Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Zoeken op dit blog

Leugens

Liegen zit bij het gros van de politici ‘in de genen’.

 

Of het nou gaat over zoekgeraakte bonnetjes, bezoekjes aan Poetin, en wat hij daar gezegd zou hebben, of een ‘memo’ waarin een medewerkster van de ambassade in Kiev waarschuwde dat het luchtruim boven Oekraïne niet veilig was, of nu weer die ‘memo’s’ van ambtenaren over het afschaffen van de ‘Dividendbelasting’. De lijst is oneindig veel langer als we ook al het liegen en ‘selectief vergeten’ aangaande kwesties die vooral het beleid met betrekking tot (potentiële) oorlogsgebieden raken erbij betrekken. 

 

In sommige gevallen komt de waarheid uiteindelijk toch boven, en soms sneuvelt een politicus, die dan meteen doorschuift naar een veel lucratiever betrekking in het ‘bedrijfsleven’. De enige uitzondering, die dan ook breed werd uitgemeten in de pers, is Fred Teeven, die zijn ‘Groot-Rijbewijs’ afstofte, en buschauffeur werd. Iets van een ‘jongensdroom’, blijkbaar, want je maakt mij niet wijs dat er verder geen vacatures waren voor die ex-Officier van Justitie, en ingewijde in de krochten van het ‘Ministerie’. Criminele organisaties hebben graag iemand met zo’n achtergrond op de loonlijst. En dan begrijpt u hopelijk dat ik het heb over de ‘onaanraakbaren’, oftewel ‘hitteboorden-criminelen’, die bij nagenoeg alle grote bedrijven de dienst uitmaken. 

 

Dat laatste is geen ‘linkse obsessie’, maar gewoon een feitelijke observatie die wordt gestaafd door lange lijsten met voorbeelden van bedrijven die ergens ‘een scheve schaats’ reden. In vrijwel al die gevallen wordt een publiek proces vermeden, en komt men tot een ‘schikking’, die de crimineel geen pijn doet, omdat de kosten worden afgewenteld op de klant, de ‘gebruiker’, of de ‘investeerder’, c.q. ‘aandeelhouder’. Of, zoals bij de banken tien jaar terug, op de belastingbetaler. 

 

Het grote probleem, maatschappelijk gesproken, is dat we dat soort criminele activiteiten, en alle leugens, mede door de wijze waarop de media het ons voorzetten, eerder zien als een ‘spannend verhaal’ dat kleur geeft aan ons bestaan. Maar het betreft gewoon mensen die opzettelijk liegen en bedriegen, en schade toebrengen aan anderen, of de maatschappij als geheel. En ja, er bestaat zoiets als een ‘leugentje om bestwil’. En ja, best mogelijk dat Rutte helemaal geen memo’s van ambtenaren leest, omdat hij daar domweg geen tijd voor heeft, door een overvolle agenda. En ik wil best geloven dat minister Timmermans die ‘memo’ uit Kiev, over dat onveilige luchtruim, nooit heeft gezien, omdat hij het te druk had met lobbyen voor die baan in Brussel. Maar als dan boven tafel komt dat je iets belangrijks gemist hebt, of een ramp had kunnen voorkomen, ga dan niet op zoek naar de diepste la in je bureau, maar leg het hele zaakje open en bloot op tafel, en leer ervan.

 

Op dit blog gaat het heel vaak over kwesties buiten ons land, en de leugens rondom zaken van oorlog, en macht. Daarin heeft ons land als regel geen doorslaggevende stem. Je kunt dus zeggen dat het er op zich eigenlijk niet zoveel toe doet of onze eigen politici liegen, omdat hun ‘vrienden’ dat ook doen. En in die gevallen kunnen ze zich altijd achter die ‘vrienden’ verschuilen, in die zin dat ze met ‘opgeheven hoofd’ tegen het volk kunnen zeggen: ‘Wir Haben Es Nicht Gewusst’. Sorry. Maar er waren belangrijker zaken………..

 

We moeten, als burger, toch ook meer in de spiegel kijken. Wat verwachten we nou eigenlijk van onze gekozen bestuurders, de kranten, tijdschriften en nieuwszenders? Vertier? ‘Dieren in het Nieuws’-verhalen? ‘Broodje Aap’-verzinsels? Pittige ‘One-Liners’? Een ‘Frisse Uitstraling’? Een ‘Professionele Presentatie’? Een ‘Gelikt Verhaal’? ‘Oorlog en Sensatie’?

Bedreigd

Iedereen die tegen de oorlog is, is een ‘Trol’, een ‘Nuttige Idioot’, of een ‘Verrader’.

 

Tegen wélke oorlog, vraagt u? Tegen enige oorlog. Tegen oorlog zijn is zo ‘Sixties’. De kinderen en de kleinkinderen van die ‘dromers’, maar ook de ‘dromers’ zelf, hebben het roer radicaal omgegooid. De ironie is, dat de destijds geformuleerde idealen, over een harmonieuze samenleving vol met solidaire, tolerante mensen die in vrede werken aan het vergroten van hun welvaart en welzijn niet alleen nog altijd worden aangehaald als motivatie voor de keuzes die men maakt. Maar dat men het denken daarover heeft ‘verdiept’, waardoor we het nu over het ‘waardig’ termineren van mensen hebben, en het ‘respectvol’ beëindigen van de medische behandeling, om kosten te besparen.

 

Want die oorlogen kosten een Godsvermogen! Maar ze zijn, zonder uitzondering, voor ons aller bestwil. 

 

Caitlin Johnstone, die zich ‘Rogue journalist. Bogan socialist. Anarcho-psychonaut. Guerilla poet. Utopia prepper’ noemt, wat allemaal erg ‘Sixties’ klinkt, hoewel deze Australische journaliste toen vermoedelijk nog geboren moest worden, is kennelijk ook onverbeterlijk optimistisch. In haar ‘Bio’ vertelt ze over wat haar motiveert, en het klinkt allemaal erg klassiek ‘Provo’, of ‘Kabouter’. In mijn oren sympathiek, maar vermoedelijk niet overdreven realistisch. Het lijkt zo logisch, dat als je laat zien dat feiten die je collega’s bij de ‘Mainstream Media’ aanhalen niet kloppen, dat ze dingen verzinnen alsof ze Colin Powell zelf zijn, en niet eens meer verbergen dat ze jagen op mensen die niet ‘aan boord’ zijn bij de (propaganda-oorlog) tegen Rusland en andere ‘vijanden’ van het ‘westen’, de mensen de schellen van de ogen zullen vallen. Maar ik vrees dat het zo niet werkt.

 

Waarom niet? Ik zou willen dat ik het wist. In mijn bijdrage van gisteren beschrijf ik onze ‘westerse’ samenleving als een ‘oorlog-van-allen-tegen-allen’. Een duidelijke samenhang valt feitelijk niet te ontwaren, maar iedereen lijkt geobsedeerd door het idee dat men zich moet verdedigen. En niet met argumenten, want de ‘vijand’ heeft het op hen voorzien. En op hun legitieme eisen en rechten, die overigens als regel niet bijster veel met elkaar gemeen lijken te hebben, maar in het ‘Hier-en-Nu’ worden geformuleerd, vanuit gevoel en emotie. 

 

Het doet er niet toe of je een NAVO-generaal spreekt, een politicus ter linker- of rechter zijde, of een activistische strijder voor enig ideaal. Allen voelen zich bedreigd, en hebben ze behoefte aan meer en betere wapens. En ja, natuurlijk is daar dan de ‘wapenlobby’ die daar maar wat graag op inspeelt. En dan heb ik het bij ‘wapenlobby’ niet exclusief over een groep fanatieke aanhangers van de ’NRA’ in de Verenigde Staten, maar net zo goed over hun directe tegenstanders. En ook over al diegenen die pleiten voor méér en méér geld voor ‘defensie’, méér ‘toezicht’, betere ‘controle’, scherpere ‘wetten’, strengere straffen, grenzen open, of grenzen dicht. In of uit de EU. 

