Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Zoeken op dit blog

Schoonmaak

De ‘Grote Schoonmaak’ is begonnen.

 

Nadat de ‘Complot-Denker’ Alex Jones, en nog enkele andere ‘radicalen’ uit die hoek van de diverse ‘Sociale Platforms’ werden gesmeten, is het nu de beurt aan ‘Links-Leunende’ commentatoren. Het patroon dat hierdoor zichtbaar wordt, is dat niet ‘Links’ of ‘Rechts’ op de korrel wordt genomen, maar eenieder die kritiek heeft op de ‘Warparty’. 

 

In mijn bijdrage van gisteren stond ik stil bij de zéér ruim bemeten aandacht in NRC voor een boek waarin de schrijver Trump aanmerkt als een ‘trekpop’ van Poetin. Op de ‘Links-Leunende’ website ‘Counterpunch’ verscheen DIT artikel van de hand van Paul Edwards, waarin hij de vloer aanveegt met die ‘Complot-Theorie’. En zeker níet omdat Edwards idolaat is van Trump, of Poetin. Maar gewoon omdat het de meest bezopenComplot-Theorie’ is die er in járen is opgedoken, als we puur naar de feiten kijken. Maar feiten doen er niet meer toe. Een verhaal moet ‘onthullend’ en ‘spannend’ zijn. En de ‘Warparty’ helpen.

 

Een andere ‘Links-Leunende’ publicist op die website staat stil bij het obscure gegeven dat de verdubbeling van de uitgaven voor dingen die ‘BOEM!’ zeggen in de Verenigde Staten sinds het eind van de ‘Koude Oorlog’ in de media op geen enkele weerstand stuit. De kritiek die men op Trump heeft is dat hij niet de ‘Jihadistenvriend’ en ‘Rusland-haterJohn McCain bedankte, die hem dat budget had aangereikt. Inclusief in de 'wet' geformuleerde opdrachten om Rusland en Iran op hun nek te springen. 

 

Kritiek op John McCain was ook voldoende voor Twitter om het ‘account’ van Caitlin Johnstone, ‘Bogan socialist. Anarcho-psychonaut. Guerilla poet. Utopia prepper.’,  dus ook ‘Links-Leunend’, (tijdelijk) op te heffen. Twitter bedacht zich nadat Johnstone er op haar populaire website kritiek op leverde, maar ‘de toon is gezet’, zeg maar. 

 

Ajamu Baraka, de initiatiefnemer van ‘Black Alliance for Peace’, en in 2016 kandidaat vice-president voor de ‘Green Party’ in de Verenigde Staten, houdt ons voor dat verzet tegen ‘Bipartisan Warmongering’ (de ‘Warparty’) een strijd is voor de mensenrechten, en onderdeel is van onze morele plicht om op te komen voor de armen in de wereld, en de ‘werkende klasse’. Geen populaire thema’s bij de ‘Mainstream Media’ en de multinationals die de ‘Sociale Platforms’ beheren. 

 

NRC besteedt dit weekend uitgebreid aandacht aan de ‘wederopstanding’ van ‘Links’, na de publicatie van een manifest van een groep die zich ‘Vrij Links’ noemt. Het verwijt uit de hoek van de ‘Warparty’ is dat het onacceptabel is dat de groep afstand neemt van ‘Identity Politics’, en voorstelt om terug te keren naar sociaal-economische thema’s. U raadt het al: Die ‘Linkse’ types zijn eigenlijk ‘Rechts’! Toch? ‘Islamofoob’. En hoezo zou je geld uit moeten trekken voor armoedebestrijding, onderhoud aan de infrastructuur, en het overeind houden van de welvaartsstaat als je er ook dingen voor kunt kopen die ‘BOEM!’ zeggen?!? Begrijpen die ‘Linkse Rakkers’ dan niet dat ze deur open zetten voor die doodenge ‘KGB-intrigant’ Poetin…………….? ‘Beter dood dan rood!

 

Ehhhh. Hoe zat het ook alweer? Kunnen al die mensen met smetvrees misschien even terugkeren op aarde, voor het volledig uit de klauw loopt? Hygiënisch is schoon genoeg.

Vriendenclub

Hoe sterk is de ‘munt’ van een land waarvan de gekozen president een ‘trekpop’ is van Poetin?

 

Beetje wereldvreemde voorstelling van zaken, maar in twee artikelen over drie pagina’s brabbelt Michel Krielaars in NRC van vrijdag over Trump als een ‘Marionet van het Kremlin’, op basis van een ‘onthullend en spannend’ boek van Craig Unger die werkt voor ‘Vanity Fair’, terwijl Hubert Smeets van ’Raam-op-Rusland’ nog eens benadrukt dat ‘de Roebel’ geen partij is voor ‘de Dollar’, en dat het slechts een kwestie van tijd is voor Poetin kopje onder gaat. 

 

Persoonlijk haal ik mijn informatie over wereldgebeurtenissen bij voorkeur uit ‘informatieve’ boeken en artikelen, waar ‘onthullend’ doorgaans nogal ranzig is, zoals bij Trump die zich met ‘lichtekooien’ inliet met ‘plasseks’ in een Russisch hotel, waar dan verder geen bewijs voor wordt aangereikt. En ‘spannend’ kan volgens mij nauwelijks betrekking hebben op dingen die al gebeurd zijn. Het boek van Unger blijkt deels gebaseerd op de 'aantekeningen' van een communistisch relikwie, en blijkbaar geen vriend van Poetin, die Unger heeft ‘ingezien’. Dat is het meest in het oog springende probleem met dat hele ‘Russia-Gate’, dat het aan elkaar hangt van de roddel en achterklap. ‘Manipulatie’, dus. Ontzettend spannend, als een roman, die Krielaars voor NRC recenseert, maar niet noodzakelijk ook waar gebeurd.

 

Dan die kracht van de Dollar. Smeets is geen econoom, en ik ook niet. Gelukkig maar, in dit verband, want anders wordt de verwarring alleen maar groter. Smeets houdt niet op zijn lezers te attenderen op het ‘feit’ dat de Russische economie net zo groot is als die van de Benelux. Stelt dus geen ros voor, is de onderliggende boodschap. Maar maakt dat Rusland kwetsbaar voor economische oorlogsvoering waar ‘Washington’ patent op heeft? 

 

In een geglobaliseerde wereld wel. Maar die bestaat niet meer. Zoals ik eerder al betoogde betekent het voor de Russen niet noodzakelijk dat hun levensstandaard daalt als ze geen ‘Donald Duck’ meer kunnen kopen. Waarmee ik bedoel te zeggen dat je je af moet vragen wat de Russen gaan missen als de Roebel in waarde daalt ten opzichte van de Dollar, in een ‘economisch verkeer’ dat allengs ‘dunner’ wordt. Niet in de laatste plaats omdat Rusland meer en meer contracten voor levering van olie afsluit buiten de Dollar om, en dat land onlangs het overgrote deel van haar ‘Reserves’ in Dollars opzichtig dumpte, en er goud voor kocht. Om de levensstandaard van de Russen op peil te houden, of de welvaart zelfs te laten groeien, dienen ze in Rusland meer producten zelf te maken. Of te importeren van andere landen die geen boodschap (meer) hebben aan de Dollar. 

 

Het belangrijkste land voor de Russen is daarom niet de Verenigde Staten, en zelfs niet Duitsland, of één van de andere Europese landen, maar China. Dat land wordt ook door de Amerikanen aangevallen, en moet uit lijfsbehoud op zoek naar andere klanten. Eureka! Rusland! (En nog meer landen die best ‘Chinees’ willen kopen in ruil voor goederen en grondstoffen die zij beschikbaar hebben voor de export). Vreemd genoeg is Smeets stekeblind voor die ontwikkeling, en de gevolgen voor ‘zijn’ geliefde Dollar. In elk geval op termijn. En meer in het bijzonder als straks het moment aanbreekt waarop de Chinezen ook officieel de patenten en rechten van ‘westerse’ bedrijven niet langer erkennen. 

