Het ‘nieuws’ bracht vanochtend de heugelijke tijding dat het goed ging met de Nederlandse industrie. Dankzij de situatie rond de afgesloten ‘Straat van Hormoes’, boekten oliebedrijven een stevige ‘omzet-stijging’. Ook met ‘machine-fabrieken’ ging het goed. Zonder enige twijfel met dank aan de van overheidssubsidie aan elkaar hangende productie van oorlogsmaterieel. De toon was dat we verheugd mochten zijn over die mooie cijfers.
Het staat haaks op mijn eigen regelmatig terugkerende noodkreten over de afbraak van de industrie, en naderend economisch onheil. Dus moet ik nu ‘dimmen’? Mijn oor laten hangen naar het ‘CBS’? De vlag uithangen, en ophouden met ‘somberen’? Nee, ik denk het niet. Maar ik kan ook niet weglopen voor de berichten over personeelstekorten in allerlei sectoren, en dit soort juichberichten. Wereldwijd ‘ontvalt’ ons (de wereldbevolking) raffinage-capaciteit als gevolg van oorlogen waar we direct bij betrokken zijn. Die we hebben uitgelokt, of zijn begonnen. Door ‘drones’ en ‘kruisraketten’ die we in Nederland zelf ook ontwikkelen en produceren in te (laten) zetten voor het vernietigen van raffinage-capaciteit in Rusland, terwijl die van Oekraïne nu ook volledig is platgelegd, stijgt de vraag naar verhoudingsgewijs dure Nederlandse brandstof. En ook door de blokkade van de ‘Straat van Hormoes’, en de ‘Bab El-Mandeb’ (Poort van de Tranen), alsmede de oorlog in het Midden-Oosten die raffinaderijen in de as heeft gelegd.
Rusland heeft de export van diesel stopgezet, en dat was de hele opzet van onze (NAVO) campagne, met aanvallen vanaf het grondgebied van Oekraïne op die Russische raffinaderijen. Het heeft geen effect op de militaire kant van de zaak, maar de gedachte was vanaf 2019 om Rusland ‘economisch’ te treffen, en het land zo op de knieën te dwingen. Bij hen de bron van inkomsten uit de verkoop van olie en gas stil te leggen, én die van onze eigen oliemaatschappijen door het dak te jagen. Waarbij het ‘Collectieve Westen’ noodgedwongen gebruik maakt van olie uit de eigen ‘strategische reserves’, die feitelijk overheidsbezit zijn, maar nu worden geplunderd om de prijs van geraffineerde producten in het ‘Collectieve Westen’ kunstmatig te drukken. Wat goed gaat, tot de bodem van die voorraden bereikt is. Waarna we collectief vacuüm trekken. Die mooie omzetcijfers vallen dan subiet van een klif. Niet noodzakelijk de winsten, want de door ons eigen oorlogsgeweld geschapen schaarste, die zich dan van de ene dag op de andere in volle hevigheid laat voelen, is goed voor de ‘marges’. En dat is dan uiteraard weer knap slecht voor de economie als geheel. In het bijzonder de industrie en transportsector.
De mooie cijfers van de ‘machine-fabrieken’ die verzuipen in de orders van het ‘Militair Industrieel Complex’, *volledig* betaald door de Europese belastingbetaler, en evident zonder enig zicht op een ‘return on investment’, tenzij we die oorlogen winnend afsluiten, betekent hogere belastingen, hogere staatsschuld en hogere inflatie, al naar gelang de bron van dat geld. Minder geld voor de consument, of op termijn ‘dodelijke’ rentelasten, of gierende geldontwaarding, waardoor de belasting niet stijgt, en je loon of uitkering ‘op papier’ niet minder wordt, en zelfs kan stijgen, maar met dat geld kun je ondertussen wel steeds minder kopen. Het is hier vaak genoeg onder de aandacht gebracht, maar de focus op ‘werkgelegenheid’ die in bepaalde kringen de boventoon voert is ‘balletje-balletje’. Een slavenstaat heeft ‘volledige werkgelegenheid’, maar daar wil je niet geboren worden. Een overheid die ‘banen creëert’ om het domme volk zoet te houden is haar grootste vijand.
