniteit' weliswaar geen kans onbenut laat om u en mij te dwingen tot matiging, maar voor hun oorlogen en 'universiteiten' bestaat geen enkele begrenzing. Net als met dat 'Trolley Problem' heb ik op dit blog steeds geweigerd om te kiezen tussen wie er dient te sterven, en een lans gebroken voor het stoppen van de trein voordat hij bij de wissel is aangekomen, om de mensen van de rails te halen die anders een wisse dood tegemoet gaan, en behoedzaam, en in overleg, onze weg te vervolgen. Maar die optie ligt niet op tafel. Ik ga die wissel niet bedienen, maar onze Europese 'Gaia-leiders' hebben de wissel vastgezet, en ze scheppen nog wat extra kolen op het vuur. In de verte lonkt de 'Kool Aid', met daarachter het peilloos diepe ravijn.
Wanhoop en woede vechten bij mij om voorrang, terwijl ik tracht ons geplande einde af te wenden. Hoe banaal ook, maar daarvoor is geen geweld nodig, en zelfs niet nuttig. Alleen een terugkeer van het gezonde verstand. Maar *hoe* dan?