 

China produceert meer dan de spullen die je bij de ‘Action’ kunt kopen. Jaren geleden kocht ik er hoogwaardig gereedschap, dat je in Europa alleen op bestelling kon krijgen, tegen prijzen die hier om en nabij zes keer de prijs waren die je er in Shanghai voor moest neertellen. ‘Duits’ of ‘Zwitsers’, maar ‘Made in China’. Net als de meeste ‘Apple’-producten. Is dat grootste bedrijf ter wereld nou Amerikaans, of Chinees? ‘Apple’ en andere fabrikanten benadrukken dat maar een fractie van de kosten van een IPhone, of vergelijkbaar product, kan worden teruggevoerd op werk dat is uitbesteed. Maar dat komt omdat ze bij die ‘kosten’ de afschrijving op hun peperdure hoofdkantoor, de ‘marketing’, het ‘lobbywerk’, de donaties aan politici, en de exorbitante ‘vergoedingen’ voor het management en dergelijk optellen. Of, zoals DIT artikel ons voorhoudt: ‘they are outsourcing undesirable, dangerous and menial jobs’, oftewel alles wat écht van belang is. Maar het ‘hoogwaardige’ werk van de programmeur dan? Ook Chinees, zelfs als ze er een Amerikaan voor betalen.

 

Waarom denk ik nou dat Smeets de boel loopt te flessen? Omdat je in die kringen ineens wel ziet dat ze begrijpen dat ‘hier’ alles tien tot twintig keer zo duur is als in Rusland, als het er om gaat te verdedigen waarom onze ‘Defensieuitgaven’ zo astronomisch zijn in vergelijking tot dat zakcentje dat de Russen uitgeven. Dan staan ze direct klaar met ‘correcties’ van de bedragen gebaseerd op het ‘kostenniveau’. Een lobbyist voor de ‘Atlantische zaak’ als Smeets komt zijn bed niet uit voor het bedrag dat ze zijn Russische tegenstrever bieden. Sterker nog, als je Smeets en de zijnen mag geloven, doen die tegenstrevers bij de ‘Alternatieve Media’ het allemaal gratis! 

 

Dat Rusland er in minder dan geen tijd in slaagde ‘gehakt’ te maken van ISIS, die kort voordat ze zich met de oorlog tegen Syrië begonnen te bemoeien nog binnen de stadsgrenzen van Damascus hun opslagplaatsen voor al die ‘westerse’ wapens en chemicaliën hadden, maar het nu moeten doen met een strookje land op de grens met Turkije, dat ook op de nominatie staat om te worden bevrijd, en enclaves die worden beschermd door het 'westen'. Terwijl ze ondertussen de langste brug van Europa op een ‘achternamiddag’ bouwden, waar we in Europa zelfs de bestaande bruggen al niet meer kunnen onderhouden, zegt dat wel iets over de ‘slagkracht’ van de economie van Rusland. 

 

Dus, om terug te komen op mijn vraag, vrees ik dat het antwoord op de vraag hoe sterk de munt van die 'trekpop' is luidt: ’Niet sterk!’ De theoretische koopkracht van de Dollar mag dan toenemen als de waarde van ‘munten’ elders wegzakken, maar als ze daar geen Dollars meer willen, of de Verenigde Staten verbiedt aankopen uit dat land, wat zegt die ‘koers’ dan nog? En als al die spotgoedkope producten onbereikbaar worden voor Amerikanen en Europeanen, wat zegt dat dan over uw en mijn koopkracht? En als de Turkse economie door die snoeiharde sancties door het ijs zakt, en er komen nog eens miljoenen vluchtelingen richting Europa, hoe ziet de toekomst voor uw kansen op de arbeids- en woningmarkt, en uw sociale zekerheid, er dan uit? En wat als er dan ‘oude bekenden’ meereizen?

 

Bedankt Hubert! Bedankt Michel! Toppertjes! Met zulke vrienden……….

 
 

Gaia

Door de belangstelling van spirituele groepen is er in de klassieke wetenschap een zekere weerzin tegen de ‘Gaia-hypothese’.

 

Zie het maar als de ‘ultieme complottheorie’. Als een gevangenis waaruit we niet kunnen ontsnappen. Hooguit kunnen we het interieur ‘pimpen’ door wat met het meubilair te schuiven, en de schilderijtjes op een andere plek aan de muur te hangen. George Carlin, de libertaire Amerikaanse komiek, had ooit een sketch waarin hij zijn publiek voorhield dat de ‘zin van het leven’ wellicht was dat de aarde haar zinnen had gezet op plastic. En dus bracht ze de mens voort. 

 

De term ‘Gaia’ is ontleend aan de Griekse mythologie, waarin ‘Gaia’ geboren werd uit chaos als ‘Moeder Aarde’. Feitelijk is de ‘Hypothese’ niet meer dan ‘Actie = Reactie’. Verander iets aan deze of gene ‘parameter’, en dat zal leiden tot een reactie binnen systemen die ermee verbonden zijn, wat een kettingreactie teweeg brengt, waardoor ‘Gaia’ verandert. Deels op onvoorspelbare wijze, omdat we de capaciteit niet hebben om het door te rekenen. 

 

Bij het MIT zijn ze daar niet van overtuigd. Hun ‘World One’ computerprogramma spuugt nu sombere voorspellingen uit over wat ons als mensheid te wachten staat. Wat koren op de molen is van alle ‘Doomsday-profeten’. Maar wat nou als dat soort pogingen om grip te krijgen op onze toekomst een ‘Self-fulfilling Prophecy’ zijn? Zoals menigeen die kritisch staat tegenover uitgaven voor dingen die ‘BOEM!’ zeggen er op wijst dat als je je voorbereid op een oorlog, je die oorlog vroeger of later ook krijgt. Het was geen uitgemaakte zaak. Het was niet nuttig. Het was niet nodig. Maar het zat in de planning. Dus: ‘Pak aan!

 

Sinds de betrekkelijke passiviteit van de religie als ‘uitleg’ plaats heeft gemaakt voor de aanmerkelijk ambitieuzere ‘zachte’ wetenschappers, die grossieren in denkbeelden over een ‘maakbare samenleving’, en het ene na het andere ‘model’ uit hun hoge hoed toveren, neemt de stabiliteit in de wereld niet echt zienderogen toe, om het maar vriendelijk uit te drukken. Hoewel ik niet zo nodig terug hoef naar religie als kalmeringsmiddel, zie ik zelf wel brood in een terugkeer naar passiviteit in die zin dat we meer beslissingen overlaten aan een ‘markt’. 

 

Er is niks op tegen als we een stevige vloer onder die ‘markt’ leggen. Maar waar we nu getuige van zijn, is een potpourri aan initiatieven die zich een weg banen naar de ‘wetgevende macht’, en die per saldo ‘Moeder Aarde’ sommeren om van haar luie zitvlak af te komen, en zich ‘geëmancipeerd’ in te spannen om de productiviteit op te voeren. En dat lijkt mij niet zo’n goede ontwikkeling. Sterker nog, ik meen dat die egalitaire ‘alle hens aan dek’-benadering om de schepping te voltooien ons in grote problemen brengt. Met die computer van het MIT voorzie ik een terugkeer naar de ‘oersoep’ van complete chaos op golven van meer en meer wetgeving en beleid dat juist bedoeld is om de ‘puntjes op de i’ te zetten, en ‘weerstanden’ op te ruimen. 

 

Een focus op bepaalde cynische groepen die op de achterhand ‘sturend’ op zouden treden, ontneemt ons het zicht op onze eigen rol. Een wolk Amerikaanse kranten en tijdschriften die gecoördineerd afstand nemen van uitspraken van Trump, die hen ervan beschuldigt een vijand van het volk te zijn, en aan de lopende band ‘nepnieuws’ te verspreiden, roept de vraag op waarom die publicaties dat nodig hebben? In principe zou de kwaliteit van hun analyses en verslaggeving toch afdoende moeten zijn om de lezers te overtuigen? In dezelfde geest is het vreemd dat ‘Facebook’ het kennelijk nodig vindt om met juridische stappen te dreigen tegen een website die het niet eens is met censuur op dat ‘sociale platform’. Maar als ‘Facebook’ overtuigd is van haar gelijk in deze, wat kan het hen dan schelen wat iemand anders daar van vindt?

