Het *concept* van wat een 'democratie' is behoeft geen nadere toelichting. De macht in een soeverein land berust bij het volk, dat via verkiezingen, en/of referenda bepaalt wie het land gedurende een bepaalde periode mag besturen. Wat er vanuit gaat dat degene die zich verkiesbaar stelt uitvoert wat hij of zij tijdens de campagne heeft toegezegd.
In de praktijk verschilt de invulling per land. De situatie in de VS, of het VK, of in Rusland, is *volkomen* anders dan in Nederland. Met als gevolg volop kritiek van mensen die het *eigen* systeem als enig zaligmakend zien, zonder zelfs maar te willen *nadenken* over de verschillen. Maar tevens totale blindheid voor die verschillen als het land in kwestie wordt gezien als een 'bondgenoot'. Dan wordt elk excuus om géén verkiezingen te houden, de uitslag van een referendum te negeren, de verkiezingen zelf opzichtig te manipuleren, of domweg niet eens verkiezingen te organiseren, zoals in de 'overkoepelende' EU, waar het volk van de EU-lidstaten slechts mag stemmen op wie er zitting zullen hebben in een 'Council' zonder enige macht, aangegrepen om critici de mond te snoeren.
Rusland, met een *gekozen* president, en bij de laatste ronde vier kandidaten, niet slechts twee, een *grondwet*, en een invloedrijk parlement met *zes* inhoudelijk behoorlijk verschillende partijen, vier meer dan in de Verenigde Staten, wordt in ons deel van de wereld vrijwel overal weggezet als een dictatuur. Terwijl de EU, zonder gekozen president, met een parlement zonder enige invloed op het beleid, en zonder grondwettelijke bescherming voor de burger, wordt geportretteerd als 'democratisch'. In Californië hebben ze recent een wet aangenomen die het kiesdistricten *verbiedt* om naar identificatie te vragen bij verkiezingen. Hoe dan?!? 'Onregelmatigheden' zijn er schering en inslag. En een kandidaat kan winnen, ofschoon een meerderheid van de Amerikanen op zijn of haar tegenstander hebben gestemd, omdat niet elke staat even zwaar 'meeweegt'. Recent werd een kandidaat bij tussentijdse verkiezingen die zich tegen Trump's oorlog met Iran had gekeerd, maar vér voor lag in de peilingen, van de weg gedrukt met honderden miljoenen van Joodse donoren die zijn Israël-kritische houding niet pruimden.
In Roemenië werden verkiezingen afgebroken, omdat een kandidaat waar de niet-verkozen EU Commissie grote problemen mee had geheid zou winnen. Als smoes werd opgevoerd dat die kandidaat op voorsprong was gekomen door een vanuit buurland Rusland geïnitieerde 'Tik-Tok'-campagne. Een jaar na de daaropvolgende, volledig georchestreerde verkiezingen die een voor 'Brussel' aanvaardbare kandidaat lieten winnen, bleek die beschuldiging over Russische inmenging volledig uit de dikke duim gezogen, en sprak de rechter de in diskrediet gebrachte kandidaat vrij. Analoog in zekere zin aan wat we in de VS zagen tijdens 'Russia-Gate', een door de Britse geheime dienst MI-6 aangejaagde lastercampagne die tot doel had Hillary Clinton aan de macht te helpen, wat mislukte, waarop vier jaar van blinde aantijgingen volgden die door de 'speciale aanklager' werden onderzocht, maar stuk voor stuk als 'gebakken lucht' en cynische leugens van tafel werden geveegd.