 

Om onduidelijke redenen zijn we verleerd hoe je in vrede samen moet leven. Door compromissen te sluiten, afspraken te maken, en ze na te komen. En waakzaam te zijn. Geen beslissingen nemen waarvan je wéét dat ze de samenleving geen goed doen, als je er even vijf tellen over nadenkt.

 

 

Compromisloos

Er is en kans dat u, na het lezen van mijn vorige bijdrage, waarin ik stelde dat we niet langer bereid waren tot het sluiten van compromissen, niet begreep waar ik het over had.

 

Immers, in deze tijd doen we praktisch niet anders dan compromissen sluiten? De inkt van het ene compromis is nog niet droog, of er wordt alweer onderhandeld over het volgende. Hoe rijm ik dat met de stelling dat we alles willen, en nu?

 

Het probleem hier is, dat de betekenis van het woord ‘compromis’ in feite is opgeschoven. Waar het in het verleden betekende dat na intensieve onderhandelingen afspraken werden gemaakt die langere tijd stand hielden, tot de omstandigheden veranderen, betekent het in deze tijd ‘het maximaal haalbare’, waar verder geen verplichtingen uit voortvloeien. Sterker nog, het nodigt ons uit om te trachten wegen te vinden om dichter bij de totale bevrediging van onze gedroomde idealen te komen, waarbij elke ‘truc’ is toegestaan. Met inbegrip van het sluiten van compromissen om de ander op het verkeerde been te zetten, om hem of haar vervolgens een dolk in de rug te steken. 

 

Post-ideologisch’ en ‘post-religieus’ zijn we de ‘maakbare samenleving’ binnengewandeld waar ieder voor zichzelf mag, maar ook moetoptimaliseren’. De tijd dat grote, overkoepelende organisaties, na een peiling onder de leden, aanschoven voor overleg, om het resultaat daarna ter goedkeuring aan diezelfde leden voor te leggen, is een gepasseerd station. Ook politieke partijen zien geen brood meer in het vasthouden aan beloften die men in ronkende partijprogramma’s kort voor de verkiezingen aan de burger voorlegt. 

 

Wat we, met andere woorden, in deze tijd een ‘compromis’ noemen, behelst geen ‘Leven, en Laten Leven’-afspraak, maar is niet meer dan het opstapje voor de volgende aanval op degenen die jouw levensgeluk in de weg lijken te staan. Politiek ‘voorsorteren’. Wat een ‘gekwalificeerde meerderheid’ in het land wil, is als zodanig ook geen obstakel voor het doordrukken van een wet of besluit dat daar haaks op staat. Hooguit is het een uitdaging voor een cosmetische aanpassing, die je kunt verkopen als het bewijs dat je ‘geluisterd’ hebt. In die context spreekt men dan wel ronkend over een ‘compromis’, maar daar is dan in de verste verten geen sprake van. 

 

De hele heisa over ’Nepnieuws’ is nauw verbonden met deze ‘dynamiek’, waarin woorden op ‘Orwelliaanse wijze’ worden verdraaid tot ’Newspeak’, en het verzinnen van gebeurtenissen geoorloofd is, omdat men immers het ‘Hogere Doel’ dient van het realiseren van de eigen idealen? In eerdere bijdragen heb ik u al wel verwezen naar het boek ‘Flat Earth News’, van de gerenommeerde Britse journalist Nick Davies, waarin hij de ergernissen van zich af schreef over de teloorgang van zijn professie, onder invloed van ‘commerciële jongens’, die het niet zo nauw namen met zaken als integriteit. 

 

In dat boek, inmiddels een ‘klassieker’, dat echter per saldo niets heeft veranderd aan de praktijk, maar vermoedelijk alleen maar meer mensen met persoonlijke ambities op ideeën heeft gebracht, laat hij ook zien hoe het hele principe van ‘Hoor-en-Wederhoor’ totaal verkracht kan worden. Iemand die een volstrekt accuraat, feitelijk, en met argumenten onderbouwd relaas aan ons voorhoudt, wordt geconfronteerd met ‘wederhoor’ dat totale kolder is, vol met verzinsels en grove overdrijving, waar een zinnig mens zonder al te veel moeite grote gaten in schiet. Of, zoals ik het gisteren verwoordde, groot genoeg om een ‘compleet zonnestelsel doorheen te manoeuvreren, zonder dat iemand van zijn fiets hoeft te stappen’. Vervolgens wordt dat in de krant, of op de nieuwszender ‘neutraal’ gepresenteerd, wat de suggestie wekt dat de ‘waarheid wel ergens in het midden zal liggen’. En daarna wordt dat de nieuwe 'waarheid', en volgt de volgende kolder-aanval om het 'midden' nog verder uit het lood te trekken.

 

Op zich is het verdraaien van de feiten, en het verzinnen van gebeurtenissen, die vervolgens breed worden uitgemeten in de pers, waardoor de burger een vijand krijgt voorgezet die hem prikkelt om de kant van een oorlogszuchtige overheid te kiezen, allesbehalve een recente uitvinding. In de inleiding van een zeer uitgebreid, en goed onderbouwd artikel over de pogingen om mensen die onwelgevallig nieuws, en politiek niet-correcte meningen ventileren, zwart te maken, en te censureren, wordt Orwell aangehaald, die al over dat identieke fenomeen schreef vanuit zijn eigen ervaringen tijdens de Spaanse Burgeroorlog. 

 

Het verschil tussen de propagandistische leugens en verdraaiingen van toen, en de wijze waarop wij allen nu met feiten en argumenten omgaan, is dat nu praktisch iedereen zijn eigen feiten kiest uit het aanbod, en er waar nodig verzinsels aan toevoegt, om de noodzaak van een ‘ouderwets’ compromis te omzeilen. En we zijn daar zo door geconditioneerd, dat we ons geen raad weten met iemand die feiten benoemt als feiten, omdat ze aantoonbaar juist zijn, en de speculatieve interpretatie van wat die feiten ons vertellen over de wereld om ons heen, en de bedoelingen van anderen in die wereld, open laat voor discussie. Dus meerdere 'complot-theorieën' als een mogelijke verklaring ziet voor de gebeurtenissen die we waarnemen, totdat het bewijs is geleverd voor de juistheid van die ene 'waarheid'. Dat is dan geen zwakte, of 'mist', maar de kracht van iemand die zijn hersens gebruikt. Iemand die de lef heeft te twijfelen, als niet alle feiten 'kloppen'. 

 

Over het hele spectrum zie je, steeds weer, dat iemand die alternatieven voor de lezing van iemand met een zekere autoriteit aandraagt, wordt afgeserveerd als een ‘complot-denker’. Of, liever nog, als een ‘Trol’ die zonder zelf ergens over na te denken ‘disinformatie’ verspreidt, dat hem of haar wordt aangereikt door iemand met een ‘agenda’. Zonder dat men zich zelfs maar realiseert dat men zelf juist verstrikt is in een web vol angels en voetklemmen, waarin feiten er niet toe doen, maar alleen dat wat men gelooft, zoals Alexander Nix van ‘Cambridge Analytics’ het stelde. En ook als men wel beseft dat er geen bewijs is voor iets waarvan men gelooft dat het waar is, is dat niet langer een reden om af te zien van (gewelddadige) actie ter vergelding. 

 

De aanval van de belangrijkste NAVO-landen, en Israël, ter vergelding van een vermeendegifgas-aanval’ in Douma, is een fraai voorbeeld van hoe we tegenwoordig aankijken tegen ‘compromis’. Het ‘compromis’ was, dat die aanval moest voorkomen dat Rusland en de NAVO met elkaar in oorlog zouden raken. Het was het ‘maximaal haalbare’. Maar tevens het opstapje voor de verdere uitbreiding van de gewelddadigheden, nu onze vrienden in het Jihadistische en Salafistisch kamp de aftocht naar Idlib hebben geblazen. Ook als er geen bewijs voor het gebruik van gifgas door de Syrische luchtmacht gevonden wordt, betekent dat nog niet dat de NAVO-landen erkennen dat ze zich schuldig hebben gemaakt aan een oorlogsmisdrijf, en de schending van een hele batterij internationale wetten uit de tijd dat men nog échte compromissen sloot.