 

Het zijn ‘communicerende vaten’ die het communiceren verleerd zijn. Men spreekt niet langer mét elkaar om uit problemen te komen, maar vooral óver elkaar. Een beetje meer respect voor ‘Gaia’ graag!

Teflon

Opnieuw een groot schandaal rond verzwegen misbruik van kinderen binnen de Katholieke kerk.

 

Het cynische patroon dat zichtbaar wordt, is dat kerkelijke autoriteiten er niet alleen van op de hoogte waren, maar in geschreven verslagen zelfs documenteerden wie, wat en waar. Als ‘straf’ werd de dader weggehaald uit de gemeenschap waar hij door de mand was gevallen. Van aangifte doen zag men af. Het excuus dat daarvoor wordt opgevoerd is dat men bang was voor ‘reputatieschade’. De ‘Goede Naam’ van de kerk mocht geen averij oplopen. 

 

Vermoedelijk was dat in sommige gevallen de oprechte motivatie van de ‘Hoogste Herder’ binnen de geloofsgemeenschap die dat oordeel velde. De ‘Kerk’ was een ‘baken’, en schade toebrengen aan dat imago diende geen doel. Het zou de autoriteit en functie van dat instituut ondermijnen, en ik maak mij sterk dat zelfs de diep gelovige ouders van de kinderen die misbruikt werden in veel gevallen vielen voor dat argument.

 

Ook waar opsporingsautoriteiten de ‘geruchten’ opvingen, of op bewijs stuitten, zal men in veel gevallen om die reden een oogje dicht hebben geknepen. In extreme gevallen hoor je daarbij de verhalen van ouders die wel degelijk aangifte wilden doen, maar bij politie en justitie geen poot aan de grond kregen. Op ouders werd daarbij ook wel druk uitgeoefend door te benadrukken dat het slachtoffer erdoor ‘getekend’ zou worden als het tot een proces kwam. En dat de kans op een veroordeling, gelet op de ‘diepe zakken’ van de ‘Kerk’, die zich de beste advocaten konden veroorloven, bepaald geen zekerheid was. 

 

Dat een ‘Kerk’ die het ‘celibaat’ predikt, een magneet is voor mensen met ‘deviante’ seksuele voorkeuren is al eeuwen bekend. In de tijd dat homofilie nog strafbaar was, was de ‘Katholieke Kerk’ een ‘vrijplaats’. Maar naast de autoriteiten die alle schandalen onder het tapijt veegden om het ‘Onbevlekte Blazoen’ van die ‘Heraut van de Rechtschapenheid’ geen schade te berokkenen, waren er ook al vele eeuwen cynische types die hun chantabele confraters juist aan een glansrijke carrière hielpen, om zo hun eigen macht binnen de ‘Kerk’ te vergroten. 

 

Het gonst van de geruchten dat dit systeem werd overgenomen door ‘Goed Ingevoerde’ politici, en hun kapitaalkrachtige sponsoren. Sinds ‘MeToo’ zijn er al vele ‘Nobele Volksvertegenwoordigers’ finaal door het ijs gezakt. Merendeels mannen, maar ook vrouwen. Wat daarbij tot nog toe echter grotendeels verborgen is gebleven, dat zijn de netwerken van ‘Insiders’ die geweten moeten hebben van wat hun collega’s uitspookten. In de ‘Alternatieve Media’ nemen mensen geen blad meer voor de mond, maar waar het blijft bij verdachtmakingen op grond van flinterdunne aanwijzingen, die een flinke dosis fantasie vergen om uit te groeien tot een monsterlijke aantijging, is dat ronduit gevaarlijk. 

 

Anderzijds bewijst de tsunami aan onthullingen rond religieuze gemeenschappen dat er in veel van die gevallen al veel langer ‘rook’ was, en dat het uiteindelijk veel te lang duurde voordat het ‘vuur’ werd ontdekt. Maar hoe ver ga je als er ergens ‘rook’ opkringelt uit het gepoetste en gelikte ‘Paleis van de Democratie’? En hoe voorkom je dat een oververhitte geest meent dat het tijd wordt voor een ‘Grote Schoonmaak’, waarbij hij of zij zelf het initiatief neemt?

 

Na de ontluisterende wijze waarop ‘Pizza-Gate’ eindigde met een schietpartij waarbij gelukkig geen slachtoffers vielen, werd dat verhaal actief afgeschermd en naar de achtergrond gedrongen door de ‘Mainstream Media’ die Hillary en haar team in bescherming namen. Het hele verhaal is sinds die militaristische interventie geparkeerd in het ‘gesloten archief’ van ‘complot-theorieën’ die ‘debunked’ en ‘discredited’ zijn. Maar dan……..

 

Dan duikt er opnieuw een verhaal op over Bill dat de haren in je nek recht overeind zet. Over misbruik op industriële schaal, en een getuige die bereid zou zijn gevonden te getuigen, waarna de journaliste en ex-politieagente die bezig is dat verhaal te ontwikkelen, in een hotelkamer in Washington een voortijdige dood sterft. En ja, het is mij bekend dat er mensen bereid zijn schadelijke verhalen uit hun dikke duim te zuigen om zo politieke opponenten uit de vergelijking te trekken. Zie het ‘Steele-Dossier’. Maar andermaal bekruipt mij toch ook het gevoel dat wat binnen de ‘Katholieke Kerk’ en andere religieuze gemeenschappen op enig moment de norm was, binnen de ‘Warparty’/‘Deep State’ ook tot kunst is verheven. 

 

Voor mijzelf wil ik best erkennen dat ‘House of Cards’ mij boeide, omdat Kevin Spacey jarenlang deel had uitgemaakt van de entourage van de Clintons, en het gerucht ging dat veel van wat er in die serie voorbij kwam was ontleend aan het leven van die twee ‘Power-Players’ in de Amerikaanse politiek. Spacey leeft nog, maar werd zelf ingehaald door ‘MeToo’, waarmee de serie effectief om zeep werd geholpen. Dat ‘MeToo’ een stuk gereedschap is geworden in de handen van politieke en maatschappelijke makelaars die er een cynische agenda op na houden, en op geen enkele wijze enige compassie hebben met de slachtoffers, is een stelling die je probleemloos op kunt hangen aan overduidelijk zorgvuldig georkestreerde ‘onthullingen’. 

 

Een probleem is het ‘Teflon-effect’. Politici, en mensen, of organisaties met veel maatschappelijk aanzien die al vele malen werden beschuldigd, maar steeds ongeschonden uit de strijd kwamen, worden op enig moment ‘onaanraakbaren’. Dat is de enige verklaring voor het gegeven dat de ‘Katholieke Kerk’ eeuwenlang haar praktijken heeft weten te verhullen, terwijl ‘iedereen’ wist dat het stonk naar de Hel. In zo’n atmosfeer houden slachtoffers hun mond, omdat ze weten dat niet de daders voor schut gaan, maar zijzelf. Dat is net zo erg als de situatie waarin een meute mediawolven klaar staat om iemand te verscheuren bij de minste aantijging, of op grond van een handeling die in de tijd waarin die plaatshad allesbehalve opzienbarend was, en zeker geen blijk van misbruik. Of bij een volkomen verzonnen verhaal, dat echter 'politiek correct' kan worden uitgebaat.

 

Daarom stellen bezorgde burgers dat 'decadentie' onze samenleving bedreigt.

Goud

De ‘munten’ van tal van ‘opkomende’ landen verliezen in hoog tempo hun waarde als gevolg van de economische en monetaire oorlogsvoering van de Verenigde Staten.

