De Telegraaf meldt dat Nederlandse bedrijven jaarlijks rond de zeventien miljard kwijt als gevolg van ‘regeldruk’. En dat Nederland koploper is op het gebied van ‘regeldruk’ binnen de EU. Terwijl de EU zelf mondiaal koploper is op dit gebied, met elke dag nieuwe regels. Tot op zekere hoogte is dit koren op mijn molen, maar ik bestrijd de impliciete conclusie dat Nederland er *per definitie* ‘slechter’ van wordt. Sterker nog, zoals hier keer op keer opgemerkt, ontwikkelde Nederland zich vanaf de jaren negentig tot de ‘tolpoort’ van Duitsland en andere delen van Europa, wat ons *zeker* geen windeieren opleverde. En zolang Duitsland en Europa welvarend blijven, liften wij lekker mee.
Om ‘Tol’ te kunnen heffen kun je uit twee verschillende vaatjes tappen. Snoeiharde militaire macht en ‘naakte’ diefstal van de geproduceerde meerwaarde. Of een web aan overigens nutteloze regels die uiteenlopende ‘kosten’ met zich meebrengen, verkocht als ‘verbeteringen’. Ons land, én ‘Brussel’, richtten zich in het verleden op die laatste optie. In beide gevallen betreft het objectief echter diefstal. Vormen van ‘Protection Money’ zoals de maffia die hanteert. Met als gevolg het opblazen van de ‘Vrije Markt’. En een wildgroei aan technieken om bedrijven en individuele, *productieve* burgers geld af te pakken.
Op dit blog heb ik al meer dan eens geschreven over het fenomeen van de ‘perverse prikkel’. De politie-agent die er voor de eigen carrière-kansen wel bij vaart als de criminaliteit *toeneemt*. De brandweerman die er wel bij vaart als er vaker brand uitbreekt. De gesubsidieerde ‘Klimaatactivist’ dito. Juristen en gespecialiseerde ‘bureaus’ die ‘VVE’s’ beheren, en al het andere dat door regelgevers uit de grond is gestampt met ‘Protection’ als motivatie. Waar ‘Money’ voor nodig is.
Gaandeweg verschuiven de ‘carrière-kansen’ van de *productieve* sectoren naar ‘Compliance’, met ‘specialisten’ binnen het bedrijf en ‘controleurs’ van buiten. Daar omheen een weelde aan gesubsidieerde of door *productieve* bedrijven gesponsorde organisaties die ‘onderzoek’ doen, zoals de organisatie waar de Telegraaf zich op beroept. Het geld voor al die onzin moet door de *productieven* worden verdiend, in binnen- en buitenland. Sommigen binnen die constellatie die wel vaart bij méér regeldruk, zijn ‘defensief’, in die zin dat ze door *productieven* worden ingehuurd om geitenpaadjes te vinden om onder regels uit te komen, of processen te voeren tegen de ‘offensieve’ sectoren, die, als regel drijvend op belastinggeld, de *productieve* sectoren aanvallen.
In de praktijk valt het niet mee om het kaf van het koren te scheiden. Schepen en ‘verladers’ die gebruik maken van havens mag je best ‘havengelden’ vragen, en boetes opleggen als ze morsen, waardoor de gemeenschap belast wordt met het opruimen van de rotzooi. Maar wat te denken van mensen die dicht bij een bestaande ‘overlastgever’ gaan wonen, om vervolgens te eisen dat die wordt gesloten? En een regelgever, de overheid, die hun kant kiest?
Menige burger heeft ‘twee petten op’. Vol van begrip over klagers die genoeg hebben van festivals en de bijbehorende toeristen in hun stad, *behalve* als het hun ‘politiek correcte’ festival is. Geen probleem als de wegen of zeesluizen worden geblokkeerd door ‘Klimaat-verdwaasden’ die de industrie en landbouw af willen breken, tot *alle* banen die er over blijven berusten op méér regeldruk, maar dan zonder de subsidie genererende *productieve* sectoren, met als gevolg een ‘armoedeval’ en/of oorlog.
Waarom oorlog? Omdat de afname van de welvaart, en bijgevolg ook het welzijn, dat eveneens sloten met geld kost dat er ineens niet meer is, met zich meebrengt dat degenen die bestaan bij de gratie van ‘Protection Money’, en daar ook een fraaie carrière van hebben gemaakt, zich vervolgens richten op de landen buiten het totaal dichtgenaaide land, of ‘Economische Gemeenschap’. Ook op dit blog heb ik meer dan eens de aandacht gevestigd op de *manier* waarop Nixon en Kissinger de Amerikaanse Dollar wisten te redden van een roemloze ondergang. Door de landen van de toenmalige ‘OPEC’ bescherming aan te bieden (‘Protection’), in ruil voor de toezegging dat die olielanden hun olie *uitsluitend* tegen Dollars aan zouden bieden. Het ‘Zwarte Goud’.
Die ‘Protection’ staat nu in de etalage als het tegenovergestelde, waar de aanwezigheid van Amerikaanse basis op je grondgebied een gigantisch veiligheidsrisico vormt, terwijl de Verenigde Staten zich wereldwijd hebben ontwikkeld tot de ‘Bully’ waar je tegen beschermd wilt *worden*. Maar dat geldt ook voor de landen die in de realiteit de slippendragers van de Verenigde Staten zijn. De EU en Israel, en landen als Japan en Zuid-Korea. Landen die nu zelf echter ook nadrukkelijk *bedreigd* worden door het land dat geacht werd ‘Protection’ te bieden. En dat gaat niet alleen over ‘Groenland’.