 

Geheel los van het hele geopolitieke gefröbel, ben ik ook van mening dat het ons maatschappelijk geen winst oplevert, die nieuwe benadering in het kader van de ‘maakbare maatschappij’. Het leidt tot een permanente, verbeten strijd van ‘allen-tegen-allen’, waarbij we verzuipen in het gevoel dat we op onze hoede moeten zijn, en alle andere mensen om ons heen er op uit zijn om ons de kaas van het brood te eten. Hoewel de meer individualistische Amerikaanse samenleving altijd al veel van dat soort trekjes had, is het nu alsof iedereen rondloopt met een handgranaat in de linkerhand, waarvan de pen alvast is verwijderd. En via de ‘modernisering’ van de economie in Europa zijn we ook hard op weg in diezelfde richting. Compromisloos strijdend voor de verwezenlijking van onze individuele idealen, in een maatschappij waarin ‘vrijheid’ betekent dat feiten en argumenten van anderen er niet langer toe doen, en de ‘vrijheid van repressie’, middels stevige compromissen, en eenduidige wetten, over de horizon verdwijnt. 

 

Alles

We leven in een ‘post-ideologische’, en ‘post-religieuze’ tijd, waarin je geacht wordt iedere opening naar enig compromis op voorhand uit te sluiten.

 

Iedereen wil alles. En nu. En als dat een conflict oplevert met anderen, die iets anders willen, dan zoekt de overheid maar uit hoe ze die anderen er van te overtuigen dat ons eisenpakket volkomen logisch is, en dat ‘progressie’ is uitgesloten als wij concessies zouden moeten doen. Dat ‘organische’ geheel wordt niet zozeer gestuurd, maar wel volop gevoed

 

In de Verenigde Staten heeft de ‘Democratische Partij’ nu de halve wereld ‘aangeklaagd’ omdat Hillary de verkiezingen van 2016 niet heeft gewonnen. Volgens mij zit er dan een steekje los. Maar niet als je slechts die helft van het ‘verhaal’ wil zien die het idee voedt dat jou iets is afgepakt waar je simpelweg recht op had. Anderen? Welke ‘anderen’?

 

In mijn krant kwam ik nog een fraai voorbeeld tegen. Na wekenlang te hebben gestreden voor een ‘Staakt-het-Vuren’ in Ghouta, waar ‘gematigde rebellen’ verwikkeld waren in een ‘stadsguerrilla’ tegen de centrale overheid in Damascus, verandert het ‘verhaal’ nu ineens in een aanklacht tegen ‘Damascus’ omdat ze die ‘terroristen’ hebben laten ontsnappen naar Idlib. Een journalist heeft een Syriër opgedoken in Duitsland, die jarenlang brieven schreef naar zijn geliefde, die vermoedelijk in een gevangenis van ‘rebellengroep’ ‘Jaysh-al-Islam’ zat, waarover ik in eerdere bijdragen al een boekje open deed. Bij de start van de vijandelijkheden waren hij en zijn geliefde naar het ‘bevrijde’ gebied gevlucht waar de ‘rebellen’ het voor het zeggen hadden. Maar op zekere dag hadden hun vrienden aangebeld, en die geliefde afgevoerd. Nu het overheidsleger ook Douma had bevrijd, was er even de hoop dat hij zijn geliefde terug zou zien. Maar zij zat niet tussen de bevrijde gevangenen. 

 

Dus waar ze bij NRC eerder hun vingers blauw typten om ‘Damascus’ in een kwaad daglicht te stellen waar het ‘Jaysh-al-Islam’ uit Ghouta probeerde te verdrijven, van waaruit die ‘rebellen’ onophoudelijk aanvallen op ‘Damascus’ uitvoerden, zitten ze nu op de lijn dat het een schande is dat ‘Damascus’ die moordenaars ongestraft heeft laten ontsnappen naar Idlib. En als je dat leest, dan begrijp je ook waarom dat soort journalisten zo’n warm gevoel krijgen bij dat succesverhaal van ‘Libië’. Het wil er bij hen niet in dat het onmogelijk is om Islamitische extremisten in harmonie samen te laten leven met ‘dromers’. Hun ideale wereld is één onophoudelijk Kafkaiaans ‘Proces’ van elkaar voor de rechter slepende burgers. 

 

Het heeft er ook mee te maken dat we in het ‘westen’ dat soort spektakel, begeleid door de media, zijn gaan beschouwen als ‘werk’. Ik las ook dat er nu serieuze plannen zijn om rechtbanken naar de burger toe te brengen, waardoor die rechters zich beter in kunnen leven in de lokale situatie. Wie gaat dat allemaal betalen? In wat voor wereld komen we dan terecht? Wie denkt nou oprecht dat dit soort initiatieven de harmonie in de samenleving ten goede zou kunnen komen? Dat wordt toch één groot, peperduur ‘lobby-bacchanaal’ om die ‘rechters’ te beïnvloeden, in een wereld vol wetten en regels, en ‘jurisprudentie’, waarin echt niemand zich nog ‘gehoord’ voelt? 

 

Overigens kun je uittekenen wat ‘Damascus’ en Rusland hopen te bereiken met het overbrengen van al die extremisten naar die noordwestelijke Idlib provincie, die daarmee de facto één grote openlucht gevangenis is. Met een semi-permeabele noordgrens, waar Erdogan zijn Salafistisch en Jihadistische vrienden op de been houdt, en probeert te voorkomen dat ze elkaar de hersens inslaan, zoals ook in andere gevangenissen waar criminelen zich vervelen gebeurt. Op enig moment zal heel Syrië, behoudens Idlib, bevrijd zijn, en onder het gezag van ‘Damascus’ vallen. Vanuit de vluchtelingenkampen keren nu al veel Syriërs terug. ‘Westerse’ landen zien dat met lede ogen aan, en proberen hen in die kampen te houden, met als argument dat het in Syrië nog niet veilig is. En dat is natuurlijk ook zo, want op gezette tijden bombarderen ‘westerse’ landen Syrië nog steeds. Waarbij Israël de kroon spant. 

 

Dat laatste, daar zal een eind aan moeten komen. Als ‘IS’ is opgerold, en er geen Salafisten en Jihadisten meer in enclaves snode plannetjes kunnen bedenken en uitvoeren met ‘False Flag’ gifgas, wat voor excuus heeft de NAVO dan nog om Syrië te bombarderen? Israël zal zich er niet door laten afstoppen. Maar hoe gaan Rutte, Merkel en Macron aan ons verkopen dat we daar ‘actief’ moeten blijven?

 

Uiteindelijk zal Idlib een ‘hoofdpijn-dossier’ worden voor Turkije, en de andere NAVO-landen. Syrië zal minder moeite hebben om de grens met die enclave, en de buitengrenzen te bewaken, dan strijd te moeten leveren tegen verspreide groepen die zich verschansen in de steden en dorpen, en de burgerbevolking als menselijk schild gebruiken, met ‘westerse’ luchtsteun. Er is een niet te verwaarlozen kans dat al die extremisten in Idlib hun woede en frustratie niet alleen op andere extremisten in Idlib zullen botvieren, zoals nu het geval is, maar dat die woede zich op enig moment zal keren tegen hun ‘sponsors’. Turkije en de NAVO-landen. Omdat ze zich verraden voelen, en onmachtig zijn uit te breken in de richting van Syrië. Als ze toch een poging in die richting zouden wagen, dan zijn ze in die ‘geconcentreerde vorm’ een ‘sitting duck’ voor de Syriërs en de Russen. Idlib als ‘Al Qaida-land’ heeft voordelen, boven pogingen om héél Syrië te bevrijden. 

 

Het zal allemaal wel niet mogen van de ‘rechter’, maar een ‘goed gesprek’ met Al Qaida en hun vrienden brengt geen verzoening. Dus kun je het speelveld beter beperken tot de ‘welwillenden’. En wil je niet, dan zoek je het toch lekker uit in Duitsland, Nederland, Frankrijk of Idlib? Daar mag je alles eisen, en willen dat je het nu krijgt.