 

Niet alleen landen die het doelwit zijn van die vijandige handelingen zijn het slachtoffer, maar ook tal van landen in de ‘periferie’. Deels omdat de wapens die worden ingezet ‘bot’ zijn, en daardoor volop ‘collateral damage’ veroorzaken. De inspiratie voor deze bijdrage vond ik in een groot artikel op de voorpagina van NRC over de val de Turkse Lira, waarin gesteld werd dat het allemaal de schuld was van Erdogan, en dat de Amerikanen geen blaam treft. Want Erdogan had de economie ‘aangejaagd’ met goedkoop geld, en de staatsschuld op laten lopen tot zeventig procent van het GDP. 

 

Een staatsschuld van zeventig procent van het GDP is in het ‘westen’ laag. De Verenigde Staten zitten ruim boven de honderd procent, zeker als je bedenkt dat ze in dat land, en in de meeste EU-landen, dat GDP op allerlei manieren ‘gepimpt’ hebben door de ‘waarde’ van een keur aan criminele activiteiten te schatten, en op te tellen bij het GDP, alsof die niet eerder een ‘last’ zijn, dan een ‘lust’. Daarbij is GDP een extreem dubieuze grootheid om de ‘waarde’ van de nationale economie aan op te hangen, zoals HIER nog eens wordt uitgelegd. En laat u niet afschrikken door het ‘doomsday’-karakter met ‘End of Times’-thema’s, maar volg de argumenten en de logica, en laten we voorkomen dat we met open ogen de duisternis in marcheren, met onze rug in de rijrichting, helemaal hyper-de-pieper van ‘economische records’ die werden gekocht met 'economic stimulus'.

 

In die getroffen landen is de koopkracht van goud (en andere edelmetalen) echter redelijk op peil gebleven. Wat ‘Goldbugs’ sterkt in hun idee dat je ‘goud’ moet bezitten om niet te worden begraven als de crisis mondiale proporties aanneemt. De unieke kwaliteit van dat edelmetaal is dat het (relatief) schaars is. En dat je het, anders dan een ‘Bitcoin’, vast kan houden en op kan bergen. Niet omdat het zo mooi glimt. De waarde wordt kunstmatig laag gehouden door het in omloop brengen van ‘papiergoud’, waarover hieronder meer. Daarnaast zijn zelfs de overheden die ‘gouden munten’ in omloop brengen blijkbaar niet te vertrouwen. Dus lees dit niet onverkort als een verkooppraatje. 

 

Voor burgers in de Verenigde Staten en Europa is dat effect nog niet écht goed zichtbaar, en wellicht kunnen we het nog een tijdje volhouden, al stijgen de prijzen en lasten al wel onrustbarend, afgezet tegen de moeizame stijging van de lonen. Dat laatste is opmerkelijk, als je leest dat er steeds meer vacatures open blijven staan. De prijs van ‘goud’ is (nog) redelijk stabiel afgezet tegen de Dollar en de Euro, wat het vertrouwen in die ‘munten’ op dit moment geen schade berokkent. Maar er is geen formele koppeling tussen ‘goud’ en de Dollar, of de Euro. En de prijs van ‘goud’ zoals dat in het ‘westen’ wordt gepubliceerd wordt sterk beïnvloed door de handel in ‘papiergoud’. Dat wil zeggen, ‘beleggingen’ in ‘goud’ waar geen fysiek ‘goud’ aan te pas komt. Een bank of beleggingsfonds belooft dat de prijs van een ‘aandeel’, of het bedrag dat op een ‘rekening’ staat, de koers van ‘goud’ zal volgen. 

 

Hoe groot de omvang is van de handel in ‘papiergoud’ weet geen mens. Maar dat ‘volume’ is wel zo groot, dat als de economie ‘klapt’, en ‘goud’ net zo waardevol wordt als nu in Venezuela of Turkije, afgezet tegen wat het een jaar geleden waard was in die landen, al die ‘fondsen’ en banken die verplichtingen hebben in ‘papiergoud’ finaal door het ijs zakken. Dat wil zeggen dat ze hun betalingsverplichtingen dan niet zullen nakomen, en de ‘belegger’ met legen handen achterblijft. De met gigantische schulden behangen overheden en ‘Centrale Banken’ kunnen dan ook geen verlichting meer brengen door rekeninghouders schadeloos te stellen. Sterker nog, de kans is groot dat het particuliere bezit van fysiek ‘goud’ dan opnieuw strafbaar wordt gesteld, zoals in de Verenigde Staten tot 1974 het geval was.

 

In 1933 verbood de Amerikaanse overheid het privé-bezit van ‘goud’ om de economische crisis het hoofd te bieden. Het is lastig voorstelbaar dat het bezit van goud op enig moment net zo strafbaar is als het handelen in opium, maar in de ogen van beleidsmakers vormen beide ‘producten’ een rem op de economische ontwikkeling. Net als een goed renderende ‘oudedagsvoorziening’ die mensen doet besluiten te gaan ‘rentenieren’. Die pensioenen werden daarom na de bankencrisis van 2008 moedwillig gesloopt door de rente te manipuleren, hogere eisen te stellen aan de ‘dekkingsgraad’, en de belastingvrije ‘inleg’ te reduceren. Door langer door te werken, en het geld dat u voorheen in uw pensioenfonds stopte uit te geven aan meer ‘café-lattes’, helpt u Rutte en consorten aan meer geld voor dingen die ‘BOEM!’ zeggen, en dat is goed voor de economie………?

 

In mijn beleving werkt een vrije markt niet zo.

Respect

‘We have met the enemy, and he is us’.

 

Tal van epische verhalen zijn geschreven over heroïsche verrichtingen van helden die ten strijde trokken tegen hun eigen schaduw. Gretig deel ik daarom HIER een ‘link’ naar het meest recente artikel van Gerold Shaw, waarin hij ons wijst op het gevaar van de visie dat de geschiedenis wordt vormgegeven door ‘Leiders’, die feitelijk volgers zijn die de ‘Tijdgeest’ exploiteren. Waar ook de interpretatie die het zwaartepunt bij ‘het volk’ legt belangrijke invloeden over het hoofd ziet. Het is mij uit het hart gegrepen.

 

Het is niet mijn bedoeling er een gedetailleerde eigen bijdrage aan te wijden, en ik begrijp dat het indruist tegen het verlangen om grip te krijgen, of te houden, op de wereld om ons heen door complexiteit te reduceren tot eenvoudig te verteren ‘hapklare brokken’. In het zeer leesbare, en met humor geschreven boek ‘A Short History of Nearly Everything’ van Bill Bryson, laat de schrijver zien hoe ‘mensen van naam’ in veel gevallen ideeën van anderen pikten, of zelfs niet veel meer waren dan degenen die de mazzel hadden dat een idee dat al in brede kring leefde op hun conto werd bijgeschreven. 

 

Niet zelden zouden die ‘beroemdheden’ zich in hun graf omdraaien als ze zagen hoe hun bijdragen uiteindelijk werden geïnterpreteerd, en tot wat voor gruwelen het heeft geleid. Anderen, die beslist geen nobele bedoelingen hadden, eindigen in de geschiedenisboeken als ‘nationale helden’, terwijl ze slechts volkomen zelfzuchtig probeerden hun eigen macht en rijkdom te vergroten. Toegewijde dienaren van de mensheid zijn extreem zeldzaam, veelal onopvallend, en niet zelden misbruikt door geschiedschrijvers, terwijl ‘coaches’ en 'therapeuten' er een zwakte van maken. Een ‘Valkuil’. 

 

Grootgebracht met het idee dat de samenleving ‘maakbaar’ is, en het enige wat telt je ‘Identiteit’ is, als onderdeel van een duidelijk herkenbare ‘groep’, bij voorkeur een ‘minderheid’, rennen steeds meer mensen achter hun eigen staart aan. In een artikel in NRC beschreef een journalist een groep mensen die het hele jaar door bezig zijn met de ‘Zwarte Piet’-discussie. Een fanatieke ‘actievoerster’ stelde openlijk dat feiten en argumenten geen vat op haar hadden. Ze wilde ‘respect’!

