Onbedoeld maken we allemaal fouten.
We *zijn* niet fout, maar schatten de situatie verkeerd in. We zijn niet op de hoogte van relevante wet- of regelgeving, danwel de vraag hoe ‘hard’ die is, in een land waar veel wetten en regels boterzacht zijn. Er zijn echter evident ook mensen die wel degelijk fout *zijn*. Of mensen die zich wel realiseren dat ze dingen doen waardoor ze anderen schade berokkenen, maar dat als ‘collateral damage’ wegschrijven. Recent gaf ik het voorbeeld van een onterechte boete, en hoe de rechter de kant koos van de ‘graaigrage’ overheid. Op grond waarvan kom ik tot dat oordeel dat de overheid in deze ‘graaigraag’ is? Omdat een kind kan bedenken dat er foute mensen *zijn* die er niet voor terugschrikken om met valse kentekenplaten rond te scheuren, en zo de lasten voor hun weggedrag neer laten dalen bij anderen. En dat er mensen zijn die zonder toestemming van de eigenaar gebruik maken van een voertuig dat niet op hun naam staat.
De wetgever zag echter mooie mogelijkheden om via het concept van de ‘kentekenovertreding’ de staatskas te spekken tegen sterk gereduceerde kosten en ging ervoor. Ik beweer niet dat de parlementsleden die instemden met dat concept voor lief namen dat onschuldige burgers opdraaiden voor die gemankeerde wetgeving. Wellicht dachten ze dat een rechter wel zo snugger zou zijn om een opgelegde boete kwijt te schelden als een burger kon aantonen de overtreding helemaal niet te hebben begaan, en dat dat fysiek ook onmogelijk was, omdat die burger zich in het buitenland bevond, of in het ziekenhuis lag. Maar vervolgens kijkt die rechter niet verder dan wat de wet zegt, en veroordeelt die burger, die vrij heeft moeten nemen, en daardoor kosten moest maken, om zijn recht te halen, zoals die burger het ziet, en jammer dan. Dat was ergerlijk genoeg, maar de onderbouwing, dat ik het ‘wel kon betalen’, en daarom niet moet zeuren, maakt dat het fout *is*. In elk geval in mijn ogen. Het uitgangspunt van die rechter is blijkbaar dat boetes een vorm van ‘niet onderbouwde’ belasting zijn. Russische Roulette.
Zoals ik in die bijdrage schreef, waren er meer ‘akkefietjes’ waardoor ik er niet aan ontkwam de conclusie te trekken dat het systeem niet vol fouten zit, maar dat het systeem fout *is*. Althans vanuit mijn opvatting over wat het doel zou moeten zijn van wet- en regelgeving. Die opvatting is dat wet- en regelgeving tot doel heeft de samenleving te ordenen, en de burger te beschermen, in het bijzonder tegen een almachtige overheid, waarbij de burger er vanuit moet kunnen gaan dat enige straf *alleen* kan worden opgelegd indien iemand de wet overtreedt. Met enige coulance waar dat niet ‘willens en wetens’ was. Wanneer hebben we dat idee verlaten?
Ook daarover heb ik in het verleden al geschreven. Ergens in de jaren zestig en zeventig propageerden consensus-wetenschappers dat straf fout *was*. Er waren betere methoden. Leerkrachten begonnen te experimenteren met groepsstraffen. Ze pikten niet de ‘raddraaiers’ eruit, maar lieten de hele klas ‘nablijven’. De gedachte erachter was dat de leerkracht zelf ‘schone handen’ hield, terwijl ‘groepsdynamiek’ ervoor moest zorgen dat de ‘raddraaiers’ tot inkeer kwamen vanuit schuldbesef, omdat ze onschuldige medeleerlingen schade hadden berokkend. Als ouder deed ik op enig moment mijn beklag bij de ‘mentor’ van de klas waar mijn zoon in zat, omdat hij, samen met een vriendje in die klas, gepest werd. Waarom werd daar niet tegen opgetreden? De ‘mentor’ legde mij uit dat de school niks deed, omdat ‘groepsdynamiek’ voor een oplossing moest zorgen. Waarop ik die ‘mentor’ vroeg of hij het licht op groen zette voor advies aan mijn zoon om de grootste ‘raddraaier’ bij het volgende akkefietje in elkaar te meppen? ‘Groepsdynamiek’ in actie. De man verschoot van kleur en werd nerveus, want die ‘raddraaier’ was van een ‘beschermde/positief gediscrimineerde’ bevolkingsgroep, en daar kreeg de school dan geheid gelazer mee.