Patent

De ‘Ombudsman’ van NRC is niet de enige die zich verslikte in het ‘Skripal’-nieuws. 

 

Maar omdat hij vertelde met zijn lezing ‘goede sier’ te hebben gemaakt tijdens een ‘bijeenkomst van juristen in Utrecht’ die ging over ‘Nepnieuws’, voel ik mij toch geroepen er weer op terug te komen. Op de één of andere manier schijnt het niet tot bepaalde ‘commentatoren’ door te dringen dat Rusland geen directe informatie krijgt van de belangrijkste ‘spelers’. Terwijl die ‘spelers’ dat land wel van allerlei criminele handelingen betichten zonder begin van bewijs te overleggen. 

 

Al degenen die de ontwikkelingen via mijn blog hebben gevolgd, begrijpen beter dan Sjoerd de Jong hoe het mogelijk is dat Lavrov zich in het openbaar afvroeg hoe het mogelijk is dat de vondst van een ‘Westers’ gif, BZ, niet werd vermeld in het ‘volledige rapport’, dat niet is gepubliceerd, maar wel is toegezonden aan de lidstaten van het OPCW. Terwijl hem blijkbaar ‘uit betrouwbare bron’ ter ore was gekomen dat sporen van dat BZ-gif waren aangetroffen in de aangeleverde monsters. 

 

Niet om de Jong te ‘dissen’, maar die loopt vervolgens weg met een ‘uitleg’ die geheel toevallig naadloos in zijn straatje past, over ‘blind’ testen, omdat de laboranten ‘natuurlijk’ niet mogen weten welke van de monsters écht is. Wááát? Ergens in de wereld wordt een monster genomen van een ‘crime scene’. Dan is toch zeker de enige valide opdracht dat de laborant moet zien te vinden wélke substanties zich in dat monster bevinden? Als de Jong zijn uitwerpselen opstuurt voor het nationale onderzoek naar darmkanker, wordt er toch ook alleen maar gezocht in zijn poep, en niet in die van een batterij andere mensen om te voorkomen dat de laborant zich laat leiden door zijn ‘vooroordeel’? Dat soort grappen reserveer je voor formele kwaliteitscontroles, die je ‘random’ en gecontroleerd laat uitvoeren om te zien of een laboratorium nog tegen zijn of haar taak opgewassen is. Maar hier weet de opdrachtgever, als het goed is, helemaal niet wat het échte monster aan stoffen bevat. Dus wat valt er dan te testen? En als er sprake is van een mix van 'Novichok' en BZ-gif, zoals Lavrov suggereerde, roept dat terecht een stortvloed aan vragen op. Ook gelet op de 'patent-kwestie' die ik hieronder nog aanhaal, waar de 'Mainstream' media vooralsnog over zwijgen, om onduidelijke redenen.

 

Die verdediging van de OPCW, die er bij de Jong als ‘zoete koek’ inging, is een ‘logical falacy’, die dicht in de buurt komt van de bewering van Alexander Nix, van ‘Cambridge Analytics’, dat het niet uitmaakt of iets waar is, als men het maar gelooft. En dat is hier natuurlijk het hele probleem. In de hoofdstad van de ‘Regime Change Professionals’, Londen, zijn ze extreem bedreven in het misleiden van de burger, en net iets gretige ‘journalisten’ en ‘ombudsmannen’. Weliswaar erkent de Jong dat ‘Westerse’ landen ‘net als Rusland’ gebruik maken van ‘Nepnieuws’, maar waar is hier het ‘Nepnieuws’? Het nieuws is, dat er blijkbaar iemand vanuit dat Zwitserse laboratorium heeft ‘gelekt’, waardoor de Russen ter ore kwam dat BZ gevonden was. Wat, vreemd genoeg, in het ‘volledige rapport’ niet terug te vinden was. Zelfs iemand die nét van de ‘journalistenopleiding’ komt heeft dan de tegenwoordigheid van geest om daar vragen over te stellen. Maar bij NRC………?????

 

Overigens verwijzen de Russen inmiddels ook naar documenten die er op wijzen dat ‘Novichok’, en een uniek wapensysteem om iemand daarmee te vergiftigen, met inbegrip van de naam van de uitvinder, in de Verenigde Staten in 2015 is aangeboden voor een ‘patent’. En wanneer valt dat kwartje nou bij al die goedgelovige redacteuren, journalisten en commentatoren, dat het hele verhaal van ‘Londen’ gaten bevat waar je een compleet zonnestelsel doorheen kunt manoeuvreren, zonder dat iemand van zijn fiets hoeft te stappen om plek te maken. De Jong beschrijft in zijn column van zaterdag zelfs dat BZ een ‘totaal ander, hallucinerend effect’ heeft. Anders dan ‘Novichok’, want daaraan ga je, zelfs in minuscule hoeveelheden, hartstikke dood. En de Skripals leven nog. Maar niemand kreeg tot nu toe de kans om even een praatje met hen te maken. Dus ‘totaal ander effect’ dan wáááát?

 

Exact omdat de Russen geen ander materiaal hebben dan onvolledigevolledige rapporten’, hun eigen administratie waaruit blijkt dat de Amerikanen ‘Novichok’ en een wapensysteem voor dat middel hebben gepatenteerd, en ‘klokkenluiders’ in de vorm van laboranten die menen dat er vals wordt gespeeld, bevatten die mededelingen van de Russen een enorme hoeveelheid écht nieuws. Normaal gesproken zou je verwachten dat een journalist de kant kiest van de ‘underdog’, die wordt geschopt en geslagen, maar niet mag weten waarom. Maar dat was vroeger……

Voorspelbaar

Het begint  voorspelbaar te worden, dat rellen met ‘gifgas’. 

 

Niet dat het in brede kring begint op te vallen dat er iets niet klopt. En je kunt nog niet echt spreken van ‘gewenning’, waardoor mensen de interesse verliezen. Maar zelfs bij mensen die louter de ‘Mainstream Media’ volgen, ontwaar ik een zekere mate van ‘vermoeidheid’. En dat is niet in de haak. 

 

Het gros van de ‘Brave Burgers’ volgt nog wel de hysterische Russofobe koers, maar we naderen met rasse schreden het moment waarop ‘Jan Kaas’/‘John Doe’ zo ver is dat hij onze leiders voorhoudt: ‘Doe er wat aan, of houd je kop!’ En dat is een serieus probleem.

 

Eigenlijk is het idioot dat we inmiddels al zo sterk geconditioneerd zijn, dat ‘oorlog’ normaal gevonden wordt. De ‘Eerste Wereldoorlog’ duurde vier jaar. De ‘Tweede-’ zes jaar. Maar de cascade van oorlogen die volgden op die ‘Tweede Wereldoorlog’, via ‘Domino-spelletjes’, uitmondend in een crescendo van ‘Regime Change’ operaties sinds de start van het nieuwe millennium, heeft iets angstaanjagends. Iets gemakzuchtigs. Iets suïcidaals.  

 

Op zich is het fenomeen van complete volkeren die ‘slaapwandelend’ een oorlog binnenliepen, voorzover ze niet in de voorste gelederen te vinden waren van de mensen die er naar snakten om anderen af te maken, in eindeloos veel boeken en studies tot vele decimalen achter de komma uitgediept. Als ik in de voormalige ‘kwaliteitskrant’ NRC lees dat mensen die vraagtekens zetten bij ‘Douma’ worden weggezet als ‘Russische Trollen’ die uit hun holen kropen na de eerste berichten over een ‘gifgas-aanval’, dan besef je dat het eenvoudigweg onmogelijk is dat NRC op enig moment tot de conclusie zal komen dat die ‘gifgas-aanval’ een ’Staged Event’ was. Dito het ’Skripal-akkefietje’. 

