Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Pleitnota

Vijf jaar geleden ging de EU vol op de rem staan om de import van zonnepanelen uit China te 'ontmoedigen'.

 

De Verenigde Staten is niet het enige land dat met 'tarieven' probeert de eigen economie te beschermen. En 'tarieven' zijn ook niet het enige wapen om landen die goedkoop produceren uit de 'markt' te stoten. 'Technische specificaties' waaraan producten moeten voldoen zijn soms logisch, waar je giftig speelgoed, of spullen die in je gezicht kunnen exploderen, niet in de schappen wilt hebben. Maar soms zijn die 'specificaties' zo opgesteld, dat 'eigen' producenten de enigen zijn die aan de eisen kunnen voldoen. Of zijn ze zo omvangrijk, en onleesbaar, dat je als producent in de 'Derde-' of 'Tweede Wereld' eerst een peperdure jurist, of 'adviesbureau' in de arm moet nemen, die schrijven met een vork, om je te vertellen wat de 'regelgever' bedoelt, zodat het de moeite niet waard is. 

 

Regels, wetten en patenten die tot doel hebben innovatie lonend te maken, en uitvinders te beschermen, zijn tot op zekere hoogte logisch verklaarbaar. Maar in veel teveel gevallen vormen ze een blok aan ons been, of remmen ze een gewenste ontwikkeling. Als dat gebeurt, is het logisch dat burgers zich daar zorgen over maken, en appelleren bij de politiek verantwoordelijken, om hen er bij de volgende verkiezingen op af te rekenen. 

 

Waar het dubieus wordt, is waar de overheid, lobbygroepen, of gesubsidieerde stichtingen, en de rechtbank, uitmaken hoe de publieke ruimte in Nederland moet worden ingericht. Dat 'Urgenda' nobele bedoelingen heeft met haar juridische strijd tegen de staat, dat geloof ik graag. Maar als Nederland geleid wordt door een stel opportunisten die ons een rad voor ogen draaien, met beloften die ze niet eens wíllen nakomen, zie ik het niet als een zaak voor de rechter om dat te corrigeren.

 

In deze tijd leggen we veel teveel voor aan rechters, en juristen die, gewapend met wetgeving waar je alle kanten mee op kunt, steeds meer gaan lijken op het 'Orakel van Delphi'. In het bijzonder waar ze een eis toewijzen waarvan ze met geen mogelijkheid de gevolgen voor de burger kunnen overzien. Maar ik wil hier de overheid zeker niet vrijpleiten, of tegemoetkomen, want zij zijn het die al die wetgeving het levenslicht laten zien. In eerste aanleg om 'zekerheid' te scheppen, maar zeker bij extreem complexe maatschappelijke processen leent het 'wetboek' zich daar helemaal niet voor. 

 

Neem het proces van 'Urgenda' tegen de Nederlandse Staat, dus tegen u en mij, om af te dwingen dat wij de 'doelstellingen' van het 'Klimaatakkoord' in beton gieten. Nou is een 'doelstelling' al niet hetzelfde als een rigide keurslijf. Maar wie is 'Urgenda' om zich boven de Staat, dus boven onze hoogste democratisch aanspreekbare bestuursorgaan te stellen? Een club die geld krijgt van de 'Nationale Postcodeloterij', 'Alliander', 'Eneco', 'ASN-Bank', een advocatenkantoor, de 'Fred Foundation', en 'EY'. Achter die laatste club gaan dan weer tal van Amerikaanse firma's schuil, die eerst 'thuis' wel eens even orde op zaken mogen stellen, nietwaar?

 

Je weet niet meer waar je blijft als je dat soort 'Netwerkers', via de rechter, en direct of indirect met subsidie van de overheid, een 'nummertje' op laat voeren, waardoor ons leven ingrijpend wordt verbouwd. In bepaalde gevallen krijg ik zelf altijd sterk de indruk dat de overheid slechts voor de vorm tegenspartelt, om de politieke verantwoordelijkheid te kunnen ontlopen. Want 'de Rechter' heeft hen opgedragen u het geld uit uw zak te kloppen. Sorry!

 

Waarom ik het lastig vind dit aan te kaarten, met dit voorbeeld, is omdat ik uiteraard ook graag een schoon leefmilieu heb, en niet eens te beroerd ben om ervoor te betalen. Maar ik tegelijk vreselijk in mijn maag zit met 'initiatieven' die gruwelijk duur zijn, en op zijn minst omstreden, of zelfs contraproductief, zoals de plannen om Nederland 'van het gas te halen'. En al helemaal tegen die achtergrond van de pogingen om alleen zonnepanelen toe te laten van 'eigen bodem'. 

 

Die hele 'Pleitnota' leest als een politiek pamflet, en hoezo is het nodig om 'donateurs', die de multinationals helpen tegen de 'Staat', een 'strandlaken' cadeau te doen? Wat is dat voor 'gedoe' om zieltjes te winnen met lokkertjes? Volgens mij gaat het 'onder de streep' gewoon keihard om 'geld verdienen' in een 'omslagsysteem', waardoor de transparantie van het bestuur achter het juridische kamerscherm verdwijnt. En dat is aan alle kanten een luxe die we ons niet langer kunnen veroorloven.

Go Back

Comment