Een hele reeks miscalculaties maakt nu pijnlijk duidelijk dat een land, of ‘Economische Gemeenschap’ waar de inkomsten uit regeldruk, Tol, Heffingen, Kosten, Belasting, Léges, Opslagen, Tarieven, Boetes en bedenk het allemaal maar, een onmisbare bron van inkomsten is die de regelgevers, de controleurs, en het waterhoofd aan ‘Compliance’ afdelingen bij bedrijven aan een dik belegde boterham helpen, zijn langste tijd heeft gehad. De wanhopige pogingen om *productieve* landen in te lijven, of onder druk te zetten middels pure diefstal van ‘assets’ van die landen, piraterij, (dreiging met) destructie, en uiteenlopende andere, in wezen criminele activiteiten, genereren tegelijk hoge kosten, *terwijl* wat er rest van de industriële en agrarische capaciteit, en andere aanwijsbaar *productieve* sectoren, bezwijkt onder de last.
De Duitse auto-industrie is hier een ‘schoolvoorbeeld’. De ‘Europese Sancties’ (regeldruk) zorgen voor die auto-industrie voor spectaculair hogere kosten, bij een eveneens spectaculair dalende afzetmarkt. *Terwijl* Duitsland zich opmaakt voor spectaculair hogere belastingen om van dat land weer een militaire ‘Super Power’ te maken, in het hart van de ‘Europese Gemeenschap’. Wie gaat dat betalen? Niet de ‘vijand’. Niet die *productieve* concurrenten die voorheen intensief handel dreven met Duitsland en de ‘Europese Gemeenschap’. Linksom of rechtsom leiden de keuzes van onze leidinggevende bureaucraten tot het ‘failliet’. Nou kan een land, of ‘Europese Gemeenschap’ die zelf haar geld drukt niet letterlijk failliet gaan. Maar zowel de Verenigde Staten, als het Verenigde Koninkrijk, als de Europese Gemeenschap, staan aan de vooravond van schokkende veranderingen, *tenzij* ze op korte termijn hun oorlog met de ‘BRICS’-landen winnen.
Dat kan op verschillende manieren. Uiteraard door een klip-en-klare overwinning, omdat Rusland en/of Iran ‘omvallen’, en zich schikken naar de eisen die het ‘Collectieve Westen’ via de NAVO aan hen stelt. Ik zie dat niet gebeuren. Mede door de reeds volop aanwezige spanningen binnen de NAVO (het ‘Collectieve Westen’) lijkt een afgetekende overwinning voor de aangevallen landen veel meer voor de hand te liggen. De term ‘aangevallen landen’ is uiteraard omstreden, omdat de NAVO in onze eigen ogen een ‘defensieve alliantie’ is, die slechts ‘helpt’, op weg naar gebiedsuitbreiding en globale dominantie. Iets wat goed valt bij eenieder die er goed van leeft dat het ‘Collectieve Westen’ wereldwijd de lakens uitdeelt middels ‘Protection’-opzetjes. Ook waar de NAVO, of de landen die door de NAVO ‘Protected’ worden, het eerste schot in een gewapend conflict lost, dan *nog* had die organisatie louter ‘Goede Bedoelingen’. Zoals het toe-eigenen van de olie, grondstoffen, rijke landbouwgrond, de papavervelden, het goud in de kluizen van de centrale bank, en het voorbereiden van een ‘proxy-oorlog’ gestoeld op historische onenigheid., zonder ‘body bags’ voor de NAVO-landen.
De andere manier is het isoleren van de landen waarmee de NAVO in oorlog is, wat dan moet leiden tot onvrede in Rusland of Iran, in dit geval, waardoor geen puur militaire overwinning wordt behaald, maar het effect uiteindelijk hetzelfde is. Ook dat zie ik niet gebeuren. Die isolatie, door het uit elkaar spelen van de ‘BRICS’-landen, is niet overal kansloos. ‘False Flag’ aanvallen op Saoedi Arabië lijken op dit moment wel het gewenste effect te sorteren, bijvoorbeeld. En je kunt je voorstellen dat vergelijkbare manipulatie van de bestaande ‘sentimenten’ in een groep landen die geen vrienden zijn, maar hebben besloten dat niet in de weg te laten staan van hun handelsrelatie, alsnog tot een breuk zal leiden. Iran en India zijn geen vrienden, en India onderstreepte dat door de positie van een Iraans oorlogsschip dat betrokken was geweest bij gezamenlijke oefeningen aan de Verenigde Staten door te spelen, waardoor de VS dat schip tot zinken kon brengen. Iran en Saoedi Arabië zijn geen vrienden. Rusland en India zijn wel vrienden, maar China en India niet. En waar de Russen recent een Indiaas schip dat wapens naar Odessa bracht, en graan terug, volgens de Russen, zonder pardon aanvielen, is het niet lastig om je voor te stellen dat het de NAVO nog gaat lukken om dat soort spanningen te benutten.
Om kort te gaan, zien we aan de ene kant de Verenigde Staten met haar ‘satellieten’, en aan de andere China met landen die dat land nodig hebben om deze krachtmeting te overleven. De aard van de Europese economie, die zo ontzettend zwaar leunt op ‘Tolheffing’ (regelgeving), maakt Europa feitelijk ongeschikt als ‘proxy’ voor de Verenigde Staten die moet zien Rusland eronder te krijgen. Terwijl ook de Verenigde Staten zélf al zo zwaar aan het ‘Chinese infuus’ hangt, dat onvrede in de Verenigde Staten zelf eerder een probleem gaat worden dan onvrede in China, Rusland of Iran.
Alles overziend doet het ‘Collectieve Westen’ er goed aan de bakens te verzetten, voordat de schade zó onvoorstelbaar groot zal zijn dat we weer terug zijn bij ‘Adam en Eva’.