In Moldova en Armenië manipuleerden 'autoriteiten', gesteund door 'Brussel', die Commissie *zonder* democratische legitimiteit, de verkiezingen om een 'pro-EU' kandidaat aan de macht te brengen. In Moldova door inwoners van dat straatarme land die in Rusland werken de toegang tot de stembus te ontzeggen. In Armenië werden oppositiekandidaten gearresteerd. Maar onveranderlijk heet het in de media dat de 'democratie' heeft gewonnen. In Oekraïne zit een vechtersbaas zijn zakken te vullen met geld van Europese belastingbetalers. Hij werd op enig moment met overweldigende meerderheid verkozen op de belofte dat hij ervoor zou zorgen dat het 'Minsk-Akkoord' werd uitgevoerd, het land neutraal en 'heel' zou blijven, en goede relaties aan zou knopen met zowel de EU als met Rusland. Volledig gelogen, en nog net voordat het tijd werd voor nieuwe verkiezingen organiseerde hij, in nauw overleg met de NAVO en de EU, een provocatie die ertoe moest leiden dat Rusland in zou grijpen. Min of meer analoog aan de wijze waarop de NAVO had ingegrepen in Joegoslavië, om de 'Cultureel Russische' minderheid in het oosten en zuiden van Oekraïne te beschermen, waar sinds de coup van 2014 al 14.000 doden waren gevallen, wat volgens plan zou leiden tot de val van Poetin. Wat echter niet gebeurde. Maar die vechtersbaas bleef doodleuk zitten, annuleerde nieuwe verkiezingen, en is nu druk met het opsporen van de laatste nog levende Oekraïense mannen van strijdbare leeftijd om richting het front te sturen. Het excuus? Oekraïne heeft het *volste* recht om, in weerwil van Zelensky's verkiezingsbelofte, aansluiting te zoeken bij de NAVO. Ook al had een ruime meerderheid van de bevolking daar géén oren naar.
De Europese 'president', een eerder afgeserveerde Duitse minister van defensie, die het leger liet oefenen met houten geweren, omhoog gezogen door een koehandel tussen Frankrijk en Duitsland, waarbij Duitsland dat 'presidentschap' kreeg, en Frankrijk Christine Lagarde als 'chef geld' de ECB binnen mocht schuiven, heeft in 'haar' oorlogszuchtige Europa steun aan wat inmiddels de 'E-3' wordt genoemd. De politieke leiders van Duitsland, Frankrijk en het Verenigde Koninkrijk. Dat laatste land is 'uitgetreden', maar wat maakt het allemaal uit? Als je maar uit bent op oorlog met Rusland ben je bij Ursula van harte welkom. Merz van Duitsland, Macron van Frankrijk, en Starmer in het VK zijn in eigen land onsterfelijk *impopulair*, met 'approval ratings' van minder dan twintig procent. En Starmer lijkt nu de 'Pijp aan Maarten' te moeten geven, het zoveelste slachtoffer van wat in de 'alternatieve media' wel de 'Zelensky Curse' wordt genoemd. De ene na de andere Zelensky-knuffelaar sneuvelt, en niet alleen in het Verenigde Koninkrijk. Vooralsnog lukt het redelijk om te vermijden dat het directe verband kraakhelder zichtbaar wordt, maar in alle gevallen gaat het er steeds weer om dat de burger geen genoegen neemt met gebroken verkiezingsbeloften, en diefstal van gemeenschapsgelden ten bate van de oorlog met Rusland, waar in laatste instantie maar weinig Europeanen affiniteit mee hebben.
Dat laatste betekent niet dat Europeanen in meerderheid niet 'solidair' zijn met Oekraïne. 'Solidariteit' kweken kun je wel overlaten aan de propagandisten in Europa. Solidair met de 'naakte slak', solidair met de 'wolf', met de 'mensen met een beperking', met de 'Gazanen', met de 'Israëli's'. Man o man, wat zijn we solidair. Maar dan valt de rekening op de mat, of krijg je een gestoorde messentrekker als buurman die de taal niet spreekt, en dan schrikt iedereen wakker. Had men zich niet gerealiseerd dat het om het geld ging dan? Jawel, vaag, maar er zijn toch wel *anderen* die draagkrachtiger zijn?