 

Het banale is, dat ‘gifgas’ inmiddels een ’status aparte’ binnen het hele arsenaal aan dodelijke wapens heeft gekregen, om het te kunnen gebruiken als een manier om de ‘Goeden’ van de ‘Slechten’ te onderscheiden. Er zijn nog maar weinig landen waarvan vast staat dat ze over ‘gifgas’ beschikken. Zowel Rusland als Syrië hebben, onder toezicht van de OPCW, hun voorraden opgeruimd, en productiecentra gesloten. Van de Verenigde Staten staat vast dat ze nog over belangrijke voorraden beschikken. En een ander land in de regio, dat het verdrag tegen de verspreiding van chemische wapens zelfs nooit heeft getekend, en waarvan ‘vriend en vijand’ weet dat ze chemische wapens bezitten, en ontwikkelen, is Israël. De andere drie landen die het verdrag niet hebben ondertekend, zijn Egypte, Noord-Korea, en Zuid-Soedan. 

 

Na het debacle rond de ‘Weapons of Mass Destruction’, die ons de ontwrichting in Irak, en de opkomst van IS bracht, zette de Verenigde Staten haar schouders onder het vinden van een ‘geschikte’ Directeur Generaal van het OPCW. Het werd uiteindelijk de Turkse diplomaat Ahmet Üzümcü, die eerder de Permanente Vertegenwoordiger van Turkije bij de NAVO was. Een ‘betrouwbare’ kracht. Wat zich vertaalt in steeds meer ‘conflicterende’ berichten over bevindingen van het OPCW. Professionele laboranten, en ‘bevlogen’ staf die met een zekere trots terugkijken op wat is bereikt, en die oprecht streven naar het verbannen van chemische wapens, botsen met het aangestelde politieke kader. 

 

Het is niet zo dat het OPCW inmiddels als een ‘trouwe hond’ achter de NAVO aansjokt, maar de top lijkt wel steeds nadrukkelijker bereid het eigen werk te frustreren, door niet langer volstrekt ‘transparant’ te zijn over bevindingen en werkwijze, en mee te werken aan politieke chicanes die de agenda van de NAVO bevorderen. En dat leidt blijkbaar weer tot ‘lekken’, waardoor recent naar buiten kwam dat een Zwitsers laboratorium een ‘westers’ strijdgas had gedetecteerd in de ’samples’ uit Salisbury. De leiding van de OPCW ‘verklaart’ die vondst vanuit het gebruik van een ‘control sample’. En de ‘westerse’ kranten en zenders nemen dat vervolgens over, om er aan toe te voegen dat de ‘Russische Theorie’ in de prullenbak kan. Welke ‘Russische Theorie’?

 

Lavrov meldde, heel transparant, dat een laboratorium dat de ‘samples’ uit Salisbury onderzocht, een ‘westers’ strijdgas had ontdektnaast het zenuwgas dat wordt aangeduid als ’Novichok’. En het verbaasde hem dat daar geen melding van werd gemaakt in het ‘volledige rapport’ dat niet is gepubliceerd, maar wel werd toegezonden aan de lidstaten. Het OPCW verklaart dat nu als een ’test’ van het betreffende laboratorium, om te zien of hun professionele standaard wel op niveau was. Iemand zou dus met die ‘samples’ geknoeid hebben om de kwaliteit van het laboratorium te testen? Ik moet zeggen dat ik dat een tamelijk bizarre manier vind om ‘kwaliteitscontrole’ uit te voeren. Dat doe je toch niet met materiaal dat afkomstig is van een ‘crime scene’, en bedoeld is om juridisch waterdicht bewijs te leveren voor de stof die twee mensen behoorlijk ziek maakte? 

 

Daarnaast blijft staan dat iedereen met een laboratorium ’Novichok’ kan maken, waarvan de formule in boekvorm werd gepubliceerd door een ‘dissidente’ Russische wetenschapper die zich in de Verenigde Staten vestigde, en een verbeten tegenstander is van Poetin. Een andere wetenschapper, die in Rusland werd veroordeeld wegens het verkopen van dat gif aan Tsjetjeense extremisten, stelt dat ‘Salisbury’ nooit ’Novichok’ geweest kan zijn, omdat de Skripals dat niet overleefd zouden hebben. En als het OPCW opzettelijksamples’ vervuilt, ontstaat er ruimte voor de mogelijkheid dat later ’Novichok’ werd toegevoegd aan het originele gif, dat dan BZ zou zijn, nietwaar? Beantwoordt eerst maar eens de vragen, voordat je je sappel maakt over 'Russische Trollen', zou ik zeggen. 

 

Dan terug naar ‘Douma’, waar de OPCW op uitnodiging van Syrië en de Russen onderzoek zouden doen naar de inzet van ‘gifgas’. Een VN-veiligheidsorganisatie onder leiding van een Australiër die eerder voor de geheime dienst van zijn land actief was, zette er echter een streep door. ‘Te gevaarlijk’. En ook dat roept vragen op, omdat er inmiddels tal van ‘westerse’ journalisten zijn neergestreken in Douma, die uitvoerig rapporteren over wat ze daar aantroffen. En dat zijn dan bewijzen voor de bewering van een ‘False Flag’-operatie. Dus niet in NRC, of bij de NOS of RTL et cetera. Daarnaast stellen de Russen dat ze in Douma een laboratorium aantroffen waar ‘onze vrienden’ gifgassen maakten. Met chloor in vaten die afkomstig waren uit Duitsland. Ai! Dat heeft een bepaalde ‘klank’ die sinds de ’Tweede Wereldoorlog’ de nekharen van velen overeind doet staan. Maar chloor wordt voor allerlei doeleinden gebruikt, waaronder het zuiveren van drinkwater. Het is dus niet gezegd dat Duitsland die vaten doelbewust afleverde bij ‘onze vrienden’! Maar er ontstaat zo wel een ’spoor’. En dat zou journalisten moeten interesseren, zou je zeggen.

 

En dat ‘spoor’ leidde in het verleden al naar NAVO-land Turkije, dat toevallige ook het hoofd van het OPCW leverde. Mijn insteek is dat dit geen goede tijd is om ‘goedgelovig’ te zijn, en u te laten leiden door kranten en zenders die mensen met kritische vragen afserveren als ‘Russische Trol’, of iemand die ‘mist’ veroorzaakt.  

 

Repatriëren

De ‘kinderombudsvrouw’ roept de Nederlandse overheid op om kinderen van ouders die zijn geëmigreerd naar Syrië en Irak, om zich bij IS te voegen, gedwongen terug te halen naar Nederland.

 

Nu IS is verslagen, verblijven de meeste kinderen van die Jihadisten in vluchtelingenkampen. Dat de leefomstandigheden daar verre van ideaal zijn, om het maar zachtjes uit te drukken, dat behoeft geen betoog. Maar sinds de ‘Regime Change’-operaties van de NAVO zich als een olievlek hebben uitgebreid over de aardbol, wemelt het in de wereld van de plekken waar het slecht toeven is. De vraag die zich dan opdringt, is of het een zaak van Nederland is, en hoe je dat in zou moeten vullen.

 

Nou blijkt het om een gecoördineerde actie te gaan, als ik de dame in kwestie goed beluisterde. In Frankrijk en België zijn identieke oproepen uitgegaan van identieke organisaties in die landen. Ik kreeg echter niet de indruk dat mevrouw Kalverboer de koffers al gepakt heeft om af te reizen naar die kampen, en die kinderen te gaan halen. Sterker nog, ik vrees dat ze niet met open armen zou worden ontvangen. En dan druk ik mij erg voorzichtig uit. 

 

Er ligt kennelijk geen goed doorwrocht plan om de doelstelling van mevrouw Kalverboer te realiseren. Maar hoe zit dat nou juridisch? De ouders zijn, welbewust, geëmigreerd. Toen destijds verschillende bezorgde Nederlanders zich afvroegen of je die mensen niet tegen moest houden, kwam prof. dr. Beatrice de Graaf, hoogleraar in Utrecht, en ‘terrorisme expert’, bij Pauw & Witteman uitleggen dat daar geen juridische basis voor was. Dan komt het mij voor dat er voor het terughalen van geëmigreerde kinderen al helemáál geen juridische basis is. En zéker niet als die ouders niet mee willen werken aan repatriëring, waardoor het ontvoering wordt. Sterker nog, het hele woord ‘repatriëring’ suggereert dat Nederland nog altijd het vaderland is van die geëmigreerde Jihadisten. Maar zelfs dát is juridisch niet houdbaar, vrees ik. Je kunt iemand het staatsburgerschap niet opdringen. 

