Jammerjoh

Website voor mensen die niet klagen

Opbouwend

In het verlengde van wat ik gisteren schreef over ‘Identiteitspolitiek’, moeten we ook constateren dat ‘opbouwende kritiek’ in onbruik is geraakt.

 

Kritiek, vanuit de eigen ‘Identiteit’, op anderen die gezien worden als bedreigend, is er volop. Niet alleen dat, maar het is ook ongenuanceerde, niet zelden sterk denigrerende kritiek, vol met misplaatste historische paralellen die geen waarschuwing inhouden, maar deze of gene aanmerken als de ‘Voldragen Duivel’ die herboren is. 

 

Iedereen die in polemische stijl schrijft over actuele thema’s gaat wel eens over de grens. Maar in die gevallen is er doorgaans nog wel enige twijfel die doorklinkt, en onderbreekt de onderbouwing niet. De wijze waarop iemand handelt, of de voorstellen die iemand doet, herinneren aan ‘……..’. Voor mensen die opgroeiden met ‘Identiteitspolitiek’ zijn hele groepen in de samenleving vuilnis. Want bedreigend voor de ‘Eigen Identiteit’. 

 

Als je het beeld beziet dat de maatschappij oplevert waar ‘Identiteit’ de sleutel tot het geluk is, zie je ‘Artis’. De dierentuin. Alle exotische dieren samen, maar wel apart. Voor hun eigen veiligheid, en de veiligheid van de bezoeker, die zich kan vergapen aan al die bijzondere soorten in hun eigen ‘habitat’, zoals dat is nagebootst door de zorgzame staf. ’Tolerantie’ betekent dat je mag/moet toekijken als de ander ‘demonstreert’. ‘Demonstraties’ waren ooit tamelijk spontane uitingen van ongenoegen, die niet altijd rustig verliepen. Maar in ‘Artis’ is het een volstrekt zinloze exercitie, die volledig is gereguleerd, en waarvoor ‘Bus-tours’ worden georganiseerd om ‘beroeps-demonstranten’ op de lokatie te krijgen. Aanvullend zijn er de ‘ludieke’ acties van professionele organisaties die staan voor deze of gene ‘Identiteit’, compleet met een directie, professionele staf, eigen ‘journalisten’, eigen ‘wetenschappers’, en wagonladingen geld.

 

Opbouwende kritiek’, waarbij je je medemens adviseert andere keuzes te maken, of hen er op wijst dat een bepaalde weg al eerder werd bewandeld, en toen tot ernstig bloedvergieten leidde, wordt al snel ‘gelezen’ als een onderhandse poging om iemand het recht te ontzeggen op een ‘Eigen Identiteit’. Wie, zoals ik, vóór de NAVO-campagne die een eind moest maken aan de welvaart in Libië waarschuwde voor de gevolgen, of wees op de openlijk met hakenkruizen uitgedoste Nazi-sympathisanten in Oekraïne die door ‘Washington’ op het pluche werden gehesen, maakte zich schuldig aan ‘Identiteitsroof’. Wat is Artis zonder ‘Wilde Dieren’? ‘Jihadisten’ en ‘Neo-Nazi’s’ zijn ook mensen! En dat valt niet te ontkennen. Maar die ‘Identiteit’ is ‘lastig in de omgang’.

Go Back

40 jaar geleden is het begonnen in de VS en GB, iets later in Nederland: het idee dat mensen alleen met elkaar kunnen samenwerken als ze hun eigen doelen nastreven, een intelligent individu zijn.

"There's no such thing as society," British Prime Minister Margaret Thatcher once declared. "There are individual men and women and there are families."

Dat idee zet de samenleving aan tot gaan voor eigen geluk, en 'rechtvaardigt' de kansrijken van de kansarmen: de kansarmen hebben hub lot aan huxelf te wijten.

Competitie is goed, samenwerken, alleen als je er zelf beter van wordt, niet hij is dom die tgv een leugentje verder weet te komen op de ladder van prestige, maar hij die zijn leugens niet kan verbergen.

En ondertussen zijn de enige onderdelen in de maatschappij die nog met elkaar samenwerken de kartels van olieconcerns, farmaceuten, elektronicaconcerns.

De samenleving is uiteengespeeld door haar 40 jaar een spookbeeld voor te houden als: de terroristen komen, sociale voorzieningen worden gejat door buitenlanders, en zorg wordt, dankzij technologie (die alles goedkoper zou moeten maken) steeds duurder. Mensen hebben dit jarenlang geslikt, ik denk de meerderheid omdat ze de urgentie van de leugen ontmaskeren niet inzagen (we zijn nog steeds een erg rijk land en onze 'zorgen' staan in geen enkele vergelijking met die van andere landen). Maar we zijn wel individueel e. Egoïstisch geconditioneerd.

Met de stakingen op vele werkplekken zie ik weer een soort sociale cohesie ontstaan. Ik denk dat ik dat niet verkeerd zie, maar kan dat 'zien' helaas niet onderbouwen mer getallen.

Het is treurig dat mensen pas in staat zijn om hun aangeleerde egoïstische reflexen weg te gooien als het hun eigen portemonaille treft. Je zou ook kunnen zeggen: mensen wisten niet beter dan dat ze moesten vertrouwen op mensen als Reagan, Thatcher, Wim Kok, etc die niet voor het belang voor de kiezer stonden, maar voor de enige klasse die zich wel altijd en overal goed weet te organiseren: de klasse van de rijke stinkerds

En nu ga ik dan weer verder met het lezen van de stad der blinden en de stad der zienden van José Saramago.



Comment