Letland eist miljarden van ‘Brussel’ als beloning voor haar voortrekkersrol in de strijd tegen Rusland. De redenatie daar is dat door voorop te gaan in de strijd, het land zichzelf economisch om zeep heeft geholpen, wat slecht is voor de populariteit van de politici die zo braaf deden wat von der Leyen, Kallas en Rutte van hen wilden. Identieke verhaal in Finland. Dus of ‘Brussel’ maar even de buidel wil trekken om te voorkomen dat het sentiment in die ‘frontlijnstaten’ omslaat. Nederland doneerde miljarden aan ‘Project Oekraïne’, maar zette dat grotendeels om in subsidie voor haar eigen wapenindustrie, waardoor de schijn wordt opgehouden van ‘economische groei’. Maar in die landen lukt dat niet (meer). En als wij die landen via ‘Brussel’ gaan steunen, om te voorkomen dat het volk zich tegen oorlog met Rusland keert, dan komt er ook in Nederland druk op de ketel te staan.
Dat hele systeem van ‘communicerende vaten’ biedt ‘Brussel’ de mogelijkheid om de pijn te verdelen, of ergens neer te laten dalen waar de Russofobie en oorlogslust het grootst is. Op dit moment gooien we hoge ogen om te eindigen als de ‘pinautomaat’ van Ursula en consorten, want we lusten er wel pap van. Een sentiment dat mij bevreemdt. Nederland had altijd de naam dat we erg ‘down to earth’ waren. Zakelijk. Geen uitgebreide Franse lunch met een glas wijn, maar een broodje kaas in het bedrijfsrestaurant, met een kop automatenkoffie. En niet omdat we lekker eten en een goed glas wijn niet konden waarderen op zijn tijd, maar omdat de productiviteit voorop stond, en het geld eerst moest worden verdiend, voor het uitgegeven kon worden. Met het ‘omkatten’ van Nederland van een land dat het moest hebben van haar industrie, landbouw en transport, naar ‘services’, is dat compleet verschoven.
Generaliserend gesproken steken we onszelf gretig in de schulden, sparen we niet langer voor de ‘oude dag’, en negeren we risico’s, als het maar ‘gezellig’ is, zoals ik in mijn vorige bijdrage schreef. Ons land kwam met vlag en wimpel door de ‘Covid-test’. Geen enkele vrijheid die ons werd afgenomen deed ons de wenkbrauwen fronsen. Zolang we maar ‘gezellige’ programma’s op de buis hadden, waar geselecteerde sprekers babbelden over nuances en overigens het overheidsbeleid verkochten alsof het ‘wetenschappelijk’ onderbouwd was, terwijl ons inkomen via de ‘staatsruif’ niet al te zeer door erosie werd aangevreten, en iedereen met een ‘hersenkrampje’ wel ergens een loket vond voor ‘hulp’, betaald door de overheid, waren we trouwe soldaten.
Europa heeft zichzelf (grotendeels) gedeïndustrialiseerd, evenals andere westerse landen. In het begin had dat te maken met de te hoge prijs van onze producten op de wereldmarkt vanwege gestegen loonkosten, afgezet tegen wat een ‘arbeidsuur’ in de ‘Lage Lonen Landen’ moest kosten, als je de transportkosten meenam in je berekening. Die ‘schok’ werd opgevangen door in ons deel van de wereld de ‘service-economie’, gepaard gaand met de ‘kennis-economie’, ‘entertainment’ en toerisme, de sporen te geven, en constructies te bedenken waardoor westerse financiële instellingen wereldwijd het krediet leverden. Wat meer en meer ‘balletje-balletje’ werd, waardoor het vertrouwen in de belangrijkste ‘munten’ afnam, terwijl regeringen in de ‘opkomende landen’ stappen zetten om het eigendom over de productiemiddelen terug te halen naar het eigen land. Wat haaks stond op het ‘Globalistische’ ideaal zoals uitgevent door het ‘World Economic Forum’. Ik schreef daar op het ‘In English’ gedeelte gisteren over, hoe de spanningen die dit opleverde *minimaal* een grote bijdrage leverden aan de oorlogen waar we nu in verzeild zijn geraakt, ongeacht sentimenten van geheel andere aard die daarop meeliftten, of er zelfs voor de volle honderd procent alleen voor verantwoordelijk zijn. In die zin dat we zonder dat ‘Globalisme’ best een diplomatieke oplossing hadden kunnen vinden voor prangende problemen.
