Een vakman, of vakvrouw, onderscheidt zich niet alleen door gedegen vakkennis, maar tevens door zijn of haar goede gereedschap. Het vakgebied bepaalt daarin de norm. Zowel waar gaat over het benodigde kennisniveau, als over de bekendheid met de hulpmiddelen die op de markt zijn. Toegepast op het werkterrein. Elke aanvechting om gereedschap aan te schaffen dat hij of zij nooit zal gebruiken, doet afbreuk aan zijn of haar mogelijkheid winstgevend te werken, en het kan dodelijk zijn voor de onderneming.
De ‘kenniswerker’ Arend Jan Boekestijn waarschuwde zijn volgelingen op ‘X’ dat zonder immigratie de toekomst er somber uitzag, omdat we dan allemaal harder moesten werken, en later met pensioen konden. In mijn optiek slaat hij de plank echt *volledig* mis. Robotisering en ‘AI’ houden de belofte in dat elke ‘werker’ vervangen wordt door een stuk gereedschap. Zéker waar we het hebben over de ‘kenniswerkers’. De vakman, of vakvrouw schaft de benodigde aantallen robots aan, en toegang tot betrouwbare ‘AI’, en maakt van zijn of haar business een succes. Kansloos dat hij of zij de voorkeur geeft aan een ‘immigrant’ zonder vaardigheden, die de taal niet spreekt, en op onverwachte momenten zijn mes trekt. Noch zal zo’n ondernemer het zich kunnen veroorloven om een ‘kenniswerker’ aan te houden die niet in de schaduw kan staan van een vele malen goedkopere, en hopelijk stukken betrouwbaarder ‘AI’-vraagbaak die 24/7 beschikbaar is..
Er zullen verrassend weinig ‘banen’ overblijven binnen commercieel werkende bedrijven. En dat is met inbegrip van de creatieve vakgebieden. Er zullen *altijd* mensen blijven die de voorkeur geven aan dom gereutel van een ‘kenniswerker’, zoals er ook mensen zijn die hun ‘oldtimer’ in de vaart houden, als een soort eerbetoon aan het vakmanschap van weleer, of het woord van de priester, of ‘consensus-werker’, stellen boven dat van de vakman of vakvrouw, maar daar kan een economie niet op draaien. Het grootste gevaar op dit moment, is dat ‘AI’ wordt gevoed door ‘kenniswerkers’ die maar wat voor mallemoer’s kont weg leuteren, en zwaar leunen op de ‘consensus’ als de rechtvaardiging voor hun lariekoek.
Daar bovenop zien we de ‘overheid’ die op alle mogelijke manieren tracht ‘banen’ te scheppen die *niets* toevoegen, waaronder alles rond de ‘immigratie’ van mensen die het land totaal niet nodig heeft, en die, samen met de mensen die ‘werk’ hebben gevonden in die sector de welvaart *verminderen*. Landen die zich open stellen voor immigratiegolven, en het aantrekken van ‘kenniswerkers’ uit landen waar die mensen zich niet langer thuis voelen, of waar hun ‘baan’ reeds is opgevreten door ‘AI’, zetten de klok achteruit. Al het geld dat daar in gaat zitten *had* geïnvesteerd moeten worden in robot-technologie en de borging van ‘AI’ als een betrouwbare ‘kennisbank’.
Vooral dat laatste is hier *cruciaal* voor een land dat de boot niet wil missen. Helaas heeft het ‘Collectieve Westen’ hier al veel eerder enorme steken laten vallen, door van de wetenschap een religieuze aandoening te maken, waar *exact* niet langer in de mode is, en de ‘consensus’ prevaleert. Waardoor we worstelen met ‘AI’, waar we uit alle macht trachten ‘AI’ wijs te maken dat ‘politiek correct’ staat voor ‘waar’. Ik heb er geen direct bewijs voor, maar ik maak mij sterk dat we ons daarom ook aan de lopende band in de voet schieten op geopolitiek gebied, en verzeild zijn geraakt in uiteenlopende oorlogen waar we ons totaal op verkeken hebben.
