Een manager is de zetbaas van de directie.
Hij of zij kan een 'betrokken' zetbaas zijn, of in het geheel niet. Hoe groter de spanning tussen wat de directie wil, en wat de werknemers, en de klanten, verwachten, hoe spannender het wordt. 'Been there, done that, got the T-shirt'. Welke koers de manager uiteindelijk vaart, is afhankelijk van zijn of haar eigen capaciteit om te begrijpen waar de keuzes van de directie toe zullen leiden, de eigen ambities, en persoonlijke inhibities, het fatsoen van de man of vrouw.
Een manager die het exact zo ziet als de directie, en daarbij over goede communicatieve vaardigheden en mensenkennis beschikt, is 'goud' waard voor de directie, zolang de spanningen tussen wat de directie wil, en wat de 'werkvloer' verwacht, niet onoverbrugbaar zijn. Hij of zij wordt een 'liability' als de spanningen toenemen, in het bijzonder als hij of zij 'vergeet' de directie te informeren over onvrede op de 'werkvloer', waardoor de directie denkt dat ze lekker bezig zijn. En als de vlam dan in de pan slaat, is het hommeles, en krijg je die 'geest' niet snel terug in de fles.
Een manager die zich met hand en tand verzet tegen wat de directie wil, omdat hij of zij voorziet dat de werknemers en de klanten de dupe zullen worden, is voor de directie een blok aan het been. Maar die manager wegpesten, of ontslaan, en vervangen door een ander, betekent nog niet dat de problemen dan zijn opgelost. Sterker nog, de kans is dan groot dat de vlam definitief in de pan slaat, en er met de werknemers die onder die manager vallen geen land meer te bezeilen is. Voorzover het gaat om één, of een paar bedrijfsonderdelen, zal de directie in eerste instantie kiezen voor het mobiliseren van de andere managers die op de medemenselijke manager in moeten praten. Als dat niet lukt, en die manager met dat 'grote hart' voet bij stuk houdt, en zich ook niet uit laat kopen, worden de 'smeercampagnes' opgetuigd om de band die de manager met zijn of haar werknemers heeft te breken.
Voorheen was de EU een 'coöperatief' van autonome, soevereine landen, maar op gluiperige manier werd er een directie boven geplaatst. Aangestelde types die, zonder oog te hebben voor wat er op de 'werkvloer' leeft begonnen de lakens uit te delen, waarbij het gros van de gekozen leiders van landen 'Eurotekens' in de ogen kregen, omdat zich een pad openbaarde naar de 'absolute top' waarbij ze niet langer iets te maken zouden hebben met die veeleisende werknemers. Ze vormden een kongsi die zich gretig leende voor het onder druk zetten van de collega's die pal stonden voor de mensen op de 'werkvloer' van hun afdeling.
De aangestelde directie stippelde een koers uit die de weerbarstige managers, die tot voor kort nog autonoom en verkozen leiders van hun eigen soevereine land waren, allerminst beviel. Zoals je vaker ziet bij multinationale bedrijven zocht de directie niet naar groeipotentieel 'in huis', maar ontwikkelde het de ambitie om te groeien door meer landen te absorberen. De directie gebruikte daarvoor de goede reputatie van het 'merk' dat door het coöperatief in de markt was gezet. Een coöperatie dat in die vorm niet langer bestond.
Die obsessie met expansie beheerste het hele bedrijf, waarbij sommige bedrijfsonderdelen gretig inhaakten, in het bijzonder als hun managers Eurotekens in de ogen hadden, en al 'kind aan huis' waren in 'Davos' en 'Brussel', waar de directie haar burelen heeft, maar die 'Coalition of the Willing' loopt nu tegen een muur. De vrees bij mij is dat het bedrijf met deze directie gedoemd is. Te groot, en onbestuurbaar in deze vorm, waarbij de directie grossiert in verkeerde prioriteiten, die geld *kosten* en niks opleveren. Meer in het bijzonder de initiatieven die men ontplooit om landen waar men het oog op heeft laten vallen als mogelijke 'aanwinst' die bakken met geld kosten. Geld dat er niet meer is. En jatten uit tegoeden van landen die hun geld, destijds nodig voor de inmiddels stilgelegde handel, op de banken hadden gezet waar de directie het beheer over heeft, is niet zonder risico.