 

Mevrouw Kalverboer schetste het beeld van kinderen met drugsverslaafde ouders in Nederland als vergelijkbaar. Die vlieger gaat echter, om een waslijst met redenen, niet op. En er zit een behoorlijk scherp kantje aan als de ombudsvrouw niet zozeer de erbarmelijke fysieke leefomstandigheden als reden voor een ontvoering opgeeft, maar lijkt te suggereren dat de religieuze opvattingen van de ouders voldoende zijn. Nou wil ik niet zeggen dat ik niet begrijp dat je als rechtgeaarde Nederlandse grootmoeder hoofdschuddend kennis neemt van wat dergelijke ouders hun kinderen bijbrengen, en hoe die kinderen worden geprostitueerd voor propagandamateriaal ten bate van ‘False Flag’ operaties om ‘westerse’ bombardementen en militair ingrijpen te rechtvaardigen. Maar waar begint, en waar eindigt het recht van de Staat om te bepalen welke religieuze of ideologische indoctrinatie ‘gezond’ is? Op mijn lijstje met verdachte ideologische stromingen prijkt bijvoorbeeld vrij hoog bovenaan de verdwazing die zegt dat je de hele wereld moet ‘redden’. Zelfs als de mensen die je ‘bevrijdt’ helemaal niet bevrijd willen worden. 

 

Erbarmelijke fysieke leefomstandigheden kun je op verschillende manieren verbeteren. De ‘westerse’ manier is het geven van ‘hulp’, wat peperduur is, omdat tachtig procent van het geld dat wordt gedoneerd aan de strijkstok van ‘organisaties’ blijft hangen. Een betere manier is, ophouden met al die ‘Regime Change’-operaties, en ‘R2P’-initiatieven. De indruk die ik heb, is dat mevrouw Kalverboer exact het tegenovergestelde op haar netvlies heeft staan. Namelijk een militaire interventie op Syrisch grondgebied om ‘kinderen te redden’. En als dat het plan is, dan is het niet meer dan een doortrapt cynisch verhaal om nog véél meer kinderen in de ellende te storten. Ik zeg niet dat mevrouw Kalverboer zich bewust is van de consequenties. Het is heel goed mogelijk dat dergelijke consequenties in haar ‘Roze Bubbel’ helemaal niet bestaan. Zoals misbruik en mishandeling in en door overheidsinstellingen, waardoor sommige door de overheid ontvoerde kinderen van de drup in een moesson terechtkomen, ook buiten de beschouwing wordt gelaten als je dat soort mensen hun gang laat gaan. 

 

We moeten mensen met ‘Goede Bedoelingen’ koesteren, maar ver weg houden bij het uitstippelen van beleid. Tenzij we graag door schade en schande wijs worden, inplaats van door te leren van de fouten die anderen voor ons al eens hebben gemaakt.

Valser

Robert Gore van het ‘Straighlinelogic’ blog vroeg zich af of die gifgasaanval in Syrië niet tóch had plaatsgevonden zoals de ‘westerse’ landen beweren.

 

In een intrigerend stuk erkende hij dat het onlogisch leek, en het alleen al daarom onwaarschijnlijk was dat de Syriërs en/of de Russen er iets mee te maken hadden. Los dus van hun pogingen om te bewijzen dat het ‘Fake’ was. Maar, zo houdt Gore ons voor, stel nou dat het een ‘False False Flag’ operatie was van de Russen? Een welbewuste poging om de NAVO-landen dieper het moeras van die oorlog in te trekken, wat vroeger of later tot het faillissement van de ‘westerse’ landen moet leiden.

 

Op zich geen volkomen idiote gedachte. Het denken van Bin Laden, en de recent overleden ‘vader’ van de eerste Afghaanse oorlog, die de Sovjet-Unie de kop kostte, Zbigniew Brzeziński, liep langs gelijke lijnen. Volgens verschillende bronnen was Bin Laden helemaal blij toen Bush c.s. besloten om Irak te veroveren, en Saddam op te knopen. Zoals het de Sovjet-Unie teveel was geworden, en de Verenigde Staten eerder door de oorlog tegen Zuid-Oost Azië tegen een betonnen muur liepen, met grote problemen voor de Amerikaanse economie en de (toen nog aan het goud gekoppelde) Dollar tot gevolg, zou dat avonturisme van de ‘Neoconservatieven’ uiteindelijk ook de doodsteek voor het ‘westen’ zijn. Om dat uit te lokken, was ‘9/11’ bedacht, zo gaat het verhaal. En de Amerikanen stonken er met open ogen in.

 

Dus waarom dan niet een ‘gifgas-aanval’ op Douma, om de ‘westerse’ landen te dwingen tot een oorlogsinspanning die hen vroeger of later de kop gaat kosten? Voor de Russen een geringe investering, met een maximaal rendement. In de basis niet heel veel anders dan wat ik hier zelf al enige jaren schrijf, dat al dat ‘oorlogje spelen’ ons nog lelijk op gaat breken. Met verwijzing naar de snel oplopende schulden van overheden, bedrijven en particulieren, op de rug van ‘nepgroei’, waar al het geld, en de arbeid, die wegvloeit naar dingen die ‘BOEM!’-zeggen, haast spreekwoordelijk voor ‘Verspilling’ staat.

 

Dan blijft dus slechts de vraag over, of Rusland graag ziet dat de economieën van de ‘westerse’ landen bezwijken? Mijn eigen antwoord op die vraag zou zijn dat Poetin dat niet wil. Sterker nog, dat hij nogal overdreven zijn best heeft gedaan om te trachten het ‘westen’ af te houden van die heilloze escalatie, die begon met de Amerikaanse ‘sanctie-oorlog’ nadat Magnitsky in een Russische cel overleed. Wel wordt steeds duidelijker dat Poetin en de Russische regering zich hebben voorbereid op deze krachtmeting, en er economisch niet echt onder lijden. Of eerder er juist sterker uit komen, omdat het Rusland dwingt ‘zelfvoorzienend’ te worden. Iets waar ze zeker in zullen slagen, zolang het niet uitdraait op oorlog. 

 

Dan nog steeds is Rusland niet gebaat bij een instortende Europese ‘markt’. Zelfs niet bij het uiteenvallen van de EU. Althans, als de EU zich niet verder ontwikkelt als de ‘civiele arm’ van het ‘Militair Industrieel Complex’ dat we de ‘NAVO’ noemen. 

 

Zo’n ‘False False Flag’-operatie klinkt niet onlogisch als je er vanuit gaat dat Poetin het ‘Meesterbrein’ is achter onze ‘schuldenberg’, en fatalistische interventies van de ‘Centrale Banken’ in het ‘westen’ om de ‘economische groei’ te redden. Maar ik vrees toch dat we de verantwoordelijkheid voor die stupide koers niet op anderen kunnen afwentelen. Dat is een kuil die we zelf gegraven hebben, en nu nog vol overgave staan uit te diepen. Wel zijn er inmiddels steeds meer ‘late bekeerlingen’ die beginnen te beseffen dat die neo-feodale opzet met het ‘westen’ als ‘politieagent’ en ‘administratief centrum’, en ‘slaven’ in China, India, Rusland, Afrika en Zuid-Amerika die de goederen en grondstoffen produceren tegen de laagste prijs, een gepasseerd station is. Onder hen enerzijds degenen die tenminste nog bereid zijn om na te denken over een alternatief. En anderzijds de leidende politici in de Angelsaksische wereld die onder geen beding hun feodale natte droom willen laten schieten. ‘Dan liever de lucht in!’, zou iemand als Bolton onze eigen zeeheld van Speijk kunnen parafraseren. En vandaar dat ik toch meer geloof hecht aan een ‘False Flag’, georganiseerd door ‘onze helden’ van die extremistische Islamitische terreurgroep, onder regie van ‘Londen’, dan aan een ‘False False Flag’-complot. Ook al omdat er inmiddels zo krankzinnig veel bewijzen zijn voor Arranged Media Events’ waarbij kinderen als ‘Vette Kluif’ aan het gretige ‘westerse’ publiek werden voorgezet.

