Op het 'In English' gedeelte van dit blog publiceerde ik een terugblik op de ontstaansgeschiedenis van wat we nu de gespecialiseerde 'service economie' noemen. U vindt dat verhaal HIER, dan hoef ik het nu niet samen te vatten. Waar het leidde tot de-industrialisatie, en een 'financialisering' die leunde op de mogelijkheden om productieve landen, en landen met grondstoffen te belasten, hetzij rechtstreeks, door tarieven, kosten, heffingen en dergelijke, vervolgens doorberekend in de prijs voor de consument, danwel door hen te verleiden de winsten die ze in eigen land maakten te parkeren in ons deel van de wereld, bij 'onze' banken en financiële instellingen om zo de belastingen in eigen land te ontlopen, of door de eigendom van al die productieve bedrijven te verwerven met 'ons' geld, en die 'rechten' te exploiteren voor ons eigen gewin, legde dat ons geen windeieren.
Maar het was een kwetsbaar concept. Op dit blog heb ik daar door de jaren heen honderden bijdragen over geschreven. Zowel beschouwend, filosofisch, met veelvuldige verwijzingen naar het gedachtengoed van de heer Adam Smith, en aan hem verwante denkers, als aansluitend op de actualiteit, steeds met de bedoeling om mensen wakker te schudden voor het onheil dat naderde omdat we van geen ophouden wisten. Meer in het bijzonder waar we onze eigen economie opvulden met, wat ik generaliserend, 'BullShit-banen' noemde. Betaalde activiteit zonder meerwaarde in productieve zin. Leuk, prettig, 'bezigheidstherapie', 'creatief met kurk', maar ook, en in toenemende mate, invasief, bemoeiziek, kosten-verhogend, ergerniswekkend, met wrijving en conflicten tot gevolg. En via 'NGO's', en cynische 'Liefdadigheidsinstellingen' waar biljonairs en daar werkzame mensen op perfide wijze grof geld aan verdienen, zonder dat we het door hebben, werd die wrijving, en werden die conflicten ook meer en meer een exportproduct.
'As is verbrande turf' maakt korte metten met mensen die veelvuldig het woordje 'als' gebruiken, terwijl je in het 'hier en nu' moet handelen, en liefst snel en doelgericht waar de nood hoog is. Van mijn kant kan ik achterover gaan leunen, en vrijuit speculeren over hoe het ons vergaan zou zijn 'als' we naar mijn wijze raad hadden geluisterd, wat hoe dan ook hypothetisch is, nog los van het gegeven dat ik zelf nooit dwangmatig advies gaf, maar mij beperkte tot waarschuwen voor 'beren op de weg'. Het was immers helemaal niet aan mij om de lijnen uit te zetten? In het 'hier en nu' begint het te schuren dat we, als collectief, als BV Nederland, als EU, als NAVO, als Collectieve Westen, keuzes maakten die ons nu in rap tempo beginnen op te breken. Er is geen ruimte meer voor experimenteren met complexe beleidsinitiatieven die kunnen werken 'als'……..
'Als' de oorlog in Oekraïne niet nóg verder uit de klauw loopt. 'Als' de Russische economie alsnog implodeert. 'Als' de oorlog tegen Iran snel afgelopen is. 'Als' we geen koude winter krijgen. 'Als' het goud gaat regenen. 'Als' de Messias ons komt verlossen. Hoe onwaarschijnlijker de conditie, hoe groter het afbreukrisico. In de media, de reguliere, en sociale, wemelt het van de analisten en 'experts' die, in mijn optiek, totale wartaal uitslaan. Die het spoor echt *volledig* bijster zijn. Die volledig gemanipuleerde 'data', grafieken en statistieken, waar het in onze 'gemaakte' wereld met zijn dubbele boekhouding van wemelt, gebruiken om ons gerust te stellen. Dat was altijd al het risico. 'Papieren' obligaties gebruikt in de handel op de verschillende 'beurzen', en fictieve waardes die ons worden aangeboden als schattingen van het GDP, de waarde van uw woning, en noem maar op, zijn kwetsbaar voor een 'Reality Check'. De 'prijs' van een vat olie zoals die wordt aangehaald in publicaties is niet de échte prijs, op dit moment. Het is de prijs van 'futures'. Specialisten van de OPEC publiceren angstaanjagende berichten over de gevolgen van de wereldwijde destructie van de handel in olie, gas en raffinage-capaciteit.