 

De uitvergroting van een fabel tot iets wat groter is dan het leven zelf, is kenmerkend voor de mens in deze tijd. De media spelen er gretig op in, en voeden het idee dat je het universum kunt verklaren aan de hand van ‘klein leed’. We zijn nu zo ver, dat een YouTube-filmpje over een ‘zielig hondje’ ons naar de wapens kan doen grijpen. Terwijl journalistieke grootheden als Seymour Hersh, die zoveel baanbrekende artikelen schreef over ‘geschiedenis in wording’, geen krant of tijdschrift meer kan vinden die bereid is zijn stukken te publiceren. 

 

Op zijn blog schrijft Shaw dat hij niet tot doel heeft het aantal ‘likes’ en ‘hits’ te vergroten, en waarschuwt hij lezers dat zijn bijdragen aan de publieke discussie ‘lang en ingewikkeld’ kunnen zijn, en dat er een risico is dat je voor jezelf gaat denken als je ze leest. Dat alles onder het motto: ‘The truth shall set you free, but first it will make you miserable. Zijn blog werd geboren toen bleek dat mensen in zijn omgeving waardering op konden brengen voor zijn kijk op de actualiteit na ‘9/11’ en de ‘bankencrisis’ van 2008. Voor mij zijn dit soort pareltjes op het internet hoopgevend. Respect!

Schoolbus

In Yemen heeft de ‘coalitie’ een schoolbus opgeblazen, waarbij vijftig doden vielen, merendeels kinderen.

 

Anders dan de ‘False Flag’ gifgasaanvallen in Syrië, die werden geënsceneerd door de ‘Witte Helmen’, betreft het hier échte dode kinderen. En een écht 'geleid' projectiel, dat verkocht wordt als 'precisie munitie', en dat we kennen uit die filmpjes van de 'Golfoorlog', waarbij de Amerikanen trots toonden hoe nauwkeurig ze hun zorgvuldig uitgezochte doelen konden raken. Althans, de Saoedi’s die de aanval uitvoerden hebben toegezegd het ‘incident’ te zullen ‘onderzoeken’. Niet dat ze in Saoedi Arabië, waar ze vorige week nog de doodstraf uitvoerden, om vervolgens de stoffelijke resten te kruisigen, overdreven in hun maag zitten met een paar dode Shiieten meer of minder, maar voor de vorm moeten ze wel.

 

Na een hele reeks bloedige ‘vergissingen’ had de Verenigde Staten juist haar bemoeienis met de strijd in dat land geïntensiveerd, en ’aerial targeting’ naar zich toe getrokken. Wellicht dat ze daarom in de ‘westerse’ pers dit ‘incident’ nagenoeg volledig doodzwijgen, of ergens wegproppen op de pagina waar ‘vergissingen’ van de NAVO worden gemeld, zonder de NAVO te noemen.

 

Het fabeltje van de ’Schone Oorlog’ is al lang geleden ontmaskerd als puur bedrog. In elke oorlog vallen onschuldige slachtoffers. Waar de media sturend optreden door echte, of nep-slachtoffers die vielen bij bombardementen of beschietingen van de vijand uit te vergroten, terwijl ze slachtoffers die ‘onze kant’ veroorzaakt onder het tapijt vegen, of voorzien van een kadertje waarin de strijdkrachten beterschap beloven, bevinden we ons in een échte oorlog. 

 

Uit de geschiedenisboeken kennen we oorlogen die nooit openlijk werden verklaard, maar soms vele tientallen jaren dooretterden. Door er een naam aan te geven, iets in de trant van ’Tachtigjarige Oorlog’, krijg je de indruk dat er permanent gevochten werd, waarbij duidelijk te onderscheiden partijen elkaar op leven en dood bestreden. In de praktijk was dat niet het geval. Zo af en toe was er ergens een veldslag, maar tussendoor bleef het bij schermutselingen. En allianties wisselden van samenstelling tijdens die periode. Maar het was op geen moment echt vrede. 

 

In zo’n periode bevinden wij ons nu ook al geruime tijd. Een echt vertrekpunt is lastig te identificeren, al zullen de meesten opteren voor ‘9/11’, en de afkondiging van de ‘War on Terror’ door Bush jr.. Er valt echter veel voor te zeggen om het vertrekpunt te identificeren als het moment waarop ‘de Muur’ viel, en de NAVO aan haar opmars begon. Niet dat er daarvoor geen militaire conflicten waren, maar die vonden hun oorsprong primair in lokale spanningen, zoals rond Israël, in Afrika en Zuid-Amerika. En dat dan na een relatief korte periode van vrede die volgde op het einde van de oorlog tegen Vietnam en andere landen in Zuid-Oost Azië.

 

De ‘coalitie’ die in Yemen die schoolbus onder vuur nam bestaat officieel uit Saoedi Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein, Koeweit, Egypte, Jordanië, Marokko, Soedan en Tunesië. Qatar trok zich terug, en Senegal hangt er een beetje bij. De Verenigde Staten, het Verenigde Koninkrijk, Australië, Turkije, Canada, Zuid-Korea, Maleisië, Indonesië, de NAVO (u en ik dus), Brazilië en Finland ondersteunen de strijd met wapens, training, sancties, blokkades, logistieke ondersteuning, ‘intel’ en ’targeting’. Aanvullende logistieke ondersteuning wordt gegeven door Bosnië, Pakistan, Djibouti, Eritrea, Somalië, en Frankrijk. Ze strijden tegen? De Houthi’s…….

 

Wat ik daarmee wil zeggen, is dat je triljarden uit kunt geven aan wapens, kunt beschikken over het neusje van de zalm aan hoogwaardige technologie, met ‘battle-hardened’ ijzervreters die de strategie uitzetten, maar dat betekent niks. In een commentaar onder een artikel over de oorlog in Irak die ook maar voortduurt, schreef de vader van een militair die daar op dit moment is, dat de Amerikaanse legereenheden ter plaatse de Syriërs, Russen en Iran als hun bondgenoten beschouwen. Ik zeg niet dat dat het sentiment is bij alle Amerikanen die hun leven wagen om, ver van huis, mensen te doden die hun eigen land verdedigen tegen de verschillende ‘coalities’ die ‘Washington’ heeft gesmeed in al die landen waar ze in eindeloze oorlogen verwikkeld zijn, maar ik denk wel dat het gros niet goed begrijpt waarom je in bed zou kruipen met landen waar vrouwen geen rechten hebben, homo’s van het dak worden gegooid, en men na het voltrekken van de doodstraf het lijk aan een kruis nagelt voor het publiek dat er kennelijk van geniet.

 

Rusland, met een economie die net zo groot is als die van de Benelux, zoals Hubert Smeets en Steven Derix ons recent nog voorhielden in NRC, is in Syrië aanmerkelijk succesvoller met een conventioneel ‘militair apparaat’ dat in het niet valt bij wat de ‘Coalities’ op de been hebben gebracht. Hoe kan dat?

 

Om te beginnen heeft dat vermoedelijk te maken met het gegeven dat die Russische militairen niet aan de zijde van die ‘koppensnellers’ vechten, maar er tegen. Dat verhaal is makkelijker te verkopen. Maar een pro-Russische auteur wees nog op iets anders. Namelijk dat de Russen wapens bestellen die ze nodig hebben, terwijl de ‘Coalitie-landen’ wapens kopen om wapenproducenten winst te laten maken. Ik kan dat verhaal goed volgen, maar daarnaast moeten we ook constateren dat de ‘Coalitie’ volop ‘Wars-of-Aggression’ voert om het gebied uit te breiden waarover de NAVO de controle heeft, en dat je in dat geval niet kan volstaan met een pakket wapens dat is toegesneden op het winnen van de oorlog waartoe je wordt ‘uitgenodigd’. Kijk maar naar de discussies over wapens die ons eigen land bestelt. Vooraf is niet zeker waar ze zullen worden ingezet, dus is het beste nog niet goed genoeg. Je moet er Russen mee kunnen aanvallen, maar ook schoolbussen in Yemen. In de ‘zandbak’, of het Afghaanse hoogland, vanuit Italië, in Afrika, de Noordkaap, of binnenkort ook in Zuid-Amerika tegen Venezuela. 