 

Maar laten we eerst maar eens afwachten waar het OPCW mee komt, als ze nog gaan, en wat het legertje onderzoeksjournalisten dat nu in Douma is neergestreken naar boven weet te halen. Ook waar het de vondst betreft van een gifgas-laboratorium van ‘onze helden, en wat de inwoners van Douma die daar woonden toen die Salafisten het er voor het zeggen hadden, en dwangarbeiders tunnels lieten graven, ons kunnen vertellen over het ‘Paradijselijke sfeertje’ in dat stadsdeel, de afgelopen jaar. 

Schellen

Voor de NAVO-landen, Israël en Saoedi Arabië is Syrië een ‘speeltuin’.

 

Dat gold ook voor de andere landen waar de NAVO zich mee bemoeid heeft sinds de Sovjet-Unie de geest gaf. Maar Syrië is de ‘slagroom-op-de-taart’, omdat er nu ook wordt teruggeschoten. Althans, de kruisraketten en andere wapensystemen, zoals vanuit het veilige Libanese luchtruim afgeschoten Israëlische raketten, kunnen worden ‘onderschept’. En dat maakt Syrië 'leuker'. Maar er is meer.

 

In Afghanistan en Irak ging het om een oorlog waarbij NAVO-landen zélf in het strijdperk traden. Maar in Libië, Syrië en Oekraïne gebruikt men, net als eerder in Joegoslavië, en tijdens de oorlog in Afghanistan om de Sovjets daar te verdrijven, extremisten die men elders dan weer zegt te bestrijden. Neo-Nazi’s, Salafisten, Jihadisten, avonturiers, en ambitieuze oligarchen worden ‘gemanaged’ om die ‘doellanden’ op te lijnen voor de belangen van de ‘Grote Graaiers’. Wat een bijzonder complexe uitdaging is, omdat het onontbeerlijk is dat je de steun van mensen die normaal gesproken alleen van de bank komen voor ‘Grote Grazers’, niet wil verspelen. 

 

Dat laatste vergt het uiterste van mensen die gespecialiseerd zijn in ‘perceptie management’, want een ‘geitenwollen-sok’ zal niet snel uit zichzelf iemand knuffelen die homo’s van het dak gooit, en vrouwen verplicht om in een ‘tent’ te wonen. Dat laatste klinkt oneerbiedig, maar zo bedoel ik het niet. Respect voor de eigen keuze van andere mensen staat bij mij voorop, en als iemand er voor kiest om zich in een burqa te hullen, zul je mij daar niet over horen. Zolang diegene maar niet uitdraagt dat anderen zich ook in een burqa moeten hijsen. In eerste aanleg zit ik daarmee op dezelfde lijn als het gros van de ‘geitenwollen-sokken’. Maar in de praktijk pakt dat opvallend anders uit. Hoe kan dat?

 

Hoe is het mogelijk dat mensen die zichzelf ‘links’ noemen, zich ontwikkelen tot de grootste pleitbezorgers van fanatieke Neo-nazi’s in Oekraïne, die er niet voor terugdeinzen burgers af te schieten om een fascistische revolutie te forceren, samen met extreem cynische Amerikaanse ‘Regime-Change’-specialisten? En het antwoord is: ‘Perception Management’. 

 

In de praktijk blijkt het een peulenschil om ‘Gutmenschen’ te mobiliseren voor het steunen van de meest gruwelijke massaslachters. Het is niet nodig, en zelfs niet nuttig, om middels propaganda die niets ontziende types op een voetstuk te hijsen. Het enige wat je nodig hebt, is een ‘Grote Boef’, die je moet zien te verkopen als het ‘Grotere Kwaad’. Dat verhaal hoeft niet waar te zijn, maar je moet de ‘doelgroep’ gewoon geen tijd gunnen om dat te ontdekken. Het draait om ‘momentum’. Als de vaart eruit loopt, gaat het mis. 

 

Gutmenschen’ hebben als cruciale eigenschap, dat ze in het ’nu’ leven. Het verveelt hen mateloos als je aan komt zetten met ‘oude koeien’. Ze willen niets liever dan ‘vooruit kijken’. En het ‘positieve’ benadrukken. De hele lijn van leugens, halve waarheden, gebroken beloftes, geschonden rechten, en toezeggingen die niet werden waargemaakt leeft niet voor hen. Daarbij houden ze zich verbeten vast aan hoe iets op papier geregeld is. Ze produceren aan de lopende band ‘rapporten’, ‘initiatieven’, en ‘wetten’, aangevuld met ‘uitvoeringsbepalingen’, en ‘criteria’ om te ‘toetsen’, die hen vervullen met trots. Dat het geen enkele invloed heeft op wat de mensen die de macht hebben in de praktijk doen, registreren ze niet eens. En als het al opvalt, roepen ze een ‘overlegorgaan’ in het leven, die na een groot aantal ‘inspraakronden’ een nieuw stuk papier produceert, dat door de machtigen in dank wordt aanvaard, waarna ze er hun achterwerk mee afvegen, en het doortrekken. 

 

Hoewel rechts-extremisten, Salafisten en Jihadisten de ‘Gutmenschen’ verachten, trekken ze in de praktijk wel zij-aan-zij op tegen ‘Grote Boef’. Je kunt ze beter niet in één televisieprogramma samen laten optreden, maar zolang je ze in hun eigen ’netwerk-vakje’ laat blaten over hun hobby’s, en onrealistische kijk op de werkelijkheid, blijft het beheersbaar. Mits er voldoende ‘momentum’ is, en ‘Grote Boef’ niet verzaakt. 

 

Dat laatste is eigenlijk het enige serieuze pijnpunt, want het kost gruwelijk veel moeite om ‘Grote Boef’ in die rol te dwingen. In Syrië nodigden Assad en de Russen onmiddellijk de OPCW uit om te komen kijken in Douma na de laatste ronde van beschuldigingen wegens het gebruik van ‘gifgas’. Dat werd mogelijk gemaakt door de val van die enclave, waar onze Salafistisch helden tot voor kort nog stand hielden, en gijzelaars geboeid op platte wagens door de wijk reden als ‘menselijk schild’. En die demonstranten, die wilden dat ze, net als eerder in Aleppo, op de bus naar hun vrienden in het noordwesten van Syrië zouden stappen, om gezellig met hun vriend Erdogan thee te drinken, als beesten afschoten. Middels ‘perceptie management’ moest daarom de indruk worden gewekt dat Syrië en Rusland juist tégen zo’n onderzoek waren. En nu die OPCW-onderzoekers, samen met een schare westerse échte journalisten, in Douma zijn om te achterhalen wat er nou eigenlijk is gebeurd, moet de indruk worden gewekt dat Syrië en Rusland zijn ‘gezwicht’ voor de druk van de NAVO-landen, die enkele willekeurige doelen in de as legden, om hun nieuwste raketten uit te testen, na de blamage van vorig jaar, toen tweederde uit de lucht werd geplukt met oude Sovjet-afweer. Volgens Syrië en Rusland was dat deze keer niet anders, maar volgens de ‘perception managers’ van de NAVO was het een enorm succes.

 

Met iets van 105 ultramoderne vuurpijlen werden drie doelen geraakt, en opnamen van satellieten en van Syriërs op de grond, toonden de ravage. Volgens de ‘perception managers’ waren die doelen opslagplaatsen voor gifgassen, en een ‘onderzoekscentrum’ voor de fabricage van gifgas. Dan is het lastig te verklaren als je Syriërs doodgemoedereerd, zonder beschermende kleding, foto’s ziet maken, of bezig met bluswerkzaamheden

 

Israël schept ondertussen meer ‘momentum’ door nu praktisch aan de lopende band luchtaanvallen op doelen in Syrië uit te voeren. Voor Israëli’s geldt eigenlijk hetzelfde als voor de ‘Geitenwollen-sokken’, c.q. ‘Gutmenschen’, dat ze eigenlijk niet ‘dood gevonden’ willen worden met Neonazi’s, Salafisten en Jihadisten, maar middels ‘perception management’ wel die kant op worden gedreven, uit angst voor ‘Grote Boef’. 