‘Groepsdynamiek’ is een variant op het ‘Gesundenes Volksempfinden’, en ‘call me stupid’, maar ik dacht dat we daar onze bekomst van hadden gehad in de jaren dertig en veertig. Een variant op dat concept is ‘social shaming’. Niet als een bijproduct van algemeen geaccepteerde normen en waarden, maar als een doelbewuste strategie om de samenleving te manipuleren. Mijn zoon verliet uiteindelijk gedeprimeerd de school, want ik heb mijn zoon niet aangeraden om af te rekenen met die ‘raddraaier’, en de ‘mentor’ kon opgelucht adem halen. Het pesten door die ‘bully’ kon ongehinderd verder gaan met nieuwe slachtoffers, dankzij die ‘positief gediscrimineerde beschermconstructie’. Maar dat systeem *is* fout. Het genereert etterende wonden en voedt de behoefte om wraak te nemen. Niet op de ‘raddraaiers’, maar op de gemakzuchtige, ‘graaigrage’ vertegenwoordigers van het systeem.
Wat hier opgaat voor de nationale entiteit, gaat ook op voor de internationale gemeenschap. De alliantie van ‘mentoren’ en ‘raddraaiers’ maakt het de ‘mentoren’ lange tijd gemakkelijk, maar er komt een moment waarop de ‘raddraaiers’ er met de poet vandoor gaan, *of* de slachtoffers verenigen zich, en rekenen af met de types die fout *zijn*. Op papier, in deze of gene ‘studie’, waarin wordt geconstateerd dat het systeem ‘werkt’, omdat de slachtoffers uiteindelijk de school, de stad, het land verlaten, ziet het er wellicht goed uit. Al helemaal als de overheid het verlenen van ‘hulp’ aan de slachtoffers in de vorm van ‘therapie’ op de agenda zet, met als doel dat ze hun frustratie de baas worden, en zich schikken naar wat de ‘positief gediscrimineerde, van overheidswege beschermde bully’ van hen verwacht, middels een geïmplanteerd schuldgevoel over wat die ‘arme bully’ is aangedaan. Maar internationaal gaat die vlieger niet op, in elk geval. Althans, daar zijn we nu getuige van.
Ons aller streven mag zijn om geen fouten te maken, maar fouten maken is menselijk. Bepaalde keuzes *zijn* echter fout, omdat je kunt bedenken dat ze schade berokkenen aan onschuldigen. Sancties, tarieven en andere vormen van collectieve straffen. Als ik naar de gewraakte verkiezingsposter van de PVV kijk, met een (voor velen) aantrekkelijke blonde vrouw links, en een ‘Arabische Heks’ rechts, met als oproep aan de kiezer om de juiste te kiezen, kom mij dan niet vragen om begrip voor die Nazi-propaganda, want dat is het. En laat mij nog eens benadrukken dat velen die ‘positief gediscrimineerd’ worden op grond van ras, herkomst, geslacht of seksuele voorkeur, net zo goed slachtoffer zijn van die ‘raddraaiers’. U mag dat met mij oneens zijn, maar er zijn beeldschone ‘Arabische’ vrouwen, en blonde loeders. Mijn pijn zit ‘m in de stupide kaste van ‘mentoren’, rechters, bestuurders, volksvertegenwoordigers, die het fundament hebben gelegd voor dat soort radicale ontsporingen, van een partij, nota bene, die zich internationaal profileert als de prominente Nederlandse representant van de ‘Joodse Zaak’, maar voorzover blinde trouw aan Netanyahu’s genocide de lakmoesproef is om te bepalen of iemand fout of goed *is*, hoop ik toch echt dat u uw verstand niet heeft laten inkapselen door deze of gene therapeut, en dat u niet valt voor de goedkope truc van projectie vanuit uw negatieve ervaringen, gekoppeld aan collectieve schuld.
Helaas zal het bij de komende verkiezingen verduiveld lastig worden om een partij te vinden die niet fout *is*, en die zich niet op een goedkope wijze afzet tegen het systeem, maar met bruikbare ideeën komt om ons weg te sleuren uit dit diepe gat waarin we ons nu bevinden na decennia lang onbekommerd graven. Al helemaal als we van zo’n partij verwachten dat die een meerderheid in het parlement weet binnen te slepen. Het systeem heeft zich ontdaan van de ‘eendagsvliegen’ via de wet- en regelgeving en de eis dat partijen wel mee mogen praten over het pakpapier en de franje, maar niet over wat fout *is*.