 

Als je dan in je ‘Aap met Zeven Lullen’ ten strijde trekt, en je drukt op het verkeerde knopje, kan je zomaar de ‘Derde Wereldoorlog’ ontketenen. En ja, die ‘Aap’ is natuurlijk Godsgruwelijk duur in de aanschaf, maar ook nog eens in het onderhoud. En het vergt bizar veel training om enigszins wijs te worden uit al die knopjes en ‘keuzemenuutjes’ op je ultra-moderne 'PlayStation'. Dat soort kritiek op de ‘JSF’ leverde mij destijds een ‘ban’ op van het ‘Fok-Forum’, maar ik denk dat we inmiddels wel kunnen constateren dat ik een punt had. Geheel los van het gegeven dat we hoe dan ook beter ‘Frans’ hadden kunnen kopen, of de ‘Eurofighter’, omdat we zonder onderdelen zitten als Trump ons uit de ‘Coalitie’ zet, omdat hij liever verder gaat met de Saoedi’s, terwijl wij de kant van Canada kiezen.

Welvaart

Nederland is een ‘welvarend’ land. 

 

Het woord ‘welvaart’ is ingepikt door economen en statistici, die het hebben opgehangen hebben aan ‘objectieve’ metingen. De metingen stellen ‘beleidsmakers’ in staat om zichzelf te feliciteren, of beleid te ontwikkelen om de volgende keer beter op de foto te staan. Elke politicus, en elke manager van een groot bedrijf dat niet zijn eigendom is, kent de trucs om in de aanloop naar verkiezingen, of het ‘jaarverslag’, de resultaten te ‘pimpen’.

 

Door die ontwikkeling denken we minder na over ‘welvaart’ zoals we het intuïtief begrijpen als we het woord in een tekst tegenkomen. Het woord laat zich niet preciseren, en is eigenlijk helemaal niet geschikt om er metingen aan op te hangen. De één ‘vaart wel’ in een speedboat in een nauw vaarwater, met volop ‘adrenaline-kicks’, terwijl de ander ‘wel vaart’ in zijn roeibootje, op weg naar zijn favoriete visstek. ‘Welvaart’ betekent uiteindelijk dat nagenoeg iedereen bij machte is zijn of haar dromen te realiseren, binnen een aanvaardbare marge.

 

De ‘commercie’ en de ‘politiek’ spelen hierin een verstorende rol. Dat wil zeggen, beide ‘PR-bewapende’ groepen zijn er op uit u te laten geloven dat u zielsgelukkig bent met ‘gebakken lucht’, en ‘onzin met een verlengsnoer’. Nergens zien we dat duidelijker dan op ‘de beurs’, waar kuddegedrag mensen blind en doof in extase kunnen brengen terwijl ze hun hele vermogen beleggen in ’Tulpenbollen’. Of ’Tesla’. 

 

Een interessante innovatie die de gekte voedt, zijn de ‘algoritmen’ die door computers worden gebruikt om te ‘handelen’ op de ‘beurs’. Onbereikbaar voor de ‘belegger’, maar hét gereedschap voor de banken en ‘fondsen’ die middels ‘High Frequency Trading’ een gigantische invloed hebben op de ontwikkeling van ‘koersen’. Naast de ‘Centrale Banken’ die kapitalen aan ‘publiek geld’ steken in ‘programma’s’ om aandelen en ’schuldpapier’ van geselecteerde bedrijven en overheden op te kopen, om de economie te ’stimuleren’. Lees: De ‘koersen’ door het dak te jagen om het ‘sentiment’ te beïnvloeden.

 

Traditionele ‘beleggers’ en ‘investeerders’ zijn inmiddels wel ingespeeld op die realiteit, en profiteren ervan waar hun ‘portefeuille’ alleen maar meer waard wordt, maar er zijn er ook die zich zorgen maken. Een enkeling die nog vasthoudt aan ‘klassieke’ ijkpunten, zoals de ‘koers-winst-verhouding’, innovatie, investeringen, en maatschappelijke ontwikkelingen, en op enig moment tot de conclusie komt dat een aandeel te duur wordt, of dat een directie de weg volledig kwijt is, gaat ‘short’, om vervolgens te worden ‘uitgekleed’ door de ‘algoritmes’ en ‘Centrale Banken’. 

 

Ook op de ‘woningmarkt’ zie je de verstorende invloeden van ‘PR-bewapende’ groepen die het ‘sentiment’ controleren. Het is en blijft een erg lastig verhaal, maar ‘duur’ oefent in het ‘westen’ een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Zelfs als mensen op zoek gaan naar een ‘tweede huis’, klitten ze bij voorkeur samen op één plek, en schrikken snel stijgende prijzen niet af, maar motiveren ze ons om ‘snel te beslissen’. Dat je welhaast ‘duur’ moet wonen in de buurt van je werk, dat kan nog een excuus zijn. Maar waarom zou je ‘op een kluitje’ willen zitten in je ‘vakantiehuis’, of op dat ene stukje strand waar je buren ook al jaren liggen te bakken? Is dat rijkdom? Of armoede?

 

Eén ding is echter volkomen helder: Op het moment dat het ‘Gratis Geld’ op is, is ‘duur’ al snel ‘ duur’. Een interessante vraag is wat er nu gebeurt met onze ‘welvaart’ als ‘Washington’ er in slaagt een muur op te trekken tussen de ‘SCO-landen’, en de ‘NAVO-gemeenschap’, zoals ik dat in mijn vorige bijdrage als eindstation van de huidige sanctie- en handelsoorlog neerzette. Wijs geworden door de ‘Azië-crisis’ en de ‘Roebelcrisis’ die er op volgde, ‘diversifieerden’ mensen met geld in Azië en Rusland om hun vermogen te beschermen. Door het beleid van de Verenigde Staten en de EU worden zij nu gedwongen die ‘belangen’ te liquideren. Tegelijk wordt hun export om zeep geholpen, en storten hun ‘munten’ op een hoop, zodat de stromen toeristen uit die landen naar Europa de nek om worden gedraaid, en ‘RB&B’-panden een verlieslatende propositie worden, nog geheel los van wat het lokale bestuur in steden als Amsterdam er aan doen om die exploitatie van het ‘vastgoed’ in de stad om zeep te helpen. 

 

Op het hoogtepunt van de ‘markt’ waren ‘Tulpenbollen’ tijdens de ‘Tulpenmanie’ hun gewicht in goud waard. Nadat die ‘gebakken lucht’ bubbel klapte, lagen ze te rotten in de pakhuizen. Als die ‘Perfect Storm’ van de sanctie- en handelsoorlog die nu wordt aangewakkerd ons land bereikt, kunt u straks een fraai grachtenpand in hartje Amsterdam ‘opvegen’ voor een ‘appel-en-een-ei’, afgezet tegen de astronomische prijzen die er nu voor worden gevraagd. Ik weet zeker dat velen in Nederland menen dat die ‘correctie’ betekent dat ze dan ‘eindelijk’ hun droomhuis kunnen kopen. Maar helaas. Economen en statistici zullen u voorrekenen dat Nederland dan veel minder ‘welvarend’ is dan nu. En hoedt u dan voor het ‘beleid’ van de ‘politiek’, aangezwengeld door ‘commerciële jongens en meisjes’ dat erop is gericht u opnieuw een poot uit te draaien om de banken en ‘aanjagers’ van de economie te redden, terwijl u verzuipt. 

