Keuzes hebben consequenties.
Hoe komen we tot een keuze? Wij hebben een schat van een vriendin die altijd en overal moeite heeft met kiezen. En haar man kan 'uren' de tijd nemen als hij de wijn mag selecteren voor het gezelschap, dat in een restaurant met een ruim aanbod allemaal iets anders eet. Ook voor andere keuzes neemt hij de tijd, bekijkt alle opties nauwgezet, bespreekt, koppelt terug, om vervolgens heel secuur de uitvoering ter hand te nemen en bij elke stap de twijfel terug te brengen. We kunnen het goed met hen vinden, maar zijn allebei volkomen anders.
Bij zwaarwegende beslissingen ga ik ook niet over één nacht ijs, en als ik de consequenties onvoldoende kan overzien, maar wel besef dat zekere uitkomsten voor grote problemen kunnen zorgen, begin ik er niet aan als een keuze onomkeerbaar is, terwijl uitstel van die keuze geen direct gevaar oplevert. 'Safety First'. Mijn vrouw is een onovertroffen 'Keukenprinses', maar ze heeft een hekel aan wat ze 'mannenkoken' noemt. 'Laboranten' die een hele dag in de keuken staan om een bizar complexe maaltijd op tafel te kunnen zetten, die niet zelden teleurstelt, al ziet het er fraai uit, en krijg je er een gedetailleerde beschrijving bij over hoe elk gerecht 'geboren' werd. Zij zet in minder dan een half uur een volledige maaltijd op tafel 'met wat ze in huis heeft', waarbij je je vingers aflikt. Alles 'vers' en gevarieerd, vol vitaminen en bouwstoffen, en niet te vet, dag in, dag uit.
In ons leven geen 'keuzestress', waardoor je zeeën van tijd overhoudt in vergelijking tot mensen die daar wel last van hebben. Waarbij het helpt dat we allebei ons eigen 'territorium' hebben, onze eigen taken, zodat we snel kunnen beslissen, en handelen, en alleen als het 'spannend' wordt elkaar raadplegen. 'Moderne' mensen typeren onze relatie daarom als 'ouderwets', maar het is gewoon praktisch en efficiënt. Voor alle taken en besluiten kunnen we terugvallen op de partner. Ik kan koken, en mijn vrouw kan wasdrogers repareren, om het maar even simpel te houden.
Wij zijn beiden 'kinderen' van de generatie die 'inspraak' en 'medezeggenschap' eisten, om er vervolgens achter te komen dat er dan niks meer gebeurt, of dat er een onwerkbare keuze uit komt rollen die van een bescheiden probleem een etterende wond maakt. De generaties na ons hadden die luxe niet dat ze nog konden vergelijken. Ze werden geboren in het 'warme bad' van de 'onbegrensde mogelijkheden'. Dat het ontzettend veel tijd kostte, waarin je niet productief was, en dat de uiteindelijke keuze een 'consensus' was die niet werkte, maakte niet uit, want het was goed voor de 'Werkgelegenheid', waar je van geleuter over keuzes een beroep kon maken.
Voor ons geldt dat we beiden terechtkwamen in een beroep waar we onder 'tijdsdruk' moesten werken, en slechts in de periferie onze 'feedback' konden geven, achteraf, over wat er beter had gekund. Vandaar dat u hier zo vaak de opmerking tegenkomt dat je de 'Vrije Markt' gewoon vrij moet laten, maar dat je wel achteraf moet evalueren om te voorkomen dat je de volgende keer dezelfde fouten maakt. Mijn ervaring met mensen die uren, dagen, maanden, jaren de tijd (kunnen) nemen om tot een besluit te komen, is niet alleen dat de keuzes een lappendeken van 'consensus-besluiten' is die in negen van de tien gevallen verkeerd uitpakken, afgezet tegen wat men beoogde te bereiken, en dat het schreeuwend duur is, maar dat er achteraf ook niemand gevonden kan worden die verantwoordelijk was voor de keuze die werd gemaakt, en dat het onmogelijk is om nog te achterhalen waar het nu fout ging.
In Dronten kampt men met fietsendieven en 'helers' woonachtig in het 'asielzoekerscentrum'. Wat te doen? De keuze van het COA is de dieven en 'helers' te belonen door hen een goedkope fiets aan te bieden, en de politie draagt een steentje bij door fietsen die bij hen in de opslag staan, in beslag genomen, of ergens gestolen maar eigenaar onbekend, gratis over te dragen, dat alles compleet met een 'workshop' voor reparaties, en een bewaakte fietsenstalling op kosten van de belastingbetaler.
In Utrecht kun je in een openbaar park probleemloos een naald in je arm jagen voor je 'shot' harddrugs, maar haal het niet in je hoofd om in het openbaar een biertje te consumeren op een warme dag, want dan word je direct op de bon geslingerd.
Er is over nagedacht. Er is over vergaderd. Er zijn inspraakrondes geweest. Medezeggenschap is aangeboden, waarvan 'belangengroepen' gebruik maakten die zwemmen in de vrije tijd, zoals 'asielzoekers' en 'junks', plus hun gesubsidieerde verzorgers. Met als gevolg een keuze waarvan iedereen die niet volledig is weggedreven van Moeder Aarde, en ergens op een Roze Wolk vertoeft, begrijpt dat het niet gaat werken.
Maar het kan erger. Wat te denken van 'Met Z'n Allen' besluiten nemen over de oorlog van de NAVO tegen Rusland op het grondgebied van Oekraïne? Kijk eens naar de enorme puinhoop die dat oplevert! Of 'Met Z'n Allen' het Covid-beleid vormgeven.