Als je lieden als Arend Jan Boekestijn, Maarten van Rossem, en noem al die ‘pratende hoofden’ uit het ‘talkshow-circuit’ maar op, je ‘AI’ laat voeden met totale ‘politiek correcte’ onzin over sterkte en zwakte van Rusland, Iran, China en de NAVO-landen, dan krijg je ‘strategische oplossingen’ voorgeschoteld die je volkomen in je hemd zetten. Gegarandeerd. Het belangrijkste probleem daar is, dat al die types nooit in een échte bedrijfsomgeving gewerkt hebben, waar je werd afgerekend op de kwaliteit en prijs van het product. U en ik weten dat leuterkoek goed kan smaken, maar het blijft leuterkoek. Een ‘sensatie’, een ‘sentiment’, een ‘gevoel’ een ‘emotie’. En hoeveel mensen die leuterkoek ook lekker vinden, zegt totaal *niets* over de voedingswaarde of consequenties voor onze gezondheid. Daarom maken mensen met een focus op wat *werkt* zich ook niet druk over een ‘Lifestyle’. Zal hen worst zijn of iemand van mannen of vrouwen houdt, en soortgelijke dingen, zolang hij of zij maar ‘levert’, en er niet over leutert. En niet twee maanden na het betrekken van een dienstverband voor langere tijd afwezig is omdat hij of zij druk is met ‘ombouwen’, waardoor diegene een kostenpost wordt zonder enig rendement.
Dat we immigranten, en zéker die peperdure immigranten gespecialiseerd in het verkopen van ‘Lifestyles’ via hun ‘consensus-academie’, als samenleving kunnen missen als kiespijn, betekent niet dat we harteloos de deur in het gezicht van asielzoekers dicht moeten smijten. Evenmin moet u dit lezen als een oproep om juist *vol* in de aanval te gaan om ‘hongerige monden’ kwijt te raken op het slachtveld. Waar we uit zullen komen met onze samenleving, en hoe andere landen het zullen doen, in verhouding, dat is een beetje ‘koffiedik’. Van mijn kant heb ik steeds benadrukt dat de mens zich niet stuk moet lopen op de concurrentie die beschikt over superieur gereedschap, en een scherpe visie op de toekomst, gesteund door een capabele overheid in dat land waar die concurrent actief is. Een vakman of vakvrouw koestert gereedschap dat hem of haar helpt productiever te zijn *binnen het eigen vakgebied* dat hij of zij kan overzien. Zolang dat gereedschap betaalbaar is en blijft. De prijs van dat gereedschap is tevens een ‘functie’ van wat deze of gene overheid aan belastingen oplegt aan de producent van dat gereedschap. En de kostprijs van de grondstoffen, met inbegrip van de prijs van de energie benodigd bij de productie. Enige overheid die zich inspant om de welvaart te vergroten, dient daar terdege van doordrongen te zijn. Dus? Vergeet de EU. Vergeet Nederland. Eén grote leuterfabriek.
Als de vakman of vakvrouw zich het gereedschap dat hij of zij nodig heeft om te kunnen blijven concurreren op prijs en kwaliteit niet meer kan veroorloven, loopt het bedrijf het risico dat het een ‘sterfhuisconstructie’ wordt. Overeind gehouden om de werkgelegenheid te redden, totdat de prijs van het ‘geld’ dat de overheid bijdrukt om die mallemolen gaande te houden zo hoog wordt, dat de hele zaak gaat glijden, en ook de gezonde bedrijven meesleurt. Dat is in zijn meest milde vorm de ‘Boom/Bust’-cyclus, waarvan communisten meenden dat je die destructieve stupiditeit voor kon zijn door goed te plannen. Wat daar in de praktijk inhield dat je een ongeïnformeerde ‘politiek correcte’ leuterkous in een leuterfabriek beleid laat maken waarbij geen rekening gehouden is met de menselijke wispelturigheid en beperkingen. En dan krijg je een ‘Holodomor’, of oorlogen die je niet kunt winnen, omdat je door je wapens heen bent, en *dacht* dat de productie van nieuwe wapens slechts een kwestie was van geld.
Een overheid moet zich verre houden van complexe ondernemingen waar die overheid geen verstand van heeft, omdat het complete bouwwerk is afgevuld met leuterkoek-fabrikanten die anders niet aan ‘werk’ komen. Een overheid moet geen subsidies verstrekken, of invloed uit willen oefenen op welke leuterkoek-fabrikant aan mag schuiven in de ‘Talk-Show’ om de ‘neuzen’ van het volk dezelfde kant op te krijgen, ter ondersteuning van ideologisch gedreven projecten die Godsonmogelijk kunnen renderen. De taak van een overheid is de formulering van een aansprekende visie op de toekomst, getoetst aan *realistische* mogelijkheden, waar het vervolgens faciliteert om die visie van de grond te krijgen, door vakmensen de ruimte te geven die ze nodig hebben, en hen zo min mogelijk te belasten met de zorg voor leuterkoek-fabrikanten, extra hongerige monden, messentrekkers, en oorlogshitsers.