Europa, in het bijzonder, zette de deïndustrialisatie *door* op golven van ‘Klimaatzorgen’, een religieus beleden passie die tevens de voedselproductie op de korrel nam. En ik blijf het maar herhalen: Alhoewel het klimaat niet stabiel is, en de belangrijkste factoren die van invloed zijn niet door de mens gecontroleerd kunnen worden, ontslaat dat ons nog niet van verantwoordelijk met de ‘planeet’ en de schaarse grondstoffen om te gaan. Echter, destructie van wat er *is* zonder dat je *nieuw* hebt, en bij voorkeur *beter*, is *geen* goed plan. In mijn optiek maken ze wat dat betreft in China de juiste keuzes. Maar zo denkt men er binnen de ‘Klimaatkerk’ niet over. Deels, denk ik, heeft dat te maken met een perverse kijk op wat ‘kapitalisme’ vermag, waar sommigen menen dat de overheid zich niet bezig moet houden met wat er dan wél moet komen, maar dat over moet laten aan het ‘privé-initiatief’, dat overigens door de ‘regelgevende overheid’ in een nauwsluitend keurslijf wordt gewrikt. Als het mis gaat, voelt die overheid zich niet verantwoordelijk, maar zijn het de ‘ondernemers’ die verzaken en die ze de schuld kunnen geven.
Voor een ander deel moet u zich voorstellen dat de grote, alles beheersende ‘fondsen’, zoals ‘Blackrock’, waarvan de CEO nu bij het ‘World Economic Forum’ het stokje heeft overgenomen, de ontwikkelingen in de wereld door een andere bril bekeken dan de leiders van de meeste ‘BRICS’-landen. Larry Fink verklaarde op enig moment waarom massamigratie van arme, en door onze oorlogen verwoeste landen naar het ‘rijke westen’ nodig was. In die ‘rijke’ landen zouden ‘AI’ en robots als eerste het werk van de mens overnemen, maar die landen hadden de ‘breedste schouders’. Een argument dat u bekend in de oren zal klinken, als Nederlander. In dat artikel op het ‘In English’ gedeelte waar ik hierboven al naar verwees, spreekt daar een radicaal andere toekomstvisie uit dan ze in die ‘BRICS’-landen koesteren. Wat zich ‘vertaalt’ naar radicaal ander beleid. De leiders van het ‘Collectieve Westen’ streven naar consolidatie middels wereldwijde surveillance en naar behoefte gecreëerde ‘regels’, terwijl de ‘BRICS’-landen ‘AI’ en robot-technologie willen aanwenden ten bate van de productie van goederen en diensten die welvaart zouden brengen in een klassiek kapitalistische betekenis. Zelfde goederen en diensten of beter, tegen lagere kosten. Niet voor hogere winsten van de banken.
Een sector die meer ‘omzet’ draait is als zodanig geen reden om de champagne te ontkurken. Waar komt die hogere ‘omzet’ vandaan? Is dat *gezonde*, organische groei? Niet afgezet tegen ‘Klimaatdoelstellingen’, maar hoe beïnvloedt het de welvaart van het land? Zorgt het voor vrede en handel? Kwam die ‘omzet’ tot stand in een ‘Vrije Markt’? Of dreef die op overheidsgeld en de vernietiging van productiecapaciteit elders? Wat gaan onze mensen eten als we een streep zetten door de voedselproductie? Waar komt dat voedsel vandaan? Is het uit een ‘Monsanto-paradijs’? Of uit een ‘Blackrock’ fabriek van Bill Gates waar ‘hyper-processed bugs’ van de band rollen?
Op dit moment kosten die oorlogen ons reeds goudgeld, en mocht het complete financiële systeem bezwijken als de eindafrekening op de mat valt, dan hebben we spijt als haren op ons hoofd. Terwijl het dan knap onwaarschijnlijk is dat we ons nog weer kunnen herstellen, economisch gesproken. Er zijn ‘aanwijzingen’ dat Europees grondgebied al deel is geworden van het ‘schietgebied’, met ‘onverklaarbare’ explosies waarbij munitie-opslagplaatsen in Rome en Bulgarije uit de vergelijking gehaald werden. Het heeft er alle schijn van dat bij onze oorlogen betrokken bedrijven ook om andere redenen rekening moeten houden met een ‘scherpe omzetdaling’ als we op de ingeslagen weg doorgaan. Ik heb niet de indruk dat de VS onder Trump staat te popelen om betrokken te raken bij een verdere uitbreiding van de oorlog met Rusland. Terwijl ook de landen die bij ‘Brussel’ aankloppen voor de miljarden die nodig zijn om het grazende volk bij de les te houden geen betrouwbare bondgenoten zijn.