Indien het uiteindelijk lukt om die overnamekandidaat op de knieën te dwingen, waarna de directie het daar voor het zeggen krijgt, en de door haar aangestelde managers als opdracht meekrijgen om het werkvolk koest te houden, zal er geen haan meer naar kraaien. Maar als dat niet lukt, en al helemaal als al die gelden die reeds zijn geïnvesteerd in die pogingen om dat land in te lijven totaal niet renderen, dan is dat het eind van de lijn voor het hele bedrijf.
De defacto overname van Oekraïne, nog niet geformaliseerd door de weerstand die er geboden wordt door managers in landen als Hongarije, Slowakije en nu ook Tsjechië, waarbij andere landen, zoals Polen, wel hun bedenkingen hebben, maar doen alsof ze de directie van harte steunen, omdat Polen wel oren heeft naar het binnenharken van Belarus en Rusland, nadat het is opgeknipt in wingewesten, maar waarbij zij Oekraïne toch primair zien als nuttige pion, zoals het in het oorspronkelijke plan 'Overextend Russia' ook bedoeld was, en niet als een aanwinst. En zo denken meer managers erover, ook al spreken ze dat niet hardop uit. Ze beperken zich tot 'likken' naar boven, en 'trappen' naar onderen, en opzij, naar de concurrerende managers, waarbij ze in eigen land koorddansen om de steun van de 'werkvloer' niet te verliezen.
De gretigste managers, Macron in Frankrijk, en Merz in Duitsland, naast Starmer in het VK, sinds de 'Brexit' van Boris 'Brexit' Johnson een 'wormvormig aanhangsel' met een veel te grote muil, zijn de steun en toeverlaat van de directie, maar op de 'werkvloer' is men er wel klaar mee.
Het ligt niet aan ons, de Europeanen. Zeker, we zijn met een natte vinger te lijmen en denken niet na over de koers die de directie uitstippelt, zolang we maar keurig op tijd betaald krijgen, en de overlast die bemoeizuchtige managers veroorzaken nog enigszins te behappen valt. Maar de scheuren worden zichtbaar, ook al zien velen het verband nog niet met wat de directie aan het doen is. Ze laten zich zand in de ogen strooien. Het is economische tegenwind, en dat heb je zo nu en dan. Even een paar jaar de 'broekriem' aanhalen, en dan is de groei er weer.
Welke groei?
HIER nog een keer de uitleg over hoe dat nou zit met de rol van geld in de economie. Het is een snel gesproken uitleg in het Engels, met verschillende 'technische' termen, maar het komt er op neer dat 'staatsschuld' als zodanig nooit het probleem is voor een land, zolang de 'staat' zelf het geld drukt. Uiteindelijk kan de 'staat' de schuld 'opkopen' door meer geld te drukken. In de EU is dat een complex verhaal. Er zijn binnen de EU landen die niet op de Euro zijn overgeschakeld, die dus nog steeds hun eigen geld drukken, maar ook de landen die wél zijn overgeschakeld op de Euro geven nog wel zelf 'obligaties' uit waarmee ze de tekorten op de begroting dekken, en bestaande schulden 'doorschuiven' naar de toekomst. Zoals u vermoedelijk weet beoordelen drie Amerikaanse bureaus de 'kwaliteit' van schuldpapier. Dat zijn Standard and Poor, Moody en Fitch. Er zijn andere bureaus, maar die hebben lang niet zoveel invloed op de geldmarkt.