Gisteren kwam ik een aardige gedachte tegen op 'X' in een 'account' dat ik verder niet volg. Iemand schreef dat, voor hem, de wereld bestond uit 'Makers', en 'Takers'. De echo van wat ik hier steeds schrijf over een tekort aan aandacht voor *productieve* mensen, en de ondernemingen waar zij werken, die uiteindelijk toch het geld moeten *verdienen*. Een land vol dieven, piraten, destructieve bommen-gooiers, en 'tax-collectors', bijeengehouden door een 'Deep State' en een politieke 'bovenlaag', heeft aan het eind van de dag niks meer te eten. Ik zat vanochtend te kijken naar het 'Nieuws', negentig procent 'Oranjekoorts', wat losse 'feitjes' over een ontmoeting in Zwitserland waarvan iedereen *hoopt* dat het ergens toe leidt, ofschoon bijna iedereen die zijn of haar ogen niet in de zak heeft begrijpt dat het weer zo'n 'Minsk Akkoord' is: Een pauze omdat de VS en Israël door hun wapens en geld heen zijn, en tijd nodig hebben voor de productie van nieuwe bommen en raketten, en het weer vullen van de olie-opslagplaatsen. Daarnaast een stukje over een vrouw met een 'beperking', die moeite had met het navigeren op het internet omdat de 'webshops' geen rekening hielden met haar visuele handicap. Maar daar was dan gelukkig de overheid, die klaarstond met boetes voor bedrijven die zich niet hielden aan de opdracht om die groep te bedienen. Lekker voor de staatskas, die leegloopt op 'Project Oekraïne'.
Verslagen staarde ik naar het beeldscherm. Het is niet dat ik niet 'solidair' ben met die slechtziende vrouw, maar waarom heeft ze dan de kleinste 'laptop' die er te koop is? Moet *ik* nou gaan betalen voor die overheidsfunctionarissen die zich daarmee gaan bemoeien, en opdraaien voor de boetes, die uiteindelijk via de doorberekende prijzen ook bij mij terechtkomen? Zijn de gespecialiseerde 'Oranje-programma's' niet genoeg om de extatische fans te bedienen? Moet ik nou écht in het 'Nieuws' naar een kwezel kijken die heeft uitgezocht hoe zijn 'klankbordgroep' denkt over het spel van de 'Oranjeleeuwen'? Slaapwandelend richting de 'Totale Oorlog', lallend en brakend op de achterbank, met een vechtersbaas aan het stuur die stijf staat van de coke, die ruzie maakt met *iedereen*, in een auto zonder remmen, plankgas richting Armageddon.
De sleutel tot het welslagen van 'democratie' als bestuursvorm is, zoals Socrates al opmerkte, het niveau van de informatie die burgers hebben. 'Garbage In, Garbage Out'. En als je dan ook geen grondwet hebt die de bestuurlijke elite beperkingen oplegt waar het keuzes aangaande oorlog of vrede betreft, dan is het wachten op de klap. Nee, het is niet voldoende dat je 'Goede Bedoelingen' hebt, en een 'Groot Hart', waardoor je genoeg hebt aan een 'huilverhaal' om je solidariteit uit te spreken, terwijl de media de 'huilverhalen' die verband houden met wat 'onze kant' doet bewust uit beeld houdt. Het is verleidelijk om aan te komen zetten met voorbeelden van beestachtig gedrag van mensen waar 'onze kant' opzichtig solidair mee is, en grote bedragen voor reserveert, maar dat soort 'dwangvoeding' werkt eerder averechts. Als het volk *zelf* niet langer op zoek gaat, als het *zelf* de nieuwsgierigheid mist om uit te zoeken hoe het nou zit, dan kun je er wel een 'keurmerk' opplakken die de bestuurlijke praktijk aanmerkt als een 'democratie', en gezapig achteroverleunen met een misplaatst gevoel van zelfvoldaanheid, maar het is gewoon een tirannie. Zwaai nog even naar de ontzet kijkende mensen op de stoep, die ons voorbij zien razen in onze dodemansbus, en wanhopig zwaaien om ons te attenderen op het gevaar waar die idioot aan het stuur volgas op afkoerst. Het is niet onze schuld. Wir haben es nicht gewusst.