 

Als u zich dan met uw universitaire graad, en bijbehorende studieschuld, terugvindt aan de bedelstaf bij het UWV, terwijl het aardgas om de uitkeringen mee te financieren op is, en de kosten voor de schade die de winning van het gas heeft veroorzaakt zwaar op de begroting drukken, alsmede de verplichting om meer dingen te kopen die ‘BOEM!’ zeggen, blijkt dat droomhuis verder weg dan ooit. In de zeventiende eeuw werd dat ‘opgelost’ door ‘armoedzaaiersop te vegen, en met een ‘schuldbrief’ richting Indië te sturen, waar velen niet van terugkeerden. Maar toen was handel en kolonisatie nog een optie. 

 

Welvaart’ is niet zozeer ‘vergankelijk’, maar je moet geen domme dingen doen, en je rijk rekenen, of je een rad voor ogen laten draaien door economen en statistici, die met hun rug in de rijrichting zitten. Het heeft geen pas hen er de schuld van te geven als het misloopt. Ze doen, binnen het raamwerk van hun discipline, hun best met de modellen die hen ten dienste staan. Maar ‘Goede Bedoelingen’ zijn niet genoeg, en het komt veelvuldig voor dat ze resulteren in het tegenovergestelde van wat werd beoogd. Als dat gebeurt, zie ‘Libië’, ‘Irak’, Afghanistan’, ‘Yemen’, ‘Oekraïne’ en ‘Syrië’, en je doet er dan nog een schepje bovenop door China, Rusland en Iran naar de strot te vliegen, moet je niet vreemd opkijken als je zonder ‘welvaart’ achterblijft op een rokende sintel. ‘Een ezel stoot zich in het algemeen geen tweemaal aan dezelfde steen’, maar wie leeft in een wereld vol modellen van de realiteit, en de ambitie om de evolutie van de mens strak te regisseren, kan zichzelf niet helpen. Wederom ben ik Ben Tiggelaar van NRC dank verschuldigd voor zijn column van dit weekend, ‘Meten is weten (mooi niet dus)’, waarin hij ‘Campbell’s Law’, ook wel het ‘Cobra-effect genoemd, ter sprake brengt.

Duck

Een nieuwe golf van Amerikaanse sancties tegen Rusland zette druk op de koers van aandelen in Rusland, en op de Roebel.

 

De door Trump ontketende handelsoorlog zorgt ervoor dat de Yuan wegzakt tegen de Dollar en de Euro. En de alomvattende, moordende sancties die Trump heeft ingesteld om een ‘Regime Change’ in Iran te bewerkstelligen, zorgen ervoor dat de Iraanse Rial in een vrije val is geraakt. Ook NAVO-partner Turkije krijgt er van langs. Nog zwaarder werd Venezuela getroffen door de Amerikaanse, en Europese bereidheid de economie van een land te gijzelen om een machthebber in het zadel te helpen die ‘Wallstreet’ gunstig gezind is.

 

In verscheidene bijdragen over dit fenomeen heb ik de verwachting uitgesproken dat de alliantie van Rusland, China en Iran die wedstrijd gaat winnen. Devaluatie van de eigen munt betekent dat de import van goederen en diensten duurder wordt, terwijl de export erdoor wordt gestimuleerd. Maar de sancties en handelsoorlog, en gedwongen verkoop van 'assets', zijn er op gericht die handel te frustreren en de sfeer grondig te verpesten. Sterker nog, de trend is juist dat, zonder ‘doorbraak’, de handel tussen beide ‘blokken’ (het ‘westen’ enerzijds, en de ‘Shanghai Cooperation Organization’ SCO anderzijds) volledig stil valt. Op dat moment is het volkomen irrelevant wat de koers van de munt van landen binnen de SCO is ten opzichte van de Dollar, of de Euro. Het enige wat dan nog telt, is de koersverhouding van de munten binnen de SCO enerzijds, en binnen de ‘NAVO-gemeenschap’ anderzijds.

 

De hamvraag is dan welke ‘partijen’ binnen die twee blokken een veer zullen moeten laten. En hoe dat de sfeer binnen die blokken beïnvloedt. De partijen die overduidelijk het tij tegen hebben, zijn de partijen die ‘Dollar/Euro’-verplichtingen hebben binnen het ‘SCO-blok’, en anderzijds partijen in de ‘NAVO-gemeenschap’ die belangen in de ‘SCO-landen’ hebben. Bij een definitieve scheiding betekent het de facto dat die verplichtingen en belangen over en weer op ‘nul’ worden gezet. Wat in zoverre een inlossing is van de belofte van Trump aan het Amerikaanse volk, dat dan de productie van goederen en diensten die nu in de ‘SCO-landen’ wordt gerealiseerd, terug zal komen naar landen binnen de invloedssfeer van de ‘NAVO-gemeenschap’. Niet noodzakelijkerwijs naar de Verenigde Staten zelf. 

 

Zonder dramatische daling van de loonkosten betekent die transformatie dat er vooral meer werkgelegenheid komt voor robots. Als je een econoom daar op aanspreekt, zal in negen van de tien gevallen de reactie zijn dat dit een positieve ontwikkeling is, omdat ‘iemand’ die robots ook moet fabriceren, ontwerpen en programmeren. Dus dat er ‘laagwaardige’ arbeid verloren gaat betekent, binnen dat model, dat er ‘hoogwaardige’ arbeid voor terugkomt. Helaas is dat in zoverre de vraag, dat we ons dienen te realiseren dat het hele bouwwerk van ‘Dienstverlening’ dat samenhangt met de ‘Geglobaliseerde’ wereld dan nog steeds krakend tot stilstand komt. Om te zien hoe deze ontwikkeling in de wereld uitpakt voor de welvaart binnen de blokken, is de koers van de munten van het ene blok, versus die van het andere blok, uiteindelijk onbelangrijk. Wat dan wel?

 

Van doorslaggevend belang zal dan de ontwikkeling zijn van de prijzen van goederen en diensten, versus de lonen binnen het blok. Daarbij moeten we niet de fout maken bestedingen gelijk te stellen aan loon, of ‘inkomsten’. En bovendien aandacht besteden aan de kwaliteit van de producten die men koopt. Is dat een ‘café-latte’, of een ‘oudedagsvoorziening’? Bevrediging nu, en armoede later? Berekeningen die de welvaart reflecteren in economische modellen zijn tot op grote hoogte bedrog. Astronomische stijgingen van de huizenprijzen dankzij ‘gratis geld’ voor de banken, en betrekkelijk lage rente voor u, betekent dat het GDP door het dak gaat, net als uw verplichtingen aan de bank. En waar die rente in de Verenigde Staten nu wordt opgeschroefd om geld dat in de 'Emerging Markets' is geïnvesteerd terug te halen naar de Verenigde Staten, gaat dat u op termijn een arm en een been kosten. 

 

De gok van de ‘NAVO-gemeenschap’ is dat de ‘SCO-landen’ omvallen voor ze zover zijn dat ze de ‘NAVO-gemeenschap’ niet meer nodig hebben. In Rusland kwamen bevoorrechte burgers in de problemen toen Poetin in 2014 toestond dat de Roebel devalueerde ten opzichte van de Dollar, waar die burgers een hypotheek hadden afgesloten bij een ‘Dollar-bank’. Dat soort mensen zullen niet blij zijn, en de ‘NAVO-gemeenschap’ gokt erop dat het in één of meer ‘SCO-landen’ zal leiden tot een volksopstand, vóórdat binnen de ‘NAVO-gemeenschap’ het licht uitgaat. Of dat één van de ’SCO-landen’, in het bijzonder Rusland óf China, de partners binnen die ’SCO-groep’ de rug toekeert, en terugkeert naar de ‘PetroDollar-wereld’ van de ‘NAVO-gemeenschap’. 

 

Die hele ontwikkeling wordt grotendeels aan het oog onttrokken door de dominantie van ‘Identity Politics’ binnen de ‘NAVO-gemeenschap’. Dat plaatst de tegenstellingen in een geheel ander, obscuur licht, en houdt de bevolking van de ‘NAVO-landen’ in het duister. 