U mag dat wegwuiven, zonder nader onderzoek, omdat u die specialisten wantrouwt, omdat ze 'belangen' hebben in die business. Maar als je hun analyses tegen het licht houdt, en u gaat op onderzoek uit naar de realiteit in verschillende landen zonder, of met kleine reserves, aangewezen op de 'spot-price', dan ziet u hoe gevaarlijk deze situatie is, met olie die vér boven de $200 per vat ligt in landen als Singapore of Sri Lanka. De Nederlandse regering kan 'achter de schermen' wakker zijn, maar 'voor het scherm' zijn ze volledig ingekakt. Of cynisch. De maatregelen die ze, na lang nadenken, hebben genomen om het hoofd te bieden aan de nijpende situatie, en de bedreiging voor ons hele land, zijn toegesneden op het bevorderen van hun 'Groene Agenda', het verder slopen van de inkomensverschillen op weg naar het ideaal waarin u niets meer bezit, maar intens gelukkig zult zijn, en het overeind houden van hun plannen om ons land, en de EU, te militariseren.
De maatregelen voegen 'complexiteit' *toe* aan de wet- en regelgeving die fraude in de hand werkt, via kortingen waar 'werkenden' van profiteren die een 'reiskostenvergoeding' krijgen van hun werkgever. En die specifieke groep krijgt dan een douceurtje dat, 'omgerekend', op *kan* lopen tot een subsidie van dertig cent per liter, als alles meezit, qua verbruik van de auto/brommer/motor, de belastingschaal, en de medewerking van de werkgever. Daarnaast gaat de wegenbelasting omlaag voor voertuigen met een 'grijs kenteken', en gaat de wegenbelasting voor vrachtverkeer naar nul, ongeacht het aantal kilometers dat ermee wordt afgelegd, of de toegevoegde waarde voor de economie van de BV Nederland. Tevens 'werkt' men nog aan 'toeslagen-affaires' voor de mensen die door de rap stijgende prijzen van *alles* door het ijs zakken. Ik hoop dat ik het goed heb weergegeven, maar waar het mij om gaat is dat er opzichtig vanuit wordt gegaan dat we te maken hebben met een 'pittig buitje', en geen zondvloed.
De destructie van de 'carbon-economie' kan zekere 'Groene Dromers' niet snel genoeg gaan. In die hoek vinden we de mensen voor wie het allemaal niet hard genoeg kan gaan. Elke 'drone' die op een raffinaderij valt, een pijpleiding opblaast, een opslagtank in lichterlaaie zet, een tanker naar de bodem van de oceaan jaagt, is een reden voor een feestje. Enig land dat weigert haar bodemschatten ter beschikking te stellen aan de 'London City' bankiers, de 'Fund Managers' in ons deel van de wereld die rijk worden van de handel in 'Carbon Tax', is een legitiem doelwit voor onze militaire eenheden. Beetje uit beeld zag ik dat raffinaderijen in India, Pakistan en Australië ook in de hens stonden, en ook in de VS en Europa zijn er 'ongelukken' die een carbon-infarct met rasse schreden dichterbij brengen. De gasreserves in Europa zijn alarmerend laag, en de prijs is spectaculair hoog, als je al aan gas kunt komen.
Doorgaan op de ingeslagen weg, en hopen op antwoorden uit 'Brussel', terwijl we ons beperken tot 'pappen en nathouden', en 'oplossingen' verzinnen die door de toegevoegde complexiteit duur, en onuitvoerbaar zijn, is niet alleen niet raadzaam, maar dodelijk voor een land dat zich heeft gepositioneerd als een 'service economie'. As as meel was, aten we elke dag pannenkoeken. Maar as is as. Verbrande carbon-brandstof, ongeacht of het 'biobrandstof' (versnipperde bomen uit Baltische landen), kolen, olie, turf of gas was, en ongeacht of we het nuttig hebben aangewend om er energie mee op te wekken, of dat we het in de fik hebben gestoken om Poetin, Xi of de Iraanse Mullah's de mogelijkheid te ontnemen hun economie te ontwikkelen.
Beleid begint met het ontwikkelen van een realistische visie. Realistisch houdt in dat je goed hebt nagedacht over alle beren op de weg, en de kosten, en op basis van die analyse een plan hebt ontwikkeld om die visie te realiseren. Dat verwijst niet naar het concept van een 'planeconomie', maar je kunt niet volstaan met hardop dromen, en met een zak geld rammelen, en denken dat het dan allemaal wel goed zal komen, terwijl je op conferenties allerlei regels bedenkt om weerstanden weg te nemen met flinke boetes, tarieven, hoge kosten, en dreigen met regime change en oorlog. Dan leg je alles in de as, en blijf je op een rokende sintel achter met de vraag wat je anders had moeten doen.