 

Met ‘momentum’ is het probleem dat je niet kunt stoppen, of pauzeren, want dan vallen je de schellen van de ogen.

Gorilla

Er is een vermaard onderzoek waarbij werd aangetoond dat mensen die gevraagd werd te tellen hoe vaak een bal werd overgegooid in een groep, er voor zorgde dat de proefpersonen niet opmerkten dat er een levensgrote gorilla door het beeld wandelde.

 

Wie eenmaal is geattendeerd op dat aspect, mist die gorilla niet. Maar onvoorbereide mensen, die geconcentreerd de bal volgen, falen bij deze ‘Selectieve Attention Test’. Dus toen Stef Blok reageerde op het verhaal van Lavrov, dat een Zwitsers onderzoeksbureau sporen van exclusief ‘westers’ zenuwgas had gevonden in de ‘samples’ uit Salisbury, door ons voor te houden dat de Russen ‘mist’ produceren, probeerde hij ons te dwingen naar de bal te blijven kijken. Gorilla? Welke Gorilla?

 

Daarmee zeg ik niet dat Blok in ‘het complot’ zit. Welk complot? In een obscuur boekje met de titel ‘Mein Kampf’ spelde ene Adolf Hitler uit welke grootse visoenen hij had voor de toekomst van het Germaanse ras, en ‘Vaderland’ Duitsland. En hoe Russen en Joden, en andere ‘communisten’ die uit waren het stichten van een communistisch wereldrijk, daar niet in pasten. Niks geheims aan. Wel organiseerde hij uiteenlopende gebeurtenissen om de grond rijp te maken voor de verwezenlijking van zijn plannen, en liftten hij en zijn strijdmakkers mee met bepaalde gebeurtenissen door de realiteit bij te buigen, of te verdraaien, om er voordeel uit te halen. Maar die ‘Gorilla’ liep in het volle zicht door het beeld. 

 

Kijken we naar de actualiteit, dan zien we een enorm ‘rommelig’ geheel. De ‘bal’ vliegt van hot naar her. Maar de ‘Gorilla’ is hier de ‘Petrodollar’, om het maar even niet al te gecompliceerd voor te stellen. De Verenigde Staten zijn bereid Hemel en Aarde te bewegen om de status van hun ‘munt’ als ‘wereldhandelsmunt’ te verdedigen. En om dat te bereiken, organiseren ze bepaalde gebeurtenissen om de realiteit bij te buigen, of te verdraaien, of haken ze aan bij toevallige incidenten als ze menen er oordeel uit te kunnen slepen. Die geostrategische agenda zelf is allesbehalve een ‘Complot’. 

 

Maar als ze van de daken zouden schreeuwen dat de Russen en Chinezen een bedreiging zijn voor hun geprivilegieerde positie in de wereld, en dat die ‘slaven’ gewoon moeten werken, en dankbaar moeten zijn voor de korstjes brood die overschieten, zouden ons in Europa ook meteen de schellen van de ogen vallen. Toch is dat de ‘rode draad’ die de ‘rode lijnen’ genereert waar we nu zoveel last van hebben. Irak en Libië waren geen ‘toeval’. Het waren niet eens problemen die zich aandienden, maar die zorgvuldig werden gekweekt en opgediend. Na de introductie van de Euro wilde Saddam olie leveren tegen Euro’s, inplaats van Dollars. Dus moest hij vertrekken. Gaddafi lanceerde zijn plan voor het leveren van olie op basis van een ‘Gouden Dinar’, dus een terugkeer naar de goudstandaard als alternatief voor de ‘Petrodollar’, en tekende daarmee zijn doodvonnis.

 

Uiteenlopende ‘Atlantische’ commentatoren en politici houden ons voor dat onze afhankelijkheid van Russisch gas ons kwetsbaar maakt voor Russische chantage. Maar het is andersom. De Amerikanen dreigen nu niet alleen aan de lopende band, en op alle fronten Rusland, omdat het met de Chinezen werkt aan de introductie van de PetroYuan, gekoppeld aan het goud, als alternatief voor de Petrodollar, maar ook Europese bedrijven die meewerken aan het realiseren van ‘Nordstream 2’. Die ‘Gorilla’ wandelt open en bloot door het beeld, maar Blok ziet ‘m niet. Of wil ‘m niet zien. Maar ik ben toch bang dat het eerder dat eerste is. Krampachtig houdt hij zijn ogen gericht op de ‘bal’, en hij raakt in paniek als hij dreigt de tel kwijt te raken. 

 

Het is ook mogelijk dat hij het wél ziet, maar niet wil eindigen zoals Saddam of Gaddafi, zeg maar. Gewoon laf meeleunen om ons het lot van Irak, Libië of Syrië te besparen. Maar geen slapende honden wakker maken, want daar komt ellende van. Zo’n ‘educatieve’ instelling maakt iemand al snel tot ‘Burgemeester in Oorlogstijd’, en dat kan pijnlijk zijn als de afloop anders is dan men meent als men de status quo verdedigt. 

 

De lawine aan ‘sancties’ die de Amerikanen, inmiddels zonder, of met niet meer dan halfslachtige steun vanuit Europa, opleggen aan de Russen, en de gelijktijdige ‘handelsoorlog’ tegen China, hebben niets te maken met de redenen die men opvoert. Die worden er met de haren bij gesleept, of ze zijn het product van in scene gezette ‘incidenten’. Europa bevindt zich daarbij tussen een ‘Rock, and a Hard Place’, en loopt het risico verscheurd te worden, terwijl de ‘Burgemeesters in Oorlogstijd’ wanhopig proberen de ‘Kool’ en de ‘Geit’ te sparen. Dat kan niet zo doorgaan. De ‘mist’ zal op enig moment optrekken, en ons voor voldongen feiten plaatsen. En dan zien we die ‘Gorilla’.

 

Het probleem van beeldspraak, of projecties vanuit wetenschappelijk onderzoek, is dat de realiteit altijd veel complexer is. Dat Russen en Chinezen hun eigen ‘spelopvattingen’ meebrengen, en ook niet altijd het achterste van hun tong laten zien, dus ook wel ‘mist’ genereren, is een open deur. Toch valt dat in het niet bij wat ‘westerse’ landen, en meer in het bijzonder de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk aan ‘mist’ produceren. Knappe kop die uit de tsunami aan onderling met elkaar in tegenspraak zijnde mededelingen uit ‘Washington’ en ‘Londen’ nog een coherent geheel weten te destilleren. Het ene moment meldt Trump dat hij binnenkort de Amerikaanse militairen terugtrekt uit Syrië, het volgende blijven ze tot alle ‘doelen’ gehaald zijn. En binnen vierentwintig uur herbevestigt Trump dat ze hun spullen kunnen pakken, en zet men 'bondgenoot' Macron in zijn hemd

 

Tenzij er sprake is van volledige chaos in de ‘westerse’ hoofdsteden, is dat eerder een poging om de ‘bal’ in hoog tempo ‘rond’ te laten gaan, zodat we de ‘Gorilla’ niet opmerken. In de ‘link’ die ik eerder gaf naar een prima analyse van Jim Rickards, stelde de Amerikaan dat Poetin zijn ogen nooit van de ‘bal’ had gehaald. Dat appelleert echter aan een ander balspel, zonder ‘Gorilla’s’. In dit voorbeeld, mét ‘Gorilla’, zijn Rusland en China de bedenkers van het ‘experiment’. Wat hen frustreert, en fascineert, is het gegeven dat wij niet willen stoppen met ‘tellen’. Zij roepen: ‘Gorilla!’. En Blok roept terug: ‘Hou je mond! Zo kan ik mij niet concentreren!

View older posts »