Het lijkt allemaal erg simpel.
Bij ons thuis kookt mijn vrouw, omdat ze beter kan koken dan ik. Niet dat ik niet kan koken. Ik heb het jarenlang gedaan toen ik nog alleen was met mijn zoon. Nooit 'magnetron' of 'diepvries'. Alles vers, elke dag groente, en als ze het in de ene winkel niet hadden wat ik zocht, ging ik naar de andere. En ik had 'mijn' winkels waar de kwaliteit gewoon een stuk beter was dan bij de leverancier naast de deur. Destijds woonde ik nog niet in de stad, en waren sommige ingrediënten lokaal niet te krijgen, of alleen op de markt, die slechts op één dag van de week was. Dat vergde planning.
Ook al kan mijn vrouw beter koken dan ik, betekent het nog niet dat ik er te beroerd voor ben, maar zij vindt het leuk, en kookt de 'sterren van de Hemel', waardoor ik thuis vaak lekkerder, én gezonder eet dan in een restaurant. Waar gasten vol lof spreken over haar kookkunsten, haalt ze de schouders op, en zegt ze: 'Ik kook simpel'. In een uur heeft ze een complete, voedzame, buitengewoon smakelijke maaltijd op tafel, wat ik haar niet nadoe. Voor sommige gerechten zou ik een kookboek nodig hebben, en dan nóg smaakt het niet zoals zij het klaarmaakt. Als ze mijn hulp nodig heeft, om iets te snijden of open te maken, hoeft ze maar te vragen, verder bemoei ik mij er niet mee, want dat maakt het alleen maar ingewikkeld en zorgt voor vertraging.
Zelf geniet ze ook van 'uit eten' als de 'chef' goed is, en de 'ambiance' vriendelijk en professioneel. In minder dan een mu-seconde ziet ze waar het mis gaat als personeel niet is opgewassen tegen de taak, of als een 'PoeHa'-chef meer 'blaaskaak' en pretenties is dan 'waar voor je geld'. Ik ben dan zelf altijd milder, want die mensen doen toch hun best? Maar ze heeft wel (bijna) altijd gelijk. Zelfde overigens wanneer disgenoten overvragen, en doen alsof ze thuis zelf buitengewoon goed koken, en er 'verstand' van hebben, doorgaans de hele dag door in de keuken, met een wisselend resultaat, wat mijn vrouw graag 'Mannenkoken' noemt. Tikkeltje vooringenomen, maar niet zonder grond. Zoals veel generalisaties.
Op mijn blog heb ik vaak kritiek op bestuurders, bankiers en managers, en niet zelden zijn dat generalisaties, waardoor de goeden lijden onder het opgeroepen beeld. Terwijl ik anderzijds, generaliserend, positief schrijf over ondernemers en werkers in de productieve sectoren van de samenleving, omdat zij, per saldo, de 'kurk' zijn waarop onze collectieve welvaart drijft. Wat uiteraard allerminst inhoudt dat er geen slechte ondernemers zijn, of werkers in productieve sectoren die hun vak niet 'verstaan'. Waar dat het geval is zouden dergelijke ondernemers onderuit gaan met hun bedrijf in een 'Vrije Markt', en zouden werkers die meer kosten dan dat ze opleveren ontslagen worden. Goede bestuurders, bankiers en managers vallen niet op tegen de achtergrond van types die er, op 'onze' kosten een puinhoop van maken, omdat er altijd wel een manier is om geld weg te zuigen van de productieve delen van de samenleving, of de bedrijfsonderdelen waar het geld *verdiend* wordt. Tot kort voor het bankroet.
Ooit at ik in Japan bij een Italiaans restaurant die een heuse 'Excuus-Italiaan' in dienst hadden, die niets deed, behalve pretenderen dat de zaak van hem was. Een soort 'Premier' of 'President' of 'CEO' van een bedrijf dat drijft op 'marketing' en 'political posturing'. Er zijn extreme voorbeelden, en voor mij is het schoolvoorbeeld de 'Europese Commissie', tot mijn grote chagrijn. Ze maken met iedereen ruzie, drukken er beleid door dat onhaalbaar is, of dat de lidstaten naar de rand van het faillissement voert, en ik ben bang dat *al* die 'Commissarissen' uit hetzelfde 'Dat kan ik ook!'-hout gesneden zijn. Geen sjoege van diplomatie, geen begin van inzicht in de economische processen, of geostrategische belangen van de afzonderlijke landen binnen de 'Euro-zone', maar afgevuld met pretenties. Daar in Shanghai was het een 'marketing-truc', en ik begrijp hoe dat kan werken om klanten te lokken, zolang die 'Excuus-Italiaan' begrijpt dat hij een 'uithangbord' is, en hij niet teveel gaat geloven in de fictie dat de zaak van hem is. In het geval van de EU zijn we in de Aap Gelogeerd, want dat zooitje ongeregeld denkt dat ze kunnen koken, terwijl een ei bakken nog teveel gevraagd is zonder kookboek.