 

Laat één ding echter volstrekt helder zijn: De ‘SCO-landen’ zijn niet degenen die het initiatief hebben genomen. Ze hebben geen belang bij de verwoesting van de internationale handel. Beurskoersen in Moskou die ‘door het ijs gaan’ als gevolg van Amerikaanse sancties, betekent dat investeerders uit de ‘NAVO-gemeenschap’ zich gedwongen zien om hun geld uit die lucratieve markt terug te trekken, waardoor die aandelen in Russische beursgenoteerde bedrijven toegankelijker worden voor Russen, en andere investeerders uit de ‘SCO-landen’. Het wordt in de ‘Atlantische’ pers gevierd als een overwinning. Zo schrijft de onvermijdelijke ‘haatprediker’ Steven Derix in NRC dat Rusland haar ‘reservefonds’ van 75 miljard Dollar er doorheen gejaagd zou hebben, terwijl Rusland onlangs haar Dollar-tegoeden opzichtig dumpte, om er goud en andere deviezen voor te kopen waar ze meer vertrouwen in hebben dan in het ‘Mickey Mouse’-geld dat de FED met triljarden tegelijk van de drukpersen laat rollen. 

 

Premier Medvedev stelt nu dat de escalatie die ‘Washington’ op het netvlies heeft staan betekent dat de Amerikanen uit zijn op een ‘all out’ economische oorlog. De droom van James Rickards, en Kissinger, dat de VS Rusland paait om China te grazen te kunnen nemen, lijkt daarmee definitief vervlogen. Rickards was de man die voor het 'Pentagon' de eerste ‘War Game’ ontwikkelde op basis van een puur economisch scenario, waarbij hij Rusland liet terugkeren naar de 'goudstandaard', waar de strategen van het 'Pentagon' toen geen antwoord op hadden. Dat hij zich nu zorgen maakt over de vraag of voldoende Russen Poetin en Medvedev een mes in de rug zullen steken omdat ze hun ‘Donald Duck’ niet meer ontvangen, en hun reis naar ‘Disney World’ onbetaalbaar wordt, dat begrijp ik. Derix herhaalt de mantra van ‘Raam-op-Rusland’ grondlegger Hubert Smeets dat de Russische economie de omvang heeft van die van de Benelux, en ze daarom dus geen partij zijn voor de oppermachtige Verenigde Staten. ‘Sweet Dreams’, Steven.

Vrijheid

Zijn de multinationals die de ‘Sociale Media’ domineren, verplicht u als klant te accepteren, en uw mening door te geven?

 

Nee. Net zomin als iemand mij kan verplichten uw ‘comments’ onder mijn bijdragen door te laten. En de diverse forums die er in Nederland, en elders zijn, zich het recht voorbehouden om mensen met een ‘ban’ tijdelijk, of permanent van hun forum te weren. Zoals ik in het prille begin van dit blog al schreef, waren de ‘bans’ waar ik zelf tegenaan liep voor mij de belangrijkste motivatie om mijn eigen ‘blog’ op te zetten. 

 

Geen van de ‘bans’ die mij troffen waren het gevolg van persoonlijke aanvallen, ‘rants’ of ‘raves’, of overduidelijke schending van de ‘huisregels’, laat staan enige wet. ‘Geen Stijl’ zette mij overboord vanwege kritiek op de ‘Telegraaf’, destijds eigenaar van die website. ‘Viva’ blokkeerde de toegang als gevolg van een gecoördineerde actie van een fanatieke PVV-aanhang die daar destijds de sfeer bepaalde. En bij ‘Fok’ kreeg ik een ‘ban’ aangesmeerd door NAVO-minnaars die er als ‘moderatoren’ werken, omdat ik geen plezier beleefde aan de aanschaf van de JSF door Nederland, waar zij juist een warm voorstander van waren.

 

De ironie is, dat ik in al die gevallen niet alleen ook nu nog geen enkele reden zie om mijn standpunten van destijds te herzien, maar dat het ‘voortschrijdende inzicht’ bij de redacties van die websites hen nu het schaamrood op de kaken zou moeten brengen, om Floor Rusman te parafraseren waar ik haar gisteren aanhaalde als een hedendaagse columniste die de ‘Fellow Travelers’ uit de vorige eeuw de maat nam.

 

Op indringende wijze belichten drie Amerikanen, die recent getroffen werden door een ‘ban’ van ‘Twitter’, hoe dat het gevolg is van een ‘informatie-oorlog’, waarbij ‘gevestigde media’ proberen de grip op ‘het verhaal’ terug te krijgen, waar de eigenaren van die ’Sociale Media Platforms’ aan meewerken, als ze al niet zelf het initiatief naar zich toe trekken. Overigens geholpen door overheden die middels mega-boetes, en processen wegens het verlenen van medewerking aan ‘Russische Inmenging’, of het doorgeven van reeds ‘gelekte’ geheime informatie, wereldwijd streven naar een ‘coup’ in de propaganda-oorlog.

 

Uitwijken naar een eigen website, zoals ik destijds deed, is nu nog een optie. Niet voor ‘forum-enthousiasten’ die de illusie koesteren dat de macht van het getal alles bepalend is voor hun invloed, en daarom leven bij de gratie van de ‘likes’. En niet voor de gebruikers die grossieren in ‘ad hominem’ reacties op mensen met een ‘onjuiste’ mening. Want het opzetten en onderhouden van een eigen platform vraagt toewijding, regelmaat en een (bescheiden) investering. In theorie is er de mogelijkheid van het aantrekken van adverteerders of sponsoren, maar daarmee lever je dan wel weer die gekoesterde vrijheid en onafhankelijkheid in. Zie de ‘gevestigde media’, zou ik zeggen.

 

Het bestaan en handhaven van elementaire fatsoensregels vind ik verdedigbaar, al besef ik dat wat de één ‘normaal’ vindt als omgangsvorm, voor de ander volkomen onacceptabel kan zijn. Je loopt daar al direct tegenaan waar je de zeden en gebruiken in verschillende landen met elkaar vergelijkt. Op hoge toon afstand nemen van die zeden en gebruiken lucht misschien op, maar draagt niet bij tot begrip, en het afdwingen van respect. Volgens ‘gedragswetenschappers’ die onderzoek deden naar wegen om mensen die de realiteit niet accepteren, helpt het niet om hen te confronteren met feiten en argumenten. DIT artikel beschrijft alternatieve mogelijkheden. Maar zoals u kunt zien hebben we het dan over ‘beïnvloeding’, en zullen velen in de gegeven voorbeelden van ‘ontkenning’ discussies herkennen die als ‘complot theorie’ de ronde doen. Zelf zie ik er geen heil in mijn toevlucht te zoeken tot dat soort technieken, en heb ik liever dat we ruimte bieden voor twijfel, dan dat we zonder feiten of argumenten in te zetten een consensus kweken. Sterker nog, dat is volgens mij juist nadrukkelijk het grotere gevaar!

 

Grenzen stellen aan het gedrag dat je toestaat binnen een samenleving, of dat nou op een forum, of in de omgang met anderen is, vind ik verdedigbaar. Niet martelen. Niet moorden. Niet liegen. Niet stelen. Geen soevereine staten onder de voet lopen. Geen subversieve ‘Regime Change’ activiteiten ontplooien. Niet ‘op de man’ spelen. En niet proberen mensen te manipuleren om hen tegen hun eigen belangen in ervan te overtuigen dat ze offers dienen te brengen voor meer dingen die ‘BOEM!’ zeggen, of op andere wijze cynische lieden schat-hemeltje rijk en machtig maken. Om u te helpen de juiste keuzes daarin te maken heb ik dit blog opgezet. Het heeft niet zo’n reikwijdte als de populairste forums, maar ik kan hier tenminste mijn argumenten en feiten kwijt, en hoef ‘beïnvloeding’ niet te pikken. Het is de ultieme vrijheid. Voor zolang als het duurt…………..

View older posts »