De recente 'afwaardering' van Frans schuldpapier, in verband met de opeenvolgende problemen om de begroting rond te krijgen, betekent dat kopers die 'obligaties' gaan mijden. En dat heeft in dat geval consequenties voor de Euro, waar linksom of rechtsom de Eurolanden 'hangen' als Frankrijk gered moet worden. Maar wie zijn, normaal gesproken, die kopers? Dat zijn overwegend commerciële banken, die staatsobligaties gebruiken als geld in het geldverkeer tussen banken onderling, en pensioenfondsen, die bij wet verplicht zijn om een groot deel van hun beleggingen vast te zetten in staatsobligaties, naast vermogende particulieren. De rente op die 'obligaties' belandt dus daar, en de schuld bij de belastingbetaler. Indien een overheid besluit die schuld te verminderen, of daartoe wordt gedwongen door 'Brussel' of het 'IMF', in ruil voor een lening om het land te redden, zijn zij het die het voelen in de portemonnee. Niet de 'eigenaren' van die schuld die het geld uitleenden, die het onderpand als 'asset' op de balans hebben staan.
Omdat de sancties tegen uiteenlopende landen tot gevolg hebben dat bij ons in Europa de kosten stijgen, omdat we uitgerekend die landen (volkeren) straffen opleggen die ons betaalbare energie en 'spullen' verkochten, leidt dat al tot forse budgettaire problemen. In het bijzonder waar burgers in landen niet sparen voor de 'oude dag', maar ze een 'omslagsysteem' hebben, waarbij de werkenden betalen voor de gepensioneerden, zoals in Frankrijk, en bij ons de AOW. Als de directie van de EU dan ook nog akkoord gaat met spectaculaire hoeveelheden geld die weggesluisd worden naar dingen die 'BOEM!' zeggen, dus weggegooid geld, en de kosten van de oorlog met Rusland overneemt van Oekraïne, inclusief het gaande houden van het land zelf, waarvoor ook vele tientallen miljarden per jaar nodig zijn, geld wat moet worden opgehoest door de belastingbetalers in de EU-landen, dan ziet u al wel dat de 'groei' niet ten goede gaat komen aan het personeel. En dan heb ik het nog maar niet over de afspraken die de directie gemaakt heeft om Trump in de VS te helpen zijn land weer 'Groot' te maken, via het betalen van extra hoge tarieven, en verplichtingen om in de VS wapens, olie en gas te kopen.
Zoals in die video uitgelegd, is het een misvatting dat commerciële banken geld binnenharken, wat ze vervolgens doorgeven aan particulieren, bedrijven en overheden die geld willen lenen. Zij creëren dat geld dat ze uitlenen boekhoudkundig. Die schuld wordt omgezet in 'assets', uw huis, uw lease-auto, uw 'zonnepanelen-op-afbetaling', windmolenparken, en dat zien we terug als 'groei' van het GDP, waar men slechts kijkt naar de 'assets', en de schuld die er tegenover staat vergeet. Keen zegt terecht dat dit in feite crimineel is. U voelt 'm misschien al aankomen, maar als de particuliere schulden of de obligatiemarkt een griepje oplopen, wordt dat een levensbedreigende ziekte voor de banken. De directie van de EU twijfelt nu over de oplossing voor haar eigen levensgrote budgetproblemen als gevolg van het totaal uit de hand gelopen 'Project Oekraïne'. De belastingbetaler de duimschroeven aandraaien, sociale voorzieningen op ijs zetten, en de gezondheidszorg slopen? Of geld jatten van de Russen, en Chinese bedrijven nationaliseren om een implosie te voorkomen? Dat laatste komt neer op het definitief de deur dichtsmijten richting de leveranciers van betaalbare energie, kunstmest, landbouwproducten, uranium, koper en andere elementaire grondstoffen en spullen waar we aan gewend zijn geraakt, waaronder veel elektronica en zonnepanelen, plus alles wat daarbij komt kijken.
'Het kan wel!', maar hoe houd je de 'werkvloer' tevreden als de verwachte uitkomst van die oorlogshandelingen uitblijft? Of, nog dramatischer, als die implosie van de Russische en de Chinese economie luchtfietserij blijkt, omdat onze economische modellen niet deugen, en die 'surplus-landen' juist *groeien*? Middels censuur en fictie. En het 'opruimen' van managers die er voor hun mensen zijn. Als het dan tenslotte definitief misgaat, roept iedere manager in koor: 'Daarvoor moet je niet bij mij zijn!'